martedì 21 maggio 2013

Renascentia

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Le Renascentia es un periodo artistic e cultural del historia de Europa, que se disveloppava a partir ab Florentia inter le fin del Medievo e le initio del etate moderne, in un arco de tempore que iva circum le secunde medietate del XIV seculo usque al XVI seculo. Le Renascentia, vivite ab le major parte del su protagonistas como un etate de cambio, maturava un nove modo de concepir le mundo e se ipse, disveloppante le ideas del humanismo, nascite in ambiente litterari in le XIV seculo e portante lo a influentiar pro le prime vice anque le artes figurative e le cultura.
Lorenzo de Medici "Le Magnific"
Contexto historic: Le XV seculo il era un epocha de grande mutation: economic, politic, religiose e social, de facto es considerate como periodo de confinio inter le medievo e le evo moderne. Inter le eventos politic esseva un question oriental, signate ab le expansion del Imperio turc (le qual, depost le cadita de Constantinopolis in le 1453 perveniva a menaciar le Hungaria e le Austria) e un altere occidental, characterisate ab le nascentia del Statos moderne, inter le qual le monarchias national de Francia, Espania e Anglaterra, assì como le Imperio de Carolo V, era viste como un retorno al dimension supernational que characterisava le Medievo. In campo economic e social, con le discoperta del Nove Mundo, on ha un expansion colonial que aperi le horizonte del Europa. Le fulcro del commercio on moveva in ultra ab le Mar Mediterranee in direction del Nord Europa e le Oceano Atlantic. In campo religiose on ha le Reforma protestante, que intendeva renovar le Ecclesia roman, contra le su relaxamento e corruption Le nascentia del Renascentia es fixate; inter le ultime decennios del XIV seculo e in le prime del XV seculo a Florentia. Ab hic, in le resto de Italia e pois, durante le XVI seculo, in tote Europa. Altere centros del Renascentia in Italia, ultra Venetia e Roma, esseva: Ferrara, Urbino, Siena, Perugia, Mantova, Padova, Verona, Vicenza, Milano e Napoli. Ab iste ultime citate, circum al medietate del Quatro-cento, le formas del Renascentia, esseva exportate in le peninsula iberic. Un prime crise del Renascentia florentin on habeva post le morte de Lorenzo de' Medici le Magnific (1492) e le prisa del poter ab parte del monacho Jeronimo Savonarola, le qual, institueva un republica theocratic e initiava un processo de renovamento religiose, que durava ultra le su execution al pyra como heretic in le 1498.
Origine del termino: Le termino generic "renascentia" esseva usate ab Giorgio Vasari pro indicar un cyclo pictoric, que partente ab Giotto on liberava del formas greco-byzantin pro retornar a celle romano-latin. Le "Renascentia" es le immagine ideal del periodo in cuje il era venite al luce le humanitate e le conscientia moderne depost un longe periodo de decadentia e que esserea characterisate in vice del studios sur le litteratura e le cultura de Grecia e de Roma antique; le reprisa del modos del etate classic grec e roman e le renovate conscientia del descendentia e del ligamine con le mundo antique non era qualcosa de aulic e mythologic, ma, per le medio del philologia e del historia, illes cercava un physiognomia del ancian plus ver e authentic. In fin le passato classic, il era como exemplo e fonte de inspiration. Le singule individuo era viste como un subjecto unic, in grado de cultivar le proprie talento, con le qual potera vincer le Fortuna (in le senso latino, "sorte") e dominar le natura. Celebre es le affirmation classic “homo faber ipsius fortunae” («le homine es artefice del proprie sorte»), que esseva reprisa in le oration “De hominis dignitate” per Pico della Mirandola, un manifesto del pensata del epocha, ubi le homine es "libere e soverano artefice de se ipse". Le valorisation del potential human es al base del dignitate del individuo, con le refusa del separation inter spirito e corpore: le recerca del placer e del felicitate mundan esserea elogiate in tote le su formas (De voluptate, Lorenzo Valla). Le major parte del litteratura humanistic ha le forma de un dialogo, explicite (como in le Secretum per Petrarca) o implicite (como le epistolas), ubi es al centro le fiducia in le parola. Al certitude del mundo ptolemaic, on substitueva le incertitude del incognite, al fide in le Providentia on substitueva le plus volubile Fortuna. Con Petrarca e Ficino refloresceva anque cello spirito philosophic neoplatonic, al qual on debe cello renovate interesse per le belle e celle florition de expressiones artistic que videva le Italia protagonista. Le amor per le beltate e per le harmonia del cosmo, signate como concepto neoplatonic de anima del mundo, originava le numerose obras de arte de iste tempore. Le ascetismo medieval, que habeva cognoscite formas de vita collective, era un prerogativa anque del Renascentia, ad exemplo le spirito renovator de Savonarola e de Luther.
Leonardo da Vinci
Renascentia a Florentia: Le renovamento cultural e scientific initiava in le ultime decennios del XIV seculo e in le prime del XV seculo a Florentia con le retorno al classicos, initiate jam in le Tres-cento ab Francesco Petrarca. In le lor obras le homine initiava ad esser le argumento central apud a Deo (Dante con le Divin Comedia, Petrarca con le Cantioner, Boccaccio con le Decameron). A Florentia, on aperiva un saison, in cuje le ligamines con le origine roman, esseva reinfortiate e produceva un linguage figurative diverse ab cello del gothic. In le campo del artes visive on habeva in citate grande maestros qui renovava le linguages del architettura, del pictura e del scultura: Brunelleschi, Masaccio, Donatello e Bramante con Leonardo e Michelangelo.
Renascentia italian: La diaspora del intellectuales qui proveniva ab Constantinopolis, debite sia al reconciliation momentanee del schisma inter le Ecclesias de Oriente e de Occidente (1438), sia al conquesta del urbe complite ab le turcos in le 1453, portava in Italia grande personalitate del mundo greco-byzantin, qui inseniava in le Universitates italian. Le studios humanistic e le cognoscentia del greco il era incoragiate e sustenite ab le nobile familias: De Medici a Florentia, Este a Ferrara, Sforza a Milano, Gonzaga a Mantova, Montefeltro a Urbino, le nobiles de Venetia, le corte papal a Roma e a Napoli presso le corte del aragoneses.
Renasce ntia europee: Le Renascentia in Europa on affirmava gradualmente con le influentia del cultura italian, in le curso del seculos XV e XVI. Sur le fin del XV seculo le fama del artistas italian habeva nunc jam transversate le confinios del peninsula, advocate anque in le cortes regal europee; a vices on tractava de viages insulate, altere vices, gratias al interesse de reges, princes e nobiles on habeva un presentia plus consistente e ligate in le tempore, capace de originar ver e proprie scholas de derivation italian. Le caso plus emblematic es forsan le corte de Francisco I de Francia, ubi artistas como: Leonardo da Vinci, Francesco Primaticcio, Benvenuto Cellini e alteres, esseva recipite e protecte; durante que Titiano era le pictor del Imperator Carolo V. Altere vices esseva le artistas estranie a vader in Italia, como le duo viages de Albrecht Durer a Venetia (1494-1495 e 1506-1507). In le curso del XVI seculo, le Europa in general on passionava del stylo italian, devenite nuc jam un modello per quecunque artista.
Charlton Easton interprete de Michelangelo
Historiographia e litteratura. Le historicos, inter le qual Flavio Biondo, Niccolò Machiavelli (con le Prince) e Francesco Guicciardini (con le Historia de Italia), abandonava le vision medieval ligate a un concepto de tempore signate ab le advento de Christo, per disveloppar un analyse del evenimentos concipite laicamente. Le historia deveniva un branca del litteratura e non plus del theologia. Le vision del Renascientia exaltava le mundo greco- roman, condemnante le Medievo como un era de barbaritate e proclamante le nove epocha como era de luce e de renascentia del mundo classic. Le interesse per le antiquitate portava al recerca e al restauration del manuscriptos del autores grec e latin: le Dialogos per Platon, le Historias per Herodoto e Tucidides, le obras del dramaturgos e del poetas grec, los suscitava in Europa occidental un nove fervor philologic. In campo litterari le obra plus significative era le “Orlando Furiose” per Ludovico Ariosto, con iste poema de amor, de aventuras e de phantasia le autor diffundeva un thema que in le Medievo habeva grande fortuna: cello del cavalleros de Carolo Magne. Torquato Tasso in vice dedicava le su poema “Le Jerusalem liberate”, al prime Cruciata.
Artes figurative: Le arte del Renascentia videva le studio e le discoperta del modellos antique, sia in architectura que in scultura, con le elementos architectonic del arte classic, on concentrava sur le organisation harmonic del volumines, del spatios, del luce al interior del edificio. Assi le architectura deveni harmonia, proportion, symmetria, e influeva sur le nove dimension que le homine il ha trovate in le reporto con le natura e con Deo, un reporto non plus characterisate ab le timor dei medieval. Le prime phase del Renascentia es centrate a Florentia, citate que devene le centro de diffusion et elaboration del nove arte e del cultura humanistic. Fervide et enthusiastic es hic le activitate de grande artistas e litterati, in tote le campos artistic, como Leonardo da Vinci e Michelangelo Buonarroti; e proprie iste fervor artistic, rende le ducato medicee principal polo cultural italian in iste periodo. Pois, a partir del prime Cinque-cento, Roma, deveniva le centro del arte, gratias a Michelangelo e Raffaello. In Italia septentrional le presentia de multe cortes, intente a exceller le unes sur le alteres anque in campo artistic, serà un stimulo pro le promotion del artes, in Toscana, Lombardia, Emilia e Venetia.
Scientia e technologia: Le nove vision del mundo videva le declino del auctoritas e del contemplation del veritate, ligate a Deo. A iste concepto on flancava cello del cognoscentia: scientia e technologia los devene inde un unic disciplina, que cerca le cognoscentia del natura per modificar lo secundo le proprie exigentias. Le saper scientific (mathematica, geometria, physica) acquireva un diffusion capillar, con applicationes pratic in multe activitate. Le Renascentia portava notabile progressos in le campo del medicina e del anatomia, scientias per le qual esseva redigite anque, le prime traduction del obras de Hippocrates e Galeno, que, stimulava le studio del experimentation medic e del anatomia human. Andreas Vesalio esseva uno del prime a studiar le cadaveres dissectionate. Alicun tractatos grec de mathematica esseva traducite in le XVI seculo, et esseva imprimite le obras de astronomia de Kopernik, Tycho Brahe e Kepler. Galileo Galilei applicava le modellos mathematic al physica. Le studio del geographia il era ampliate e transformate ab le informationes del grande explorationes geographic. In campo technologic, le invention del impression a caracteres mobile in le seculo XV ab parte de Johannes Gutenberg revolutionava le diffusion del saper e le circulation del information. Le nove invention augmentava le quantitate de libros, adjutava a eliminar le errores de transcription e transformava le labor intellectual in un activitate de confronto e de escambio. Le amelioramento del technologia naval aperiva al flottas europee le routes oceanic, le empleo del pulvere de tiro revolutionava le tacticas militar inter le 1450 e le 1550, favorente le disveloppamento del artilleria, que revelava le su effectos devastante contra le muros de castellos e citates, e destruente le mytho del cavalleria.
Derecto: In le campo del derecto perdeva importantia le metodo dialectic de tradition medieval, a favor de un plus attente interpretation historico-philologic del derecto roman. Pro le juristas del Renascentia le objective central del governamento era cello de mantener le public securitate e le pace interne, considerante le valor del libertas, del derecto e del justitia in senso theoric.
Politica: Grande turbation politic los interessava sia le principal citate-stato del peninsula, que on disveloppava in statos regional, sin arrivar al realisation del unitate national, sia le nascentia del statos national europee in Espania, Francia e Anglaterra. Le nove realitate faceva disveloppar le diplomatia, con le institution, intra le XVI seculo, de ambassadas permanente in tote le statos.
Musica: Verso le fin del Quatro-cento le schola franco-flaminge musical, renovava grandemente le preexistente formas del missa, del mottetto e del chanson. Ponente le consonantias per tertie e le forma imitative del canone al base del lor proceduras compositive, le flamingos revolutionava assi le pratica del polyphonia hereditate ab le Ars nova e ab le Ars antiqua. Le labor musical de iste compositores poneva le bases per le disveloppamento de cello que esserea state le theoria del harmonia. Al initio del Cinque-cento un nove tendentia al simplification, como on pote vider in le obras de Giovanni Pierluigi da Palestrina, qui produceva compositiones in cuje un contrapuncto fluide alternava consonantias e dissonantias con un suggestive effecto de suspension.

lunedì 29 aprile 2013

Cavalleros Teutonic

per Francesco Galizia

Le Ordine Teutonic (in latino: Ordo Fratrum Domus Hospitalis Sanctae Mariae Teutonicorum in Jerusalem o Ordo Teutonicus; in german: Orden der Brüder vom Deutschen Haus St. Mariens in Jerusalem o Deutscher Orden;) es un antique ordine monastic-militar e hospitalari germanic.
Le fundation e le cruciatas: Depost le cadita de Jerusalem esseva indicite le tertie cruciata e le 1º septembre 1189, 55 naves partite ab le portos german de Bremen e Lubeck, disbarcava al porto de Acri le cavalleros cruciate german. Alicun de lor construeva un hospital, pro dedicar se al cura del ferite usque a quando illes lassava le hospital a religiose german, le quales fundava le ordine del fratres domus hospitalis sanctae Mariae Teutonicorum in Jerusalem. Le 6 februario 1191 al ordine esseva concedite le protection del pontifice Clemens III. La regula del ordine era celle del Cavalleros Hospitalari, pro le activitate religiose, pro celle militar les adoptava le regula templar. Le Papa Innocentio III, le 19 februario del 1199 al Cavalleros assignava le mantello blanc con le cruce nigre. In le 1221, Papa Honorio III equiparava le Ordine Teutonic al ordine Templar e a cello del Hospitalari. Le Ordine habeva in le 1300 circa 300 commendas (le casas del ordine), in Terra Sancte, Cypro, Italia, Grecia, Espania, Nederland, Germania, Austria e in le area baltic.


Le colonisation del Europa del Est: In le 1211, le rege Andreas II de Hungaria offereva, in cambio de appoio militar, contra le populo nomade e pagan del Cumanes, terras in Transsilvania (in german Siebenbürgen). Le ordine institueva uno stato indipendente e initiava un activitate de colonisation, ma in le 1225 Andreas II, expelleva le ordine ab le Hungaria. Le duc de Masovia Conrado peteva le appoio militar del ordine pro le conquesta del Prussia terra de un populo baltic pagan, offerente in cambio del territorios. Hermann von Salza, quarte gran maestro del Ordine teutonic ab le 1209 al 1239, acceptava le accordo in le 1226, e inviava cavalleros sur le Vistula in le 1229. Conrado, con le contracto de Kruschwitz (1230) assignava al ordine le citate de Kulm. Hermann von Salza faceva confirmar le su derectos sur le territorios conquirite, ab le imperator Friderico II con le bulla de auro de Rimini e con le bulla de auro ab Papa Gregorio IX, ambes los garantiva que post le conquesta e conversion religiose del territorios baltic, iste esserea assignate al soveranitate del Ordine, e al su Gran Maestro le rango de prince imperial (Reichsfürst).


Apogeo e decadentia: Le Ordine initiava assi le colonisation german del Prussia Oriental, e portava le catholicismo sempre plus a Oriente e in le 1237 absorbeva le Cavalleros de Portaspada In le 1241 le ordine se alliava con le Polonia pro contrastar le hordas mongol de Batu Khan; le battalia de Liegnitz terminava con un sanguinose disfacta per le fortias christian e le mesme duc de Silesia, Henrico moriva in le battalia. In le 1242 le battalia del Lago Peipus, vincite ab Alexander Nevsky, prince de Novgorod, firmava le expansion del Ordine verso est. In le 1309 le capital esseva fixate a Marienburg et era completate le conquesta de Livonia. Le apogeo del potentia del Ordine esseva consequite in le 1402, con le ultime annexion, le territorio imperial del Neumark, le Ordine habeva uno stato que iva ab le fluvio Vistula usque al Estonia:
  • in Prussia: Elbing (1212), Marienburg (1274-1460), Braunsberg (1240-1466), Tilsit, Wehlau, Marienwerden (1233-1525), Königsberg (1255), Allenstein (1348;), Graudenz (1220), Insterburg (1336;), Ermland (1243-1466), Tannenberg, Lübau,
  • in Samogizia: (1384): Goldingen (Kuldiga), Memel-Menzelburg (1252);
  • in Curlandia: Riga (1201-1561), Uxhüll, Jelgava, Windau (1378; Ventspil), Mittau, Dünaburg (Daugavspils); Libau (1263-1418; Liepaja);
  • in Livonia: (1237-1561): Dorpat (1224-1558; Tartu), Wenden, Wolmar, insula de Götland ;
  • in Estonia: Reval (1228-1346; Tallinn), Pernau, Narva (1558), e le insulas de Dagö, e Ösel;
  • in Lituania: Kauen (1362-1469; Kaunas), Welun (1398);
  • in Pomerelia: Danzig (1309-1454), Oliwa, Dirschau, Schwetz, Pelplin, Neuenburg, Stargard;
  • in Kulmerland: (1328): Kulm (1226-1466 ), Thorn (1231-1454), Strasburg, (1100-1454)
  • in Neumark: (1402): Küstrin, Driesen.
Le 15 julio 1410 le Ordine subjaceva a un grande disfacta a Tannenberg (o Grunwald), in Prussia oriental, per parte de polacos e lituanos guidate ab le rege Ladislas II Jagellon: con le tractato de Thorn (1466), le Ordine Teutonic manteneva le Prussia oriental como vassallo del rege de Polonia. In le 1525, le 37° Gran Maestro Alberto de Brandeburgo, al guida del Ordine ab le 1511, adhereva al Reforma lutheran e con le tractato de Cracovia esseva nominate duc de Prussia, que passava assi al casa de Hohenzollern mittente fin al Stato Teutonic. Depost tres seculos le Ordine Teutonic perdeva le su soveranitate: le sede del ordine esseva fixate a Mergentheim in le 1526. Le Ordine esseva dividite in 12 provincias e baliages (Balleien) in le Germania e in Austria.

sabato 23 marzo 2013

Cavalleros Templar
per Francesco Galizia

Cello del "Pauperes commilitones Christi templique Salomonis" (Paupere Cameradas de armas de Christo e del Templo de Salomon), melio note como Cavalleros Templar, il era un del prime e plus cognoscite ordine religiose cavalleresc. Le su nascentia essera in Terra sancte depost le prime cruciata del 1096. Pro defender le locos sancte e le pelegrinos, circum le 1118/1119, le rege de Jerusalem, Baldovino II, dava a un pugno de cavalleros, guidate ab Hugo de Payns e ab le su camerada de armas Godefroy de Saint Omer, un palatio presso le Templo de Salomon, ab le qual le Ordine prendeva le nomine. Le templares les habeva un superveste blanc, con un cruce rubie. In le curso del su existentia le Ordine Templar explicava tres actiones: le activitate militar, le cultivation del su terras, le gestion de systemas economic e financiari. Iste actiones los portava al formation de un grande structura territorial, organisative et economic, non sol in le Oriente, ma anque in un grande parte de Europa. Le presentia del Templares sur le territorio, asiatic et europee, era assicurate ab le diverse sedes templar: le Preceptorias, le Mansiones e le “Capitanerias”, autonome. In le grande capitales (Paris, London, Roma etc.) il era le Casas, catauno del qual habeva le controlo de un del septe provincias in cuje era dividite le Ordine. Al maximo del su fulgor le Ordine habeva millenas de sedes, in Europa e in Oriente, a indicar le su influentia economic Le major parte del Cavalleros on dedicava al action militar et il era le soldatos melio exercitate e disciplinate del tempore; ma le major influxo del Templares era de typo economico-financiari. Multe statos europee peteva a illes prestation financiari e adjuta a gestir le financia public.
Le Regula: Durante le Concilio de Troyes in le 1129, illes assumeva un regula de typo monastic, con le appoio de Bernardo de Clarveux, basate sur elementos del Regula de Sancte Benedicto. In le Regula Templar le tres classic votos del ordines monastic – paupertate, obedientia e castitate – non son explicitemente expresse. Le castitate appare sol in le appendice, pro discoragiar le conviventia inter fratres e sorores (cap. 56), on poteva entrar viros sposate (cap. 55) e haber le possibilitate de un adhesion temporanee al Ordine, incompatibile con un castitate permanente. Se discoragiava pois, de frequentar feminas, comprendite le matres (cap. 72). In merito al povressa, on exhortava le cavalleros a donar tote le lor benes (sol medietate se sposate) al Ordine, ma on consentiva tamen le possession de terras (cap. 51). In relation al obedientia, e al disciplina collective, on habeva limites al ostentation de habitos, le regulas quotidian il era le decorum personal, le precarias e le solidaritate. Le Regula es state scripte in latino, e in francese ancian, inter le 1139 e le 1148. In le texto, on parla de sex cavalleros qui fundava le ordine, in vice le tradition parla de novem cavalleros ("Novem homines adhereva a iste pacto sancte e les serviva per novem annos in habitos laic que le credentes habeva date a lor in elmosna."), ma tal numero haberea un significato allegoric. Le rolo del Ordine il era expresse ab Papa Innocentio II, le 29 martio 1139, con le bulla Omne Datum Optimum, que stabiliva le total indipendentia del Ordine.
Cadita e suppression: Le Ordine depost le perdita de Acri in le 1291, iva al su fin; le su dissolution, totevia, non era facite per le Ecclesia, ma per un serie de accusas vergoniose exponite ab le rege de Francia Philippo IV le Belle, desiderose de appropriar se del patrimonio templar, ordinava al su consilier Guilhelmo de Nogaret de formular del accusas contra le Ordine e de ordinar le arresto del templares e de confiscar le lor benes, isto esseva exequite le venerdì 13 octobre 1307, in tote le sedes templar de Francia; le cavalleros, convocate con le excusa de controlos fiscal, esseva tote arrestate. Le templares esseva accusate de sodomia, heresia e idolatria, in particular de adorar un mysteriose divinitate pagan, le Bafometto. In carcere le prisioneros esseva torturate usque a que illes admitteva le heresia. Le 22 novembre 1307 le papa Clemens V, de fronte al confession, con le bulla “Pastoralis præminentiæ” ordinava le arresto del templares. Le 12 augusto 1308, con le bulla “Faciens misericordam” esseva definite le accusas contra le Templo. Le ver causa del fin del templares il era le voluntate del rege de appropiar se del lor patrimonio, these sustenite anque ab Dante Alighieri in le canto XX del Purgatorio. Le rege inter le 1308 e le 1312, indiceva varie processos pro demonstrar le culpas del cavalleros templar. Le Ordine esseva supprimite con le bulla Vox in excelso del 3 april 1312 e le su benes transferite al Cavalleros Hospitalari le 2 maio sequente (bulla Ad providam). Jacques de Molay, le ultime gran maestro del Ordine, ardeva sur le pyra insimul a Geoffrey de Charnay, le 18 martio 1314 ante le cathedral de Paris. Multe soveranos adjutava le cavalleros, como Roberto I Bruce, rege de Scotia jam excommunicate per altere motivos, non obediva al commando papal; le Cavalleros in Portugal conflueva in un nove ordine, fundate per combatter contra le Moros in Algarve, le "Ordine de Christo", que le prince Henrico le Navigator (1394-1460) guidava per vinte annos.