Ada Negri

Ada Negri, (Lodi, 3 februario 1870 – Milano, 11 januario 1945), esseva un poetessa, scriptrice e inseniante italian. Illa es cognoscite anque per esser state le prime e unic femina a esser admittite al Regal Academia de Italia.
.

Biographia:

Ada Negri nasceva a Lodi le 3 februario 1870. Le origine del su famila il era humile: le su patre Giuseppe era cochiero e sue matre, Vittoria Cornalba, texitrice. Illa era le secunde genite, habeva un fratre major de nomine Nani. Depost le morte del patre, quando illa habeva sol un anno de etate, passava le infantia in le porteria del palatio, ubi le granmare materne, Giuseppina Panni, laborava. Antea era per annos le governante del soprano Giuditta Grisi, uxor del conte Cristoforo Barni; al morte del cantante, era ingagiate como custode del palatio Cingia-Barniilla. A causa del parve casa le primogenite era confidite a un oncle. Sur le reporto inter Grisi e le su familia, Ada construira le mytho del proprie infantia. In porteria Ada passava multo tempore sol, observante le passage del personas, como es describite in le romance autobiographic Stella Mattutina (1921). Gratias al sacrificios del matre Vittoria, la qual laborava in un laneria, pro facer studiar le parve "Dinin” assi Ada poteva frequentar le Schola Normal feminin de Lodi, obtenente le diploma de inseniante elementari. Le su prime empleo era al Collegio Feminin de Codogno, in le 1887. Le ver experientia de inseniamento que signava le su vita e le production artistic, tamen, era interprise a partir ab le 1888, in le schola elementari de Motta Visconti un parve village in provincia de Milano, in le qual Ada passava le periodo plus felice del su vita; (como recordora multe annos depost in alicun belle paginas autobiographic del Cacciatora e de Stella Mattutina), al labor de maestra es ligate in le mesme tempore le activitate de poetessa: era in iste periodo qui initiava a publicar le su scriptos sur un jornal de Lodi le Fanfulla, como, in le 1888, Le monacha e altere poesias. Inviava altere versos anque al revista le Illustrazione popolare (que exiva con le Corriere della sera) e le su director, Raffaello Barbiera, esseva colpate per le su versos e dedicava a illa alicun notas elogiative. Le etate e le misere condition social del autrice attraheva le attention anque del jornalista e scriptrice Sonia Bisi Albini qui vadeva usque a Motta Visconti per cognoscer la, e pois confidava a un articulo publicate in le Corriere della sera le description del incontro. Era le initio de un successo inexpectate e que non poteva esser haltate, que se transformava presto in le caso litterari de ille annos. In iste periodo componeva le poesias pois publicate in le 1892, in le recolta Fatalitate publicate ab Treves, et elogiate ab Giousè Carducci. Iste libro habeva un grande successo, portante Ada ad acquirer grande fama, a tal puncto que, sur le decreto del ministro Zanardelli, il era a illa conferite le titulo de docente per clar fama presso le Instituto superior "Gaetana Agnesi" de Milano. Assi se transfereva con le matre in le capital regional lombarde. A Milano entrava in contacto con alicun membros del Partito Socialista Italian, anque gratias al appreciamentos recipite ab alicun de illes per le proprie production poetic, in le qual es multo forte le question social. Inter illes cognosceva Filippo Turati, Benito Mussolini, Anna Kuliscioff (de cuje se sentiva soror ideal); in ultra viveva un intense e travaliate historia de amor con le jornalista Ettore Patrizi, qui presto tamen se transfereva in America lassante in le scriptrice un grande delusion. In le 1894 per le interesse de Emilia Peruzzi, era conferite a illa le premio per le poesia «Giannina Milli» de 2000 liras per anno, ab un commission de cuje les faceva parte, inter le alteres, Francesco D’Ovidio, Alessandro D’Ancona e Isidoro del Lungo. In le mesme anno exiva le su secunde recolta de poesias, Tempestas, minus appreciate de Fatalitate. Le composition Sin rythmo (1895), quasi a clausura del recolta, se poneva como prime experimento de libertate metric que anticipava le verso libere e attraheva le attention de Gian Pietro Lucini. Luigi Pirandello in vice criticava con sarcasmo le tonos rhetoric e le attitude exagerate. Ambes le recoltas il habeva multe reeditiones et esseva traducite in varie linguas, obtenente notabile successo anque al estraniero. In iste periodo le su lyrica poetic se concentrava super toto sur themas social et habeva forte tonos de denunciation, social, tanto qui illa esseva defenite le poetessa del Quarte Stato. In le anno 1896 un ric industrial texil de Biella, Giovanni Garlanda, inamorate se de illa depost le lectura del su versos, le rogava de sposar le. Le matrimonio era celebrate post un mense e assi Ada Negri se transfereva a Biella in le localitate de Valle Mosso. Depost duo annos nasceva le primogenite Bianca; inspiratrice de multe su poesias, le secunde filia, Vittoria, viveva solmente un mense. Le scriptrice entrava completemente in le dimension materne, a cuje es dedicate le recoltas Maternitate (Milano 1904), e Ab Profundo (1910). Ille periodo del su vita era signate ab un augmento de difficultate in le vita matrimonial que non era felice, super toto per un forte incomprension con le familia del marito. Ab iste periodo le su historias personal modificara fortemente le su poetica e le su obras deveniva introspective e autobiographic. Gratias a un vaste rete de amicitias illa intertanto resultava a entrar in contacto con le plus importante institution philanthropic e del associationes politic milanese, ab le Societate humanitari, al Universitate popular e al Operas Pie. Deveniva anica de Ersilia Majno, con illa fundava le Asylo “Mariuccia” per feminas qui se prostuiva. Le su ingagio le offeriva materia per le reportages, le articulos de actualitate e le cronacas que publicava in le rubrica “Cronacas del Ben” del Corriere della Sera, de cuje illa era titular ab le 1903 al 1911. Le fama del signatura garantiva un propaganda secur a omne opera benefic del qual illa se occupava, in le su articulos il era in ultra un inter le pochissime autores le cuje versos dedicate a factos de cronaca los trovava spatio sur le quotidianes, como Le sonio de Draga sur le assassinio del regales de Serbia, que exiva – sempre in le Corriere – in prime pagina. Pois le matrimonio terminva e Ada prosequeva le su recerca litterari habente un grande successo de publico e de critica. Le separation con Garlanda eveniva in le 1913, e Ada se transfereva a Zurich in Helvetia, pro sequer le filia Bianca, inscripte ab le patre in un collegio del urbe helvetic, e ab hic illa initiava a componer alicun prosas dedicate exclusivemente a figuras feminin, al quales attribueva grande importantia, sia proque le lor destination era celle jornalistic, sia proque considerava le poesia, le su expression artistic plus autentic. Illa habeva anque un cordial amicitia, con le locotente del exercito italian Fulcieri Pauluci de Calboli, ab Zurich illa scribe Exilio, publicate in le 1914, opera con un evidente referentia autobiographic. Illa remaneva a Zurich usque al initio del Prime Guerra Mundial, quando in le 1914 retornava a Milano. In le 1915 se ha notitia del su presentia a Lodi, a transverso le corrispondentia con le actrice Paola Pezzaglia. interprete sur le scenas del su poesias. A Milano illa adhereva al Comitè national feminin per le defensa del Patria in tempore de guerra e, recognoscente se in le action politic de Mussolini qui susteneva un transformation in senso revolutionari del reformismo socialista, se distaccava definitivemente ab le socialismo de Turati e ab le ambiente democratic. Le annos del guerra habeva transformate le passion civil in patriottismo. In le redaction del Popolo d’Italia, le jornal de Mussolini, initiava a frequentar Margherita Grassini Sarfatti, la qual con le su amicitia le dava per annos protection politic e artistic. Ab le 1914 al 1926 scribeva per La Stampa, Il Secolo, La Rivista d’Italia, sequeva le direction politic del governamento in le articulos de typo social. Deveniva amica de Delia Notari e de su marito – al cuje jornal, L’Ambrosiano, collaborava – e in fin de Gina Boerchio fundatrice del collegio homonyme a Pavia, ubi illa vadeva sovente. Ora considerate le major poetessa italian e devenite celebre publicava, sur incoragiamento de Margherita Sarfatti, le su prime libro de prosas, Le solitarias (Milano 1917), que se collocava in un currente litterari jam inaugurate ab Neera (Anna Zuccari) e Matilde Serao. Opera moderne e attente al multe faciettatur del thematica feminin; in le Prefacion (p. VI), dedicate al mesme Sarfatti, revindicava de haber describite «humile vision de vitas feminin». Inter le vita de exception del scriptrice e le gris destinos feminin consumate in le umbra, in le silentio, in le conscentia del proprie solitudo se establiva un ligamine de complicitate. Le stylo modeste, inadorno e toto jocate sur tonos moderate, que era multe distante ab le enphase declamatori del su poesias, illa obteneva le consenso de Renato Serra. Le anno sequente exiva Orationes, recolta de odes al Patria (1918), illos esseva dedicate al memoria de Alessandrina Ravizza, Luigi Majno e Roberto Sarfatti, le filio de Margherita, qui Ada considerava sue filio de anima, cadite juvenissime sur le fronte de guerra. In celle annos le su existentia era signate ab nove luctos e separationes: le perdita del matre Vittoria in le 1919, le allontanamento del filia Bianca qui se era sposate, in le 1921, e anque ab un nove forte passion amorose per un homine qui pois morira per le febre espaniol, qui inspirava a illa Le libro de Mara (1919). Illo era un recolta non usual per le societate catholic e conservatrice de ille epocha. Le thema principal del su poesia il era ora le sentimentos e, in le annos, le memoria. Duo annos depost, in le 1921, anno del matrimonio del filia Bianca, era le vice del publication de Stella mattutina, breve romance autobiographic de successo,.un historia sur le proprie infantia e le su adolescentia, in cuje se insereva duo longe novellas autonome. A transverso le protagonista, le puera Dinin, son recordate in tertie persona le povrissime origini, le vita in le porteria, le jocos in le ‘jardin del tempore’, le litigios con la patrona qui accusava le puera de copiar, le conscientia del proprie vocation al poesia. Es exaltate in le libro le reporto con le natura, con le sol, con le arbores, con le flores. Intiava assi un serie de prosas (Fenestras alte, 1923; Le stratas, 1926; Sorores, 1929) in le qual son narrate episodios de vita feminin, illos era narrate tressante in forma original le su autobiographia e biographia. In le annos 1926 e 1927 Ada Negri esseva nominate al Premio Nobel per le Litteratura, (conferite in vice in le 1926 a Grazia Deledda). In iste annos Ada Negri passava diverse menses al anno a Pavia, sovente habitante, curiosemente, a Palatio Cornazzani, ubi jam les habeva habitate Ugo Foscolo e Albert Einstein. Sur le Popolo d’Italia Benito Mussolini dedicava a illa un articulo elogiative, qui le autrice considerava le melior premio al su opera, pois proponite de novo como prologo al edition de Mondadori del 1940. Le nomina in le 1926 de Ugo Ojetti a director del Corriere della sera consentiva a illa de reprender le collaboration al jornal, que deveniva le su principal fonte de ganio economic, per 1000 lire al pecia, un cyfra que correspondeva al salario mensuel de un professor de lyceo. Le su fama augmentava e se consolidava, usque a quando in le 1931 le autrice vinceva le Premio Mussolini per le carriera; il era le annos in cuje Benito Mussolini utilisava ancora le reportos personal nascite in le su periodo socialiste. Le premio consecrava Ada Negri como un intellectual de regime, tanto que in le 1940 il era le prime e unic femina membro del Regal Academia de Italia. Ma le annos del guerra e le ultime annos de vita esseva signate per le suffrentia e per le sulitudo, le su vita era permeate ab profunde pessimisme, clausa in se ipse e in un retrovate religiositate que la portara ad affundar in un progressive oblido in un submisse soliloquio. Precarias es le titulo del parte conclusive del su ultime silloge recolta de versos, Fons amoris (Milano 1947). Depost le bombardamento del casa de Milano, Ada Negri se transfereva ante a Bollate presso le filia, inde a Parma e a Pavia. Moriva le 11 jenuario 1945 et era sepulte in le famedio templo funerari de Milano. Le 3 april 1976 le su tumba es state transferite in le antique Ecclesia de Sancte Francisco a Lodi In le secunde postguerra in vice, a causa del su adhesion al fascisme, le opera e le nomine de Ada Negri esseva oblidate, si non mesmo removite.. Sol in tempores plus recente sembla esser se eveliate un certe interesse critic, ultra al su poesias, anque e super toto per le obras in prosa.

Grazia Deledda

Grazia Maria Cosima Damiana Deledda, (Nuoro, 28 septembre 1871 – Roma, 15 augusto 1936), era un scriptrice e poetessa italian, qui publicava 32 romances, 250 novellas, 2 dramas theatral, un opera lyric. Illa era vincitrice del Premio Nobel per le litteratura del 1926, et era le prime femina italian a reciper iste premio.

Biographia:

Grazia Deledda nasceva a Nuoro, in Sardinia, le 28 septembre 1871, quinte de septe inter filios e filias, in un familia benestante. Le patre, Giovanni Antonio Deledda, era laureate in lege, ma non exercitava le profession. Ille era un ric interprenditor e proprietario de terras, se occupava de commercio e agricoltura; se interessava anque de poesia e ille mesme componeva versos in sardo, habeva fundate un typographia e imprimeva un revista. Il era stato burgomaestro (sindaco) de Nuoro in le 1863. Le matre era Francesca Cambosu, domina de sever habitudes; dedicate al education del filios, e al casa. Depost haber frequentate le scholas elementari usque al classe quarte, Grazia esseva sequite privatemente ab le professor Pietro Ganga (Nuoro 1875, docente de litteras italian, latin, grec ; altere linguas cognoscite: francese, german, portugese, espaniol) qui le impartiva lectiones de base de italiano, latino e francese, illa prosequeva pois, le su formation totalmente ab autodidacte. Importante pro le formation litterari de Grazia, in le prime annos del su carriera de scriptrice, il era le amicitia con le scriptor, archivista e historico dilectante de Sassari Enrico Costa, qui per primo comprendeva le su talento. Per un longe periodo se excambiava del litteras con le scriptor calabrese Giovanni De Nava, in cuje se complimentava del talento del juvene scriptrice. Iste messages, pois los se transformava in litteras de amor in cuje les se excambiava dulce poesias. Pois per le absentia de responsas ab parte de Giovanni per un longe periodo, les cessava de scriber se. Le familia esseva colpate ab un serie de disgratias: le fratre major, Santus, abandonava le studios e deveniva alcoholisate, le plus juvene, Andrea, il era arrestate per parve furtos. Le patre moriva per un crise cardiac le 5 novembre 1892 e le familia debeva affrontar difficultate economic. Quatro annos plus tarde moriva anque le soror Vincenza. In le 1888 inviava a Roma alicun novellas: Sanguine sarde e Remigia Helder, publicate ab le editor Edoardo Perino sur le revista "L'ultima moda", directe ab Epaminonda Provaglio. Sur le mesme revista esseva publicate a episodios le romance Memorias de Fernanda. In le 1890 exiva a episodios sur le quotidiano de Cagliari L'avvenire della Sardegna, con le pseudonymo Ilia de Saint Ismail, le romance Stella de Oriente, e a Milano, presso le editor Trevisini, In le azur, un libro de novellas per le infantia. Al prime lectores del romances de Deledda il era natural inquadrar la in le ambiente del schola veriste. Luigi Capuana exhortava illa a prosequer in le exploration del mundo sarde, "un mina" ubi habeva "jam trovate un elemento de forte originalitate". Anque Borgese la definiva, "digna scholara de Giovanni Verga". Illa mesme scribeva in le 1891 al director del revista roman, La Nuova Antologia, Maggiorino Ferraris: "Le character de iste mie libro a me par sia tanto dramatica quanto sentimental e anque un poco veristic si per 'verismo' nos intende le representar le vita e le homines como son, o melio como le cognosce io." Le existentia human es in preda a fortias superior, "cannas al vento" son le vitas del homines e le sorte es concepite como "perverse sphinge". Deledda incontrava le approvation de homines de litteras como: Angelo de Gubernatis e Ruggero Bonghi, qui iste ultime, in le 1895 accompaniava con un su prefacion le publication del romance Animas honeste. Collaborava anque con revistas sarde e continental: "La Sardegna", "Piccola rivista" e "Nuova Antologia". Inter le 1891 e le 1896 sur le Revista del tradictiones popular italian, directe ab Angelo de Gubernatis, esseva publicate a episodios le essayo Tradictiones popular de Nuoro in Sardinia, introducte ab un citation de Tolstoi, prime expression documentate del interesse del scriptrice per le litteratura russe. Sequiva in le 1891 romances e novellas de argumento insulan como Amor regal e Flor de Sardinia. In le 1896 era publicate le romance Le via del mal que era recensite in modo favorabile ab Luigi Capuana. In le 1897 exiva un recolta de poesias, Paisages sarde, per le editor Speirani, e le romances Le hospite, e Le Thesauro. Le 22 octobre 1899 se transfereva a Cagliari, ubi cognosceva Palmiro Madesani, un functionario del Ministerio del Financias, qui sposava a Nuoro le 11 januario 1900. Le senior Madesani era originari de Cicognara de Viadana, in provincia de Mantova, ubi anque Grazia Deledda viveva per un periodo. Depost le matrimonio, Madesani lassava le su labor de functionario statal, pro dedicar se sol al activitate de agente litterari del uxor. Le copula se transfereva a Roma in le 1900, ubi conduceva un vita appartate, et illes habeva duo filios, Franz e Sardus. In le 1900 illa publicava le romances Le vetule e le Montania, e In Solitudo, e in le 1901 Le regina del tenebras. In le 1903 le publication de Elias Portola la confirmava como scriptrice e la poneva a initiar un fortunate serie de romances et operas theatral: Cinere (1904), Nostalgias (1905), Le umbra del passato (1907), Le hedera (1908), Usque al confinio (1910), Columbos et esparvieros (1912), Cannas al vento (1913), Le cruce de auro (1913), Marianna Sirca (1915), Le incendio in le oliveto (1918), Le Matre (1920), Le Deo del viventes (1922), Le flauta in le bosco: novellas (1923), Le dansa del collar (1924). Ab le libro Cinere era trahite in le 1916 per Febo Mari, un film interpretate ab Eleonora Duse, ma a causa del guerra non esseva terminate. Le su obra litterari era appreciate ab Giovanni Verga, ultra que ab scriptores plus juvene como Enrico Thovez, Emilio Cecchi, Pietro Pancrazi, Antonio Baldini. Il era recognoscite et estimate anque al estraniero: David Herbert Lawrence scribeva le prefacion del traduction in anglese de Le Matre. Grazia Deledda era anque illa traductrice: es sue de facto un version in lingua italian de Eugenie Grandet per Honoré de Balzac. Le 10 decembre 1927, ad illa esseva conferite le premio Nobel per le Litteratura 1926 (non vincite ab alicun candidato le anno precedente, per manco de requisitos), «per le su potentia de scriptrice, sustenite ab un alte ideal, que reproduce in formas plastic le vita qual es in le su appartate insula natal e que con profunditate e con calor tracta problemas de general interesse human». Inter le annos del Premio Nobel e del su morte, Deledda scribeva ancora multe romances e novellas como: Le sigillo de amor (1926), Annalena Bilsini (1927), Le casa del poeta (1930), Le vinia sur le mar (1930), Le pais del vento (1931), Le Sol del estate (1933), Ferro e foco (1936), Cosima (1936). Un tumor al sino de cuje suffreva ab tempore lo portava al morte in le 1936, quasi dece annos depost le victoria del premio Nobel. Le spolias de Grazia Deledda esseva sepulte in le cemeterio monumental Verano de Roma, ubi remaneva usque al 1959 quando, sur requesta del familiares del scriptrice, esseva removite a Nuoro le su citate natal. Ab illo tempore son custodiate in un sarcophago de granito nigre lisiate in le parve ecclesia del Madonna del Solitudo, al pedes del monte Ortobene, que tanto habeva decantate in un del su ultime labores. Lassava incomplete le su ultime obra Cosima, quasi Grazia, autobiographic, que apparera in septembre de illo mesme anno sur le revista Nuova Antologia, a cura de Antonio Baldini e que pois essera publicate con le titulo Cosima. Le su casa natal, in le centro historic de Nuoro (in le quartiero Santu Predu), es usate in su honor como museo. Poetica: Le themas principal de tote le su obras il era le ethica patriarchal del mundo sarde e le su atmospheras facite de affectos intense e salvages. Le altere themas importante il era: Le peccato e le culpa: Le narrativa de Deledda se basa sur forte historias de amor, de dolor e de morte, sur le quales batte le alas le senso del peccato, del culpa, e le conscientia de un inevitabile fatalitate. Le ben e le mal: Deledda sape que le natura human es manifestation del universo psychic habitate ab pulsationes e remotion, compensationes e censuras. De facto, le paisage del anima es intese como loco de un experientia interior per le qual reappareva anxietate e inquietudes profunde, impulsos prohibite que los porta angustia: ab un parte il ha le vetos social, le impedimentos, le constrictiones e le resistentias del comunitate de appartenentia, ab le altere parte, como in un sorta de duplo, los matura in le intime, altere pensatas, altere imagines, alteres recordos que ageva sur le existentias e le identitate ethic in figuras que les recita le lor drama in un obscur theatro del anima. Sentimento religiose: Deledda respecto a iste o a celle personage, trova in le religiositate professate e vivite, un del discriminantes de fundo. De fronte al dolor, al injustitia, al fortias del mal e al angustia, le homine pote soccumber e pervenir al naufragio, ma pote anque decider de facer se seliger le risco del fide e le mysterio de Deo. Altere tormentos vive qui, in le libere arbitrio, ha seligite le via del mal, lontan ab le timor de Deo e debe supportar le peso del culpa e del angustia. Personages: Le figuras de Grazia Deledda les vive usque in fundo, le lor incarnation in personages tragic. Le unic recompensa del dolor, es le su transformation in le experientia facite ab le homines in un vita sin pace e sin conforto. Sol qui accepta le limite del exister e cognosce le gratia de Deo non time le proprie destino. Resta le pietas, como partecipation verso toto que es mortal, como comprension del fragilitate e del debilitate human, como sentimento de misericordia que induce comocunque al pardono e al rehabilitation de un comunitate de peccatores con un proprie destino sur le spatulas. Anque iste senso del limite e iste sentimento de pietate christian face de Grazia Deledda un grande domina ante ancora qui un grande scriptrice. Un Sardinia mythic: Deledda exprime un scriptura personal que immerge le su radices in le cognoscentia del cultura e del tradition sarde, in particular del Barbagia. Le insula es un loco mythic e como archetypo de tote le locos, terra sin tempore e con le sentimento de un tempore perdite, spatios onthologic e universo anthropologic in cuje se consume le eterne drama human del exister.

Italo Svevo

Italo Svevo, pseudonymo de Aron Hector Schmitz, (Trieste, 19 decembre 1861 – Motta di Livenza, 13 septembre 1928), es stato un scriptor e dramaturgo italian, autor de tres romances, numerose novellas breve e operas theatral. De cultura mitteleuropee, habeva in Italia recognition tardive e fama postume.

Biographia:

Aron Hector Schmitz nasceva a Trieste, in ille tempore parte del imperio austriac, le nocte inter le 19 e le 20 decembre 1861, in un familia burgese de religion hebraic, quinte del octo filios de Franz Schmitz le patre german e commerciante e del matre italian Allegra Moravia. Ille es precedite ab Paola, Noemi, Natalia e Adolfo et es sequite ab Elio, Ortensia e Ottavio. Ille pois cambiara le su nomine in Ettore Schmitz, durante que con le pseudonymo de Ettore Samigli publicava le su prime labores. In le 1874 es inviate ab le patre a viver e a studiar, insimul al duo fratres Adolfo et Elio, al collegio de Segnitz, in Bavaria, ubi studia le german e alteres materias pro le activitate commercial. Le su formation eveni inde in un ambiente linguistic in prevalentia german – ben que italophono usque ab le infantia, - elemento que influentiera profundemente le su stylo litterari portante lo a characteristic fortiatur stylistic. Le biculturalitate sera un elemento importante in le vita del scriptor, que ille totevia non vivera jammais in modo conflictual o dolorose, ma sempre in armonia, sublineante al contrario le proprie duple culturalitate in le adoptar le pseudonymo Italo Svevo. In le 1878 retorna a Trieste e termina le su percurso de studios al Instituto Commercial "Pasquale Revoltella" sin oblidar le cultura litterari, legente ante le classicos german e successivemente le classicos italian. In le 1880, post le fallimento del firma commercial paterne, debe initiar a laborar presso le filial de Trieste del Banca Union de Vienna, empleo que, mantene per dece-octo annos. Frequentante le Bibliotheca civic de Trieste lege le classicos italian e le naturalistas francese, extende le proprie interesse anque al philosophia (Arthur Schopenhauer e Friedrich Nietzsche) e al scientia, in particular al obras de Charles Darwin. In le mesme periodo initia le collaboration con Le Indipendente, jornal de tendentias socialiste, per le qual scribe 25 recensiones e essayos theatral e litterari. Resulta anque a facer publicar, in le 1888 e in le 1890, le su novellas Un lucta e Le assassinio de via Belpoggio, scripte in lingua italian, sub le pseudonymo "Ettore Samigli", cuje face sequer un secunde novella e un monologo theatral. Intertanto, in le 1886, Svevo perde le su fratre Elio, e initia a scriber comedias e un romance. In le 1892, anno in cuje mori sue patre, il ha le publication de iste prime romance (Un vita) signate con le definitive pseudonymo de Italo Svevo, un homage al su duple radices italian e german; le obra veni sustantialmente ignorate per le critica e per le publico. Al origine le romance esseva presentate al editor Treves con le titulo Un inepte, ma depost Svevo era invitate ab le mesme Treves a modificar le titulo del romance in cello definitive. Totevia le editor Treves refusava de publicar le obra, que sera al fin imprimite per le editor Ettore Vram. Le romance presenta un historia de stylo veriste, que se configura como narration de un vincite, id es de un homine disfacte per le vita. Ma respecto al romance naturaliste es evidente le differentia: Alfonso es vncite non ab causas externe, social, ma interior, proprie del su modo de esser. Le protagonista incarna le figura del inepte, id es de un homine characterisate non ab un incapacitate generic, ma ab un voluntate precise de refusar le leges social e le logica del lucta pro le vita. In celle anno ha un relation con Giuseppina Zergol, qui a ille inspirera pois le personage de Angiolina in Senilitate. Depost alicun collaboration con le jornal Il Piccolo e un cathedra al instituto "Revoltella", in le 1895 moriva le matre e un anno postea se fidantiava con le cosina Livia Veneziani, filia de Gioacchino un commerciante catholic, de vernisses marine qui sposera in le 1896 con rito civil e in le 1897, depost haber abjurate le religion hebraic et esser se convertite, con matrimonio catholic. Ab le uxor il ha un filia, Letizia, qui habera un vita multe longe (20 septembre 1897 - 26 maio 1993) ma anque characterisate ab multe luctos e tragedias (le tres filios morira in guerra, duo disperse in Russia e un a Trieste le 1º maio del 1945). Le matrimonio signa un torno fundamental in le vita de Svevo: in prime loco le «inepte» trova finalmente un terreno solide sur cuje appoiar se, e de consequentia, pote arrivar a coincider con celle figura viril que le semblava inattingibile: le pater familias. Dimittite se ab le banca, in le 1899, Svevo entra in le firma del patre del uxor e pone a parte le su activitate litterari, que deveni marginal e secrete. Per motivos de affaires ligate al firma de colores, in le annos inter le 1899 e le 1912, Svevo debe intraprender diverse viages al extraniero e sembla haber completemente oblidate le su passion litterari. Ma in realtitate ille continua a scriber e certemente son de iste periodo le obras Un marito, Le aventuras de Maria e un decena de novellas breve. Le su secunde romance, Senilitate, appare sur le jornal le Indipendente in 79 episodios ab le 15 junio al 16 septembre 1898. Ignorate per le critica, anque triestin, es recensite solmente per le quotidian socialiste de Trieste Il Lavoratore, sur le numero del 13 octobre 1898. Le romance essera pois publicate in le mesme anno presso le editor Ettore Vram de Trieste, in mille copias, a expensas del autor, sin obtener alicun successo. Un secunde edition, essera del 1927 presso le editor Giuseppe Morreale de Milano. Le titulo il ha un significato metaphoric: appuncto "senilitate" indica le incapacitate de agir que es proprie del ancianos, ma in le romance qualifica tal le protagonista qui es assatis juvene. Anque iste obra passa tamen quasi sub silentio. Iste insuccesso litterari lo face quasi abandonar del toto le litteratura. Constringite per labor a viages al estraniero, ubi porta con se un violino sin resultar a exercitar se que rarmente, ille vole ancora scriber e se trova a componer qualque paginas theatral e alicun fabulas. Frequentante un curso de anglese al Berlitz School de Trieste in le 1907, cognosce le scriptor irlandese James Joyce, qui era le su le su inseniante, e qui le incoragia a scriber un nove romance. Sur consilio de Eduardo Weiss e gratias a Bruno Veneziani fratre del uxor, in le 1910 vade a Vienna e cerca de facer se curar ab Sigmund Freud, assi entra in contacto con le psychoanalyse freudian (per parte sue Svevo in le 1911 cognosce e frequenta Wilhelm Stekel, amico de Freud, qui se sta a occupar se del reporto inter le poesia e le inconscie): ambes le eventos influentiera le successive production litterari sue. Al initio del guerra inter le Italia e le Austria in le 1915, le familia abandona Trieste e Svevo remane in le firma de colores in le qual labora, que pois sera clause per le autoritate austriac (le patre del uxor morira in le 1921), James Joyce vade via e retornara a Trieste solmente in le 1919, per pois vader tamen definitivemente a Paris (ubi Svevo vadera a trovar ille plus vices). Durante tote le durata del guerra le scriptor remane in le urbe natal, e remane citatano austriac, ma cercante de restar le plus possibile neutral de fronte al conflicto. In iste periodo ille approfunda le cognoscentia del litteratura anglese; se interessa al psychoanalyse e traduce Le interpretation del sonios per Sigmund Freud, que influentiera notabilemente le su obras successive. Al fin del conflicto accepta de bon grado le occupation italian del citate e, depost le guerra, con le definitive passage de Trieste al Regno de Italia, collabora al prime importante jornal triestin italian, La Nazione, fundate per le su amico Giulio Cesari. Deveni citatano italian e italianisa in Italo Svevo le nomine que habeva adoptate, alias Ettore Schmitz. In le 1919 initia a scriber le su tertie romance, Le conscientia de Zeno, qui publicara in le 1923, presso le editor Cappelli de Bologna, ma ancora sin successo. Le amico James Joyce qui lege le romance e lo apprecia, consilia al amico de inviar lo ad alicun criticos francese (in particular a Valery Larbaud e a Benjamin Crèmieux) qui les dedicara, in le 1926, al Conscientia de Zeno e al altere duo romances le major parte del revista Le navire d'argent. Intertanto anque in Italia sur le revista milanese L'esame es publicate, in le 1925, un articulo de Eugenio Montale intitulate Homage a Italo Svevo. In Italia ultra a Eugenio Montale, il ha inter le prime estimatores anque Sergio Solmi, Giuseppe Prezzolini e Anton Giulio Bragaglia. Ille non adhereva al fascisme ma non mesme se oppone a illo. In le annos del elaboration de Le conscientia de Zeno e del ultime production narrative e theatral, le litteratura es ab ille concepite como reprender e salvaguardar le vita. Le existentia vivite veni subtrahite al fluxo objective del tempore. Le tres romances de Italo Svevo los constituisce un sorta de trilogia narrative, que progressivemente disveloppa un thematica spiritual de typo autobiographic le qual tende non tanto a un narration objective del factos, quanto a prender, a transverso un analyse audace, le plicas plus secrete e que non se pote confessar del su conscientia. Per iste le protagonistas del tres romances, Alfonso Nitti, Emilio Brentani, Zeno Cosini, son inter illes sustantialmente affin. Illes son vincite ab le vita, homines incapace de viver si non in modo interior, intente a subjacer se a un continue examine e a sondar le meandros plus secrete del lor Io, incapace, specialmente le prime duo, de inserir se e de intervenir activemente in le mundo. Le senilitate deveni conscientemente un momento non sol chronologic, ma ideal del existentia human et es le symbolo de un radical absentia ab le realitate, icone del incapacitate de dominar lo e transformar lo. Solmente si le existentia sera narrate, sera pois possibile evitar le perdita del momentos plus importante del vita e reviver in le parola litterari le experientia vital del passato, le desiderios e le pulsationes que in le realitate son sovente repremite e suffocate. Sur iste thesis de fundo, se aperi Le confessiones del vetule, le su ultime romance que non potera terminar. Le vita pote esser defendite solmente ab le «inepte», ab le malade o ab le neurasthenicos, ab ille qui in le societate es un "diverse". De facto le su personages son reducite a subir le vita con un suffrentia resignate, lucidemente consapevoles del lor maladia e del lor disfacta de fronte al mesme vita e pur totevia incapaces de luctar, reflecte le crise del homine del prime Novem-cento qui sub exterior certitudes adverte le vacuo, causa principal del inquietude e del angustia. Pro iste le obras de Svevo son idealmente vicin a celle de Luigi Pirandello, de James Joyce e de Marcel Proust, illo testimonia le mal del anima moderne. Iste condition tamen, per Svevo, non es congenite al homine, ma al contrario debe imputar se a precise rationes historic. Le spiral productivistic de un societate como le actual il ha reducite assi le humanitate e poterea producer anque le catastrophe. In le 1927, Svevo tene un famose conferentia sur James Joyce a Milano, e in le martio del 1928 esseva festeate a Paris inter alteres note scriptores, inter le quales Isaak Emmanuilovic Babel. Le 12 septembre 1928, durante que retorna con le familia ab un periodo de curas thermal a Bormio, Svevo es implicate in un incidente stratal, longe le via Postumia presso Motta di Livenza (provincia de Treviso), in cuje remane ferite apparentemente in maniera non grave. In le vectura il ha le nepote Paolo Fonda Savio, le chauffeur e le uxor Livia. Secundo le declaration del filia, Svevo se esserea fracturate sol le femore, ma quando es portate al hospital del pais il ha un attacco de insufficientia cardiac con crise respiratori, anque si non mori subito. Attingite le hospital pejora rapidemente: in preda al asthma, moriva 24 horas depost le incidente, al hora 14:30 del 13 septembre, al etate de sexantasex annos, lassante le labores incomplete. Le obras e le schizzos interprendite los essera publicate solmente postume. Le causa del decesso es asthma cardiac supervenite per le enphisema pulmonar de cuje suffre ab tempore e le stess psychophysic del incidente. Le quarte romance, Le confessiones del vetule un "continuation" de Le conscientia de Zeno remanera incomplete. Le funerales se explica a Trieste le 15 septembre 1928 secundo le rito hebraic.