martedì 23 luglio 2019

Carlo Goldoni

Carlo Goldoni, nasceva a Venetia le 25 februario del 1707, ab Giulio un patre medico affectuose e ab Margherita Salvioni. Seque in le 1716 le patre a Perugia e pois a Rimini initiante le studios de philosophia, ma le passion pro le theatro es tanto forte, ab inducer Carlo Goldoni a fuger ab Rimini per sequer un compania de actores. Le su vita proseque a transverso momentos de instabilitate in cuje alterna fugas e vagabundage, al studio del philosophia e del jurisprudentia. Un occasion fundamental arriva quando, Carlo Goldoni se trovava a Verona, ubi entrava in contacto con le actor Giuseppe Imer, del compania del theatro venetian de Sancte Samuel: insimul a ille, se trasfere de novo e in modo permanente a Venetia e initia a componer le prime operas theatral. Ma illo es un periodo tamen, ancora inquiete, ubi alterna le activitate de scriptor a celle de jurista e al su vetule studios, al theatro. In le 1736 a Genova se inamora de Nicoletta Connio, filia de un notario e la sposa, essera un matrimonio felice, uque al morte de Goldoni a Paris.

Immagine correlata 

Le theatro

In le 1748 Carlo Goldoni subscribe un contracto con Girolamo Medebach, impresario de un altere theatro venetian, le Sancte Angelo, e ab iste momento Carlo Goldoni deveni a tote le effectos uno scriptor professional, ligante se in modo indissolubile le su labor al gusto del publico theatral. Son annos de intensive production artistic. Goldoni scribe, inter le 1748 e le 1753, un numero altissime de comedias, inter le quales alicun del su plus famose – de facto de iste periodo son: Le homine prudente, Le vidua astute, Le putta honorate, Le cavallero e le dama, Le bon uxor, Le familia del antiquario, Le feminas punctiliose, Le boteca del caffe, Le feminas jelose, Le herede fortunate, Le feminas curiose, Le servitor de duo patronos e Le Locandera - mitte in scena spectaculos curante omne detalios del representation e multes del su labores conflue in recoltas que ille mesme se preoccupa de curar. Sembla que finalmente ille haberea trovate le su dimension ideal. In iste periodo le ideas de Goldoni lo portava ad un gradual ma decise separation ab le schemas del comedia del arte, modificante a poco a poco le habitudes sia del actores que del publico et a incamminar se definitivemente verso celle que nos cognosce como reforma del theatro per Carlo Goldoni. In le 1753, le autor rumpe le contracto con Medebach per passar al theatro Sancte Luca, del familia Vendramin, qui offere al comediographo un contracto economicamente avantagiose e con le possibilitate de experimentar assi nove themas, nove historias, e devenir celebre in tote le Italia septentrional e al estraniero. Inter le comedias scripte in iste periodo, que on pote recordar son: Le camerera brillante, Le philosopho anglese, Le inamorates, Le casa nove e Le bon matre. Iste annos il ha un situation cultural vivacissime: Venetia il ha quattuordece theatros que luctava inter illos pro haber le meliores actores, le meliores comedias e supertoto luctava, sin exclusion de colpos, le consenso del publico. Nasceva aspere polemicas inter uno scriptor e le altere e Carlo Goldoni se trovera ante rival de Pietro Chiari e pois, multo plus asperemente con Carlo Gozzi (importante scriptor del epocha qui era partisan del comedia del arte, contra le reforma theatral goldonian) qui accusava ille de immoralitate, vulgaritate e mal gusto.

Le ultime annos de Goldoni a Paris:
Carlo Goldoni, in le augusto del 1762, se transfereva a Paris, per laborar como autor theatral, del Comédie Italienne. A Paris, tamen, son ancora habituate a vider le theatro italian como le comedia del arte e le nove modo de facer theatro per Carlo Goldoni, lassava le spectatores confuse. Le autor se trova assi a deber de novo luctar per le su ideas e retorna ad alternar le labor de scriptor con cargas con paga plus substantiose como, ad exemplo, cello de inseniante de italian presso le familia regal francese. Ille vetule e malade, moriva in miseria a Paris, le 6 februario 1793.



Le locandera”
Per Carlo Goldoni . Traduction in Interlingua per Francesco Galizia



Le Locandera, il es un comedia in tres actos per Carlo Goldoni, et es un del su plus famose, componite in le 1751, al termine del relation inter le comediographo e le theatro Sancte Angelo, e mittite in scena al initio del seison del carneval 1752-1753. Le locandera es considerate un del exemplos plus successose del “comedia de character” goldonian, con cuje le autor venetian inverte e renova le tradition del Comedia del Arte. Le intriga es circum le personage del locandera Mirandolina, qui, adjuvate ab le camerero Fabritio, se debe defender per le proposition amorose del clientes del locanda ab illes gerite presso le citate de Florentia. Al centro del historia il ha sempre le prompte e astute intelligentia de Mirandolina, qui sape facer prosperar le su activitate commercial e mitter in difficultate le superbe Cavallero de Ripafratta, un del su pretendentes.

Personages:
Mirandolina, belle locandera florentin.  
Fabritio, camerero del locanda.  
Cavallero de Ripafratta, cliente orgoliose e arrogante del locanda.  
Conte de Albafiorita, cliente, ric mercante, qui ha comprate le titulo nobiliari.  
Marchese de Forlipopoli, cliente, nobile sin moneta.



Prime acto: Mirandolina, un juvene e charmante locandera habituate a reciper attention e adulation ab le clientes, del su parve albergo, et es cortesate ab duo hospites: le Marchese de Forlipopoli, un nobile sin monetas, e le Conte de Albafiorita, un ric mercante, qui ha comprate le titulo nobiliari gratias al su commercios. Anque in le cortesamento le duo se comporta in modo conforme al proprie rolo social: le Marchese es convincte que basta le prestigio del su titulo per conquirer le amor de Mirandolina, durante que le Conte crede de poter la comprar per medio de donos. Un die arriva tamen, al locanda un tertie hospite, le Cavallero de Ripafratta, orgoliose e misogyno, qui se prende joco de illes, proque les insiste a demonstrar interesse per un femina del populo, durante que ille, prefereva majormente le libertate del celibato, ille non se abassarea jammais a tal condition. Mirandolina, offendite e stimulate per le comportamento del Cavallero, explica in un monologo, de voler minar le su convinction, e de facer le inamorar de illa. Seque pois un disaccordo inter illa e le Conte sur le pannos blanc del albergo: ambes confirma de preferer le libertate, plus tosto que le matrimonio. Mirandolina face entrar in scena Dejanira e Hortensia, duo actrices de comedia qui se finge grande damas e qui las vole attraherr le attention del Marchese de Forlipopoli e del Conte de Albafiorita. Mirandolina confirma le su projecto de conquirer le Cavallero.
Secunde acto, on vide inde Mirandolina mitter in acto le su proposito. Durante un prandio in cuje se sedeva alternativemente a tabula le duo nobiles: le Conte e le Marchese, Dejanira e Hortensia, le Cavallero e Mirandolina, iste ultime face notar le proprie character indipendente e sincer, como quando declara al Marchese que le vino ab ille estimava excelse es in realitate pessime o como quando explica al Cavallero qui anque illa disdigna le superficialitate del genere feminil. Le duo fingite damas las prova anque illas a seducer le Cavallero ma iste ultime, quando discoperi qui son solmente actrices theatral, volerea vader via disdignite. Mirandolina, durante que illa voleva salutar le Cavallero, finge de plorar e, a un certe puncto, evanesce de fronte a ille. Le Cavallero cade in le trappa del protagonista, inamorante se de illa.
Tertie acto, ora il ha un major visibilitate le camerero Fabritio, a cuje le patre de Mirandolina, in puncto de morte, ha confidite le filia. Le Cavallero dona a Mirandolina un preciose flacon de auro, ma illa refusa, e illa ignora anque le successive declaration de amor del homine. Le Marchese discoperi le passion per Mirandolina del Cavallero qui, in un ultime desperate assalto, provoca le reaction de jelosia de Fabritio, qui, inamorate de Mirandolina, la defende. Le Cavallero, ora in preda de celle passion amorose que habeva sempre removite, es a tal puncto furiose de facer exploder un litigio con le Conte, que risca de degenerar in un duello. Mirandolina, ora satisfacite per haber realisate le su plano, interveni annunciante qui illa sposera le camerero Fabritio: le Cavallero assi non pote que abandonar le parve albergo sur tote le furias, durante que le Marchese e le Conte son invitate a trovar un altere allogiamento e a desister ab le lor propositos. Mirandolina, del resto, promitte al futur sposo de cessar de seducer le homines per diversion e joco. In le monologo final, Mirandolina mitte in guarda le publico ab le habilitate de un femina e ab le su adulation.  

Analyse e commentario:
Le locandera, il es un del obras per Goldoni que il ha gaudite de major fortuna de critica e de publico et es un de celle que melio resume le characteristic del theatro goldonian. Se nota in avante toto le successose characterisation del personages que, in maniera opposite a quanto succede con le “mascaras” fixe del Comedia del arte, son definite catauno in modo individual e peculiar. A superar totes es obviemente le figura de Mirandolina: intelligente e determinate, belle e consce de se ipse, le locandera il ha como prime interesse le proficto del su activitate commercial, e inde sape sia disingagiar se con stylo per le mediocre tentativas de seduction del Conte e del Marchese e sia tener testa al orgolio superbe del Cavallero, facente le al fin capitular. Mirandolina es assi productor e actrice del action scenic, tanto de adressar se sovente al publico implicante lo in le su fiction e explicante in detalio como agera per batter le “inemico”. Le locandera se duplica de facto inter le action e le premeditation del parolas in scena. A transverso de illa, Goldoni ab un latere stabilisa un dialogo directe con le su publico e del altere latere, mitte in relievo le arma con cuje Mirandolina triumpha, id es le intelligentia. Es del resto iste, insimul con le su intraprender e le senso del deber, es le dote del nove classe burgese, que in le Venetia del medietate Septe-cento es in plen ascention social; tote un altere cosa, respecto al inutilitate e al parasitismo del vetule classe aristocratic, improductive e clause sur le superate concepto del prestigio e del respecto del titulo. Le dynamismo de Mirandolina es anque le dote que mitte in complete defaite le misogynia e le character superbe del Cavallero. Le conclusion del comedia es tamen in le signo del ordine: Mirandolina, anque se vincente, admitte de haber exaggerate e retorna in le rangos con le matrimonio con Fabritio, como habeva consiliate a illa le patre morente. Isto del resto es in linea con le finalitate ethic que, con un poc de ironia, Goldoni indicava in le prefaction intitulate Le autor a qui lege: le historia de Le locandera debe mitter in guarda le homines ab le illusiones e ab le amar trappas que le feminas sape, con summa astutia, architectar.

mercoledì 19 giugno 2019

Cyrano de Bergerac

Per Edmond Rostand - Traduction in Interlingua per Francesco Galizia
Cyrano de Bergerac, es un celebre comedia heroic theatral in cinque actos publicate in le 1897 per le poeta dramatic francese Edmond Rostand (1868-1918) et inspirate al figura historic de Savinien Cyrano de Bergerac, un del plus phantasiose scriptores del sex-cento francese. Le Cyrano per Rostand esseva representate per le prime vice le 28 decembre del 1897 al Théâtre de la Porte-Sain-Martin de Paris, habente como protagonista un celebre actor de ille tempore, Benoit Costant Coquelin, le mesme qui habeva commissionate le comedia. Rostand lo scribeva a cinque annos de distantia del clamorose repulsion, evenite in le 1892, de un su precedente (e prime in absolute) labor in versos, Les Deux Pierrots, expressemente scripte per le Comédie Française.

Personages:
Cyrano de Bergerac, Poeta e spadassin de Gasconia.
Roxana, cosina de Cyrano, inamorate de Christian.
Christian de Neuvillette, cadetto de Gasconia, inamorate de Roxana.
Le pastissero, amico de Cyrano e poeta.

Risultati immagini per cyrano de bergerac

Resumpto del Historia:
Cyrano de Bergerac es un intractabile spadassin con le naso longissime, scriptor e poeta con poc monetas, con un irresistibile vitalitate. Legendari es le su habilitate con le spada, al minus quanto le su passion per le poesia e per le jocos de parolas, con le quales ama mitter in ridiculo le su inemicos, sempre plus numerose gratias al su character poc propense al compromisso e al su disdigno verso potentes e prepotentes. Terribile e que non se pote firmar quando il ha un spada in mano, ille, tamen, nutri secretemente un candide et impossibile amor per le belle cosina Roxana. Ma le sorte le reserva qualque amar surprisa: de facto, a theatro, un vespere, post haber humiliate un actor qui habeva osate levar le su oculos sur le belle Roxana, et haber vincite un gentilhomine in duello, qui se era contraponite a ille per le su naso (duello que termina con le famose phrase: "et al fin del licentia io tocca!"), Cyrano esseva invitate a un incontro secrete proprie ab le su amate cosina. Ille es plen de joia e felicitate, durante que va a retornar al su albergo, incontra un su amico pastissero e poeta, qui roga le su adjuta e protection, ab un grande numero de assassinos (on dice qui illes esseva circa cento) intentionate ad aggreder le in le nocte, inviate ab qualque potente senior mittite in ridiculo ab le su versos. Cyrano non roga altere cosa, con impeto e vehementia ille les affronta e les disperdeva ab sol complente un altere del su interprisas legendari. PoiPois ille va trepidante al su appunctamento con Roxana, convinte que le su sonio de amor sta per realisar se. Al vista de Roxana resulta a pena a mantener un conducta formal, prompte a liberar le proprie sentimentos, quando le amate manifestara le sue. Tamen le su adorate ha ben altere in mente, illa se appella al lor amicitia e al lor affecto pro confidar le, le su amor per un altere homine, se tracta de un juvene cadetto, le belle Christian de Neuvillette, del qual illa se es inamorate e que, benque illa non habe jammais excambiate un sol parola con ille, crede con firmessa qui ille sia dotate de omne talento. In ultra Cyrano debe promitter solemnemente de proteger e guidar iste juvene, per non facer la suffrer le anxietate de saper le sin defensa in un ambiente como illo del cadettos de Gasconia, sempre prompte a disvainar le spada. A Cyrano non resta que acceptar e prender se cura de ille, al initio sol per le promissa a Roxana, qui ama sempre plus desperatemente, pois per un sincer amicitia que nasce inter le duo. Christian il es belle, honeste, coragiose e loyal, ma non possede alicun del dotes capace de stimular celle amor facte anque de intelligentia e de poesia cuje Roxana anhela. Cyrano face del su melior per inseniar al amico le rudimentos de celle dulce scaramucias verbal que tanto esserea agradite al belle Roxana, ma iste non resulta absolutemente capace de isto. De facto, sub le balcon de Roxana, complice le obscuritate, Cyrano se improvisa ante como "sufflator", pois ille mesme parla simulante se per le amico, le famose monologo "cosa es un basio" e le passion ab ille suscitate, vadera a prender le bon Christian qui resulta assi a conquestar le su amate. Ma le union inter le duo juvenes es obstaculate ab le potente senior De Guiche, infatuate se del belle Roxana. Le guerra initiate ab poc tempore in le Flandras, constitue a iste puncto per le senior De Guiche un perfecte occasion per allontanar le duo inamorate: Christian e Cyrano vadera insimul al fronte, con le lor compania de cadettos de Gasconia. Hic Cyrano proseque in le su opera, sape que le unic modo pro poter continuar a exprimer in tote le su immensitate iste amor per Roxana, es de continuar a manifestar lo como illo de Christian. In fin del contos le duo se completa, un belle ma sin talento, le altere con un grandissime talento, ma fede. Cyrano tote le dies scribe un littera per le amate e tote le noctes a transverso le lineas inemic per facer lo remitter a illa. Isto Christian non lo sape. Ma un die al campo del cadettos, benque illes esseva praticamente incirculate per le inimico, perveni un carrossa plen de victualia, guidate per le amico poeta e pastissero e con un dama a bordo. Se tracta de Roxana qui, conturbate per le impetuose sentimentos manifestate in tote le litteras recipite, il ha defiate omne periculo pro revider le su amate ben, a cuje declara que le amor assi divinemente expresse in tote illo litteras, il ha conquistate tanto le corde ab convincer la que es le fortia de celle poesia que illa ama vermente e que inde le haberea amate anque se ille esserea stato fede. Christian, qui celle litteras non ha scripte, comprende, non ha talento poetic, ma non es stupide, vole clarar se con le amico de cuje comprende le sentimento e le roga de dicer le veritate a Roxana proque illa pote a su vice comprender, qui illa ama vermente inter le duo. Anque ille es prompte a sacrificar se, sia per le felicitate de Roxana, que per celle del su grande amico, tanto de offerer se voluntario per un periculosissime mission de recognition avante le lineas inimic, que resulta a complir, ma tamen esseva ferite multo gravemente. Cyrano cerca de succurrer le e al demanda qui le amico le adressa, ora in puncto de morte, si le amate ha facite le su selection, con un gesto apparentemente de extreme altruismo, responde que si, Roxana ha sapite le veritate e ha seligite ille, Christian, como companion del proprie vita, Christian felice mori. Roxana, a cuje in realitate Cyrano non ha decite nihil e non dicera jammais nihil, decide de retornar a Paris, pro retirar se in convento. Passava multe annos, durante le quales omne sabbato Cyrano vade in convento a visitar le cosina. Ma Cyrano un die, cade in un vil imboscada e veni ferite gravemente al testa ma, complinte un fatiga superhuman resulta a non mancar a cello, que era devenite le scopo del su vita, le incontro septimanal con Roxana, le amate ben. Per le prime vice celle vespere perveni in legier retardo, e sue malgrado ille se traiva. Invitate a leger le ultime littera scripte como Christian, confundite como es, le declama a memoria e Roxana le remarca, ora anque illa initia a comprender, il era multe le coincidentias al quales non habeva date importantia, ora se monstra como elementos clar, es ille, Cyrano qui ha date vita al su sentimentos, es ille le ver protagonista de tote le su sonios. Ma ora es troppo tarde, Cyrano mori per le feritas. In iste drama duo son le sentimentos fundamental, le amor e le amicitia, que on trova le lor extreme sublimation sub multiplice aspectos e al fin es le amicitia sincer, total e viril nascite inter Cyrano e Christian que sembla prender le prevalentia monstrante se plus forte anque del mesme amor pro Roxana.


«"Amante - non per se ipse - multe eloquente
Hic reposa Cyrano
Hercules Savinian
Senior de Bergerac
Qui in vita sue era toto e non era nihil!"

"Io me va… Excusate: non pote illa aspectar me.
Le radio del luna, ecce, veni a clamar me
"» (Le morte de Cyrano de Bergerac)

Le figura "theatral" de Cyrano

Le obra de Rostand es state traducite, adaptate e interpretate innumerabile vices: Cyrano es un del personages plus cognoscite e amate del theatro europee. Le su esser un genial poeta temerari, le dramaticitate del su orgoliose existentia, vivite periculosemente al insigna del non plicar se jammais al mediocritate e al convenientias, a omne costo, face de ille un authentic heroe romantic e al mesme tempore un personage extraordinarimente moderne. Tanto que le singular spadassin gascon continua con successo a calcar le scenas theatral.

Cyrano per le cinema

Le cinema se es inspirate al figura del spadassin de Rostand per numerose pelliculas. Le prime jam in le anno 1900, esseva un pellicula francese realisate ab Clément Maurice, de un certo interesse anque technic. Sequeva in Italia, in le 1908, un film di circa 280 metros dirigite ab Ernesto Maria Pasquali a Torino, ma que esseva perdite. Ancora in le periodo del cinema mute, retorna sur le subjecto le director Augusto Genina con un film realisate parte in Francia e parte in Italia e completate in le 1922. Quando arriva le sonor, on habera un film directe per Fernand Rivers in le 1945. Post le secunde guerra mundial on habera in le 1950 le famose film Cyrano de Bergerac directe per Michael Gordon (que dara al su interprete José Ferrer le premio Oscar), a cuje sequera un version francese del 1990 directe per Jean-Paul Rappeneau e interpretate ab Gérard Depardieu con le titulo Cyrano de Bergerac. Qualche anno antea, in le 1987, esseva producte anque un comedia hollywoodian per le direction de Fred Schepisi, Roxanne, con Steve Martin, que al popular personage se reappella in maniera evidente.



    Cyrano de Bergerac, per Clément Maurice (1900)
    Cyrano de Bergerac, per Ernesto Maria Pasquali (1908)
    Cyrano de Bergerac, per Augusto Genina (1922)
    Cyrano de Bergerac, per Fernand Rivers (1945)
    Cyrano de Bergerac, per Michael Gordon (1950)
    Roxanne, per Fred Schepisi (1987)
    Cyrano de Bergerac, per Jean-Paul Rappeneau (1990)
    Transposition operistic: Cyrano de Bergerac per Franco Alfano

venerdì 31 maggio 2019

Don Johannes o Le Convitato de petra

Per Molière - Traduction in Interlingua per Francesco Galizia
Don Johannes o Le Convitato de petra (Dom Juan ou Le Festin de pierre), il es un comedia tragic in cinque actos in prosa, del dramaturgo e actor francese Molière. Esseva representate per le prime vice a Palais-Royal le 15 februario 1665, et era publicate in le1682. Sur requesta del vidua de Molière, Thomas Corneille faceva in le 1667, un adaptamento in versos. Le personage theatral de Don Johannes habeva le su origine in Espania, ubi le fratre Gabriel Téllez, convertite se al theatro e al litteratura , sub le pseudonymo de Tirso de Molina scribeva le comedia El Burlador de Sevilla y Conbidado de piedra. Publicate in le 1630, le su obra serviva de exemplo a omne transgression del moral human e del lege divin. Le Don Johannes de Molière es in prosa, a differentia del obras in le linguas espaniol e italian, que son in versos. Le personage essera pois utilisate, per varie autores litterali e theatral, anque in le operas lyric como cello per Wolfgang Amadeus Mozart.

Immagine correlata 

Personages:

Sganarello; servo de don Johannes. 
Gusman; scutero de Elvira.  
Don Johannes; ric libertino.  
Elvira; sposa de don Johannes.  
Carlota; paisana.  
Pierrot; paisano e amante de Carlota.  
Mathurina; paisana.  
La Ramee; spadassin de don Johannes.   
 Francisco; un Povre.  
Don Carlos; fratre de Elvira.  
Don Alonso; fratre de Elvira.  
Senior Dominica; mercante.  
Violetta; serva de don Johannes.  
Ragotin; servo de don Johannes.  
Don Luis; patre de don Johannes.  
Statua del Commendatore.  
Un Spectro.

 

 

 

 

Resumpto del Historia:

Le scena initia con Sganarello e Gusman qui les discute sur le partentia de Elvira e del marito Don Johannes, Sganarello, confida al scutero de Elvira Gusman, qui sia realmente Don Johannes: un patrono perfide, cynic e libertin, qui proba delecto a conquirer le feminas e consumer le placer carnal, e pois abandonar las con disdigno. Depost qui Gusman iva via, retorna Don Johannes, le qual parla con Sganarello sur le su modo de viver: ille confessa qui non resulta a restar ligate a un femina proque post le prime consummation del acto sexual, illa perde de fascino e de interesse per ille, le qual, quasi per instincto, es constringite a cercar novemente un altere femina al qual reservar le mesme tractamento del precedente. Le lor dialogo se interrumpe al vista del “proxime designate” al cruelitate de Don Johannes, le qual initia a ordir, insimul a Sganarello, un plano per raper la in barca, durante un excursion sur le mar, con le su legitime fidantiato. Sganarello obedi al ordines del patrono, anque se cerca sempre de dissuader le del su iniquitate. De fatco, Sganarello roga a Don Johannes si es realmente le caso de raper iste femina con le fortia, proque sex menses antea habeva occise un Commendatore, patre de un del su victimas, delicto per le qual era stato absolvite per le judice. Depost Elvira incontra per strata le su consorte, qui hypocritemente dice de sentir se culpabile per haber la subtrahite al convento ubi illa stava e de haber la sposate, proque ora senti que le Celo es adverse a ille. Un del themas del historia es le concepto del Celo, como summe judice, que non se pote irrider, e que depost haber concedite un grande quantitate de chance de redemption, punira qui le vertera le spatulas. Un Deo inde intendite como un fortia externe que va temite; simile al concepto que le grecos habeva del proprie deos pagan, e non al actual Deo del catholicismo. Durante le dialogo inter Don Johannes et Elvira, iste ultime non crede al mendacios inventate per le marito, e illa jura de vindicar se de ille in modo terribile. Intertanto le plano del malefic Don Johannes e Sganarello, es rendite van ab un tempesta, que les lancea sur le costa. Hic illes son salvate ab duo paisanos: Pierrot e Carlota, promisse sposos. Don Johannes, nota le beltate de Carlota, e prova con le su arte de seduction a facer la inamorar, illa antea non se fide multo del parolas de Don Johannes, ma pois cede al tentation de poter abandonar le su misere rango de paisana e devenir un seniora. A nihil servi le exhortation a mantener le su promissa de matrimonio, per le fidantiato Pierrot. Post haber usate Carlota como scuto per defender se ab le colpos de Don Johannes, Pierrot vade via, depost superveni Mathurina, un altere paisana, al qual le libertino habeva promisse de sposar la, e revendica de esser le sol a maritar se. Il ha inde un discusion inter Carlota e Mathurina, in le qual ambes affirma de esser le promisse sposa de Don Johannes. Tal discussion se conclude con le promissa, ad ambes, de matrimonio per le deman matino. In illo instante arriva La Ramee, un spadassin al servicio de Don Johannes, qui porta le notitia que dece-duo homines a cavallo les cerca, con mal intention. Ad audir tal parolas, Don Johannes excogita le stratagema de excambiar se de habito con Sganarello, le qual, comprende le scopo de tal manovra et excogita a su vice un plano melior. Don Johannes adopta le idea de Sganarello, que consiste in le vestir se ab viagiator ille, e ab medico le servo. Longe le strata Don Johannes e Sganarello les incontra un povre mendicante Francisco, al qual roga information pro pervenir in citate. Le povre homine accepta de adjutar les, indicante le strata. Post le information, le povre roga gentilmente a Don Johannes, in cambio de un perpetue precaria, de facer un elmosna: le libertino accepta, a pacto qui ille blasphema. Le povre homine demonstra de esser firme al fide, qui non vole trair anque in cambio de un moneta de auro, preferente morir de fame. Don Johannes alora, dona al povre equalmente un moneta de auro, asserente que lo dava pro amor del humanitate. In cello mesme instante Don Johannes vide lontan un homine assalite ab tres banditos, qui lo clama in adjuta. Gratias al su habilitate con le spata mitte in fuga le banditos, e obtene assi le recognoscentia del homine, que se discoperi pois, qui ille es Don Carlos, un del fratres de Elvira, pervenite insimul a su fratre Alonso, per saldar un question de honor. Assi le fratre de Elvira, se confide con le libertino, dicente que illes debe saldar le contos, con un certe Don Johannes, le qual ha ultragiate le integre familia, profitante del innocente soror Elvira. Le libertino, apprende assi, qui Don Carlos non cognosce le visage de iste inemico, prende le occasion per organisar un plano pro evitar le duello, offerente se de presentar ille mesme iste Don Johannes, interpretate ab un del su servos, vestite como ille, e mandate como capro expiatori al morte, como voleva facer antea con Sganarello. Ma pois superveni Don Alonso, fratre de Don Carlos et Elvira, le qual, recognosce le ultragiose libertino qui ha maculate le honor del familia. Don Alonso dunque se prepara a complir le su vindicantia, quando es firmate ab Don Carlos, qui convince ille a lassar le vader via, proque si non era per ille, esserea stato occise per le tres banditos. Quando le fratres de Elvira iva via, Don Johannes reprocha Sganarello de non haber tentate de adjutar le contra le duo fratres. Ante de vader novemente verso casa, Don Johannes vide inter le arbores del strata, un superbe edificio que es le tumba del Commendatore qui ille habeva occise sex menses antea. Inde, Don Johannes e le su servo, aperi le tumba del mausoleo in le qual les trova le statua del Commendatore, in habito de imperator roman. Don Johannes, per burlar se del statua, ordina al servo, de invitar le statua a cena, per celle vespere, con grande terror de Sganarello, le statua responde clinante le testa como unconsenso. Don Johannes, incredule, formula un secunde vice le invitation, que le statua accepta in le mesme modo. Un vice exite ab le mausoleo, Sganarello parla con le patrono, le qual denega le realitate del facto evenite. Dunque Don Johannes retorna a casa, e da le ordine de servir le cena, quando se presenta al porta un su creditor: le senior Dominica, qui es recipite con cerimonias, excusas per le retardo, invitation a cenar insimul, que il ha le function de cambiar discurso, omne qual vice le creditor allude al moneta qui le libertino le debe dar. Don Johannes resulta dunque a dominar le senior Dominica: creditor qui era plus que decise a esser reimbursate proprie celle vaspere, tanto qui habeva expectate in le atrio, indifferente al exhortation del servos de Don Johannes, qui voleva convincer ille, qui le patrono non era in casa. Sganarello, in fin, irritate per le parolas del creditor qui le recordava de haber anque ille un conto monetari suspendite, jecta fora de casa le povre senior Dominica. Subito post le serva Violetta annuncia le arrivata de su patre, Don Luis, pervenite per reprochar le filio per le vita dissolute e damnate qui conduce. Don Luis recorda como ille habeva a longe desiderate e precate le Celo per haber un filio; qui ora es per ille solmente motivo de vergonia e dolor. Don Luis pois vade via, deludite per le parolas sarcastic del filio. Quando Don Luis iva via, Don Johannes monstra le su contrarietate al parolas del patre, augurante a ille de morir presto. Ante de poter se seder per le cena, le servo Ragotin arriva in le sala, annunciante al patrono qui un seniora velate desidera parlar con ille. Tal femina se revela esser Domina Elvira, illa, non plus cargate de ira e rancor verso le homine qui la ha illudite, supplica ille, in nomine del sentimento que provava per illa in passato, de redimer se del su stylo de vita vitiose, salvante se assi, del imminente punition celeste. Anque Domina Elvira se congeda, annunciante qui se retirara a vita solitari, non obstante qui le su false sposo, incitava illa a remaner. Le cena es servite, ma ante qui ille pote initiar a mangiar, es interupte ab un tertie visita. Don Johannes de facto recipeva le statua del Commendatore que habeva invitate a cena le postmeridie. Tal hospite inexpectate invita Don Johannes a venir al su cena, le vespere successive. Don Johannes accepta de vader, con le servo Sganarello, secur de se ipse e de esser patrono del su destino. Al exito, Don Johannes se offere de facer luce con un facula al su hospite, que tamen dice de non haber besonio de illo, proque es guidate ab le Celo. Le deman Don Johannes, con le proposito de avicinar se al patre, finge un total redemption. Credente al su parolas, le patre, plen de felicitate, affirma de haber le pardonate, inde Don Luis con joia va a casa per dar le bon notitia al uxor. Le notitia del redemption da felicitate anque a Sganarello, le qual veni subito dismentite ab le patrono, qui confessa que le conversion es un su stratagema. Successivemente, Don Johannes se incontra con Don Carlos, al qual cerca de facer creder le su redemption. Initialmente Don Carlos es gaudiose de tal parolas, e que se potera resolver le question, con le matrimonio inter Domina Elvira e Don Johannes, in modo de salvar le honor del familia. Ma quando Don Johannes confessa qui anque ille, como Domina Elvira, se retirara a vita private e solitari in un convento, per le consilio del Celo, Don Carlos, renova le defia a duello. Ante del appunctamento con le statua del Commendatore, le libertino e le servo Sganarello, incontrava un Spectro con le semblantia de un domina velate, que proclama qui Don Johannes ha poc tempore per profitar del misericordia del Celo, ante que le su damnation sia irrevocabile. Depost le Spectro cambia forma, transformante se in le Tempore con le falce in mano. Sganarello remane terrorisate, et exhorta le patrono al redemption. Don Johannes in vice, post haber dicite de cognoscer tal estranie voce, disvaina le spata, jectante se sur le Spectro, le qual vola via. Don Johannes dunque reconfirma a Sganarello que necuno resultara jammais a facer le repentir se. Depost, le libertino e le su servo vide le statua del Commendatore, que le recorda le appunctamento a cena. Don Johannes roga le indication del su habitation, e le statua, post date le indication, proclama que le perseverar in le peccato, comporta un morte violente, e qui refusa le Celo, aperi le cammino al su fulgure. Depost isto Don Johannes initia a sentir se arder ab un foco invisibile, e un grande fulmine, accompaniate ab un forte tonitro, lo investi, e le terra se aperi, inglutente le inter flammas fluorescente. Le phrase final del obra es de Sganarello, qui se lamenta del paga que non potera plus haber proque le su patrono es stato occise.