Antonio Fogazzaro

Antonio Fogazzaro (Vicenza, 25 martio 1842 – Vicenza, 7 martio 1911) es stato un scriptor e poeta italian. Era nominate senator del Regno de Italia in le 1896. Ille scribeva septe romances e decenas de poesias , recoltas de lyricas e versos. Ab le 1901 al 1911 era plus vices inter le candidatos al Premio Nobel per le litteratura, que totevia non vinceva jamaie. Adhereva al Modernismo theologic

Biographia:

Nasceva a Vicenza in ille tempore parte del imperio de Austria, ab Mariano, industrial texile, e ab Teresa Barrera, in un familia de tradiction catholic: le oncle paterne Giuseppe era prestre, un soror del patre, Maria Innocente, era monicha in le convento de Alzano, presso Bergamo. In le maio 1848, in le jornatas del prime guerra de independentia, le matre portava ille e le soror minor Ina a Rovigo. Vicenza era insurgite e preparava le su defensa contra le reaction del armea austriac. Ma le marechal Radetzky le 10 junio entrava in Vicenza. Concludeva le studios elementari in le 1850: scribera pois que le libro predilecte era le Mémoires d'Outre-tombe de Chateaubriand, e ille se inamorava de Lucile le personage del Mémoires, como plus tarde se inamorava de Diana Vernon, un heroina de Sir Walter Scott. In le 1856 initiava a frequentar le lyceo; inter le su professores es le poeta Giacomo Zanella. Scribeva modeste poesias, como un Campana a stormo, del 1855, o Le Resignation, del 1856. Terminate le lyceo in le 1858, le su interesse era verso le studios de litteratura, ma trova le opposition del patre, qui vole facer de ille un advocato. In le novembre del 1860 le familia Fogazzaro se transfereva a Torino e Antonio es inscripte al facultate de jurisprudentia del Universitate. Continua a scriber poesias e le jornal Universo publicava alicun de illos in le 1863: Campana del Mezzogiorno, Nuvola, Ricordanza del Lago di Como; habeva le doctorato in le 1864 con votos modeste. In le novembre del anno successive le familia se transfereva a Milano e Antonio habeva le proprie praticantato presso un studio legal. Fogazzaro cognosceva ab le infantia le familia vicentina del conte de Valmarana; revideva in particular le juvene Margherita a Torino in le 1862 e pois durante le vacantias del annos successive, usque a quando le Valmarana faceva visita a Milano al familia Fogazzaro in le 1866, in celle que debeva esser le preparation a un requesta de fidantiamento, qualque menses postea. Le duo juvenes se sposava a Vicenza le 31 julio 1866, occupate per le truppas italian post le tertie guerra de independentia, e ante le annexion del Veneto al Regno de Italia. Le su labor de collaborator de un studio legal non le permitte de mantener se ipse e le uxor sin le soccurso economic del su familia. A Milano cognosce Abbondio Chialiva, un vetule membro del Carboneria, qui le faceva cognoscer scriptores, como Emilio Praga, le fratres Arrigo e Camillo Boito, Iginio Ugo Tarchetti, qui les cercava, nove stratas in le arte, secundo le tradiction romantic german e francese. In le 1868 supera le exames de habilitation al profession de advocato, ma ille pensa de dedicar se ancora al poesia; in le 1869 nasce Gina, le prime filia, e intertanto initia a laborar a un romance e a un poemetto in versos. Fogazzaro inviava le 3 decembre 1873 al patre qui es deputato del collegio de Marostica al Parlamento, le manuscripto del poemetto Miranda per le patre le obra es belle, e cerca un editor per le publication, ma trova sol refusas, e face alora publicar le libro a proprie expensas in le 1874. Cercava le juditio de un famose critico litterari como Gino Capponi qui, da un bon evalutation, ma recibe, le 15 junio 1874, un juditio sever ab le grande critico, e collega al Parlamento, Francesco de Sanctis. Miranda se compone de tres partes: Le littera, Le libro de Miranda e Le libro de Enrico, que narra le historia de un amor irrealisabile: in Enrico, Fogazzaro voleva representar un juvene poeta egoista qui non pote amar alteres qui se ipse, e in Miranda es representate un puera nascite ab le sonio, anima e corpore, e del sonios ha le pallor e le inconsistentia. Si non al criticos litterari, celle poesia placeva al publico del lectores, e Fogazzaro esseva incoragiate a prosequir sur le via del scriptura litterari. Duo annos depost, in le 1876, exiva le recolta de versos: Valsolda, ligate al homonyme localitate sur le laco de Lugano. Iste vice, al insuccesso del critica se summa le delusion del publico, que in illo versos non trova le tono sentimental de Miranda, que era placite al spiritos romantic del tempore; in Valsolda Fogazzaro privilegia le nota paesistic ma le su versos, pur imaginose e musical, es private de notas personal, ha un modo de typo dilectante: on trova del Prati e del Zanella, del Aleardi, del Hugo e del Heine, ma le poesia es absente. Era intertanto retornate al fide catholic; scribera annos postea que a iste passo un influxo decisive habeva habite un libro de Joseph Gratry, le Philosophie du Credo. Era forsan le conscientia de non haber un ver expression poetic a facer lo vader verso le prosa. Assi in le 1881 exiva le su prime romance, Malombra ambientate in le 1864 in un loco sur le ripas del laco de Segrino, inter Como e Lecco. Le Palatio es in vice le Villa Pliniana, sur le Laco de Como, visitate ab Fogazzaro e le cuje lugubre atmosphera ben se adaptava al mundo del historia. Le romance es dividite in quatro partes cata uno con varies capitulos: 1ª parte: Cecilia (9 capitulos), 2ª parte: Le flabello rubie e nigre (7 capitulos), 3ª parte: Un sonio de primavera (3 capitulos), 4ª parte: Malombra (8 capitulos). Le protagonistas son Corrado Silla e Marina Crusnelli de Malombra, belle e psychotic nepote del conte Cesare d'Ormengo, in le cuje palatio vive depost le morte del genitores. Hic trova casualmente un billet scripte ab un ancestre – uxor infelice del patre del conte d'Ormengo e amante de un certe Renato – Cecilia Varrega, qui invitava qui haberea trovate le su message a vindicar la contra le descendentes del marito. Marina, qui se considera un reincarnation del povre Cecilia, facera le vindicantia, facente morir le oncle Cesare e occidente le scriptor Corrado Silla a su vice considerate como le reincarnation del amante de Cecilia. In un nocte tempestuose, Marina disparera in le obscur aquas del laco. Le protagonistas del romance, Marina e Corrado, son figuras que Fogazzaro reprendera in quasi tote le su romances successive: Marina es le femina belle, aristocratic, sensual ma elusive, inquiete e nevrotic, Corrado Silla es le intellectual inspirate ab ideales que volerea realisar, ma non pote per le su esser inepte e per le adulationes del mundo. Le libro, que monstra anque le interesse del scriptor per le spiritismo, suscitava reaction contrastante. Criticate ab Salvatore Farina et Enrico Panzacchi, ma era elogiate per Giovanni Verga e Giuseppe Giacosa. Le version cinematographic per Mario Soldati (1942), un del obra de maestro del cinema italian, esseva filmate in le mesme villa Pliniana. Le composition del successive romance, le Daniele Cortis, es inter le 30 maio 1881, e le11 martio 1884. In tal periodo Fogazzaro habeva un relation amorose, que se prolongara per un decena de annos, con Felicitas Buchner, un bavara institutrice del filios del fratre affin del scriptor, vivite ab ambes con forte sensos de culpa, inter sensualitate e voluntate mystic, que se reflecte in le mesme intriga del romance. Protagonista es un deputato catholic qui se propone de constituer un nove partito que recollige le adhesion de multe catholic al vita politic – prohbite per le Non expedit papal – e haberea a capite un homine de alte qualitate intellectual e moral. Le tentativa es un fallimento, como un fallimento es le historia de amor del Cortis con le cosina Elena, sposate a un personage indigne, que se conclude con le renuncia in nomine de un amor sublimate in le sacrificio e in le lontanantia del amantes. Le libro habeva successo e Giuseppe Giacosa, lo proponeva al editor torinese Casanova per le publication. In le 1887 compareva un mediocre recolta de novellas e poesias, Fidel e alteres novellas; le11 april de ille anno moriva le patre: le figura de Mariano Fogazzaro revivera in le protagonista del su melior romance, Parve mundo antique ab cuje es tracto le homonyme film del 1941 ad opera de Mario Soldati, que consacra le titulo inter le classicos del cinema italian. Fogazzaro in le 1888, face publicar le romance Le mysterio del poeta que narra del amor inter un poeta e un dulce puera anglese, Violet Yves, de delicatissime sanitate; depost diverse obstaculos, le duo amantes se sposava, ma Violet mori durante le viage de nuptias. In le julio 1894 decideva de cessar le relation con la Buchner – la Elena del Daniele Cortis. Le 16 maio 1895 moriva a vinte annos le filio Mariano. Le anno postea exiva le su romance melior, Parve mundo antique, initiate in le 1889. Ambientate in le annos ante le secunde guerra de indipendentia, sur le ripas del laco de Lugano, es le historia del familia del nobile Franco Maironi, catholic e liberal e del parve borgese Luisa Rigey, al cuje matrimonio se era opponite la marchesa Ursula, granmatre de Franco. Le difficultate economic e le senso profunde de sinceritate e de justitia que animava Luisa, respecto al character flexibile de Franco, rende difficile le reporto inter le duo conjuges usque ad allontanar les quando le parve filia Maria mori necate in le laco; ma durante que Luisa se claude in se ipse e se dedica al spiritismo in le illusion de reconstituir un contacto con le puera, Franco se transferiva a Torino, ubi labora e prende coscientia del necessitate de partecipar activemente al liberation del terras italian ab le occupation austriac. Le romance se conclude con le incontro del duo conjuges al Insula Belle, in le 1859, ubi Franco se imbarca per attinger le ripa lombarde del laco Verbano e combatter con le truppas italian: le annuncio del renovamento national allude a un proxime, renovate reporto inter Franco e Luisa. Era le unanime successo del romance a facer emanar per rege Umberto I , le 25 octobre 1896, le decreto de nomina a senator de Fogazzaro. Le 2 martio 1897, centenari del nascentia de Antonio Rosmini, il era publicate ab le Academia del Agiati de Rovereto duo volumines sur le philosopho trentin, in le quales es contenite anque le studio de Fogazzaro Le figura de Antonio Rosmini. Le 6 junio, a Vicenza, teneva un discurso ab le logia del Basilica Palladiana per le inauguration de un busto de Cavour, et exaltava le opera del politico piemontese Le 21 novembre 1900 terminava le manuscripto del nove romance Parve mundo moderne, publicate le anno postea. Protagonista es Piero Maironi, le filio de Franco e Luisa; sposate a un femina mentalmente malade, es attracte ab le fascino sensual de Jeanne Dessalle, un belle e ric intellectual, le reporto, facto de ambiguitate e de desiderios deviate, se conclude con le morte del uxor, Piero decide de viver asceticamente, promittente se de agir per le reforma del Ecclesia. In le novembre 1905 exiva le nove romance, Le Sancto protagonista ancora Piero Maironi, qui face le horticultor, in le abbatia benedectine de Subiaco, se face clamar Benedicto e conduce un vita de precaria e de penitentia. Hic es recognoscite ab Jeanne Dassalle la qual, remanite vidua, sperava de poter establir un nove relation, ma vide subito qui Piero es ora troppo mutate; venerate como un sancto in le pais de Jenne. Piero va a Roma, a cercar de convincer le Papa del necessitate de un radical reforma del Ecclesia, ma veni obstaculate sia ab le catholicos traditionaliste que ab le exponentes politic del Stato laic. Disestimate e malade, mori in casa de un amico, assistite ab Jeanne. Antonio Fogazzaro era multe amico del compositor italian Gaetano Braga, le qual musicava le texto Le canto del brodatrice. A su vice, Fogazzaro, inseriva le figura del compositor in le novella Le Maestro Chieco. Fogazzaro scribeva in le 1901, sur invito del episcopo de Cremona Geremia Bonomelli qui intendeva assi favorir le spirito religiose del marineros italian, le Precaria del marinero. Initiate in le 1905, Leila le ultime romance de Fogazzaro, era presentate a Milano le11 novembre 1910, le critico Giuseppe Antonio Borgese scribeva: que le personages de Leila les partecipa al vita del spirito, il ha le representantes del catholicos, le archiprestre don Tita, le canonico don Emanuele, le fideles qui son lor complices, christianos observantissime secundo le littera, ma que ignora illo que sia vermente le fide e le caritate. Le gente de mal costume, le sior Momi, patre de Leila, le matre galante, le astute e le fraudatores face liga con illes. Le ultime menses del su vita esseva signate ab le delusion e per le senso de haber facite le proprie tempore. Era multe malade e al fin de februario esseva hospitalisate al Hospital de Vicenza: operate le 4 martio 1911, se aggravava rapidemente; le 7 martio recibeva le unction del infirmes; con le labios jam blanc del morte, le agonisante respondeva con le ultime sufflo de voce al precaria del Ecclesia: amen. E qui le era vicin comprendeva que ille se era addormite in lumine Vitae.

Giovanni Verga

Giovanni Carmelo Verga (Catania, 2 septembre 1840 – Catania, 27 jenuario 1922) es stato un scriptor, dramaturgo, jornalista e senator italian, qui es considerate le major exponente del currente cultural e litterari del Verismo.

Biographia:

Giovanni Carmelo Verga es registrate al commun de Catania, in ille tempore parte del Regno del Duo Sicilias, le 2 septembre 1840 ab un familia de parve proprietarios de terra. Le patre Giovanni Battista Verga, era de Vizzini, ubi le familia Verga - de lontan ascendentias espaniol, qui les era pervenite in Sicilia con le nomine de Vegas in le 1282 circa - habeva del proprietate; le matre se appellava Caterina Di Mauro e appertineva a un familia burgese de Catania, Verga habeva duo fratres, Mario e Pietro. Giovanni Verga, complite le studios primari presso le schola de Francesco Carrara, esseva inviate, per le studios secundari, al schola de don Antonino Abate, scriptor, e fervente patriota republican, ab le qual absorbeva le gusto litterari romantic e le patriottismo. Abate faceva leger al su alumnos le operas de Dante, Petrarca, Ariosto, Tasso, Monti, Manzoni e paginas del Esthetica per Hegel; in ultra proponeva anque le romance historic-patriottic Le tres del assedio de Torino, scripte in le 1847 per le poeta Domenico Castorina de Catania. A sol 16 annos, inter le 1856 e le 1857, Verga scribeva le su prime romance de inspiration patriottic Amor e patria. Verga se inscribeva in le 1858 al Facultate de jurisprudentia in le Universitate de Catania, ma tamen non demonstrava grande interesse per le materias juridic e in le 1861 abandonava le cursos, preferente dedicar se al activitate litterari e al jornalismo politic. Con le moneta que habeva ab le patre pro concluder le studios, le juvene publicava a expensa sue le romance Le carboneros del montania (1861-1862), un romance historic que se inspira al interprisas del Carboneria calabrese contra le governamento napoleonic de Murat. Con le arrivata de Garibaldi a Catania, esseva instituite in le 1860, le Guardia National e Verga, se inrolava in illo prestante servicio per circa quatro annos. Ille amava le romances historic italian, supertoto illos a character romantic, como ille de Guerrazzi le cuje influentia il ha anque in le su tertie romance, intitulate Sur le lagunas, publicate in le 1863 sur le revista florentin Le nove Europa, in le periodo in cuje, obtenite le Italia le indipedentia, Venetia era ancora sub le Austria. Intertanto, insimul a Nicolò Niceforo, cognoscite con lo pseudonymo de Emilio Del Cerro, fundava le septimanal Roma del Italianos, e lo dirigeva per tres menses ultra a collaborar al revista litterari Le Italia contemporanee; sur le qual in le 1862, Verga publicava le su prime novella veriste, Casa ab the. Anque le jornal le Indipendente, fundate e directe ab Verga sempre in le 1862, esseva, depost dece numeros, lassate al direction de Abate. Verso le fin de april 1865, ille vadeva per le prime vice a Florentia, depost haber abandonate le studios de Lege presso le Universitate de Catania. In iste periodo scribeva un comedia, con le titulo Le nove trufas, e le romance Un peccatrice, publicate in le 1866 a Torino per le editor Negro. Florentia era a ille tempore le capital del Regno e representava le puncto de incontro del intellectual italianos e le juvene Verga habera modo de cognoscer Luigi Capuana, critico del jornal La Nazione, le pictores Michele Rapisardi e Antonino Gandolfo, le maestro Giuseppe Perrotta e le poeta Mario Rapisardi. A Florentia retornara in le april 1869 usque al 1871. Con un littera de presentation de Mario Rapisardi, se introduceva in casa del scriptor e patriota Francesco Dall'Ongaro ubi incontrava Giovanni Prati, Aleardo Aleardi, Andrea Maffei, e Arnaldo Fusinato. Gratias a Dall'Ongaro esseva introducite presso le salones cultural de Ludmilla Assing e del senioras Swanzberg, matre e filia ambes pictrices, cognosceva Vittorio Imbriani e alteres litterate. Es de iste periodo le scriptura del romance epistolari Historia de un capitenigre que appareva in le 1870 sur le jornal de moda Le Currero del Damas , le prefacio al romance esseva scripte ab Dall'Ongaro. Le romance habeva un grande successo e Verga initiava a obtener le su prime ganios. Le 20 novembre 1872 Verga se transfereva a Milano ubi restara, anque si con diverse e longe retornos a Catania, usque al 1893. Le amico Capuana, presentava ille con un littera al romancero Salvatore Farina director del Revista minime e le amico Dall'Ongaro con un littera al pictor e scriptor Tullo Massarani. A Milano frequentara anque le salon Maffei ubi cognoscera Arrigo Boito, Emilio Praga e Luigi Gualdo. Frequentante scriptores e artistas, cognosceva anque Gerolamo Rovetta, Giuseppe Giacosa, Emilio Treves e Felice Cameroni, con le quales habera un ample correspondentia epistolari per le opiniones sur le verismo e sur le naturalismo expresse, ab Zola a Flaubert, a D'Annunzio. Le annos milanese essera ric de experientias e favorira le nove poetica del scriptor. Son de iste annos le su novellas: Eva (1873), Nedda (1874), Eros e Tigre regal (1875). Son operas que se inscribeva in le poetica romantic del prime Verga, a exception de Nedda, anticipation veriste, currente litterari de cuje le scriptor catanese sera le maxime exponente ab le novellas de Vita del campos (1880), in pois. Le scriptor intertanto se era avicinate ad autores nove per thematic e formas, como Zola, Flaubert, Balzac, Daudet, Maupassant, Bourget, et habeva initiate le romance Le Malavoglia. In le 1877 essera publicate per le editor Brigola un recolta de novellas, Primavera e altere contos, que il era precedentemente apparite sur le revistas Illustration italian e Strena italian, que presentava stylo e subjectos diverse ab le precedente scriptos. In le 1878 appareva sur le revista Le Fanfulla le novella Rubie Malpilo e intertanto ille initiava a scriber Fantasticheria. Le mesme anno moriva sue matre. Es de iste annos le projecto, annunciate in un littera del 21 april 1878, al amico Salvatore Paolo Verdura, de scriber un cyclo narrative, Le vincite (initialmente intitulate Le marea), articulate in cinque romances: Padron 'Ntoni, Mastro don Gesualdo, Le Duchessa de Leyra, Le honorabile Scipioni, Le homine de luxo, que, in le intention de Verga, debeva representar omne strato social, ab cello plus humile a cello plus aristocratic e que pois era publicate postume ab Francesco De Roberto (1922), sera iste le initio del plus felice e fervide saison narrative del scriptor catanese. Le die 5 decembre 1878 Verga retornava a Catania per le morte del matre e pois habera un longe periodo de depression. In julio 1879 lassava Catania e, post esser stato a Florentia, retornava a Milano, ad augusto era publicate Fantasticheria e Le amante de Gramigna sur le Fanfulla del dominica e, in le mesme anno, scribera le novella Jeli le pastor ultra a publicar, sur diverse revistas, alicun novellas de Vita del campos que videra le luce presso le editor Treves (1880). In le 1881 appareva sur le numero de jenuario del Nove Anthologia le episodio tracte ab Le Malavoglia que narra del tempesta con le titulo Povre piscatores e, in le mesme anno, essera publicate ab Treves le romance, que es un poema plus que un romance, le fortia poetic del romance sta in le amar resignation del "vincite" avante al obstinar se del destino contra de ille. In le 1882, publicava sempre presso le editor Treves le romance Le marito de Elena. Durante le primavera le scriptor vadeva a Paris ubi incontrara le scriptor suisso de lingua francese Louis Edouard Rod, cognoscite le anno precedente, qui publicara in le 1887, Le Malavoglia in le traduction francese. Depost Paris compliva un altere viage a Médan pro vider Emile Zola. Al fin del anno, ma con data 1883, publicava le recolta de dece-duo novellas con le titulo Novellas rustican ubi se face predominante le thema del "roba". Laborava intertanto al contos Per le vias, initiate le anno precedente, que essera publicate ab Treves in le mesme anno. Le anno 1884 sera characterisate ab le exordio theatral del scriptor qui, adaptante le novella homonyme apparite in Vita del campos, mitteva in scena Cavalleria Rustican que essera representate le 14 jenuario 1884 per le compania de Cesare Rossi al Theatro Carignano de Torino. Le drama, como jam habeva intuite le scriptor Giuseppe Giacosa qui habeva sequite le labor de Verga, obteneva un grande successo. Confortate ab isto, Verga preparava un altere comedia adaptante un novella de Per le vias, Le canario del n. 15, e le 16 maio 1885, con le titulo In porteria, illo esseva representate a Milano al Theatro Manzoni. Affligite ab un grave crise psychologic debite al preoccupation de character financiari e per le facto que non resultava a portar avante le Cyclo del Vincite, decideva de retornar in Sicilia. In le 1887 exiva, presso le editor Barbèra de Florentia, le recolta Vagabundage. Intertanto terminate le prime scriptura del romance Mastro don Gesualdo, illo sera publicate a episodios sur le revista Le Nove Anthologia. Durante le 1889 se dedicava al revision de Mastro don Gesualdo que esseva publicate ab le editor Treves. Le scriptor, reanimate pro le bon successo del romance, projectava de continuar le Cyclo del Vincite con Le duchessa de Leyra e Le Honorabile Scipioni Le 8 april 1890, al Theatro Costanzi de Roma, esseva intertanto mittite in scena le comedia Mala Pasqua tracte ab le mesme novella del scriptor. Solmente un mense depost era representate, in le mesme theatro, le opera lyric Cavalleria Rustican musicate ab le Maestro Pietro Mascagni, que obteneva grande successo de publico e de critica. Le opera continuava a esser representate con sempre major successo e Verga rogava al musicista e al editor, como ab accordo stipulate, le su parte de ganio per le derectos de autor, ma a ille esseva offerite un modeste cifra, 1.000 liras que Verga non voleva acceptar. Ille se adressava al Societate del Autores, que se demonstrava solidari con le scriptor, ille sera tamen constringite ad ager a transverso vias legal. Ha initio assi in le 1891 un complexe historia judiciari que terminara, le 22 jenuario 1893, quando Verga acceptava, una tantum, como “compensation final" le summa de 143.000 liras. In le 1891, il era intertanto exite presso le editor Treves Le recordos del capitano de Arce e in le 1894 Don Candeloro. In le 1893, le scriptor se transfereva definitivemente a Catania ubi remaneva, a parte qualque breve viage a Milano e a Roma, usque al su morte. Habeva initio totevia le su crise creative, que impediva a ille de prosequer sur le strata del Verismo, per pois reapproximar se al stylo post-romantic. In le 1895 initiava le tertie romance del Cyclo del vincite, Le duchessa de Leyra, que tamen non terminava jammais, a causa del difficultate de mantener le poetica impersonal verso le classe ric que ille deprecia. Ab alicun annos le scriptor habeva intertanto initiate un relation con le pianista Dina Castellazzi, contessa de Sordevolo, que durara tote le vita. Un altere relation sentimental cognoscite era con le contessa milanese Paolina Greppi Lester, que durava ab le 1878 al 1905. Le seniora Greppi es le amica de Verga qui compare, in forma romancesc, como interlocutrice in Fantasticheria, le novella que narra del sojorno del copula ad Aci Trezza, e que es considerate le preludio a Le Malavoglia. Presso le editor Treves, esseva publicate le dramas: Cavalleria rustican (1884); In porteria, (1885); Le Lupa (1896); tote deducite ab su novellas. Le Lupa esseva representate con successo sur le scenas del Theatro Gerbino de Torino. Sur le revista de Catania Le Gratias, le 1º jenuario 1897, era publicate le novella intitulate Le chassa al lupo, e pois Le Chassa al vulpe que los essera publicate in le 1902. Le editor Treves publicava un nove version de Vita del campos, con le illustrationes de Arnaldo Ferraguti que presentava multe cambios si confrontate al edition del 1880. In le 1896, le scriptor, de ideas liberal, approbava le repression del protestas sindacal del Fasces sicilian actuate per le governamento de Franceco Crispi, signo del su revolution politic, e del su separation total per le ideas politic del naturalistas francese como Emile Zola; illes credeva in le socialismo, durante que le su pessimisme lo porta a denegar omne redemption del humiles, verso cuje proba comocunque sympathia. Al morte del fratre Pietro, evenite in le 1903, Giovanni Verga habeva confidite le nepotes, Giovanni, Caterina e Marco, qui pois adoptava como su filios. In le novembre del mesme anno esseva representate, al Theatro Manzoni, le drama Ab le tue al mie, que exira solmente in le 1905, a episodios sur Le Nove Anthologia e sera publicate, ancora ab Treves, in le 1906. Lontano ab le scena litterari, Verga diminuera le su activitate de scriptor per dedicar se in modo assidue al cura del su terras a Vizzini. Al su amico De Roberto le scriptor confidava, inter le 1912 e le 1914, de poner in scena per le cinema de alicun del su operas et ille mesme provideva al reduction scenic del Historia de un capitenigre e de Le chassa al lupo al scopo de facer un version per le theatro. Quando initiava le Prime guerra mundial, in le 1915 prendeva position a favor del interventiste, entrante a facer parte del Association Nationaliste Italian, al flanco de Enrico Corradini e Gabriele D'Annunzio, del qual appreciava le action politic. Depost le guerra se avicinava al movimento fasciste, monstrante sympathia per le figura politic in ascension de Benito Mussolini, anque si non se inscribeva jammais al Fasces de Combatto. Le su ultime novella, Un cabana e le tu corde, es del 1919 et era publicate postume le 12 februario 1922 sur le Illustration italian. In le julio del 1920, per le octanta annos del scriptor, se habeva a Catania le su honores presso le Theatro Bellini al presentia del Ministro del Publica Instruction Benedetto Croce e le discurso official per Luigi Pirandello. Sempre in illo anno Verga esseva, a Roma, nominate senator del Regno. Le 27 jenuario 1922 moriva a Catania in le su casa assistite ab le nepotes e le amico De Roberto. Giovanni Verga reposa hodie in le "via del homines illustre" del cemeterio monumental de Catania.

Giovanni Pascoli

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia



Giovanni Pascoli (San Mauro di Romagna, 31 decembre 1855 – Bologna, 6 april 1912) es stato un poeta, academico e critico litterari italian, figura emblematic del litteratura italian de fin Octocento, considerate insimul a Gabriele D'Annunzio, le major poeta del decadentismo poetic italian, anque si le su formation es eminentemente positiviste. Ille, anque si non participava activemente ad alicun movimento litterari del epocha, ni monstrante particular propension verso le poesia europee contemporanee manifestava in le proprie production tendentias prevalentemente spiritualistic e idealistic, typic del cultura de fin seculo signate per le progressive exhaurir se del positivismo. Complexivemente le su opera appare percurrite ab un tension constante inter le vetule tradiction classiciste hereditate per le maestro Giosuè Carducci, e le nove thematic decadente. Resulta de facto difficile comprender le ver significato del su operas plus importante, e ignorar le dolorose e tormentose presupposition biographic e psychologic que ille mesme reorganisava per tote le vita, como systema semantic de base del su mundo poetic e artistic. Ab le Fanciullino (Pueretto), articulo programatic publicate per le prime vice in le 1897, emerge un conception intime e interior del sentimento poetic, orientate al valorisation del particular e del quotidian, e recuperar un dimension infantil e quasi primitive. De altere parte, sol le poeta pote exprimer le voce del "fanciullino" presente in cata uno de nos: iste idea consente a Pascoli de revendicar per se ipse le rolo, de "poeta vate", e confirmar al mesme tempore le utilitate moral e civil del poesia.

 

Biographia:

Giovanni Pascoli nasceva le 31 decembre del 1855 a San Mauro (hodie San Mauro Pascoli in su honor) in provincia de Forlì, in un familia benestante, quarte del dece filios - duo del quales morite multe parve – de Ruggero Pascoli, administrator del ferma Le Turre del familia del prince Torlonia, longe le Rio Salto, e de Caterina Vincenzi Alloccatelli. Le su familiares le clamava affectuosemente "Zvanì" in dialecto romagnol. Ille era mandate a studiar, depost le prime elementar, a Urbino in le collegio religiose “Raffaello”, con le fratres Luigi e Giacomo, plus grande de ille, e Raffaele. Quando Giovanni habeva undece annos, habeva le notitia del morte del patre, occise in un imboscada le 10 augusto 1867, durante que, sur le proprie cabriolet, parve carro con duo rotas, retornava a casa ab Cesena. Le ration del delicto, forsan de natura politic o forsan debite a contrastos de labor, non esseva jammais clarificate e le responsabiles remaneva incognite; nonobstante tres processos celebrate e que le familia suspectava sur le identitate del assassinos, como transpare evidentemente in le poesia Le cavalla storna: le probabile mandante era de facto, Pietro Cacciaguerra (al qual Pascoli face referentia, sin nominar le, in le lyrica Inter San Mauro e Savignano), propretario et experte fermero, qui sera successivemente agente per conto del prince Torlonia, coadjuvante le administrator Achille Petri, qui subsitueva Ruggero Pascoli depost le delicto. Le duo assassinos, le cuje nomine esseva pronunciate a voce basse a San Mauro, il era Luigi Pagliarani, e Michele Dellarocca, fomentate probabilemente ab le presumpte mandante. Sempre ab Pascoli era scripte un poesia in recordo del assassinio del patre, X augusto, le nocte de Sancte Lorenzo, le mesme nocte in cuje moriva le patre. Le trauma lassava signos profunde in le poeta; le familia initiava a perder gradualmente le proprie stato economic e successivemente a subjacer un serie de luctos, e constringite a lassar le ferma. Le anno successive moriva le soror Margherita de typho, e le matre per un attacco cardiac, in le 1871 le fratre Luigi, colpate per le meningite, e in le 1876 le fratre major Giacomo, anque ille per le typho. Ab nove studios anque le fratre major, qui habeva tentate inutilemente de reconstituer le nucleo familiar a Rimini, poterea esser stato assassinate, forsan invenenate. Giacomo de facto in le anno in cuje moriva habeva le carga de assessor communal e cognosceva personalmente illes qui habeva partecipate al complot per occider le patre, ultra al facto que le juvene fratres Pascoli (in particular Raffaele e Giovanni) se era avicinate a tal puncto al veritate sur le delicto, ab esser menaciate de morte. Intertanto le duo soror Ida (1863-1957) e Maria (1865-1953), las vadeva a studiar in le collegio del convento del monachas de Sancte Augustino, a Sogliano al Rubicone, ubi viveva Rita Vincenzi, soror del matre Caterina, e illas remaneva illac dece annos. Exite in le 1882, ab le convento, Ida e Maria rogava adjuta al fratre Giovanni, qui depost le doctotato inseniava al lyceo Duni de Matera, rogante le de viver con ille, facente fortia sur le senso del deber e de culpa de Giovanni, le qual durante le 9 annos de studios, non se era plus interessate del sorores. In le biographia scripte per le soror Maria, Longe le vita de Giovanni Pascoli, le futur poeta es presentate como un puero solide e vivace, le cuje character non es stato alterate per le disgratias; per annos, le su reactiones esseva volitive e tenace, in le impegno a terminar le lyceo e a cercar le medios per prosequer le studios universitari, e a recercar le assassinos del patre. Le 19 octobre 1871 al etate de quindece annos e depost le morte del fratre Luigi, Pascoli debeva lassar le collegio Raffaello de Urbino, e se transfereva a Rimini, per frequentar le lyceo classic Giulio Cesare. Giovanni perveniva a Rimini, insimul al su cinque fratres: Giacomo (19 annos), Raffaele (14), Alessandro, (12), Ida (8), Maria (6, clamate affectuosemente Mariù). Giovanni Pascoli terminava le studios lyceal a Cesena, depost haber frequentate le gymnasio e le prestigiose Lyceo Dante de Florentia. Gratias a un bursa de studio de 600 liras, Pascoli se inscribeva al Universitate de Bologna, ubi habeva como docentes le poeta Giosuè Carducci e le latinista Giovanni Battista Gandino, e deveniva amico del poeta e critico Severino Ferrari. Cognoscite Andrea Costa se avicinava al movimento anarco-socialista, e initiava, in le 1877, a tener comitios a Forlì e Cesena. Depost le doctorato consequite in le 1882 con un these sur le poeta grec Alceo, Pascoli initiava le carriera de inseniante de latino e greco in le lyceos de Matera e Massa. Depost le vicissitudes e le luctos, le poeta habeva finalmente retrovate le joia de viver e de creder ln le futuro. Le 22 septembre 1882 era stato initiate al masoneria, presso le logia "Rizzoli" de Bologna. Ab le 1887 al 1895 inseniava a Livorno al Gymnasio-Lyceo "Guerrazzi e Niccolini", e in le su archivo on trova ancora litteras e notas scripte ab ille. Intertanto initiava le collaboration con le revista Vita nove, sur le qual exiva le prime poesias de Myricae, un recolta de poesias que ha per motto: «arbusta iuvant humilesque myricae», liberemente tracte ab le versos initial del quarte egloga per Virgilio (Sicelides Musae, paulo maiora canamus. Non omnis arbusta iuvant humilesque myricae: «Musas de Sicilia, eleva nos le tono del canto. Non a tote place le arbustos e le humile tamarices»), recolta que continuava a renovar se in cinque editiones usque al 1900. Pois publicava le Poemettos (1900). e le Cantos de Castelvecchio (1903), Odes e Hymnos (1906), le recoltas de prosas: Pensatas e discursos, (1907); Patria e humanitate (post., 1914); Antique sempre nove. (post., 1925). Ma le melior del su opera de critico es in le duo anthologias latin (Lyra, 1895; et Epos, 1897) e in le duo italian (Sur le limitar, 1899; e Flor de flor, 1901). Vinceva in ultra per dece-tres vices le medalia de auro al Concurso de poesia latin de Amsterdam, con le poema Veianus e con le successive Carmina. Altere operas de argumento roman, inspirate sia al historias politic (Res romanae) sia al litteratura de Roma (Liber de poetis), e de argumento christian (Poemata christiana). In le 1894 era clamate a Roma per collaborar con le Ministerio del publica instruction. In le capital faceva le cognoscentia de Adolfo de Bosis, qui invitava Pascoli a collaborar al revista Convito (ubi essera publicate alicun sue poesias reunite in le 1904 in le volumine Poemas convivial), e Gabriele D'Annunzio, le qual apreciava ille, e definiva Pascoli como le ultime filio de Virgilio, anque si le reporto inter le duo poetas esseva sempre complexe. Pascoli como herede de Carducci, e pro isto poeta del historia e del gloria national, scribeva: Le cantiones de rege Enzio, publicate inter. le 1908 e le 1909, le Poemas italic, 1911, e Le poemas del Resurgentia, 1913. Devenite professor universitari in le 1895, es constringite per le su profession a laborar in plus citate (Bologna, Messina e Pisa), ille non se radicava jammais in illos, proque le su mundo de origine, era cello agreste. In le estate del 1895 de facto se transfereva con le soror Maria in le Valle del Serchio, in le parve burgo de Castelvecchio in le commun de Barga, in Garfagnana, ubi allogiava in un casa que devenira le su residentia quando in le 1902 le poteva acquirer. Depost le matrimonio del soror Ida con Salvatore Berti, Pascoli vivera pois alicun menses de grande suffrentia per le indifferentia del soror Ida per ille e le continue requestas economic per parte de illa e del marito, vivente le facto como un profunde ferimento depost le dece annos de sacrificios e dedition al sorores, a causa del quales le poeta habeva de facto plus vices renunciate al amor. Como con le fidantiamento con le cosina Imelde Morri de Rimini, depost del nuptias de Ida, organisate sin que Maria sapeva de illo, demonstra de facto le real intention del poeta. De fronte al desperation de Maria, qui non haberea jammais acceptate de sposar se, ni le ingerentia de un altere femina in casa sue, Pascoli ancora un vice renuncera al proposito de vita conjugal. Se pote affirmar que le vita moderne del citate non entrava jammais, non mesmo como antithese, como contrasto polemic, in le poesia pascolian: ille, non exiva jammais ab le su mundo, que constituiva, in tote le su production litterari, le unic grande thema, un specie de microcosmo clause sur se ipse, como si le poeta habeva besonio de defender lo ab un menaciose disordine externe, sempre sin nomine e obscur, sin referentias e sin identitate, como era stato le assassino de sue patre. Sur le tormentate reporto con le sorores: le "nido" familiar que ben presto deveniva "toto le mundo" del poesia de Pascoli. In particular se faceva difficile le reporto con le fratre Alessandro, qui mitteva plus vices in embarasso Giovanni a Bologna, qui se inebriava continuemente in publico in le tavernas, e con le marito de Ida, le qual in le 1910, post haber habite in prestation del monetas ab Giovanni, partiva per le America lassante in Italia le uxor e le tres filias. Le transformationes politic e social que agitava le annos de fin seculo e preludeva al Grande Guerra jectava progressivemente Pascoli, emotivemente exhaurite per le ulterior fallimento del su tentativa de reconstrution familiar, in un condition de insecuritate e pessimisme ancora plus marcate, que conduceva ille in un phase de depression e in le abysso del alcoholismo: le poeta abusava de vino e cognac. Le su unic consolation son le poesia, e le su "nido de Castelvecchio", depost le perdita del fide transcendental, cercate e advertite comocunque in le senso del mysterio universal, in un sorta de agnosticismo mystic. Durante que inseniava latino e greco in le varie universitates ubi habeva acceptate le carga, publicava anque le volumines de analyse dantesc Minerva obscur (1898), Sub le velame (1900) e Le Mirabile Vision (1902). In le 1906 assumeva le cathedra de litteratura italian al Universitate de Bologna succedente al maestro Giosuè Carducci. Hic habera alumnos qui essera pois celebre, como Aldo Garzanti. In le novembre 1911, presentava al concurso indicite per le Commun de Roma pro celebrar e festear le cinquantesime anniversario del Unitate de Italia, le poema latin Hymno a Roma in cuje reprendente un thema del Eneides per Virgilio, jam anticipate in le ode Al corbezzolo, (Arbutus unedo) exalta Pallantes filio de Evandro rege del Arcades, como le prime morto per le causa national, occise ab Turno, e pois deponite sur ramos de corbezzolo que con le flores blanc, le bacas rubie e le folias verde, son viste como un anticipation del bandiera tricolor. Initiate le guerra italo-turc, per le conquesta de Libia, ille presso le theatro de Barga pronunciava le celebre discurso a favor del interprisa: Le Grande Proletaria se es movite, ille sustene de facto que le Libia sia parte del Italia irredente, e que le interprisa sia anque a favor del populationes subjecte al Turchia, ultra que positive per le paisanos italian, qui habera nove terras. Se tracta, in sustantia, non de nationalismo ver e proprie, ma de un evolution del su utopias socialiste e patriottic. Le 31 decembre 1911 ille compliva 56 annos; sera le su ultime compleanno: poco tempore depost le su condition de sanitate pejorava. Le medico consiliava a ille de lassar le casa de Castelvecchio e transferer se a Bologna, ubi le es diagnosticate le cirrhosis hepatic per le abuso de alcohol; in le memorias del soror es in vice affirmate que era malade de hepatite e tumor al hepate. Le certificato de morte reporta como causa un tumor al stomacho, ma es probabile que era stato redigite per le medico sur requesta de Maria. Le maladia portara ille al morte le 6 april 1912, un Sabbato Sancte vigilia de Pascha, in le su casa de Bologna, in via del Osservanza n. 2; Pascoli esseva sepulte in le cappella annexe al su demora de Castelvecchio de Barga, ubi sera inhumate anque le amate soror Maria, sue biographa, nominate herede universal in le testamento, e curatrice de tote le operas postume.