sabato 23 giugno 2018

Le filia del capitano
Per Aleksàndr Sergievic Puškin   -   Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Le filia del capitano (titulo original russe: Капитанская Дочка, Kapitanskaja dočka) es un romance historic publicate in le 1836, per le scriptor russe Aleksàndr Sergievic Puškin, (Moscova, 1799, - Sancte Petroburgo, 1837). Le scriptor russe moriva un anno depost le publication del libro,  in un duello. Le romance il ha habite in le tempore varie transposition cinematographic e televisive.
Immagine correlata

Resumpto del Historia:
Russia, durante le regno del Tsarevna  Catherina II, Piotr Andréjevič Griniov, le protagonista del romance, es le unic filio masculo de Andréj Petrovič Griniov, un nobile ex general a reposo e del su uxor Advotia Vassilievna Ju, pro isto es destinate, usque del su nascentia al carriera militar como officiero in le Guarda imperial. Crescite a Simbirsk, in le residentia de campania del familia, ille es educate ante per le fidel adjuvante de su patre Savélič e pois ab un professor  francese, Beaupré qui insenia a ille tres linguas e le scientias. Al etate de quasi dece-septe annos le patre Andréj decide de inviar le a servir le tsarevna como soldato. Reputante le Guarda imperial e Sancte Petroburgo non bastante al formation del su character, sue patre decide de expedir le in servicio a Orenburg,  presso un sue antique camerada de armas. Sequite per le su ancian precector Savélič, Piotr interprende le viage que lo portara al su destination final, le fortalessa de Belogorsk, un viage sia physic que de crescita personal. Durante un haltode reposo in un locanda, Piotr Griniov face le cognoscentia de Ivan Zurin, un capitano del regimento de hussares e del su gruppo de cavalleros, e celate se al controlo del vetule Savélič,  joca al biliardo con Zurin e perde cento rublos; ille da conto del error facite, ma paga le su debita, proque debeva salvar le su honor.  Nonobstante le mal tempore, Piotr Griniov e Savélič les vade de novo in marcha per Orenburg.  In le medio del steppa illes son surprendite ab un tempesta de nive, que face a lor perder  le orientation, ma fortunatemente les incontra un "vagabundo" qui guidara le duo in un village vicin, ubi illes trovara un refugio al tempesta. Le deman matino, ante de prosequer le viage per Orenburg, pro regratiar le "vagabundo", Piotr Griniov dona a ille un pellicia de lepore, nonobstante le protestas del vetule Savélič qui non voleva. Pervenite a Orenburg, son recipite per le governator Andréj Kàrlovič, a cuje Piotr monstra un littera del patre, ancian camerada de Andréj, in cuje ille es sollicitate a non dar «troppo libertate» al juvene Piotr. Assi Andréj dispone le invio de Piotr Griniov al Belogórskaja, un fortalessa in le steppa distante poco plus de quaranta verstas ab Orenburg.  Assi Piotr e Savélič le deman matino, les vade de novo in marcha in direction del nove destination. Al lor arrivata le fortalessa se presenta a illes como un parve village de izbàs, in un valle de un parve fluvio, del steppa pulverose; ma illes totevia son recipite con calor ab Vasìlissa Egórovna Miranova, le uxor del capitano del fortalessa, Ivàn Kuzimič Mironov, e pro isto appellate le “capitana”. Post le presentation le seniora cerca pro ille un habitation ab le altere parte del fluvio, qui Piotr condivide con le proprietario anque ille un officiero, e un altere officiero  Alekséj Ivànyč Švabrin. Depost esser se implaciate, le vespere Piotr e  Švabrin son invitate a cena per le capitano, e hic Piotr face le cognoscentia del juvene filia Marja (clamate sovente in modo affectuose Masha). In le principio le vita in le fortalessa passa in modo tranquille sin problemas, e Piotr lentemente senti crescer in se ipse un nove sentimento pro Masha, le filia del capitano, al qual dedica cantiones e poesias. Un die ille scribe un littera de amor pro  Masha,  ma le littera es legite anque per Švabrin, le qual deride ille e insulta Masha (illo qui Piotr ignora es que le mesme Švabrin es inamorate, non reciprocate, de Masha). Pro isto seque un duello in le qual Piotr veni gravemente ferite a un spatula. Gratias al curas de Masha, Piotr se resana e assi veni a saper que anque illa reciproca al su amor; decide assi de scriber al proprie patre, pro obtener le su benediction e le permisso de sposar se, ma le patre refusa le permisso resolutemente reputante illo un bravada juvenil e pretende que le filio sia inviate in un altere fortalessa, proque sia lontan ab Marja, qui pro ille es sol un fonte de distraction ab le deberes del proprie filio. Depost un anno de permanentia, al fortalessa arriva le notitia que le fortalessas vicin son tote cadite sub le assaltos de un horda de rebelles guidate ab Emeljan Pugačiov,  qui es decise a portar avante le su plano de revolta pro facer se passar, al oculos del populo, como le tsar Petro III, gratias al su resimilantia con le defuncte soverano, marito de Catherina.  Le notitias son dismoralisante: le rebelles son in marcha verso le Belogórskaja; in le mesme fortalessa, inter le kozakes e le kirghises presente se respira un aere de revolta.  Pro isto non meravilia que le fortalessa, assalite per le rebelles de Pugačiov cade facilmente. Vassilissa e Marja non faceva in tempore a refugiar se a Orenburg, e las remaneva in le fortalessa. Pugačiov condamna a esser pendite le capitano e le officieros que non declara a ille fidelitate, e quando Piotr refusa anque ille de declarar fidelitate al impostor, iste lo condamna, ma poc instantes ante del executiion, Savelich recognosce in Pugačiov, le homine ab illes salvate poc menses antea, e anque Pugačiov recognosce le duo homines e offere le su gratitude salvante les del pendimento, e les gratia. Depost esser se reprendite, Piotr recognosce in Pugačiov le vagabundo a cuje habeva donate le pellicia de lepore e comprende le ration del gratia. Invitate ab Pugačiov a cena, Piotr roga e obtene de poter attinger le exercito regular a Orenburg. Piotr sape de lassar le povre Masha, la qual habente perdite anque le matre, occise anque illa per le rebelles, es ora orphana e malade, anque si illa se es salvate dicente de esser le filia del pope; e al mercede de Švabrin - qui intertanto unite se al rebelles es nominate nove commandante del fortalessa - ma confida que con le exercito imperial potera retornar presto e liberar le Belogórskaja. Pervenite al fortalessa de Orenbùrg, Piotr se univa al consilio de guerra pro decider qual strategia applicar. Le juvene officiero, clamate a decider ille mesme, inter le membros del consilio de guerra, consilia de attaccar le rebelles presso le fortalessa Belogórskaja (in modo de salvar le su amate ab Švabrin), ma, contrarimente al su sperantias, le general commandante opta per un strategia de defensa. Piotr post haber recepite un littera desperate del su cara Masha, in le qual illa revela le plano de Švabrin de constringer la a sposar ille, decide de vader sol a Belogórskaja pro liberar la. Ma sur le strata, veni tamen firmate per le rebelles le qual les conduce a Berda, avante a Pugačiov, novemente Piotr recipe le favor del false Petro III,  le qual accompania Piotr a trovar Masha. Gratias a Pugačiov, resulta in ultra a obtener un lassapassar ab le manos del nove commandante de Belogórskaja, le ex amico e traitor Švabrin, qui consenti a ille de conducer Masha in le su ferma de campania a Simbirsk. Le aventuras de Piotr Andréič Griniov non termina hic, de facto in le viage de retorno veni interceptate ab un distaccamento del exercito regular que, viste le su lassapassar, confunde ille con un rebelle. Per fortuna in le guarnition presta servicio un su vetule cognoscentia: Ivan Zurin, qui habeva vincite a ille al biliardo le cento rublos, durante le viage que ab Simbirsk conduceva ille a Orenburg. Ivan Zurin, ora major, recognosce Piotr e consenti a Masha e  Savélič de prosequer le viage per Simbirsk, durante que consilia a Piotr de non vader con illa, ma de finir de prestar servicio con le exercito regular in le su guarnition, Piotr accepta de bon grado le su consilio. Finalmente le revolta es domate, e Pugačiov es imprisionate;  ma quando Piotr confida de poter retornar in le bracios del su amate Masha, ecce qui ille es arrestate. Le juvene officiero es accusate de esser un del rebelles e qui accusa ille es le perfide traitor Švabrin. Submittite al judicio de un commission de inquesta militar, Piotr narra le su historia que, totevia sembla poc credibile; ille sape que bastarea facer le nomine de Masha e qui iste, interrogate, poterea disculpar le, totevia tace per amor, pro evitar a illa de comparer in judicio e reviver illo momentos terribile. Le condamna a morte, pois commutate in un exilio permanente in Siberia, es alora inevitabile. Per totes ora Piotr es un traitor, ma Masha sape qual es le veritate, e desperate decide de tentar un ultime possibilitate, illo de peter le gratia al Tsarevna Catherina II, e  con iste intente, illa va a Sancte Petroburgo.  Hic resulta de poter incontrar le tsarevna e narra a illa le su historia, ma le soverana remane ancora inflexibile al su decision.  Ma Catherina, poco ante del execution capital,  va in le cella de Pugačiov, pro saper le veritate sur le juvene officiero: ille affirma qui Piotr non ha jammais traite le soverana. Le Tsarevna Catherina alora concede le gratia al fidel Piotr, le qual finalmente pote imbraciar e sposar le su amate Masha e vader a viver in le casa de Simbirsk insimul al su genitores e al lor filios.                                                                                   
Transposition televisive e cinematographic:                                                            
Le filia del capitano - film del 1947, per le direction de Mario Camerini.
Le tempesta - film del 1958, per le direction de Alberto Lattuada.
Le filia del capitano (Kapitanskaja dočka) - film del 1959, directe per Vladimir Kaplunovskij.
Le filia del capitano - transposition televisive del 1965, directe per Leonardo Cortese, con le partecipation de Amedeo Nazzari in le rolo de  Pugačëv como in le film del 1947
Russkij Bunt - film del 2000, directe per Alksandr Proškin.
Le filia del capitano - miniserie televisive del 2012, directe per Giacomo Campiotti.
                     

lunedì 21 maggio 2018

Michael Strogoff
Per Julio (Jules) Verne - Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Michael Strogoff (titulo original Michel Strogoff) es un romance per Jules Verne, scripte in le 1876, e narra le historia del currero imperial Michael Strogoff, in le Russia de fin Octo-cento, al tempore del Tzar Alexandro II  Romanov. Le romance era adaptate numerose vices per le cinema.
Risultati immagini per michael strogoff
Resumpto del Historia:
Russia, fin XIX seculo: le romance narra, le aventuras habite durante le viage facite per le capitano del exercito russe Michael Strogoff, currero del Tzar de Russia  Alexandro II  Romanov,  le qual es inviate ab Moscova a Irkutsk, capital del Siberia oriental. Le su mission es avisar le Grande Duce Dimitri,  fratre del Tzar, e governator del citate, del imminente arrivata del horda del Tartaros, guidate per le feroce prince Feofar Khan. Le message que le currero imperial debe consignar, es de maxime importantia, debera adverter le Grande duce del periculo qui curre, per le proxime rebellion del Tartaros, e de resister al assedio usque le arrivata del reinfortios . Le capitano Strogoff assi parte in direction del Siberia, in habitos civil, como un mercante de cavallos, sub le false nomine de Nikolai Korpanov, portante le message del Tzar in le interior del su cinctura. Durante le viage Moscova-Irkutsk,  ille incontra duo jornalistas:  Harry Blount anglese, correspondente del  "Daily Teleghraph", e Alcide Jolivet, photographo francese, le quales son in Russia pro documentar le revolta del Tartaros, e, in modo particular, Nadia Fedore, un juvene e belle puera de origine letton, qui debe percurrer le su mesme strata, pro vader ad habitar con le patre Vassili, un exiliato politic, ad Irkutsk; reputante de suscitar minus suspiciones, Strogoff decide de condivider le viage, assi le duo juvenes, prosequeva longe le strata insimul al duo jornalistas, e in ultra les simula de esser fratre e soror.  Intertanto Ivan Ogareff,  un ex soldato moldave desertor, qui vole vindicar se per esser stato mandate in guerra in Siberia, e pois inprisionate, depost esser se liberate se univa al armea tartare, e initia a facer le mesme viage, como currero del Tzar, pro consignar un false message al grande duce, le qual non pote cammunicar con Moscova, ubi es scripte que le attacco del tartaros venira ab un direction differente ab illo previste, al scopo de divider le exercito russe e facilitar le conquesta de Irkutsk, ille in le mission es adjutate ab Sangarre un juvene tsigana inamorate de ille, la qual se face cortesar ab un officiero russe, e assi consente a Ogareff de occider le officiero e de portar le su uniforme. Strogoff e le alteres, durante le pausa de reposo in un isba, loco de repastos e cambio de cavallos, se incontra con le traitor e renegate Ivan Ogareff,  qui pretende in modo aggressive e insolente, de haber per ille, le troika de cavallos per le su slitta, que pertinerea a Strogoff arrivate per prime al cambio, et ille accepta sin reager al  injurias del homine in uniforme de officiero russe,  suscitante qualque suspicion in Nadia, la qual non se explica como un homine non objecta a certe comportamentos, e, durante que in le duo sembla nascer un sentimento de amor, iste suspicion  trova confirma quando, depost esser se separate con le duo jornalistas, illes arrivate in le ferma del familia de Strogoff, post haber habite un nocte de amor, son eveliate al mateno ab Svetlana, uxor del fermero, la qual se inclina, e appella ille “patronetto” e roga a Michael notitias sur le su vita de officiero a Sancte Petroburgo; alora Michael es constringite a confessar le su ver identitate, ma le juvene puera, se senti fraudate, refusa le su excusas e repartiva sol con le slitta. Remanite a pedes ille non ha altere modo de prosequer le su mission, que rogar al fermero, le unic cavallo a disposition, le qual in un prime momento hesita, ma pois, comprende le importantia del arrivata de Michael a Irkutsk, e lassa a ille le cavallo pro arrivar a destination. Nadia intertanto, es capturate ab Ogareff e portate in le campamento tartare, ubi son anque Jolivet e Blount capturate per le tartaros, ma succesivemente liberate, post haber accertate le lor identitate, ma  anque le ver identitate de Ogareff es discoperte, postea iste veni a saper, per un companion, que le ver nomine del mercante es Michael Strogoff, et es dunque ille le currero que sta cercante de attinger le grande duce Dimitri. Intertanto Michael, post que le su cavallo es morite per le fatiga e le frigido, resulta a prender un altere cavallo a un guerrero tartare, qui stava a sequer le su tracias, ma depost ille es capturate e portate al campamento tartare; ubi es recognoscite ab Ivan Ogareff, qui flagella le currero pro haber le message, ma ille non cede; Sangarre le amante tsigana resulta a trovar le matre de Michael, le contessa Marfa, la qual, avante le filio torturate, ante affirma de non cognoscer le ma pois, obtenite le parola de honor de Ogareff de non occider le filio si confirmara le su ver identitate, revela que ille es le capitano Michael Strogoff, e in le mesme momento Sangarre discoperi le message in le cinctura, ubi es contenite le information del proxime arrivata del reinfortios al grande duce, Ogareff mantene le parola date al matre e non occide le officiero, ma lo ceca appoiante sur le su oculos un sabla incandescente e Marfa, non supportante le dolor, cade a terra morite. Strogoff ora debile, veni pois  liberate e initia a vagar in le steppa, ma ille finge de esser cec, e cerca de arrivar a Irkutsk. Intertanto Feofar Khan, un vice habite le information, decide insimul a Ogareff, de prosequer le marcha verso Irkutsk e attaccar le citate, e occider le grande duce Dimitri. Pro isto Ivan Ogareff, un vice arrivate al citate, fingente se le capitano Strogoff, currero del Tzar, porta avante le plano concordate con Feofar Khan, dice al grande duce que le tartaros, se stava a retirar sur le montanias, e induceva le grande duce a facer exir le su truppas  pro attaccar le tartaros, ma toto isto era pro facer circumferer le exercito, per le horda  tartare celate in le foresta. Intertanto Michael, veni retrovate ab Nadia, la qual cerca de convincer le a prosequer le viage, insimul a un empleato del telegrammas, Nikola Pigassoff qui la adjuta, usque a unir se a un gruppo de refugiatos, guidate ab un pope orthodoxe, longe le fluvio Angara a bordo de un barca fluvial con le fundo platte, durante le viage Michael confida a Nadia de non haber perdite le vista. Intertanto Ogareff  a Irkutsk,  es informate ab Sangarre que le deman le truppas del grande duce exira del citate al recerca del tartaros rebelle. Ma interea Michael e Nadia les incontra un distaccamento de cavalleros russe in vanguarda, e post haber dicite le su nomine, va al campamento russe, ubi porta de novo le su uniforme, pro guidar le soldatos contra le armea tartare, e vade via salutante Nadia.  Le truppas de reinfortios guidate per Strogoff, les arriva a Irkutsk assediate. Sangarre dice a Feofar Khan de renunciar al combatto e retirar se, in vice ille attacca le soldatos russe; ma le su cavalleria veni decimate per le foco del fusiles del infanteria russe,  e le resto del cavalleria guidate per Ogareff, veni attaccate per le cavalleros de Strogoff, qui occide personalmente le traitor, durante le battalia moriva anque Sangarre, e Feofar Khan  in le ultime desperate carga mori, per le intervention del artilleria russe que massacra le tartaros.  Al fin del battalia le tartaros se retirava in disordine sur le montanias. Durante que le patre de Nadia, Vassili Fedor e le alteres exiliate politic, qui adjutava le guarnition in le defensa del citate, son tote liberate per le Grande Duce Demitri. Pois Michael Strogoff, sposa Nadia con le consenso del patre, e retorna a viver a Moscova, ubi deveni le Consilero militar del Tzar Alexandro II Romanov.

Personages:
Michael Strogoff: es le protagonista del romance. Homine de temperamento determinate, prompte al decision, possede "celle corage sin chollera del heroes" e un solide fiducia in se ipse. Le su intelligentia e le su tenacia in le completion de un mission face de ille un executor de ordines ideal. Sobrie de gestas e parolas, ille sape unir con joia, audacia, sanguine frigide e prudentia. Ante al periculo le su presentia de spirito poc commun, le face  haber reflexos fulmine. Es capace de affrontar omne typo de situation difficile.
Nadia: es le camerada de viage de Michael Strogoff, qui ille protegera e defendera ab le initio del longe e periculose viage. Devenira pois le su uxor.
Ivan Ogareff: es  le antagonista del romance, qui al fin morira per mano de Strogoff. Es le temibile commandante del Tartaros, qui Strogoff cerca in tote le modos de evitar ab le initio per indication del Tzar, ma qui incontrara comocunque durante le su viage.
Sangarre: es un tsigana adjuvante de Ivan Ogareff, anque illa morira in le battalia final. Adjuta Ogareff pois que illa habeva gratitude pro ille proque le habeva salvate le vita, e per ille faceva toto, essente sin patria e sin familia.
Feofar Khan: un altere inemico e prince del Tartaros. Morira in le battalia final.
Marfa Strogoff: le matre de Michael, demonstrara multe corage e fiducia per Michael.
Nikola Pigassoff: un functionario del telegrammas, adjutera a medio del viage Nadia e Michael in le momento in cuje era cec e Nadia era troppo fatigate per guidar le ab sol usque a Irkutsk. Essera pois occise per le Tartaros.
Grande Duce Dimitri, fratre del Tzar: es presente al fin del romance, es importante le su fiducia in le populo.
Vassili Fedor: es le patre de Nadia, un exiliato politic, qui sera influente al battalia final per le defensa de Irkutsk insimul al alteres exiliate.
Alcide Jolivet - Harry Blount: jornalistas respectivemente francese e anglese, al initio rival e, pois con le passar del tempore amicos, presente in le major parte del romance. Correspondentes le un del car cosina Magdalena e le altere del jornal "Daily Teleghraph".
Tzar Alexandro II Romanov: es presente solmente al initio del romance, sera le causa del viage de Michael Strogoff.
      Transposition Cinematographic:
1935: Michael Strogoff, direction per Jacques de Baroncelli; con le partecipation de Anton Walbrook, Colette Darfeuil, Armand Bernard e Charles Vanel.
1936: Le currero del tzar (Der Kurier des Zaren), direction per Richard Eichberg, con le partecipation de Anton Walbrook.
1937: Michael Strogoff (The Soldier and the Lady), adaptation american; direction per George Nichols Jr.;  con le partecipation de Anton Walbrook, Elizabeth Allan, Margot Grahame e Akim Tamiroff, contine scenas del film del 1936 per Richard Eichberg
1956: Michael Strogoff  (Michel Strogoff), direction per Carmine Gallone, con le partecipation de Curd Jurgens, Genevieve Page e Sylva Koscina.
1961: Le Triompho de Michael Strogoff (Le Triomphe de Michel Strogoff), direction per Viktor Tourjansky.
1970: Michael Strogoff, le currero del Tzar (Der Kurier des Zaren), direction per Eriprando Visconti; con le partecipation de John Phillip Law, Mimsy Farmer e Delia Boccardo.

mercoledì 18 aprile 2018

Le deserto del Tartaros
Per Dino Buzzati           -            Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Le deserto del Tartaros,  es un romance scripte per Dino Buzzati, (Belluno, 16 octobre1906 -  Milano, 28 jenuario 1972), jornalista, poeta, scriptor, dramaturgo e pictor italian. Ille usque a quando era uno studente collaborava al jornal Corriere della Sera, como chronista, redactor, e inviato special. Le romance publicate in le 1940,  es considerate per le critica litterari italian le vertice del narration existentialista e signava le consacration de Dino Buzzati inter le plus grande scriptores del Novem-cento italian.
Le scriptor bellunese in un interview affirmava que le inspiration per le romance, era nascite:
«ab le monotone routine redactional nocturne que io faceva a ille tempore. Sovente io habeva le idea que ille labor sin varietate deberea vader avante sin termine e que me haberea consumite assi inutilemente le vita. Es un sentimento commun, io pensa, al majoritate del homines supertoto si incassate in un existentia a horario del citate. Le transposition de iste idea in un mundo militar phantastic esseva per me quasi instinctive”.»
Le thema central del romance es dunque cello del  fuga ab le tempore
Risultati immagini per deserto dei tartari film
Resumpto del historia:
Le ambiente del romance es illo de un imaginari pais, que recorda le Austria del Octo-cento, supertoto per le nomines del personages e del locos. Le intriga seque le vita del sublocotenente Giovanni Drogo, ab le momento in cuje, devenite Officiero post le Academia, veni assignate como prime destination, in servicio presso un non melio identificate distaccamento militar al confinios del mundo, le "Fortalessa Bastiani", ubi ille vive un sorta de initiation al morte. Le Fortalessa es multo distante del capital, relegate al  culmine de un impervie montania. Iste scenario appare subito como suspendite inter le sonio e le velia; in un contexto de un surreal assentia de definition spatio-temporal.  Le Fortalessa Bastiani, ultime presidio ora abandonate e quasi dimenticate, al confinios septentrional del Imperio, domina le desolate plana clamate “deserto del Tartaros”, un tempore theatro de ruinose incursiones ab parte del inemicos.  Totevia, ab innumerabile annos necun  menacia es plus apparite sur celle fronte; le Fortalessa, perdite ora jam le su importantia strategic, es remanite sol un construction sur un solitari montania, de cuje multes ignora anque le su existentia. Le climate del Fortalessa, con le su locos e le su atmospheras, foras del tempore e del spatio, determina in le su habitantes un specie de maladia psychic, que colpava totes.  Ma que liga a se ipse tote le militares del battalion, non sol a transverso un ferree disciplina, ma anque per le senso de perenne expettar le arrivata de un inemico, que pervenira trans le frontiera e que representa le sonio de conquistar le gloria e de un destino sur cuje reponer le proprie fiducia.  Quando Drogo perveni al Fortalessa Bastiani, depost un longe viage a cavallo de plus jornos, e se presenta al commandante colonnello Filimore, e al su officieros: le vice commandante Nathanson, le major Matis, le capitano Hortiz, e le locotenentes Simeoni e von Hemerling; ille es un juvene sublocotenente fer e solide, qui dispone de se ipse e del su existentia in plen libertate,  ma con le illusion de esser stato inviate illac, per error e que a su requesta poterea esser transferite alterubi quando ille volerea; convincte de passar in celle loco desolate, sol qualque menses, per pois retornar al vita normal. Drogo assi confida al adjuvante major Matis de voler rogar de avicinar se al capital, ma iste le consilia de attender quatro menses usque al visita medic periodic, depost le qual potera haber le transferimento per motivos sanitari. Drogo se repenti subito de haber consentite, ma in iste periodo subjace inconscientemente le fascino del immense spatios desertic que se aperi a septentrion.  Poco tempore depost tamen, le placide e monotone vita del Fortalessa Bastiani, scandite  secundo le normas del disciplina militar, e le horarios del existentia communitari e con le convinction que de illac a poc tempore le inemico arrivara, deveni un convincimento anque per le nostre protagonista.  Per Drogo, assi como per le su collegas, locotenentes Simeoni e von Hamerling, le sperantia de vider comparer un inemico al horizonte se transforma in un obsession metaphysic, in le qual ultra al desiderio de monstrar le proprie heroismo, se superpone - con forte symbolismo - le recerca de un veritate definitive sur le proprie existentia, et exercita sur le soldatos un sorta de incantamento que impedi a illes de lassar le Fortalessa. Le militares del guarnition son sustenite ab un unic sperantia: vider apparer al horizonte, contra le expectation de totes, le Inemico.  Facer fronte al Tartaros,  combatter les, devenir heroes: esserea le unic via per restituer al Fortalessa le su importantia, pro demonstrar le proprie valor,  in ultime analyse, per dar un senso al annos perdite hic al confinio del mundo. Depost duo annos de permanentia, a Giovanni Drogo par que toto sia remanite equal, imobile in le su ritual de caserna; nihil es cambiate.  Le spatios limitate, le poc actiones, le su camera, le guttage del cisterna, le angulos e le scalas, le sonos, le lumine, le umbras, toto se repete e le enoio avantia e invade toto con le su regulas absurde.  Un die, assi decide de lassar le Fortalessa, e va a facer le visita medic que deberea sancir le su inhabilitate al servicio del Fortalessa, e haber assi le transferimento, le Major Rovine le medico, dice a ille: «Totes, car filio, son venite hic supra per un error  […], qui plus qui minus, anque illes que son remanite.»  Durante que le medico compila le certificato, Drogo guarda ab le fenestra e il ha un sorta de incantamento, vide le Fortalessa improvisemente transformate; avante al su oculos se expande in modo dismensurate, grandiose, immense,  con passages, bastiones e muros que jammais habeva viste; con un sorta de perfection  geometric, con guerreros immobile e belle con le bajonettas inserite, pois trompettas resonante;  le salvage paisage appare a ille bellissime. Rapidemente Drogo confronta toto isto con le citate, e il ha un imagine de desolation, le cambio es instantanee e le decision veloce. Quando le doctor Rovine dice: ecce hic le certificato, ille responde que non vole plus partir.  Iste scena representa le momento de maxime evidentia de celle maladia del Fortalessa, del qual anque Drogo es contagiate. Inter le altere  componentes  le aspcto plus relevante de tal maladia es le “attender”. Se attende le invasion del Tartaros, ma necun elemento objective lassa pensar que illo evenira jammais. Renuncia assi al transferimento e se lassa attraher per le fascino del assecurante e pigre habitude que los scande le tempore al Fortalessa, e del sperantia de un gloria futur, como ille parte del cameradas que se son lassate capturar per le situation.  Un jorno il ha un incidente, quando un soldato exite per reprender un cavallo disbandate, retorna sin cognoscer le nove parola de ordine et es abattite per le sentinella, anque si lo habeva recognoscite: ma le regulas del servicio lo impone.  Depost quatro annos Drogo retorna a casa, per un breve licentia,  potera assi reentrar in le mundo real, ma ille percipera toto le senso del proprie eradicamento respecto al gente commun, ille non se retrova plus in le rhythmos del citate: proba un senso de extraneitate al su vetule mundo,  a un casa que non pote plus dicer sue, ad affectos que discoperi de non saper plus como parlar.  Anque Maria, soror de un su amico, sembla ora a ille indifferente,  totevia bastarea un sol parola de Drogo perque illa  renunciarea a un viage in Holanda e remaner con ille. Drogo va ab un General pro obtener le transferimento, como esserea  praxis depost quatro annos in Fortalessa,  ma le superior dice a ille que le personal del presidio sera  reducite e que multe sue collegas il ha presentate demanda ante de ille, sin dicer le  nihil. Assi Drogo retorna al Fortalessa e al su rhythmos immutate, ora le guarnition es apena sufficiente. Qualque tempore depost sembla que isto que tote attende sta per evenir: longe columnas de homines armate se avicina ab le septentrion a transverso le plana del deserto. Le Fortalessa Bastiani es in alarma, le soldatos sonia battalia e gloria, ma se discoperi que illes non son tartaros, ma al contrario, soldatos del Regno del Nord, que veni pro definir le linea de frontiera.  Le collega locotenente Simeoni, un die crede de vider del movimento in fundo al plana septentrional, ma le commandante es le prime a facer le disillusionar.  In realitate con le passar del tempore se comprende que le soldatos del Regno del Nord starea construente un strata directe al  montanias de confinio, ma occurrera quindece annos de labores a transverso le vaste deserto pro arrivar circum le Fortalessa. Intertanto tote se son habituate a considerar lo un labor de ingenieria civil.  In le attender del "grande occasion" se consumava le vita del soldatos del guarnition; sur de illes  passa, non advertite, le menses, pois le annos. Durante que los passa le decennios, Drogo videra alicun del su cameradas morir, (como le locotenente Angustina), alteres lassar le Fortalessa e retornar al vita civil ancora juvene o vetules. Drogo remane fatalmente incatenate a iste condition non solvite, inter sperantia e disillusion.  Depost trenta annos de servicio,  ille es ora Major e vicecommandante del Fortalessa Bastiani.  Le attender del inemico, unic motion vital per Drogo e per le su cameradas de infortuna, se revela in fin un fallimento. Un maladia al hepate  lo corrode usque a constringer le al lecto, quando occurre improvisemente illo que justificarea  tote le vita passate in iste presidio militar: le guerra contra le Regno del Nord, que face affluer truppas e artillerias longe le nove strata.  Ma durante que los arriva duo regimentos de reinfortios al Fortalessa Bastiani, le commandante et ex collega Simeoni face evacuar Drogo malade, pro liberar cameras e spatio al nove officieros. Le morte lo prendera sol, in un anonyme camera de un perdite  albergo, sur le via del retorno a casa, ma non victima del rabie e del delusion. Drogo, de facto, reflectente sur tote le su vita, comprende, in le su ultime instantes, qual era in realitate le su personal mission, le occasion pro provar le su valor, que habeva attendite per tote le vita: affrontar le Morte con dignitate, "mangiate per le mal, exiliate inter incognite gente". Drogo non ha inde centrate le objectivo del su existentia, ma ha disfacite le inemico plus grande: non le morte ma le pavor de morir. Con iste consequite conscientia de haber combattite iste battalia decisive e plus importante, Drogo affronta con seren dignitate ab ver soldato, un morte solitari e incognite a totes;  repacificate con le su historia, del qual ha finalmente trovate un senso, que supera le su personal individualitate.
Le Tartaros
Le Tartaros,  un population nomade del Asia central a vice identificate con le Mongolos,  in realitate illes non ha nihil a que vider con le romance.  Le scriptor usa  le nomine del Tartaros  pro evocar le idea de un menacia militar, de un invasion ab parte de un populo cruel, guerrero et estranie, sur le tracias de un imaginari medieval que ha le su origine in  Il Milione, per Marco Polo, le prime grande libro de viages,  ubi le stupor per le fabulose e le meraviliose es sempre confuse al tendentia de Marco Polo de catagolar toto lo que ha vidite e narrate.

Transposition cinematographic:  in le anno 1976,  le romance esseva representate in un  film, con le direction per Valerio Zurlini (Il Deserto dei  Tartari), con Jacques Perrin: le Locotenente Giovanni Drogo; Vittorio Gassman: le Colonnello Conte Giovanbattista Filimore; Giuliano Gemma: le Major Matis;  Max von Sydow:  le Capitano Hortiz;  Philippe Noiret: le General; Fernando Rey: le Locotenente Colonello Nathanson;  Jean Louis Trintignant: le Major Medic, Rovine;  Laurent Terzieff: Locotenente Von Hamerling;  Helmuth Griem: Locotenente Simeoni.