domenica 19 novembre 2017

Richardo III 

Per William Shakespeare - Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

       Personages:

    Rege Eduardo IV de Anglaterra. 
    Eduardo, Prince de Galles, filio del rege, pois Eduardo V.
    Richardo, Duce de York, filio minor del rege.  
    Richardo, Duce de Gloucester, fratre del rege, pois rege Richardo III.
    George, Duce de Clarence, fratre del rege.
    Eduardo, Conte de Warwick, filio minor de Clarence.
    Henrico Tudor, Conte de Richmond, nepote de Henrico VI, pois Rege HenricoVII.
    Cardinal Thomas Bourchier, Archiepiscopo de Canterbury.
    Thomas Rotherham, Archiepiscopo de York.
    Johannes Morton, Episcopo de Ely .
    Duce de Buckingham, (Henrico Stafford).
    Duce de Norfolk, (Johannes Howard).
    Conte de Surrey, su filio (Thomas Howard).
    Conte Rivers, (Antonio Woodville), fratre del Regina Elizabeth.
    Marquis de Dorset, (Thomas Grey), filio del Regina Elizabeth.
    Lord Richardo Grey, filio del Regina Elizabeth.
    Conte de Oxford, (Johannes de Vere).
    Lord William Hastings. Lord Chamberlano de Eduardo IV
    Lord Thomas Stanley , Conte de Derby.
    Lord Francisco Lovell.
    Sir Thomas Vaughan.
    Sir Richardo Ratcliffe.
    Sir William Catesby.
    Sir James Tyrrel.
    Sir James Blount.
    Sir Walter Herbert.
    Sir William Brandon.
    Sir Robert Brackenbury, Locotenente del Turre.
    Christopher Urswick, Cappellano de familia Stanley.
    Johannes, Un altere prestre.
    Hastings, messagero de corte.
    Tressel e Berkeley, gentilhomines de Lady Anna.
    Custode del Turre.
    Sir Edmund Shaa, Lord Mayor (Burgomaestro) de London.
    Sherif de Wiltshire.
    Elizabeth Woodville, Regina de Eduardo IV.
    Margarita de Anjou, vidua de Henrico VI.
    Cecilia Neville, Duchessa de York, matre de Rege Eduardo IV, Clarence, e Gloucester.
    Lady Anna Neville, vidua de Eduardo, (filio de Henrico VI), pois sposa de Gloucester.
    Elizabeth de York, filia de Eduardo IV, pois Regina de Henrico VII.
    Phantasmas, lords, gentilhomines, citatanos, assassinos, soldatos, etc.
Richardo III (The Life and Death of King Richard III, Vita e morte de rege Richardo III), es un drama historic de cinque actos, et es le ultime de quatro obras theatral del tetralogia minor per William Shakespeare sur le historia anglese; que conclude un narration dramatic initiate con le trilogia sur le rege Henrico VI. Depost Hamlet, iste es le obra theatral plus longe de Shakespeare. Le integre tetralogia es state componite al initio del carriera de Shakespeare: le periodo es inter le 1591 e le 1592. Terminante con le disfacta del mal rege Richardo III de York, in le battalia del campo de Bosworth al fin del obra. Richardo III es un dramatisation del eventos historic recente pro Shakespeare, terminate in le 1485, depost le guerra inter le duo familias del Lancaster e del York (Guerra del duo rosas) e le definitive conquesta del poter per le familia Tudor. Le monarcha Richardo III, es describite in modo multe negative.

Contexto historic:

 Risultati immagini per riccardo iii

Richardo III

Le portrait shakespearian de rege Richardo Plantagenet e del su "regno del terror" offere un imagine del toto negative del personage. Le veritate historic, secundo le major parte del autores contemporanee, es multo diverse. Secunde e ultime monarcha del familia de York, ille regnava per poco plus de duo annos, e le su breve regno non era plus cruel o injuste del su predecessores o de illes que le sequera. Le obras theatral de argumento 'historic' per Shakespeare, non son, in omne caso, de intender como historicamente accurate, ma como obras pro intertener le publico, le cuje valor va ultra le personas describite. In Richardo III a transverso le historia del rege cruel e ambitiose e del su ruina, Shakespeare describe le sete human de poter, e le consequentia malsan de un excessive voluntate de vengiantia. Como con Macbeth, le infamia de Richardo es emphatisate, e rendite un archetypo, anque al scopo de augmentar le effecto dramatic. Shakespeare, como in altere casos, profita de un litteratura precedente: le personage de Richardo describite como le plus vil delinquente del historia anglese, era jam state describite ab numerose scriptores in precedentia, como le chronicas per Raphael Holinshed. Per comprender como Richardo deveniva symbolo de villania durante le periodo del su activitate, necesse inserer le drama in le su contexto historic. Durante le vita de Shakespeare, era sur le throno Elizabeth I, descendente de Henrico VII, le conte de Richmond del familia Lancaster, qui vinceva e occideva le ultime descendente del familia Plantagenet, Richardo III de York, dante assì initio al dynastia Tudor. Le obra per Shakespeare, de cuje le corte royal esseva sovente cliente, propone le version historic del familia Tudor-Lancaster, in modo de depinger a tintas fusc le adversarios et exaltar le avos (como in le caso del obra dedicate al figura de Henrico V de Lancaster). In realitate le unic culpa de Richardo de Gloucester, descendente de Eduardo III Plantagenet , esseva illo de haber particitate al guerra del duo rosas, ab le parte del su familia York, que con le symbolo del rosa blanc se alliava con Richardo Neville, Conte de Warwick, per deponer le rege Henrico VI de Lancaster, ora incapace e malade de mente. In le faction opposite le casas de Somerset e Suffolk se alliava con le Lancaster sub le symbolo del rosa rubie, in defensa del monarcha. Le version del evenimentos que se affirmava in le epochas successive era, como on dicerea hodie, le historia del vincitores.
Resumpto del Historia:
Le drama ha initio con Richardo duce de Gloucester, qui elogia le fratre, rege Eduardo IV de Anglaterra, le major del filios de Richardo Duce de York: «Ora le hiberno del nostre travalio se es facite estate fulgurante al radios de iste sol de York». Le monologo revela le invidia e le ambition de Richardo, in quanto su fratre Eduardo regna le pais con successo. Richardo es un horrende gibbose, qui describe se ipse como: «forgiate ab rude modulos" e "deforme, truncate", private del minime atraction per "facer le melliflue vanitose avante al undear del hancas de un nimpha".» Ille responde al angustia del su condition affirmante le su voluntate:
«Io ha decise de facer le delinquente
E odiar le otiose passatempore de iste nostre etate.»
Ille es un homine feroce e ambitiose qui vole ascender al throno e per obtener le corona es disponite a toto, pro isto Richardo conspira contra su fratre George, qui precede ille como herede al throno, e face in modo que sia conducite in le Turre de London como suspectate de assassinio; Richardo, per resultar in le su intente, corrumpe un divinator pro facer confunder le rege suspectose, e facer remaner assi le fratre in prision, e pois face occider le fratre e le duo filios ab duo assassinos. Successivemente Richardo entra in le gratias de Lady Anna, le vidua de Eduardo de Westminster, le prince de Galles, filio de Henrico VI, e filia de Richardo Neville conte de Warwick. Richardo on confida con le publico:
«Io prendera per uxor le filia plus juvene de Warwick.
Sì, io le ha occise marito e patre, ma que importa?»
Nonobstante le prejuditio de illa verso Richardo, Anna es vincite per le su cortesamento e accepta de sposar le. Intertanto Richardo, in collaboration con le su amico Henrico Stafford, secunde duce de Buckingham, intriga per le succession al throno. Ille on presenta al altere seniores como un homine devote e modeste, sin alicun pretension de grandor. Resulta assì a convincer les a seliger le al morte de Eduardo IV, que eveni in modo natural, a causa de un maladia, como protector del regno e regente, usque a quando le filio e legitime successor Eduardo V, compli le major etate. Ma le su cruelitate e le sete de poter lo induce a inprisionar le puero con le fratre, duce de York, in le Turre de London. Richardo pro assicurar se definitivemente le possession del corona, debe eliminar omne obstaculo includite le pares del regno que se alliava contra de ille. Assi Richardo assassina quicunque se interpone a ille in le ascension al poter, includite le juvene princes prisioneros in le Turre, Lord Hastings, le su precedente alliate Buckingham, e pois anque le su uxor Lady Anna. Assi de poter sposar su nepote, Elizabeth de York, le unic herede remanite de Eduardo IV. Ma gratias al intervention del matre, le regina de Eduardo IV le matrimonio es postponite. Tote iste delictos criminal los non passa inobservate, e quando Richardo perde omne typo de appoio, ille on trova sol ad affrontar le revolta de Henrico Tudor conte de Richmond, pois Henrico VII de Anglaterra, in le battalia del campo de Bosworth. Ante del battalia, Richardo recipe in sonio le visita del phantasmas del personas qui ha occise, (Henrico VI e su filio Eduardo de Westminster, Clarence, Rivers, Grey, Vaughan, Eduardo V, su fratre Richardo duce de York, Hastings, Lady Anna, e Buckingham), le quales a ille dice: «Despera e mori!». Ille on evelia, implorante Jesus de adjutar le, e lentemente comprende de esser remanite sol in le mundo que ille mesmo odia. Durante le battalia, Lord Stanley e le su cavalleros les deserta le armea de Richardo, assì que iste ultime ordina de capturar e occider le filio George. Nonobstante le combatto initialmente sembla proceder in favor de ille, Richardo on retrova presto sol in medio al campo de battalia, e crita desolate le verso sovente citate "Un cavallo, un cavallo, le mi regno per un cavallo!". Richardo veni inde vincite in consequentia de un combatto corpore a corpore con le Conte de Richmond, qui le transfige le pectore con le spada. Richmond deveni assì le nove rege, con le nomine de Henrico VII, e sposa le princessa Elizabeth filia de Eduardo IV del Casa de York.
Transposition cinematographic:
  • Richardo III (Richard III) 1955, direction per Laurence Olivier; interpretes: Laurence Olivier, Pamela Brown, John Gielgud, Claire Bloom.
  • Richardo III (Richard III) 1995, direction per Richard Loncraine, interpretes: Ian McKellen, Annette Bening, Kristin Scott-Thomas, Jim Broadbent

domenica 29 ottobre 2017

Henrico V

Per William Shakespeare - Traduction in Interlingua per Francesco Galizia
Henrico V. es un drama historic in cinque actos per William Shakespeare, componite inter le 1598 e le 1599. Le drama narra le historia de Henrico V. de Anglaterra, rege qui esseva le conquisitor de parte del Francia del Nord-West, post le victoriose battalia de Agincourt.
Personages:
    Le Choro
    Rege Henrico V
    Le fratres del rege: Duce de Gloucester, Duce de Bedford, Duce de Clarence
    Duce de Exeter, oncle del rege
    Duce de York, cosino del rege
    Contes de Salisbury, de Westmoreland, de Warwick, de Huntingdon
    Archiepiscopo de Canterbury
    Episcopo de Ely
    Conte de Cambridge, cosino e traitor del rege
    Lord Scroop de Masham, traitor del rege
    Sir Thomas Grey, traitor del rege
    Officieros del exercito del rege:
    Capitano Gower, anglese
    Capitano Fluellen, gallese
    Capitano Macmorris, irlandese
    Capitano Jamy , scotese
    Bates, Court, Williams, soldatos del exercito del rege
    Un messagero, anglese
    Pistol, Nym, Bardolph, cameradas de Falstaff
    Le page de Falstaff
    Commatre Quickly, hostessa uxor de Pistol
    Carolo VI, rege de Francia
    Isabella, regina de Francia
    Louis, le Delphino herede del rege
    Catherina, princessa de Francia
    Alice, le su dama de honor
    Duces de Burgundia, de Orléans, de Berry, de Bretania e de Bourbon
    Constabel de Francia
    Rambures e Grandpré, nobiles francese
    Governator de Harfleur
    Monsieur Le Fer, soldato francese
    Montjoy, heraldo francese
    Ambassatores, francese in Anglaterra
    Seniores, damas, officieros, soldatos francese e anglese, heraldos e personas

Resumpto del historia:Immagine correlata

Le choro introduce le historia que sta per representar se sur le scena, excusante se con le spectatores pro le impossibilitate de render veritic le representation a causa del carentia de medios que il ha le theatro: le choro preca assi le publico de usar le proprie imagination, per reconstruer con le mente illo que non es possibile portar in scena. Cata acto es precedite ab un prologo del choro, que es traditionalmente interpretate ab un sol actor.
Prime acto: Le scena se aperi con le colloquio inter le archiepiscopo de Canterbury e le episcopo de Ely, preoccupate, que le approbation de un designo de lege poterea levar al Ecclesia parte del subsidios e del facilitationes sur le qual vive convenientemente. Assi illes suggere al rege Henrico V, de declarar guerra al rege de Francia, e revindicar le su derectos sur le throno de Francia, que a ille pertine, pois que le succession francese es evenite contra le lege salic, id es per via feminil. Henrico V, qui in passato era un juvene dedicate al joco e al vitios, ora es intertanto devenite un rege sage e amate. Sentite le consilio del duo ecclesiasticos decide de declarar guerra al rege de Francia Carolo VI, al qual ha jam inviate varie missivas in le quales revendicava le su derectos de succession al throno per via de lontan parentelas. Le responsa al missivas arriva a nomine del Delphino herede al throno qui, burlante se del revindication anglese, invia per dono ballas da tennis a Henrico. Iste ultime, inrabiate se, decide de organisar le exercito pro le guerra.
Secunde acto: In un strata de London eveni un colloquio inter le ancian companiones de jocos del rege: Pistol, sposo del hostessa Quickly, Nym, ex fidantiato de Quickly e Bardolph. Le tres cameradas, indolentes e tarde, son reappellate per le page de Falstaff, vetule companion de ebrietate, qui ora es sur le lecto de morte: Falstaff es stato, defacto, renegate per le rege como companion, proque le acquisition del derecto regal lo ha private del possibilitate de ligar se al ancian companias. Le dolor pro isto ha colpate le vetule Falstaff, portante le al morte. Durante que le quatro se despera per le morte del ancian amico, subveni le ordine de partentia per le guerra in Francia. Le homines lassa inde le hostessa e illes vade con le truppas. Poco ante del partentia, Henrico V discoperi un conjura contra le su persona: le Conte de Cambridge su cosino, Lord Scroop de Masham e Sir Thomas Grey, ancian amicos de infantia de Henrico e vendite se al corona francese, son discoperte e arrestate per le monarcha qui le face executar post haber les repudiate. In Francia, intertanto, perveni como heraldo anglese le duce de Exeter, oncle de Henrico V, qui adverte Carolo VI del indignation del monarcha anglese per le infamia recipite post le dono derisori del Delphino, al qual declara le su adversion. Un ultime advertimento del heraldo es sur le destino de Francia: le rege es clamate ad abdicar in favor de Henrico, pena un guerra cruel e sanguinose. Carolo VI on reserva un nocte pro decider.
Tertie acto: Le armea anglese parti ab Southampton directe al costas francese. Le armea de Henrico vade usque al castello de Harfleur e lo conquire. Aspere disputas eveni inter le officieros anglese, le capitanos Gower, Fluellen, Macmorris e Jamy, qui les discute sur le modo de conducer le assedio ad Harfleur. Al corte de Rouen, intertanto, le cosina de Henrico, Catherina, prende lectiones de anglese per Alice le su dama de compania, cadente in numerose errores e a pronunciar le parolas anglese con aspectos farsal. Le rege de Francia, preoccupate per le cadita de Harfleur, on prepara per le contra offensiva que sera guidate per Louis le Delphino su filio, le Constabel de Francia e ab le duces de Orleans e de Bourbon. Le contra offensiva veni annunciate ad Henrico per le heraldo Montjoy. Le franceses, in numero nettemente superior al fortias anglese, jam pensa al victoria secur sur le truppas del armea de Henrico.
Quarte acto: Le duo campamentos los face fronte presso le village de Agincourt. Es nocte funde e, durante que in le campamento francese le phrenesia cresce de hora in hora, le malhumor inter le angleses, fatigate e in inferioritate numeric respecte al plus fresc adversarios, es sempre plus evidente. Henrico, desiderose de reflecter, on approxima in le campamento in incognite: ha assì occasion de parlar, non recognoscite, con Pistol, le su vetule amico, e con altere homines del exercito. Iste ultime les manifesta le lor preoccupation per le lor sorte, maledicente le rege qui le manda a morir sin le possibilitate de redimer se, ante le battalia, le lor anima. Henrico, conscie del situation, replica que le deber de un subjecto es illo de servir le su rege, le qual non es tamen responsabile del anima del subjecto mesme: le peso de iste confession permitte a Henrico un reflexion, in le qual sublinea, in le curso de un longe discurso, como le position de un monarcha sia infelice in determinate circumstantias. Nonobstante le gravamine del su titulo e le peso del su decisiones, Henrico on discoperi de facto de esser un homine inter le homines, necesitose de adjuta e corage. Altia assì un precaria al celo, pro haber le adjuta de Deo in battalia. Con un ultime advertimento le heraldo Montjoy, preca Henrico de desister al combatto, ma le rege non se plica e manda a responder que ille combattera pro revendicar lo que le pertine. Intertanto Le Fer, soldato francese, on infiltra inter le filas inemic e veni discoperte ab Pistol qui, sub le pagamento de duo centos scutos, lo lassa ir libere. In le scena III il ha le monologo plus celebre del obra, quando Henrico responde al cosino Westmoreland, qui il era perplexe per le disparitate del fortias in campo, que ille non desiderava non mesmo un homine de plus, si es destino que nos mori, nos es jam in numero plus que sufficiente; e se nos vive, minus nos es e plus grande sera le nostre parte de gloria; qui nos dividera sol con celle felice poc homines qui potera dicer de haber combattite con le rege le jorno de Sancte Crispin. Seque le battalia con un furibunde lucta inter le duo armeas, ubi a poco a poco le exercito francese es horrendemente decimate ab parte de illo anglese: le franceses, malgrado le nette superioritate numeric e le valente resistentia, les succumbe e les se declara vincite per medio de un message del heraldo Montjoy, anque si ante tamen, illes il ha infringite le regulas de guerra occidente tote le juvene pueros anglese a guardia del carros. Le heraldo consigna a Henrico le conto del perditas: 10.000 franceses, inter le quales 126 princes e 8.400 cavalleros; in vice inter le angleses: Eduardo duce de York, le conte de Suffolk, Sir Richardo Keighley, le nobilhomine gallese Davy Gam e solmente 25 soldatos. De fronte a iste prodigiose exito, Henrico commanda de honorar e sepelir le cadites depost haber intonate le "Te Deum" e le "Non Nobis" e ordina que sia mittite a morte qui se vanta del victoria sin haber recognoscite que Deo ha combattite con le angleses e que solmente es sue le merito del successo.
Quinte acto: Pistol, al qual perveni le notitia del morte del uxor Quickly, se despera in medio al su victoriose cameradas. Al palatio royal de Francia, Carolo VI recipe Henrico V, le qual presenta le proprie revendication sia sur le corona, que sur le Francia integre. Le duce de Burgundia sublinea con emphase quanto le Francia sia cadite in basse ab multe annos e de como carentias e declino il ha conducite le matre-patria in ruina: augura pois un retrovate pace inter le duo nationes, et Henrico vole ligar le pace al signatura del tractato que debe sancir le legato del corona francese a illo anglese. Durante que Carolo VI on va a retirar se pro studiar le proposition, Henrico ha le possibilitate de intertener se con le cosina Catherina, al qual declara le su amor. Le manco de cognoscentia del reciproc linguas constringe le duo a divertente declarationes plen de errores e incomprension linguistic. Al fin Catherina se declara favorabile al matrimonio con Henrico, a pacto que isto sia benedicte per le patre. Assi eveni, e le drama se conclude con le declaration de matrimonio inter Henrico e Catherina e con le choro que recita le epilogo final.


Transposition cinematographic:
 Henrico V, film del 1944, directe e interpretate per Laurence Olivier. 
 Henrico V, film del 1989, directe e interpretate per Kenneth Branagh.

lunedì 11 settembre 2017

Macbeth

Per William Shakespeare - Traduction in Interlingua per Francesco Galizia
Macbeth, es inter le plus cognoscite dramas per Shakespeare, ma anque le tragedia plus breve. Illo es un tragedia dedicate al themas del ambition e del assassinio, et es devenite le archetypo del desiro ardente del poter e del su periculos. Per le historia Shakespeare on inspirava liberemente al historia de rege Macbeth de Scotia, per Raphael Holinshed e al obra del philosopho scotese Hector Boece. Multe popular e famose es anque le version musical de iste tragedia, le opera lyric Macbeth, musicate ab Giuseppe Verdi, sur le libretto scripte per Francesco Maria Piave.
Personages:  
Duncan, rege de Scotia.  
Malcolm, e Donalbain, le su filios.  
Macbeth, general del exercito de Duncan.  
Banquo, general del exercito de Duncan.  
Macduff, Lennox, Ross, Menteith, Angus, Cathness, nobiles scotese. 
Fleance, filio de Banquo.
Siward, Conte de Northumberland e general del armea anglese.  
Siward le Juvene, su filio.  
Seyton, officiero de Macbeth.  
Baby, filio de Macduff. 
Doctores, anglese e scotese.  
Un portero,  
Un vetulo,  
Lady Macbeth, uxor de Macbeth,  
Lady Macduff, uxor de Macduff,  
Damas de honor de Lady Macbeth,  
Strigas (Hecate e altere duo strigas)  
Gentilhomines, Officieros, Soldatos, Messageros, Assassinos.

Un tragedia cruel

Illo es un tragedia fusc, cruel, ubi domina le mal e le su personages son complexe e ambigue. Lady Macbeth, personification del mal, es animate ab grande ambition e sete de poter: es illa a convincer le marito, sovente indecise, a committer le regicidio (Acto I). Anque Macbeth il ha un certe ambiguitate: le su sete de poter lo induce al delicto, ma proba remorso pro isto, anque si es incapace de repententia. Le supernatural es presente con apparitiones de spectros, phantasmas, que los representa le culpas e le angustias del animo human. In le su follia sanguinose Macbeth ha un sol conforto a transverso le contacto con le supernatural e, al initio del IV Acto, ille va novemente ab le strigas per cognoscer le proprie destino. Le responsa es sol in apparentia assecurante, in realitate es multo enigmatic, ma totevia Macbeth se attrappa a isto con convintion e affronta le inemicos (V acto), usque al momento ubi discoperi le ver significato de ille obscur prophetia. Le thema del poter es disveloppate anque ab altere personages, como le juvene filio de rege Duncan, Malcolm, qui finge de esser indigne del titulo de rege e alora le nobile scotese Macduff, explica a ille qual sia le ver essentia del poter e qual differentia passa inter le regno, anque illo de un persona ambitiose e corrumpite, e le tyrannia. Interessante pois es le reflexion del existentia (Acto V, Scena V) con un famose definition del vita human, dominate ab precarietate e incertitude, themas dominante in le etate ubi Shakespeare viveva: "Le vita non es que un umbra que cammina; un povre comediano que se pavonisa e se agita sur le scena del mundo, per le su ora, e pois non se parla plus de illo; un fabula narrate ab un idiota, plen de rumor e furor, que non significa nihil".
Immagine correlata
Rege e Lady Macbeth



Resumpto del historia
Le tragedia se aperi in un obscur Scotia de initio Basse Medievo, in un atmosphera de fulgures e tonitros; ubi le tres Strigas (Le Sorores Fatal, le Nornas) las decide que le lor proxime incontro debera evenir in presentia de Macbeth. In le scena sequente, un sergente ferite refere al rege Duncan de Scotia que le su generales, Macbeth, baron de Glamis, e Banquo, il ha vincite le fortias reunite de Norvegia e Irlanda, guidate per le rebelle Macdonwald. Macbeth, parente del rege, es laudate per le su fortia, corage e loyalitate in battalia. Le scena cambia: Macbeth e Banquo durante le lor viage de retorno a casa, quando in un landa, le tres strigas, qui las expectava, compareva a illes. Anque si es Banquo qui per prime le appella, illas se adressa a Macbeth. Le prime striga Hecate saluta ille como Baron de Glamis, le secunde como Baron de Cawdor, e le tertie preannuncia a ille qui devenira rege de Scotia. Macbeth es surprendite e silentiose, assi Banquo ancora un vice las defia. Le strigas las informa que ille sera le ancestre de un nove dynastia de rege. Pois facite le prophetias le tres strigas dispare in le aere. Depost un altere baron, Ross, messagero del rege, arriva subito e informa Macbeth que ille ha acquirite le titulo de Baron de Cawdor, pois que on ha discoperte qui Cawdor esseva le artifice del revolta contra le rege Duncan, assi le prime prophetia es realisate. Immediatemente Macbeth initia ad haber le ambition de devenir rege. Assi Macbeth scribe al su uxor in relation al prophetias del tres strigas. Depost alicun dies, quando Duncan decide de sojornar a Inverness al castello de Macbeth, pro render a ille le honores, Lady Macbeth excogita un plano pro occider le rege e assecurar assi le throno de Scotia al marito. Anque si Macbeth monstra preoccupation al idea de un regicidio, Lady Macbeth al fin persuade ille a sequer le su plano. In le nocte del visita, Macbeth occide rege Duncan, e non es discoperte, ma remane talmente turbate qui Lady Macbeth debe assumer le commando de toto. Secundo le su plano, face suspectar del homicidio le guardias del rege, addormite avante al porta del camera de rege Duncan, facente trovar le pugnales insanguinate in le lor manos. Le mateno postea les arriva Lennox, un nobile scotese, e MacDuff, le loyal baron de Fife. Le portero aperi le portal e Macbeth les conduce in le camera del rege, ubi MacDuff discoperi le cadavere de Duncan. In un simulate attacco de rabie, Macbeth occide le tres guardias ante que iste pote reclamar le proprie innocentia. MacDuff es subito dubitose per le conducta de Macbeth, ma non revela publicamente le proprie dubitas. Intertanto timente per le proprie vita, le filios de Duncan les escappa: Malcom in Anglaterra e Donalbain in Irlanda. Le fuga del legitime heredes accusate del homicidio del patre, face ascender Macbeth al throno de Scotia in qualitate de parente del rege assassinate. Un vice rege, Macbeth, crede que illo que le strigas habeva dicite, ora es complite. Totevia si le strigas las dice le ver, proque le filios de Banquo essera rege, e non le filios de Macbeth? Isto es un ulterior elemento pro occider anque Banquo, ultra al facto que iste era presente in le momento del prophetia. Banquo es mandate in mission, con le promissa de retornar per le cena, ma quando Banquo exi de scena, Macbeth on incontra con le assassinos e ordina a illes de occider Banquo e le juvene filio, Fleance. Le assassinatores occide Banquo, ma Fleance resulta a fuger. Al banchetto on presenta le phantasma de Banquo que sede al posto de Macbeth, ma que solmente Macbeth pote vider lo. Le resto del convitatos es espaventate per le furia de Macbeth verso un sede vacue, usque a quando un desperate Lady Macbeth ordina a totes de vader via. Un vice sol, Macbeth explica al su uxor de haber facite occider Banquo, e que le venita del phantasma es le su vindicantia. In ultra roga al su uxor le motivo del refusa, de Macduff, de venir al festa. Macbeth, inquiete, decide de retornar ab le strigas. In le landa, Hecate, regina del strigas, on incontra con le duo sorores, e promitte a illas que resultera a portar Macbeth al perdition. Macbeth entra in le caverna, durante que illas prepara un potion in le lor caldieron, e roga a illas de responder al su demandas. Le tres sorores accepta, e illas face biber al rege le potion, que le facera haber del visiones. Le prime vision repete a ille "guardate ab Macduff", le secunde dice que necun homine parturite ab femina potera jammais vincer lo. Le tertie vision, in vice, monstra un baby con un corona, que assicura Macbeth, pois que usque a quando le foresta de Birman non marchara verso le su castello, necuno potera batter lo. Macbeth es felice: le foresta non se move; in fin roga al strigas si le descendentes de Banquo essera rege, e illas, post haber monstrate octo reges, dispare. Le pavor que ora lo terrorisa convince Macbeth a mandar assassinos al castello de Macduff per occider le, ma un vice illac le mercenarios discoperi que ille non es ibi (era vadite in cerca de consilio in Anglaterra), e alora les decide de occider le uxor e le filios. Lady Macbeth comencia a esser tormentate per le peso del homicidios ordinate. In un famose scena, Lady Macbeth cammina in le somno e proba a lavar via le imaginari maculas de sanguine ab le su manos. Intertanto in Anglaterra, Macduff on incontra con Malcolm, e refere al legitime herede del defuncte rege de Scotia, de Macbeth e del su tyrannia, e illes va a planificar le invasion de Scotia. Entra in le salon Ross, e refere a Macduff del terribile massacro que es evenite in le su castello, e Mcduff jura vindicantia. Macbeth, ora identificate como un tyranno, vide que multe barones abandona le lucta. Intertanto vicin al castello de Dunsinane le armea de Angus e Lennox, se incontra con le exercito anglese, guidate ab Malcolm con Macduff, Donalbain, e Seyward conte de Northumbria e su filio. Illes son a cognoscentia qui Macbeth ha fortificate le castello per melio defender se ab un attacco. Intra le castello de Dunsinane, Macbeth on senti invincibile, nonobstante le messageros les porta notitias de un proxime attacco ab un exercito multo plus forte del sue. Le parolas del strigas son plus forte del realitate : usque a quando le foresta non camminara, o arrivara un homine non parturite ab un femina, sera impossibile vincer le. Al soldatos, campate in le bosco de Birnan, Malcolm ordina de taliar le ramos del arbores per mascarar le lor numero. Con isto on realisa le tertie prophetia del strigas: portante le ramos del arbores, le soldatos resimila al bosco de Birnan que avantia verso Dunsinane. Intertanto Macbeth ha le notitia del morte de Lady Macbeth (on presume que illa se sia suicidate). Depost haber ironisate sur le existentia, apprende que le foresta marcha verso le su castello. Per le prime vice time de esser vincite, e mitte in dubita le parolas del strigas, que "menti anque dicente le veritate". Le battalia termina con le occision del juvene Seyward e con le confrontation final inter Macbeth e MacDuff. Macbeth pensa con arrogantia que non ha necun motivo de timer MacDuff, proque non pote esser ferite o occise ab "necuno nascite ab femina". MacDuff tamen declara de "esser stato prendite ante del tempore ab le ventre de su matre" e que ergo non era propriemente "nascite" ab femina. Macbeth comprende troppo tarde que le strigas son demonios impostores, que sol vole le nostre perdition. Le duo combatte e MacDuff decapita Macbeth, realisante assi le ultime del prophetias. Anque si Malcolm, e non Fleance, ascende al throno, le prophetia del strigas concernente Banquo esseva retenite veritic ab le publico de Shakespeare, que considerava le rege Jacobo Ie. le diretcte descendente de Banquo.

Transposition cinematographic:

Macbeth, direction per Orson Welles (1948) 
Throno de sanguine, direction per Akira Kurosawa (1957) le historia es in le Japon Medieval 
Macbeth, direction per Roman Polanski (1971) 
Macbeth, direction per Franco Enriquez (1975) 
Macbeth, direction per Béla Tarr (1982)