Le deserto del Tartaros
Per Dino Buzzati           -            Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Le deserto del Tartaros,  es un romance scripte per Dino Buzzati, (Belluno, 16 octobre1906 -  Milano, 28 jenuario 1972), jornalista, poeta, scriptor, dramaturgo e pictor italian. Ille usque a quando era uno studente collaborava al jornal Corriere della Sera, como chronista, redactor, e inviato special. Le romance publicate in le 1940,  es considerate per le critica litterari italian le vertice del narration existentialista e signava le consacration de Dino Buzzati inter le plus grande scriptores del Novem-cento italian.
Le scriptor bellunese in un interview affirmava que le inspiration per le romance, era nascite:
«ab le monotone routine redactional nocturne que io faceva a ille tempore. Sovente io habeva le idea que ille labor sin varietate deberea vader avante sin termine e que me haberea consumite assi inutilemente le vita. Es un sentimento commun, io pensa, al majoritate del homines supertoto si incassate in un existentia a horario del citate. Le transposition de iste idea in un mundo militar phantastic esseva per me quasi instinctive”.»
Le thema central del romance es dunque cello del  fuga ab le tempore

Resumpto del historia:
Le ambiente del romance es illo de un imaginari pais, que recorda le Austria del Octo-cento, supertoto per le nomines del personages e del locos. Le intriga seque le vita del sublocotenente Giovanni Drogo, ab le momento in cuje, devenite Officiero post le Academia, veni assignate como prime destination, in servicio presso un non melio identificate distaccamento militar al confinios del mundo, le "Fortalessa Bastiani", ubi ille vive un sorta de initiation al morte. Le Fortalessa es multo distante del capital, relegate al  culmine de un impervie montania. Iste scenario appare subito como suspendite inter le sonio e le velia; in un contexto de un surreal assentia de definition spatio-temporal.  Le Fortalessa Bastiani, ultime presidio ora abandonate e quasi dimenticate, al confinios septentrional del Imperio, domina le desolate plana clamate “deserto del Tartaros”, un tempore theatro de ruinose incursiones ab parte del inemicos.  Totevia, ab innumerabile annos necun  menacia es plus apparite sur celle fronte; le Fortalessa, perdite ora jam le su importantia strategic, es remanite sol un construction sur un solitari montania, de cuje multes ignora anque le su existentia. Le climate del Fortalessa, con le su locos e le su atmospheras, foras del tempore e del spatio, determina in le su habitantes un specie de maladia psychic, que colpava totes.  Ma que liga a se ipse tote le militares del battalion, non sol a transverso un ferree disciplina, ma anque per le senso de perenne expettar le arrivata de un inemico, que pervenira trans le frontiera e que representa le sonio de conquistar le gloria e de un destino sur cuje reponer le proprie fiducia.  Quando Drogo perveni al Fortalessa Bastiani, depost un longe viage a cavallo de plus jornos, e se presenta al commandante colonnello Filimore, e al su officieros: le vice commandante Nathanson, le major Matis, le capitano Hortiz, e le locotenentes Simeoni e von Hemerling; ille es un juvene sublocotenente fer e solide, qui dispone de se ipse e del su existentia in plen libertate,  ma con le illusion de esser stato inviate illac, per error e que a su requesta poterea esser transferite alterubi quando ille volerea; convincte de passar in celle loco desolate, sol qualque menses, per pois retornar al vita normal. Drogo assi confida al adjuvante major Matis de voler rogar de avicinar se al capital, ma iste le consilia de attender quatro menses usque al visita medic periodic, depost le qual potera haber le transferimento per motivos sanitari. Drogo se repenti subito de haber consentite, ma in iste periodo subjace inconscientemente le fascino del immense spatios desertic que se aperi a septentrion.  Poco tempore depost tamen, le placide e monotone vita del Fortalessa Bastiani, scandite  secundo le normas del disciplina militar, e le horarios del existentia communitari e con le convinction que de illac a poc tempore le inemico arrivara, deveni un convincimento anque per le nostre protagonista.  Per Drogo, assi como per le su collegas, locotenentes Simeoni e von Hamerling, le sperantia de vider comparer un inemico al horizonte se transforma in un obsession metaphysic, in le qual ultra al desiderio de monstrar le proprie heroismo, se superpone - con forte symbolismo - le recerca de un veritate definitive sur le proprie existentia, et exercita sur le soldatos un sorta de incantamento que impedi a illes de lassar le Fortalessa. Le militares del guarnition son sustenite ab un unic sperantia: vider apparer al horizonte, contra le expectation de totes, le Inemico.  Facer fronte al Tartaros,  combatter les, devenir heroes: esserea le unic via per restituer al Fortalessa le su importantia, pro demonstrar le proprie valor,  in ultime analyse, per dar un senso al annos perdite hic al confinio del mundo. Depost duo annos de permanentia, a Giovanni Drogo par que toto sia remanite equal, imobile in le su ritual de caserna; nihil es cambiate.  Le spatios limitate, le poc actiones, le su camera, le guttage del cisterna, le angulos e le scalas, le sonos, le lumine, le umbras, toto se repete e le enoio avantia e invade toto con le su regulas absurde.  Un die, assi decide de lassar le Fortalessa, e va a facer le visita medic que deberea sancir le su inhabilitate al servicio del Fortalessa, e haber assi le transferimento, le Major Rovine le medico, dice a ille: «Totes, car filio, son venite hic supra per un error  […], qui plus qui minus, anque illes que son remanite.»  Durante que le medico compila le certificato, Drogo guarda ab le fenestra e il ha un sorta de incantamento, vide le Fortalessa improvisemente transformate; avante al su oculos se expande in modo dismensurate, grandiose, immense,  con passages, bastiones e muros que jammais habeva viste; con un sorta de perfection  geometric, con guerreros immobile e belle con le bajonettas inserite, pois trompettas resonante;  le salvage paisage appare a ille bellissime. Rapidemente Drogo confronta toto isto con le citate, e il ha un imagine de desolation, le cambio es instantanee e le decision veloce. Quando le doctor Rovine dice: ecce hic le certificato, ille responde que non vole plus partir.  Iste scena representa le momento de maxime evidentia de celle maladia del Fortalessa, del qual anque Drogo es contagiate. Inter le altere  componentes  le aspcto plus relevante de tal maladia es le “attender”. Se attende le invasion del Tartaros, ma necun elemento objective lassa pensar que illo evenira jammais. Renuncia assi al transferimento e se lassa attraher per le fascino del assecurante e pigre habitude que los scande le tempore al Fortalessa, e del sperantia de un gloria futur, como ille parte del cameradas que se son lassate capturar per le situation.  Un jorno il ha un incidente, quando un soldato exite per reprender un cavallo disbandate, retorna sin cognoscer le nove parola de ordine et es abattite per le sentinella, anque si lo habeva recognoscite: ma le regulas del servicio lo impone.  Depost quatro annos Drogo retorna a casa, per un breve licentia,  potera assi reentrar in le mundo real, ma ille percipera toto le senso del proprie eradicamento respecto al gente commun, ille non se retrova plus in le rhythmos del citate: proba un senso de extraneitate al su vetule mundo,  a un casa que non pote plus dicer sue, ad affectos que discoperi de non saper plus como parlar.  Anque Maria, soror de un su amico, sembla ora a ille indifferente,  totevia bastarea un sol parola de Drogo perque illa  renunciarea a un viage in Holanda e remaner con ille. Drogo va ab un General pro obtener le transferimento, como esserea  praxis depost quatro annos in Fortalessa,  ma le superior dice a ille que le personal del presidio sera  reducite e que multe sue collegas il ha presentate demanda ante de ille, sin dicer le  nihil. Assi Drogo retorna al Fortalessa e al su rhythmos immutate, ora le guarnition es apena sufficiente. Qualque tempore depost sembla que isto que tote attende sta per evenir: longe columnas de homines armate se avicina ab le septentrion a transverso le plana del deserto. Le Fortalessa Bastiani es in alarma, le soldatos sonia battalia e gloria, ma se discoperi que illes non son tartaros, ma al contrario, soldatos del Regno del Nord, que veni pro definir le linea de frontiera.  Le collega locotenente Simeoni, un die crede de vider del movimento in fundo al plana septentrional, ma le commandante es le prime a facer le disillusionar.  In realitate con le passar del tempore se comprende que le soldatos del Regno del Nord starea construente un strata directe al  montanias de confinio, ma occurrera quindece annos de labores a transverso le vaste deserto pro arrivar circum le Fortalessa. Intertanto tote se son habituate a considerar lo un labor de ingenieria civil.  In le attender del "grande occasion" se consumava le vita del soldatos del guarnition; sur de illes  passa, non advertite, le menses, pois le annos. Durante que los passa le decennios, Drogo videra alicun del su cameradas morir, (como le locotenente Angustina), alteres lassar le Fortalessa e retornar al vita civil ancora juvene o vetules. Drogo remane fatalmente incatenate a iste condition non solvite, inter sperantia e disillusion.  Depost trenta annos de servicio,  ille es ora Major e vicecommandante del Fortalessa Bastiani.  Le attender del inemico, unic motion vital per Drogo e per le su cameradas de infortuna, se revela in fin un fallimento. Un maladia al hepate  lo corrode usque a constringer le al lecto, quando occurre improvisemente illo que justificarea  tote le vita passate in iste presidio militar: le guerra contra le Regno del Nord, que face affluer truppas e artillerias longe le nove strata.  Ma durante que los arriva duo regimentos de reinfortios al Fortalessa Bastiani, le commandante et ex collega Simeoni face evacuar Drogo malade, pro liberar cameras e spatio al nove officieros. Le morte lo prendera sol, in un anonyme camera de un perdite  albergo, sur le via del retorno a casa, ma non victima del rabie e del delusion. Drogo, de facto, reflectente sur tote le su vita, comprende, in le su ultime instantes, qual era in realitate le su personal mission, le occasion pro provar le su valor, que habeva attendite per tote le vita: affrontar le Morte con dignitate, "mangiate per le mal, exiliate inter incognite gente". Drogo non ha inde centrate le objectivo del su existentia, ma ha disfacite le inemico plus grande: non le morte ma le pavor de morir. Con iste consequite conscientia de haber combattite iste battalia decisive e plus importante, Drogo affronta con seren dignitate ab ver soldato, un morte solitari e incognite a totes;  repacificate con le su historia, del qual ha finalmente trovate un senso, que supera le su personal individualitate.
Le Tartaros
Le Tartaros,  un population nomade del Asia central a vice identificate con le Mongolos,  in realitate illes non ha nihil a que vider con le romance.  Le scriptor usa  le nomine del Tartaros  pro evocar le idea de un menacia militar, de un invasion ab parte de un populo cruel, guerrero et estranie, sur le tracias de un imaginari medieval que ha le su origine in  Il Milione, per Marco Polo, le prime grande libro de viages,  ubi le stupor per le fabulose e le meraviliose es sempre confuse al tendentia de Marco Polo de catagolar toto lo que ha vidite e narrate.

Transposition cinematographic:  in le anno 1976,  le romance esseva representate in un  film, con le direction per Valerio Zurlini (Il Deserto dei  Tartari), con Jacques Perrin: le Locotenente Giovanni Drogo; Vittorio Gassman: le Colonnello Conte Giovanbattista Filimore; Giuliano Gemma: le Major Matis;  Max von Sydow:  le Capitano Hortiz;  Philippe Noiret: le General; Fernando Rey: le Locotenente Colonello Nathanson;  Jean Louis Trintignant: le Major Medic, Rovine;  Laurent Terzieff: Locotenente Von Hamerling;  Helmuth Griem: Locotenente Simeoni.

Le Mastino del Baskerville                                           

Per  Arthur Conan    Doyle  -  Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Le Mastino del Baskerville (The Hound of the Baskervilles) es un romance per sir  Arthur Conan Doyle con protagonista le investigator Sherlock Holmes. Illo veniva in origine publicate a episodios sur le revista The Strand Magazine ab le augusto 1901 al april 1902.  Doyle cedeva al requestas del lectores e del editor, e con iste romance ille resuscitava le su personage litterari, le detective qui habeva "occise" in le novella Le ultime aventura, publicate sur le Strand in le decembre 1893.             
Sir Arthur Conan Doyle, nasceva in Scotia a Edimburgh in le 1859. Al su exordio como scriptor ille  scribeva romances historic, ma obteneva successo con le aventuras de Sherlock Holmes. Se tracta de novellas de genere policiari in cuje, a transverso le oculos de un su amico - le doctor Watson - veni exaltate le capacitate intuitive del investigator anglese. Doyle moriva in le 1930.

Resumpto del historia:

In le landa del Dartmoor, in le contato de Devon, il ha un edificio clamate Baskerville Hall. Iste es, ab antique tempore, le residentia del dynastia del  Baskerville, sur le qual il ha un estranie malediction ligate a un antique legenda. Se narra, de facto que le legenda ha origine  per le comportamento criminal de sir Hugo Baskerville, qui duo seculos antea, non potente cortesar un puera fugite ab le su dominio, decideva de sequer la, ma ille finiva mysteriosemente devorate ab un can infernal, durante que le puera veniva retrovate morite de espavento; e que, ab alora,  le can demoniac persequeva le su descendentes masculos, causante a illes un morte violente. Sir Charles, un del ultime descendentes de sir Hugo, viveva sol a Baskerville Hall e, in le ultime tempore, era terrorisate per le antique legenda. Un nocte, durante que ille attendeva alcuno sur le porta del su proprietate, sir Charles remaneva per multe tempore ad attender, usque a quando qualcosa lo faceva currer, rogante desperatemente adjuta, usque al puncto in cuje cadeva morite, in le corte del su villa, apparentemente occise ab un grande espavento, con le visage disfigurate ab un mysteriose terror. A poc distantia del cadavere il era le signos del pedes de un can gigantesc.  Le su medico personal e amico, James Mortimer, es convincite que le responsabile del morte de sir Charles sia un horribile creatura, que circulava in le landa sub forma de un gigantesc mastino.  Le doctor Mortimer, essente le executor testamentari, haberea le carga de conducer a Baskerville Hall, le herede sir Henry ultime baronetto e membro vivente del familia Baskerville, arrivate in Anglaterra per prender possession del proprietate del oncle apena decedite. Per resolver le mysterio e proteger le juvene sir Henry,   le doctor Mortimer, qui crede que le legenda del mastino sia fundate, decide de  vader a London ab le investigator Sherlock Holmes, qui sapite le historia, refusa le idea de un malediction e, attrahite per le question particularmente intrigante, accepta de occupar se del caso e roga al su amico doctor Watson de accompaniar le doctor Mortimer e sir Henry a Dartmoor, per explicar le investigation.  Ma a sir Henry Baskerville, durante le su permanentia a London, occurreva duo cosas estranie, le esseva robate duo bottas inpar, un nove retrovate subito, e un utilisate. Successivemente recipe un littera de menacias, scripte con parolas retaliate ab un articulo del jornal Times, con le advertimento de remaner lontan ab Dartmoor. Le mesme die Watson e Holmes discoperi qui Mortimer e sir Henry son sequite, ma a causa de un imprudentia de Holmes, tamen, illes non resulta a discoperir le identitate del homine qui seque le herede. Durante le su permanentia a Baskerville Hall, Watson  initia a indagar sur le personas qui vive circum  le zona, scribente regularmente a London. Le doctor discoperi que plus de un inter le personas vicin a sir Henry cela un obscur secreto et es constringite ad admitter a se ipse, que al crepusculo on senti del ululation terrificante. Le idea que un monstro pote infestar le landa de ericas, deveni inde multo plus credibile. Un del prime personas qui Watson incontra in le landa son le naturalista Stapleton e le soror Beryl. Le homine on demonstra subito multo cordial e illustra al doctor le particularitate del landa. Un de iste es le palude de Grimpen, un grande marisco de sablos mobile que solmente ille, a transverso complicate passages, pote  transversar sin cader in le fango e necar. Durante que le duo homines parla, supra le palude de Grimpen, se altia un ululation dishuman lamentose. Secundo le paisanos del zona se tratca del crito del mastino que clama le su preda, ma Stapleton pensa plus tosto que se tracta de succussas del lapsos del terreno del marisco. Durante que le homine va a transverso le palude a persequer un papilion, superveni le soror Beryl, qui appare multo turbate, dice a Watson de vader via ab le landa, proque on tracta de un loco periculose pro ille. Ma post, illa comprende le equivoco, id es qui le persona que ha de fronte non es le herede de sir Charles, illa on excusa de isto, e preca Watson de oblidar le su parolas. In le landa circula anque un recluso evadite del prision vicin. Se tracta de un assassino a cuje le policia sta dante le chassa ab tempore. Intertanto Watson discoperi que in le landa il ha anque un altere persona,  in un cabana abandonate. Un vespere decide de vader a vider in le cabana e, post alicun momentos de tension, discoperi que, se tracta de Holmes. Le investigator qui era in le landa per observar,  non vidite, le personas qui habita in le zona. Assi Holmes discoperi qui le recluso es Selden, le fratre del uxor de Barrymore, le majordomo de Baskerville Hall, qui lassa tote le vesperes del cibo e del vestimentos apud le cancello del casa.  Un nocte Watson e Holmes les senti del critos e le latratos de un can. Quando illes vade sur le posto, les discoperi le cadavere de un homine, qui porta le mesme vestimento de sir Henry, ma ille es Selden, le assassino evadite.  Illac vicin,  illes trova anque le vestigios de un can gigantesc. Durante que illes transporta le cadavere de Selden, in direction de Baskerville Hall, les incontra le naturalista Stapleton. Un vespere sir Henry, Sherlock Holmes e Watson, son a tabula, durante le cena, Holmes observante le portraites del familia, vide qui Selden es multo similante al progenitor Hugo Baskerville. Depost alicun inquestas le investigator discoperi le ver natura del can de Baskerville, e le identitate del assassino de sir Charles, ille es Jack Stapleton  filio de Rodiger Baskerville, e qui Beryl es, in realitate, le su uxor. Holmes decide assi de tender un trappa al homine, qui considera  le assassino. Communica a sir Henry que le die postea illes esserea vadite a London, sapente le invitate a cena in casa del familia Stapleton. Le nocte, in vice, les se celava fora del casa del naturalista a expectar sir Henry. Quando le herede superveni ille curreva,  proque il era persequite ab un can enorme que sembla emitter flammas ab le oculos. Le bestia esseva occise ab Holmes con tiros de pistola, e assi discoperi que era aspergite ab un mixtura de phosphoro, que le confereva un aspecto demoniac. Vadeva de cursa a casa de Stapleton, ma le homine non es plus illac. Illes trova,  ligate in mansarda, le uxor Beryl,  iste dice  a lor qui le marito on esserea probabilemente refusate al centro del palude de Grimpen, ubi habeva preparate un refugio pro se ipse, e  ubi ille normalmente teneva le mastino. Le mateno postea, Holmes non resulta a capturar le culpabile, tamen, Holmes e Watson pensava que le assassino, considerate le nocte de nebula, non resultava a orientar se e debeva esser cadite in le marisco de Grimpen, ubi trovava multo verisimilemente le morte.

Personages:

Sherlock Holmes: Eccentric e, a vices,  insupportabile, physicamente il ha un figura atletic. Ille adora ostentar le su habilitate, sovente a damnos del proximo, ostentante grande capacitate logic e incredibile acutessa. Como un bon anglese, volitemente stereotypate, Holmes bibe the a omne hora. Fuma le pipa e non es matinero, ma se demonstra anque brillante homine de action.
Le Doctor Watson: Es le voce narrante del romance. Admira profundemente le investigator su amico e, cerca de imitar le su methodos de investigation. Omne tanto lassa transparer un certe frustration per non resultar a equalar Holmes, ma exprime in modo clar le su amicitia.
Le Doctor James Mortimer: Executor testamentari del defuncte sir Charles, va ab Sherlock Holmes pro peter  consilio. Es ille qui confida al investigator le legenda del can infernal e le su suspicion sur le causa del morte del amico sir Charles. Es sempre ille a conducer le herede sir Henry Baskerville al su proprietate in le landa.
Sir Henry Baskerville: Impetuose e a vices irascibile, es le cliente de Sherlock Homes,  qui ha le carga de proteger le ab ille qui vole espaventar o occider con le legenda del mastino.
Jack Stapleton: Naturalista extravagante, vive con le soror Beryl in un casa in le landa. In realitate ille es le ultime lontan descendente del dynastia del Baskerville e Beryl non es le  soror, ma le uxor. Al centro de un marisco del palude de Grimpen, ha elevate un can gigantesc, que habeva utilisate pro facer morir de pavor sir Charles. Le ultime nocte del historia Stapleton lancea le can mastin contra sir Henry, ma audite le tiros de pistola de Holmes, era escappate. In le tentativa de attinger le palude, in le nocte nebulose, glissava in le marisco e necava.
Beryl Stapleton:  Uxor del assassino, se inamora de Henry Baskerville. Le ultime nocte veni ligate in mansarda ab le marito. Liberate ab Holmes, adjuta le investigator a retrovar le marito. Secundo Holmes es un inter le victimas del assassino: “Son le mi mente e le mi anima qui ha torturate e ruinate. Io haberea potite supportar toto, le maltractamentos, le solitude, un vita de fraudes, toto, usque a quando haberea potite attacar me al sperantia de haber ancora le su amor, ma ora io sape que anque in isto io es fraudate e ille se era servite de me.”
Barrymore: Es le majordomo de Baskerville Hall. Le uxor es le soror de Selden le evadite celate in le landa. Le nocte, lassava vestimentos e cibo al fratre del uxor.
Le loco:

Le Landa: Es un loco lugubre, obscur e diabolic que rota circum a duo fulcros: Baskerville Hall e le palude de Grimpen. Baskerville Hall es le puncto de referentia per sir Henry e Watson, Grimpen es illo que se poterea definir le centro del inferno. Illac Stapleton teneva claudite le mastino del qual se audiva le lamentos e sempre illac le assassino tenta de refugiar se un vice discoperte.

Transposition cinematographic e televisive inter le qual:

The Hound of the Baskervilles - film del 1932 directe per Gareth Gundrey, in le rolo de Sherlock Holmes: Robert Rendel.
Der Hund von Baskerville - film del 2937 directe per Carl Lamac, in le rolo de Sherlock Holmes: Bruno Guttner.
Le Mastino del Baskerville (The Hound of the Baskervilles) - film del 1939 directe per Sidney Lanfield, in le  rolo de Sherlock Holmes: Basil Rathbone.
Le furia del Baskerville (The Hound of the Baskervilles) - film del 1959 directe per Terence Fisher, in le rolo de Sherlock Holmes: Peter Cushing, con le voce de Nando Gazzolo.
Le ultime del Baskerville - film per le television italian del 1968 directe per Guglielmo Morandi, in le rolo de Sherlock Holmes: Nando Gazzolo.
The Hound of the Baskervilles - film per le television anglese del  1972 directe per Barry Crane, in le rolo de Sherlock Holmes: Stewart Granger.
Le mastino del Baskerville (The Hound of the Baskervilles) - film per le television del 1983 per Douglas Hickox, in le rolo de Sherlock Holmes: Ian Richardson.
Le mastino del Baskerville (The Hound of the Baskervilles) - film per le television del 1988 directe per Brian Mills. In le rolo de Sherlock Holmes: Jeremy Brett.

Le nomine del rosa
Per Umberto Eco   –   Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Le nomine del rosa, es un romance scripte per le semeiologo italian Umberto Eco (Alessandria, 5 januario 1932 - Milano, 19 februario 2016)  et esseva edite per le prime vice in le 1980.  Depost  haber publicate numerose essayos,  le semeiologo decideva de scriber le su prime romance, in le genere policiari historic. Totevia le romance pote esser considerate un cruciamento de generes, a medietate inter le historic e le narrative. Le historia, initia sur le fin del anno 1327, e  se presenta con un expediente litterari classic, illo del manuscripto retrovate, opera, in iste caso, de un monacho de nomine Adson de Melk, qui, devenite anciano, decide de narrar le factos vivite quando era novicio, multe decennios retro, in compania del proprie maestro Guilhelmo de Baskerville. Le narration se explica al interno de un monasterio benedectin del Italia Septentrional, et es dividite in septe jornatas, scandite ab le rhythmos del vita monastic. Le romance ha obtenite un vaste successo de critica e de publico, vendente ultra 50 milliones de copias in trenta annos, et essente traducite in ultra 40  linguas. Ab le romance es stato trahite in le 1986,  le film homonyme per le direction de Jean-Jacques Annaud, con le actor scotese Sean Connery in le rolo de Guilhelmo e Christian Slater in le rolo de Adson. Le titulo provisori del libro, durante le scriptura, era  Le abbatia del delicto. Successivemente Eco valutava anque le titulo Adson de Melk,  in fin on decideva per Le nomine del rosa, proque per totes “era le plus belle”. Le titulo in ultra, face referentia in modo implicite ad alcunos del  themas central del opera: le phrase "Stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus", recorda que de tote le cosas al fin non resta que un pur nomine, un signo, un recordo. Assi  es per le bibliotheca e le su libros destruite per le foco, a exemplo, e per toto un mundo, illo cognoscite per Adson, que es destinate a  disparer in le tempore.

Resumpto del Historia:
«Le 16 augusto 1968  me era mettite inter le manos un libro debite al penna de tal abbate Vallet, Le manuscript de Dom Adson de Melk, traduit en francais d'après l'édition de Dom J.Mabillon (Aux Presses de l'Abbaye de la Source, Paris, 1842)». Umberto Eco, Incipit de  Le nomine del rosa, 1980)  In le prologo, le autor narra de haber legite durante un sojorno al estraniero, le manuscripto de un monacho benedectin reguardante un mysteriose historia que se explicava in le etate medieval in un abbatia del Italia septentrional. Interessate al lectura, ille initia, a ille puncto a traducer lo sur alcun quadernos de notas ante de interrumper le reportos con le persona qui le habeva date inter le su manos le manuscripto. Depost haber reconstruite le recerca bibliographic, que lo portava ad haber alicun confirmation, ultra al parte mancante del texto, le autor initia inde a narrar le historia. Il es le fin de novembre del 1327,  Guilhelmo de Baskerville, un fratre franciscan anglese, e Adson de Melk, sue discipulo, les vade in un remote monasterio benedectin del regula de Cluny, sur le montes del Italia septentrional. Iste monasterio sera sede de un delicate reunion que videra como protagonistas le duo fratres, sustenitores del theses pauperistic e alliate del imperator Ludovico e le delegates del curia papal, stabilite a ille tempore ad Avignon in Francia.  Le duo religiose (Guilhelmo es franciscan e inquisitor "repentite", le su discipulo Adson es un novicio benedectin) les vade in iste loco proque Guilhelmo, esseva  incargate per le imperator de participar al congresso como sustenitor del theses pauperistic. Al mesme tempore le abbate Abbone de Fossanova (jam timorose que le arrivata del delegation papal pote reconsiderar le proprie jurisdiction sur le abbatia), es preoccupate que le inexplicabile morte del juvene confratre Adelmo de Otranto, durante un tempesta de nive, pote facer saltar le labores del congresso e facer recader le culpa de isto sur de ille, pro iste confide in le capacitate inquisitori de Guilhelmo, pro facer luce sur le tragic homicidio, a cuje le monachos, les attribue mysteriose causas supernatural. In le monasterio il ha de facto numerose credentias circa le venita del Antichristo.  Nonobstante le quasi total libertate de movimento concedite al ex inquisitor, alteres morte con violentia il ha in modo subsequente: celle de Venantio de Salvemec, juvene monacho traductor ex greco e amico de Adelmo, e ille de Berengario de Arundel, adjuvante bibliothecario al cuje immoral offertas habeva cedite le juvene Adelmo. Anque altere monachos ancora, trovara le morte in le abbatia, durante que le delegates del papa les disputa con le franciscanos delegates del  imperator, sur le thema del povressa del Ecclesia. Guilhelmo discoperi que le homicidios son connecte a un manuscripto grec custodiate jelosemente in le bibliotheca,  honor del monasterio,  construite como un labyrintho a cuje il ha accesso sol  le bibliothecario Malachia e le su adjuvante. In le monasterio son presente anque duo ex appertinentes al secta apostolic de Fratre Dolcino:  le cellario Remigio de Varagine e le su amico Salvatore, qui parla un estranie lingua mixte de latino e vulgar. Remigio intertene un commercio illegal con un povre puera del loco, qui in cambio de favor sexual recipe cibo per Remigio. Anque le juvene Adson face le cognoscentia del puera e discoperi assì le placer del carne. Le situation es complicate per le arrivata del delegation papal guidate per le Cardinal Bertrando del Poggetto e del  inquisitor del Ordine domenican Bernardo Gui, qui trovara durante le nocte le puera insimul a Salvatore e prende occasion del presentia de un gallo nigre, que le puera affamate haberea volite mangiar, pro accusar les de esser  adherentes a ritos satanic e responsabiles del mysteriose mortes. Depost haber facite torturar le povre Salvatore, qui confessa le su passato in le secta apostolic, Bernardo Gui processa e condamna fratre Remigio, Salvatore e le puera, declarante les culpabiles del mortes evenite in le monasterio. In un athmosphera inquietante, alternante longe dissertationes historico-philosophic, rationamentos investigative e scenas de action, Guilhelmo e Adson se avicina al veritate, penetrante in le labyrintho del bibliotheca e discoperente le loco ubi es  custodiate le manuscripto fatal (le ultime copia remanite del secunde libro del Poetica per Aristoteles), que tracta del comedia e del riso.  Al fin, le venerabile Jorge de Burgos, post le morte del bibliothecario Malachia, tenta de occider Guilhelmo offerente a ille le manuscripto con le paginas invenenate. Ma Guilhelmo tocca  le paginas con le manos protecte ab un guanto, e alora le vetule monacho cec, in un exccesso de fanatic fervor, divora le paginas invenenate del texto in modo que, plus necuno potera leger los. Durante que Guilhelmo e Adson les tenta de firmar lo, Jorge provoca un incendio que non se pote domar e que destruera in le foco le integre abbatia. Adson e le su maestro les partira al fin ab celle ruinas, a cuje le juvene novicio tornara depost multe annos, trovante le solitude plus total, in le loco que esseva theatro de homicidios, intrigas, venenos e discopertas.

Personages principal:
Guilhelmo de Baskerville, fratre franciscan, ex  inquisitor, va al monasterio del historia, detra le requesta del imperator, in qualitate de mediator inter le Papa, le Imperio e le Ordine franciscan in un incontro que se tenera in le abbatia. Guilhelmo recorda in maniera evidente le philosopho franciscan anglese Guilhelmo de Ockam, maestro del methodo deductive; in ultra, in le citationes le autor inventa un fictive descendentia discepular de Guilhelmo ab Roger Bacon, anque ille philosopho anglese  tardo-medieval. In ultra per le su aspecto physic e acumine deductive es simile al note personage litterari Sherlock Holmes, per Arthur Conan Doyle, similantia reinfortiate per le mesme origine de Guilhelmo, que recorda un del romance plus famose del detective anglese: Le mastino de Baskerville.
Adson de Melk, novicio benedectin discipulo de Guilhelmo, es le voce narrante del historia. Como le maestro recorda Sherlock Holmes, assi Adson recorda in le nomine e in le rango le su assistente Doctor Watson.  Ambes in ultra son narratores del factos a lor evenite.     Altere personages: le puera, Jorge de Burgos, Abbone de Fossanova, Bernardo Gui, Malachia de Hildesheim, Remigio de Varagine, Salvatore, Venantio de Salvemec, Severino de Sancte Emmerano, Berengario de Arundel, Alinardo de Grottaferrata, Bencio de Uppsala

Fontes de inspiration:
Al epocha del conception del opera,  le romance historic de ambiente medieval era discoperte de novo ab poco tempore in Italia ab Italo Alighiero Chiusano, con le su romance Le Ordalia.  Le diverse similaritate: ambiente temporal, genere intendite como romance de formation, e selection del personages principal, un novicio e le su maestro, un sage monacho plus ancian,  face considerar Le Ordalia un del principal fontes de inspiration de  Le nomine del rosa.  Per le nomines,  le descriptiones del personages e per le stylo del  narration, resulta in vice evidente le homage qui Eco face ad Arthur Conan Doyle e al su personage de major successo: Sherlock Holmes. Le personage de Guilhelmo, defacto, sembla esser, per description physic e per methodo de indagine, le figura de Holmes: le su capacitate deductive,  e le su desiderio de cognoscentia los sembla reprender e, a tractos, exaltar le aspectos melior del detective britannic.  In ultra ille proveni ab le (imaginari) contato de Baskerville, que reprende le nomine del melior romance de Doyle, Le mastino de Baskerville. Parallelamente le juvene Adson reprende alicun aspectos del figura del fidel doctor Watson holmesian, ille como Watson es le narrator del historia.  Le nomine del  duo personages (Watson e Adson) los presenta in ultra un assonantia phonetic. Evidente son anque le referentias a Brother Cadfael, monacho detective medieval protagonista de romances del scriptrice anglese Ellis Peters (1913-1995), qui il ha como adjuvantes duo novicios. Le repartition del texto in base al horas del jorno veni prestate ab le celebre romance Ulyxe per James Joyce. Per le ambiente del  su romance, Eco se es inspirate al Sacra de Sancte Michael, abbatia benedectin del Pedemonte.  Per le scriptorium del Abbatia, Eco se es inspirate al Abbatia de San Colombano a Bobbio. In ultra anque le bibliotheca del  Abbatia de San Gallo in Suissa, es inter le fontes que son servite al autor  pro  imaginar le monasterio del romance. Al initio del romance, ante del manuscripto, il ha le planta de un abbatia. Al fin del tertie Jorno es presente un citation del V canto del Inferno de Dante,  obra que es citate un par de vices. In ultra, Adson narra un su evanescimento con le parolas "Cadeva como un corpore morte cade"  que son un clar citation del Comedia. Guilhelmo in vice parla de Malachia como de un "Vaso de ceramo inter duo vasos de ferro" que recorda Manzoni. In un sonio de Adson, son citate duo phrases famose, que hodie son considerate inter le prime documentos del vulgar italian: "Traete, filii de puta!", ab un inscription in le Basilica de Sancte Clemens in Roma, e "Sao ko kelle terre per kelle fini ke ki kontene..." ab le Placiti cassineses. Le scena in cuje Adson copula con le puera es un collage de pecias del Cantico del canticos.  In iste modo Eco ha cercate de transmitter como un monacho experimentarea le sexo a transverso le su "sensibilitate cultural".                              Le fiction del manuscripto retrovate, utilisate ab Umberto Eco, es un expediente narrative jàm usate ab altere autores: per exemplo Alessandro Manzoni in le Le Promisse  sposos, Walter Scott in Ivanohe (un manuscripto anglonormanne), Jan Potocki in le Manuscripto trovate a Saragossa,  Nathaniel Hawthorne in le Littera scarlato, Miguel de Cervantes in le Don Quixote (le manuscripto in aljamiado de Cide Hamete Benengeli), Mattheo Maria Baiardo in le Orlando inamorate,  Ludovico Ariosto in le Orlando furiose, Giacomo Leopardi in le preambulo al Fragmento apocripho de Straton ab Lampsaco in le Operettas moral.  Eco utilisa de novo isto expediente in le romance Le cemeterio de Praga.