LE CIVILISATION INDOEUROPEE

per Francesco Galizia

 

Quando e como nasceva, le civilisation europee? In le curso del millennios precedente le antiquitate classic - con le apogèo del Grecia, con le rapide refulger de Alexandro, con le grandor roman - le populos indoeuropee les comenciava inter le III e le II millennio a.C., a mover se ab le lor sede originari - circum le Mar Baltic -, ubi illes esseva arrivate depost le ultime era glacial e on formava un nove typo human, le racia nordic: con le pelle clar, que absorbeva melio le radios ultraviolette e quindi on poteva haber un corpore robuste e alte, con capillos blonde o rubie e oculos blau, gris-azur o verde - con un movimento migratori que les conduceva, barbare ancora ma dominatores, verso tote le directiones: al west con le Celtas, alteres iva al Sud verso le Mediterraneo, con le populos Italic, le Illyric, le Thraces e le Hellenos. Alicun ancora arrivava a transverso le Anatolia e le Caucaso, usque al Persia, al Afghanistan e le India. In Europa, illes in parte se fundeva con le populationes indigena de racia mediterranee, alpin o dinaric, ma le dotes interior de character, le aggressivitate, le rationalitate, le amor de aventura, le passion pro le amplitude del mar e per le extreme distantias, assì como le conception heroic del vita, le acceptation del tragic, le senso del sacro, le respecto del dignitate viril, le veneration del etate ancian, le tutela del innocentia infantil, le defensa del proprie libertate in un structura social hierarchic, esseva essential e dominante in omne gruppo ethnic. Le prime civilisation ad apparer sur le scena del historia esseva celle Hittite, que se installava in Anatolia, inter le 1900-1800 a.C., ma terminava al initio del XII° seculo, pro le invasion Phrygie. Intertanto, le stirpes hellenic era pervenite in Grecia: le Acheos e le Ionos, guerreros e navigatores, les on superponeva e misceva con le populationes mediterranee pre-aryan, mantenente le proprie identitate civil e politic, ma subjacente al lor conception religiose. Les assumeva le hereditage del civilisation Minoic de Creta, e poneva le base de un proprie civilisation, celle Mycenee. Pois, arrivava le Dores, altere stirpe hellenic, que recipeva le cultura Mycenee, ma le fortia del lor mundo interior les faceva conservar le proprie vision del vita, viril, naturalistic, realistic. Era le repulsar del religion matriarchal, ligate ad un vision feminin, nocturne e telluric. A iste conception responde un vision del proprie communitate human, pro un idea tripartite del societate, in tote le lor civilisationes le indoeuropeos, separava in le vita social un poter que pensa e decide, un fortia que protege e combatte, un realitate que produce e labora. Le reges, ab le quales dependeva le ordine del populo e le guida del guerras, il habeva sempre le poter ab le aristocratia e habeva un autoritate partial, limitate in le tempore. Le ver poter esseva sempre in le senato, o in assembleas militar, o, como il era in le «democratias» grec, in un gruppo restricte de homines libere que excludeva le majoritate del populo. Le virtutes viril, le audacia, le disciplina, le fortia physic, le valor guerrier, los dominava: le aretè homeric, le virtus latin del batter se in le ordine, le saper dar e affrontar le morte pro le proprie honor, pro le fidelitate ad un gente, un polis, un Patria, un Imperio, era le plus alte conclusion de un vita nobilemente intendite. Le indoeuropeos cultivava le terra, elevava le bestial, aperiva le stratas, navigava per mar, fundava colonias e faceva le guerra. Illes non concipeva le vita si non in le proprie ethnia. Le grecos viviva in un parve terra, parlava le mesme lingua e adorava le mesme deos: ma le distinction inter Dores, Acheos e Ionos, restava vive usque a que le Grecia moriva. E quando le Macedones, grec como illes, conquireva con Alexandro le mundo de alora, illes era substantialmente hostil. Sparta per ultime, morite Alexandro, tentava contra illes de reunir le grecos del Peloponneso. Ma le macedones interveniva, e occupava, pro le prime vice in le historia, le orgoliose citate. E pois esseva in vice le Ètolia, devenite potentia hegemone, a clamar le romanos. Era le fin del Grecia, et esseva anque le fin del Macedonia; con le battalia de Pidna, dispareva per sempre le potentia macedone. Le populos italic arrivava in le secundo millennio a.C., in le nostre peninsula dividite in: Umbros-Sabellic, Latinos-Falisc, Osco-Samnites, etc. ad illes, on adjungeva post le separation ab le illyric, le Venetos al Nord e trans le Adriatico, le Iapiges e le Messapes in Apulia. In ultra, ab le Asia Minor veniva per mar, le Tyrrhenos, populo non indoeuropee, que le romanos clamava Etruscos. In pauc seculos, illes, controlava le Mar Tyrrhen, e dominava un area que iva ab le Tibere usque le Valle Padan e le zona circum Neapolis. Illes era in le Peninsula primo e maestros de toto: fundava citate murate sur le culmime del colles con un regula particular - un pomerio quadrate - portava le aqua al citate elevate, inventava prime in le mundo le volta ad arco, escaldava le casas facente currer le aqua calide, e sub e circum al citate excavava ample cloacas . Illes on reuniva sol per ration religiose, ma les non trovara nunquam - como le Grecos, le Celtas, le Germanos - le idea de unitate. In le phase ascendente, fundava colonias, un de iste era Roma - Rumon in etrusco significava fluvio - al qual illes lassava le fasce lictorio, le sede curule, le Pontifex. Ma le lingua era latin, e italic esseva le deos: Jupiter, Marte, Apollo. Roma, non habeva un su mythologia, ma con intelligentia edificava le derecto e recostrueva con le Eneides de Virgilio, le su historia ab le origines troian, e trovava le su mythos in le nobilitate moral del su heroes - ab Romulo al Horatios, ab Mucio Scevola a Horatio Cocles e Furio Camillo – e cresceva coherente ad un pietas coram le su divinitate, que consules o duces interpellava ante le battalias e assì poteva affirmar se le grandor de Roma, expression del populos italic. In le corde de Europa le stirpes celtic esseva in movimento per le Occidente, e occupava le Gallia, le insulas Britannic, parte de Iberia e le Italia del Nord. Anque le lor religion venerava multiplice deos, le cuje voluntate era interpretate ab le «druidas», casta sacerdotal. Les developpava un alte civilisation, e un attitude guerrier, in Italia illes era in le plana padan inter Venetos e Ligures. Le expansion gradual de Roma - que habeva romanisate le Italia usque le Alpes, depost haber conquirite Carthagine e le Macedonia, le Espania e le Lusitania – gratias a Julio Cesare vinceva le Celtas de Gallia e de Britannia, que in pauc generationes, como le Ibericos, esseva romanisate. Detra le Celtas, inter le Scandinavia, le Rheno e le Danubio, premeva le tribos germanic, homines indomabile e impetuose, con le lor deos - Odin, Freya, Thor - e le lor structura guerrier. Ma le ulterior crescita - ab le Republica al Imperio - de Roma, obligava le Germanos per seculos, detra le “limes” imperial. Al spatulas del Germanos, in le steppa immense, era le slavos, al Nord est, esseva le populos Baltic, barbare e quasi incognite. Tote iste populos, le cuje unitate initial es del toto documentate ab le linguistica, le anthropologia, le ethnologia, le archeologia, incontrava in le migrationes, populationes preindoeuropee: in le area danubian - balkanic, in Gallia, in Iberia e in Italia. Le fusion e le absorption, il ha characterisate le actual populos del continente. Le pervenir successive del mongoles que lassava tracias in Russia, del Unnos e del Magyaros insimul a Germanos in Hungaria, del Finnese miscite a Scandinavos in Finlandia, da al nostre populos un character particular. Ma le signo unitarie es fundamental e characteristic; per toto le curso del historia de Roma, ab Cesare, qui unificava e romanisava le Europa intra le confinios del Rheno e del Danubio, usque a Constantino le cuje heredes divideva le Imperio in duo - assi que le nation grec poteva reprender le uso del su lingua in le leges e in le edictos depost Justiniano - le progressive germanisation del Europa non byzantin, le restauration del Imperio per Carolo Magne, e le uso del lingua latin in le Cortes, in le Ecclesia e in le cultura, contribueva a facer del Continente un mundo civilmente unite, in le derecto romano-germanic. Le expansion del fide christian - favorite ab Reges e guerreros plus que ab fratres e predicatores - portava al extender se del Ecclesia usque al terras baltic e al Scandinavia, durante que le influentia byzantin, portate ab monacos (Cyrillo e Methodio) e mercantes, plus que ab homines de armas, implicava ante le Ukraina e pois le Russia. Ma le elemento dominante in le Medievo, era le nascentia del Cavalleria, fundate sur un aristocratia de spada recte ab fidelitate feudal al proprie senior. Le Cavalleros in le selection de offerer e affrontar le morte pro fidelitate e honor o pro «amor cortese», les repeteva le orgoliose fortia del centurion roman, del oplita grec e macedone, del guerrero germanic. Per seculos, ab le luctas contra mongoles e musulmanes, al christianisation armate del Est ab parte del Cavalleros Teutonic, ab le Cruciatas in Terrasancte, al Reconquesta de Espania, ab le expansion in Oriente de Venetia al formation del prime Statos national, usque a Lepanto e Vienna, tote le Europa es un fulgurar de spadas e lanceas, in defensa del su civilisation e del proprie identitate cultural e religiose. E tote le Nationes nasceva ab le armas, le Ecclesia exalta e nobilita le Cavalleria, le da un ritual, benedice le armas, clama le homines al guerra. Le Ordines cavalleresc religiose, que conquestava terras, dominava le mar, portava le Cruce presso nove populos, per seculos defendera le Ecclesia. Es le anima del Europeo de omne tempore que anque alora, como sempre in le seculos, non pote que repeter se ipse e le su natura profunde: anima de guerrero, pro le honor e le libertate. Per omne altere aspecto del vita, le valores essential son celle de sempre: le fortia, le beltate, le corage, le vigor, le memoria historic, le justitia, le libertate. Durante que, super toto volava, le spirito del patre del libertate: le soveranitate national que proponeva al europeos le antique sonio del fortia associate al beltate. Per ultra duo millennios, dominara le fortia del ordine moral del Lex roman, e le pensamento grec, in le signo del su antique civilisation, e al respecto del fide christian que, habeva contribuite a edificar le Europa. Era le recordo del splendor del grandor classic e del nascentia del nostre citates, al aperir de stratas inter le populos, al idea de Imperio. Roma era le exemplo admirabile, sublime de un mundo que habeva unite, per seculos, le continente, e que attraheva le barbaros del Est, e induceva germanos e slavos a dar al proprie imperator le titulo de Kaiser e Czar - alias Cesare - le summe legislator latin. Era un mundo que habeva date un terra, un ideal e un regula al populos de Europa, insimul ad un capacitate artistic, architectonic, litterari, poetic, pictoric, sculptoree, urbanistic e musical, que ab le Italia, ubi ancora hodie ha sede ultra le medietate del thesauros artistic del Terra, on era diffundite per tote le Continente. Le nobile potentia del pensamento europee ab Homero a Platon, Virgilio, Ovidio, Dante, Leonardo, Shakespeare, Goethe, Voltaire, Wagner, Verdi, attingeva al grandor de Roma classic e christian. Es un hereditage que sol un conception indoeuropee pote colliger e transmitter al deman del mundo. Es le spirito eterne, indomabile, del homines de Europa.

Le Indoeuropeos

per Adriano Romualdi

traduction per Francesco Galizia

III le origine del antique Hellenos:

"Era le anthropologo german Otto Reche a observar que nunquam le Grecos haberea utilisate le parola “iris” (it. arcobaleno) pro designar le iride del pupilla, si haberea habite oculos obscur. Sol un populo con oculos azur, o gris, o verde poteva clamar le pupilla del oculo iris: le antique stirpes del Hellenos (Eolic,Ionie e Dores) appertineva dunque al racia nordic. Frequente son in le fontes grec le adjectivos xanthòs e xoutòs “blonde”, pyrrhòs “rubie” e chrysoeidés “auree”, referite al capillos de homines o Deos, adjectivos que corresponde perfectemente al latino flavus, fulvus e auricomus. Diffundite son anque expressiones como chrysokàrenos “testa blonde”, o chrysokóme “cloma de auro”. Le mesme progenitor del Ionos e del Acheos esserea stato Xoutòs, “le blonde”, fratre de Doro e filio de Helleno, le mythic fundator del populo grec. Que xanthòs significa vermente “blonde” es relevate ab Pindaro que clama xanthos le leon, Bacchylides le color del grano matur (III, 56) durante que Platon in le Timeo (68 b) explica que xanthòs (le jalne) se obtene con un mixura de “splendente con le rubie e con le blanc” e Aristoteles (Del colores, I, I) affirma que le foco e le sol son dicte xanthòs. Que le infantes del Germanos al Grecos jam non plus nordic appareva “con capillos blanc” non surprenderà si on tene presente cello blonde platino quasi blanc como sovente son le capillos del infantes nordic. Como es subinde notate, le heroes e le deos de Homero son blonde: Achilles, modello del heroe acheo, es blonde como Sigfrido, blonde son le fratres Atrides Agamemnon rege de Mycene e Menelao rege de Sparta, Radamanthes, Briseide, Meleagro, Agamede, Hermione. Helena, per cuje a Troia on combatte, es blonde, como Paride, e in le Odyssea es blonde Penelope. Peixandro, commentante un passage del Iliades (IV, 147), describe Menelao xanthokòmes, mégas én glaukòmmatos “cloma blonde, alte e con le oculos azur”. Le philologo classic austriac Karl Jax il ha observate que inter le deas e le heroinas de Homero non una il ha le capillos nigre. Odysseo es le unic heroe homeric brun, ma le habitude de representar le heroes blonde es assì forte que in duo passages del Odyssea (Xlll, 397, 431) anque ille es dicte xanthòs. E, alteremente, Odysseo se differentia anque pro le su character psychologic, e pro le su astutia. In genere totevia, le disdigno del Grecos de epocha homeric pro le typo oriental, astute e false, es sculpite ab le lor contempto pro le Phenicies, indicate como “dishoneste e fraudator” (Iliades XIX, 288). Inter le deas homeric, Aphrodite es blonde, como Demetra, Athena es, per excellentia, “le oculos celeste Athena”. Le termino utilisate es glaukopis, que certo es in relation anque con le symbolismo del uluco, le ave nocturne sacre al dea (glaux = uluco), ma que in senso anthropomorphic vale “oculos-cerulee (celeste)”: Aulo Gellio (Il, 26, 17) explica glaucum con “gris-azur” e traduce glaukopis con caesia, Pindaro completa le representation homeric del dea, clamante la glaukopis e xanthà.

Apollon es le deo phoibos “luminose, radiante” e anque xoutòs. Hera, sposa de Zeus e modello de matrona hellenic, es leukòlenos, “le dea del blanc brachios”, typic tracto del beltate feminin del racia nordic. Blanc brachios, pedes de argento, digitos rosate, e alteres characteristic adjectivos que remanda a un carnation clar, son frequente in le poemas homeric. Anque Hesyodo parla a nos de heroes e deos blonde: Dionyso es blonde, como Ariadne. Le connexion del canones esthetic de etate archaic con le ideal nordic on deduceva anque ab le importantia attribuite al altessa: kalos kai mégas, son duo adjectivos que va sempre insimul. In le description physic de Nausicaa e de Telemacho in le Odyssea, on senti que le alte statura il es quasi synonymo de nobile nascentia. Es le mesme modo de sentir del nostre Medievo, que il ha depingite tote le dominas blonde e que imponeva como condition del lor beltate le grandor del persona (”grande, blanc e fin), anque isto pro le influentia de un aristocratia germanic de origine nordic. In epocha classic, nomines como Leukéia, Leukothea, Leukos, Seleukos (ab leukòs “Blanc”) allude a carnation clar, assì como Phrynos e Phryne a pelles blanc e delicate, como anque le nomines Miltos, Miltìades, e Milto. Durante que Galatéia (ab gàla-gàlaktos =lacte) es “celle ab le pelle de lacte”. Rhodope e Rhodopìs son celle ab le “pelle de rosa”. Non rar son le nomines Xanthòs, Xuthìas, Xanthà, como anque le nomines Pyrrhos rubie (ab pur = foco) e Pyrrha le sposa de Deucalion e mythic progenitrice del genere human. Verosimilantemente le stirpe doric, ultime venite ab le septentrion, e in particular le Spartiates, rigorosemente separate ab le populo submisse del ilotas, debeva conservar a longe un proprie character nordìc. Ancora in le V seculo, Bacchylides laudava le “blonde pueras de Laconia”; duo seculos ante le poeta lyric Alcmane, in un famose fragmento (54) habeva cantate le puera spartan Agesicora “con le capite de auro fin e ab le visage de argento”. Anque le habitudes sportive del feminas spartan, le lor costume de facer gymnastica insimul con le homines, parla a nos de un feminilitate acerbe e athletic que melio on imagina in pueras de typo nordic que in celle mediterranee. Eustatio, (IV, 141) episcopo de Thessalonica, durante que commentava un passage del Iliades, recordava como le blondismo habeva facite parte del esser spartan. In Athenas le si-nominate “fossa del Lacedemones” il ha restituite a nos le skeletos de 13 Spartanos appertinente al guarnition mittite al fin del guerra del Peloponneso: tres son celle de homines multe alte (1,85; 1,83; 1,78), le alteres de statura superior al media, le plus parve mesurava 1,60. Nos recorda que Xenophon signalava le alte statura del Spartanos. Anque le stirpe ionic, nonobstante resideva ab plus tempore sur le ripas del Mediterraneo - facto que habeva conducite a un remarcabile mixion del elemento nordic con cello mediterranee – debeva conservar, specialmente in le aristocratia un certo ideal physic nordic. In le cemeterio de Dypilon, del etate geometric, on nota un augmento de typos brachycephalos centroeuropee a disfavor del dolichocephalos mediterranee. Non se oblida que le stylo geometric nasce in Attica, exactemente como le gothic nasce in Francia, e assì como serea incaute affirmar que le Francia non sia state germanisate sol perque le lingua es remanite latin, assì serea hasardose sustener que le migration doric non ha penetrate le Attica. In le VII seculo Solon parla a nos de un Critia - ancestre de Platon - con capillos blonde, xantothrix, e Platon mesme in le Liside e in le Republica parla a nos del blondismo como qualcosa de non particularmente rar. Le tragicos de etate classic, monstra a nos un quantitate de heroes e de heroinas blonde. In le Coefore de Eschylo (v. 176, 183,205), le blonde Electra trova un capillo blonde presso le sepulchro del patre, e pois poco in avante, vide un tracia de un pede grande e deduce que debe tractar se de su fratre Orestes. In le tragedias de Euripides, Electra e Iphigenia in Tauride, nos apprende: in le Electra (v. 505 e sq.), que le blondismo es un characteristic del Atrides, e in le Iphigenia, (52/53) illa, recorda le patre Agamemnon “con le crin blonde que undeava sur le capite”. Le mesme Euripides monstra blonde, Heracles, Medea, Harmonìa. Assi como anque le heroes del Mythologia: Theseo qui occideva le Minotauro in le Labyrintho, Perseo filio de Danae qui ha le oculos splendente e le capillos de auro, qui taliava le testa de Medusa e Jason qui rapeva le Villo de Auro, tote illes esseva blonde. On il ha notate que in le nivellos del Acropolis ante le destruction persian, on trova constantemente statuas con capillos depingite de ochra jalne o rubie e oculos in verde: il es cognoscite ab nos, le famose “ephebo blonde”. In genere, in tote le epocha classic, on manteneva le usantia de depinger de blonde le capillos del statuas, Philostrato de Lemno, in le su libro sur le pictura (Eikones), scribe que “le pictura depinge un oculo gris, le altere azur o nigre, le capillos jalne, o rubie ”. Anque le grande statua de Athena Parthenos que surgeva intra le Parthenon era blonde, et es stato observate que le arte crisoelephantine surge pro representar un humanitate essentialmente, clar, qui son assi representate in le sculptura e pictura hellenic; in le figuras masculin il ha un typo human superior pro le su grandor de animo (megalopsychìa), capace de un contemplation impartial, in celle feminin le acerbe e pudic timiditate de un anima nobile. Anque le statuettas de Tanagra, analysate ab le historico e philologo german Wilhelm Sieglin, se relevava blonde al 90%, lo que non surprende nos, perque Heraclides le Critic ancora in le III seculo scribeva que le dominas de Thebe: “Son pro le grandor del corpores, le modo elegante de camminar e del movimentos, le dominas plus perfecte de Hellade, illas il ha capillos blonde que porta nodate sur le capite” (Bios Hellados, 1, 19). Un particular blondismo del dominas theban non debe meraviliar, si on considera le penetration thrace in le area eolic, successive al migration doric e connexe al introduction del cavalleria, de cuje le lor tracias linguistic on trova anque ultra le Adriatico, inter le Iapiges de Apulia. Theodorida de Syracusa (Anthologia Palatin, VII, 528 e) describe le pueras de Larissa in Tessalia que taliava le blonde clomas pro le morte de una co-citatana. Anque le colonisation eolic in le insulas del mar Egee e in Asia Minor, haberà diffundite characteres nordic si on pensa que le poetessa Saphpho clama le filia Cleide chryseos (fragmento 82). Le mesme Saphpho es clamate ab Alceo (fragm. 63) ioplokos, “con le crin de viola”, que veni traducite como “brun”. In realitate, como il ha monstrate le Sieglin, ante le IV seculo, epocha in cuje initia a disparer le boscos, in Grecia existeva sol le specie jalne del viola (viola biflora), le mesme que cresce hodie in Tyrol e Bavaria, ergo Ióplokos va traducite como “blonde”: qui Saphpho era “parve e nigre” (mikrà kai mélaina) es un legenda posterior. Que anque le grecos de Sicilia habeva characteristic nordic pote suggerer lo celle fontes que describe Dionysio, tyranno de Syracusa, blonde e con le lentigines. In genere, in le V seculo le blondismo debeva esser ancora sentite como qualcosa de typic pro le ver helleno, si Pindaro, in le none del Odes Nemee (v. 17), adressante le Argivos qui era presente, celebrava le “blonde Danai”. Alteremente, ancora Callimacho de Cyrene (Hymnos V, 4), duo seculos depost, poteva exhortar le dominas de Argo: “hastate vos, hastate vos o blonde pelasges!”. Bacchylides, in le ode a un vincitor del jocos nemee, lauda le mortal homines de tote le Hellade, que “con le triennal corona vela le testas blonde”, e in un fragmento (V, 37 e sq.), parla de blonde vincitores “xanthotricha nikasanta”. Le grande arte classic, que data ab iste seculo, ha representate celle typo alte, blonde, con tractos fin e regulares, que es proprie del racia nordic, e qual hodie on pote trovar in modo compacte sol in alicun regiones del interior de Svedia. Anque le racia mediterranee il ha tractos regulares, ma es de parve statura, durante que celle forma plus fer, le modo plus energic de modellar le naso e le mento que face le classic physiognomia, son ab recognoscer al racia nordic. Aristoteles scribe in le su Ethica Nicomachea “que pro le beltate on exige un corpore grande, de un corpore parve on pote dicer que sia gratiose e ben facte ma non propriemente belle”. Iste corpore parve e gratiose es essentialmente cello mediterranee. Pro le sensibilitate nordic le forma physic e spiritual de typo mediterranee non es sufficiente a traher le ver ‘beltate”, perqué hic per le beltate on exige un certe gravitate interior, un grandor de animo que ab le Grecos de sensibilitate nordic era synthetisate in le concepto del megalopsychìa. Le figura mediterranee al oculos del homine nordic apparera sempre troppo legier e inconsistente perque le su tractos physic sia admirate como “belle”. Nordic son le metriótes, le mensurate dignitate, le enkrateia, le dominio de se ipse, le sofrosyne, le conscientiose ration, de cuje le spirito grec recognosceva le su essentia profunde. Le apollinee e le dionysiac, iste duo polos del civilitate hellenic, que son explorate ab Nietzsche, altere non son, que le anima nordic del élites indoeuropee e le sensibilitate effervescente del plebes mediterranee. Dionysiac es le placer enthusiastic, le tumultuose e indomite ferocitate del antique mundo mediterranee; apollinee es le tono sublime, le sage ponderation, le promte decision del Nord. Ma es proprie in le V seculo, extreme equilibrio del spirito grec, que le balancia se inclina. Le crise del aristocratia maturava jam ab al minus un seculo e Theognide - qui in un fragmento recorda le su juventute, quando “le blonde buclas le cadeva ab le capite” - habeva jam maledicte le mixtura del sanguine, ruina del antique stirpes. Le classe dirigente atheniese iva incontro al manco de characteres nordic pro le affluxo de sanguine del metecos, plebee e oriental. Le consequentia era le verter se del melior homines de studio de Athenas al modello spartan. Xenophon se transfereva a Sparta. Platon in le su opra “le Republica”, scribe que le élite del chefes son educate como le Spartiades, e ubi le nove stato se appoia sur le eugenetica (unir le melior al melior, supprimer le invalide psychophysic, etc.) assi que le ideal final se configura como elevamento de infantes secundo le modello del homine perfecte, e le guida del Stato ab parte de un gruppo selecte pro iste carga. Ma anque Sparta non superava indemne le conflicto peloponnesiac, que feriva a morte le su nobilitate guerrier. Es un facto facil de constatar que al elimination del sanguine plus nobile - e de parte spartan era le sanguine, preciose, del nordic guerreros Spartiades – il ha contribuite multe le guerra del Peloponneso. Al battalia de Leuttra, le Spartiades finiva con exsanguinar se completamente assi que le guerrero spartan poteva responder al soldatos theban qui entrate in Sparta demandava “Ubi son dunque le Spartanos: Non son plus hic, si no vos non esserea hic nunc”. Le IV seculo es ancora un epocha de splendor. Ma il ha in le su luce qualcosa de plus caduc et elegante que sta como le gratia morbide del statua de Hermes per Praxiteles al figuras acerbemente heroic del archaismo hellenic e a celle maturamente solar del seculo V. In isto es le elemento mediterranee que torna a parlar. In tote iste characteres, es state justemente recognoscite le presentia de un specie human plus legier e gratiose. De fronte a un Hellade assi fortemente sin plus le characteres nordic, non meravilia que al fin del IV seculo le hegemonia sia passate al regno peripheric de Macedonia. Le Macedones, consanguinee del Dores, debeva conservar, apud a un monarchia e a paisanos de typo patriarchal, le acerbe vita nordic del origines. Alexandro le Grande, con le su oculos azur scintillante, con le capillos blonde, le pelle assì rosee e delicate que on le poteva vider erubescer anque sur le pectore, il es un nobile figura nordic. Le populo Macedone constitueva le extreme reserva del grecitate, que permitteva in le phase declinante del su cultura, de expander le civilisation hellenistic per toto le Oriente. Un physiognomia nordic debeva a longe conservar se in le aristocratia macedone, Stratonice, filia de Demetrio Poliorcetes rege de Macedonia, e uxor de Seleuco I, era blonde, e Ptolomeo Philadelpho era blonde, como anque le soror Arsinoe, “simile al auree Aphrodite”. In tote le epocha hellenistic, le ideal feminin continuava a centrar se sur le xanthótes, le blonde. Le recorda a nos le poeta Apollonio Rhodio, in le Anthologia Palatin, con le famose epigramma “Eros ama le speculo e le blonde capillos”, como anque le facto que tote le dominas de alte rango e de etheree beltate (Doris, Callichlea, Rodochlea, Lais) era blonde. Wilhelm Sieglin, que il ha trovate tote le passages del fontes grec ubi se parla del color del oculos e del capillos, ha potite demonstrar que de 121 personages del historia grec de cuje le autores a nos describe le characteres physic, 109 son blonde, e sol 13 brun. Le mesme Sieglin il ha colligite le description de personages del mythologia: del divinitate, 60 il ha capillos blonde, e sol 35 il ha capillos obscur (de cuje 29 deos del mar o del inferos); del heroes del sagas, 140 son blonde e 18 il ha capillos nigre; de personages poetic, 41 blonde e 8 nigre. Ab tote isto esserea forsan excessive dicer que in tote le epochas del historia grec le blonde son in assì grande majoritate. Certo es que totevia illes esseva numerose e, super toto, illes dava un tono major al classe dirigente. Que un certo ideal nordic contrasignava le ver helleno usque a tempores plus tarde, poterea confirmar lo iste notitia del medico hebree Adimantho, vivite in le epocha del Imperio Roman, ille scribe in le su opra (Physiognomikà, 11, 32): “Celle homines de pur stirpe hellenic o ionic, son de statura alte, robuste, de corporatura solide e recte, con pelle clar e capillos blonde, le testa es de medie grandor, le villositate del corpore inclinante al blonde, fin e delicate, le facie quadrate, le oculos clar e lucente “. E totevia, le poeta roman Marco Manilio ora jam assignava le Grecos al “coloratae gentes”. Con le disparition del blondismo natural, era devenite de moda le uso de medios artificial de colorar le capillos, le xanthìsmata. Le verbo xanthìzestai, “tinger de blonde”, passava ad indicar le adornar se, le “facer se belle” per excellentia. Ma non era con iste medios que poteva arrestar se le processo del fin del character nordic del mundo hellenic. Le typo del helleno on initiava ad extinguer se. Ad isto se substitueva le “graeculus”, le sclavo astute o le maliciose rhetor, le trafficante o le affairista, signate ab cello astutia oriental que le feceva sentir ab le Romanos como extranee et “inferior”.

Le indoeuropeos  
per Adriano Romualdi
traduction in interlingua per Francesco Galizia

II° Le problema Indoeuropee e le anthropologia.

Le problema indoeuropee es strictemente associate al recerca anthropologic. Le scientia del classification racial per quanto reguarda le Europa, cuna del populos indoeuropee, on distingue sex varietates racial principal: le nordic, le falic, le mediterranee, le alpin, le balto-oriental e le dinaric. Le facto es que tote iste hodie appare difficilemente al stato pur, e solmente in areas restricte, in effecto, le major parte del europeos il ha hodie le lineamentos de duo o tres typos racial, le quadro se complica, perque cata persona il ha non sol un hereditate racial visibile (phenotypo), ma anque le heritage celate (genotyoi), que pote apparer in le descendentia, secundo le lege de Mendel. Le racia nordic esseva pro le prime vice designate, con iste nomine, ab le anthropologo russe Joseph Deniker (1852-1918), durante que le american William Ripley (1867- 1941) le clamava racia teutonic, proque le videva predominar in sino al populos germanic. Le homine nordic es stato anque dicte, Homo Europaeus, et effectivemente ille representa le modello del typo ver del homine “europide”. Le racia nordic il es de alte statura (m. 1,75 in media, ma non es rar un altessa usque le m. 1,90), il ha le corpore svelte e agile e ben modellate, con le gambas e le brachios disveloppate e con ample spatulas. Le cranio es dolichocephalo, e il ha un characteristic relievo occipital externe (indice cephalic 75). Le visage es alongate e affilate, con le naso directe e subtil (“naso grec”) con alte radice, o anque levemente curve, le labios subtil, sin carnositate e le mento ben marcate. Le typo nordic il ha capillos blonde e fin que va ab le blonde argentee al blonde aurate usque le rubie cupro, plus clar in le infantes, subjecte a obscurar se con le etate. Le carnation es rosee e le pelle lassa transparer le sanguine e le rubor, illo es delicate e sensibile al sol; frequente, super toto in le infantes le phenomeno del lentigenes. Le oculos son azur o gris-azur o anque verde, con un particular splendor e lucentia. A iste aspecto physic face comparation un correspondente aspecto interior, il ha in le anima nordic un natura reflexive e distaccate ab le homine e le cosas, con un conducta loyal et equilibrate. Le racia nordic es naturalmente “nobile”, le su tractos fin et elegante, le pelle clar e le capillos blonde, son sempre state collegate a un specie de “senior”. Le typo nordic representa, ab un puncto de vista rigorosemente anthropologic, le typo human plus evolute e complexe. Le racia nordic on trova hodie a un stato de relative puressa sol in alicun region interne de Svedia, il es in majoritate in tote le Scandinavia, in le Germania septentrional, in Hollanda, in le Flandras, in Normandia, in Scotia e Anglaterra. A oriente popula densemente le costa de Finlandia, le Paises Baltic, le Bielorussia e alicun zonas de Polonia. Illo participa al composition del population de Irlanda, del Francia septentrional, del Germania central e meridional, de Austria, Bohemia e Slovachia, Hungaria e Russia central. Es presente anque in le peninsula balkanic, in le Italia septentrional e appenninic e in le peninsula iberic. Al minus in minime parte il es presente in tote le Europa e anque in Asia Minor. Le racia falic o dalic-atlantic es state assi clamate ab le anthropologo german Hans Gunther, proque iste typo es concentrate specialmente in Westfalia e in le Germania nord-occidental, e le su tracias va longe le costas atlantic usque le insulas Canarias. Le racia falic il es considerate como un simplice varietate del typo nordic e in effecto es difficile distinguer lo ab le nordic. Le typo falic es le directe descendente del Homine de Cro-Magnon; illo como le nordic es blonde e con le oculos clar, le su statura es anque plus alte del racia nordic, (un media de m.1,80), ma le su corporatura non es agile e svelte, ma tamen massive e gigantesc, con le ossos grosse, manos e pedes large e con le hanca disveloppate, anque in le sexo masculin. Le impression de pesantessa del corpore es accrescite ab le movimentos sempre lente e tarde. Le cranio va ab le typo dolichocephalo al brachycephalo, le visage large, con le su duo characteristic aggrandimentos in le zona del zygomas, le fronte non es multo alte, le oculos son como incassate, pro le forte relievo del region superciliar e distante le un ab le altere, le talio del bucca large e subtil, da al typo falic un characteristic physiognomia. Le capillos son clar, como cello del racia nordic; le oculos azur, con un major percentage de oculos gris e verde; le pelle es rubie-rubor. Le effecto producto ab le figura falic es massive, con qualcosa de archaic e quasi de prehistoric. Le aspecto solide e forte del figura falic, on accompania un natura interior grave e lente, ancora plus clause e conscientiose de celle nordic, plus rigide e radicate in tote le su conducta e comportamentos, ille es fidel al su terra, al passato, a se ipse. Le fidelitate, que es un characteristic del populos germanic, sembra esser super toto un virtute falic; le homine del Nord, ab le primordial radices megalithic, on es alimentate, ultra que de audacia nordic, de fidelitate e fortia falic. A iste rigiditate e pesantessa, le homine falic sembra monstrar un minor phantasia e minus spirito de initiativa del homine nordic, “sembra”, anque si in le realitate le racia falic es ubique mixite con le nordic. Nettemente definite in le su physiognomia physiopsychic e inconfundibile pro le su character, il es, in vice, le racia mediterranee, illo es clamate ab Deniker anque, racia “ibero-insular”, proque Espania, Sicilia, Sardinia e Corsica, son le su punctos de fortia, illes in le prehistoria attingeva ab le Espania, le insulas Britannic ab un latere e per tote le Mediterraneo ab le altere.






Le typo mediterranee es definite anque “euroafrican”, sia perque le su origine va cercate in le regiones saharian non ancora desertic, sia perque le typo es le mesme sur le duo costas del Mediterraneo, ma differentiate in Europa ab influentias nordic, alpin e dinaric, e in Africa ab elementos nigride, armenoid e orientalide. Le mediterranee es un racia de parve statura (in media m. 1,63) con le corporatura minute svelte e agile, ossatura gracile e affinate; le cranio il es dolichocephalo, le visage longe e subtil con lineamentos regular, le pelle brun, que facilmente, se obscura pro effecto del sol, le capillos son nigre, lisie o buclate. In le su lineas general, si on exclude le parve statura e le color del capillos e del pelle, le typo mediterranee, pro un certe regularitate del tractos physic e le corpore agile e preste, on pote recordar le typo nordic. Ma le visage es minus profilate, le naso plus parve, le labios plus carnose e le mento minus marcate. Secundo alcun anthropologos, le physiognomia del typo mediterranee es plus delicate e minus viril, durante que le racia nordic il ha un talio nette e audace del visage, le racia mediterranee haberea un aspecto plus cordial e allegre, le amplitude del spatulas e del pectore es limitate, le manos e pedes da un impression de mobilitate e de legieressa a tote le typo. Le oculos son nigre o brun, con un characteristic expression de vivacitate, ora calide e passionate, ora scrutiniator e astute. Al elegantia svelte e minute del tractos, sembla corresponder in le racia mediterranee un grande mobilitate spiritual que totevia, tende a degenerar in legieressa e in un expression gesticulante. Tote le fortias psychic son volte plus al externo con un particular expressivitate, il ha notabile vivacitate e dote intellectual, intuition prompte, rapiditate in le apprehender, e predisposition al arte in cuje triumpha le color, le forma e le joia del mundo. Le racia mediterranee, il ha le su territorios plus compacte in le peninsulas iberic e italic, forma grande parte del population de Grecia, del Francia meridional e in Germania se infiltra longe le Rheno; il es presente in le west del Britannia (Galles, e Cornovalia) e in Irlanda, insimul al racia nordic; es diffundite amplamente in le Balkanes e in Ukraina. Le racia alpin representa, per le su typic characteristic physic: brachymorphia e brachycephalia, e de multe alteres particular (facie rotunde, pelle incolor, carentia de barba), le infiltration de un typo asiatic in origine simile al typo mongolic, avantiate in Occidente e miscite se in epocha antiquissime con le europides. Iste infiltration debeva haber loco al termino del etate glacial, quando le via inter le Europa e le Asia tornava a esser practicabile e, longe le via del steppas un horda human de parve gruppos de chassatores penetrava in Europa. On comprende ergo como le “racia alpin”, assi dicite proque circum le catena alpin forma gruppos compacte, con le Alpes non ha originarialmente nihil a que facer. Le su actual distribution depende ab le facto que illes ha cedite continuamente terreno de fronte a racias plus guerrier e active, como le nordic, o le dinaric, usque a reducer se in le zonas montaniose alpin, in le Massif central francese, in le Silva Nigre, in le Forestes de Bohemia e in le Pyreneos. Isto non impedi que le racia alpin, al stato de mixion, forma grande parte del population de tote le Europa continental, e anque del peninsulas meridional e septentrional. Le racia alpin es de parve statura (media m. 1,64), de corporatura basse ma forte e pesante, con trunco longe, brachios curte, spatulas pauc marcate, il ha un natural disposition ad accumular de grassia le corpore (obesitate). Le cranio es brachycephalic, le visage rotunde e large, con mento pauc marcate, con le naso a basse radice, curte e comprimite; le pelle es spisse e incolor, quasi jalnastre, le capillos son dense, rigide e nigre, le oculos obscur, le manco de pilositate del visage, tote iste tractos avicina le racia alpin al racia mongolic. Le typo alpin es prudente, patiente, laboriose et econome; es moderate e conciliate, son iste characteristic que ha date al caricatura litterari le personages e le imagine de Sancho Panza, de Tartarin de Tarascona e del bon soldato Sweik. Immediatemente apud al racia alpin, va mentionate le racia baltic-oriental, que forma grande parte del population de Russia e forni multe del su characteristic al si-nominate “typo slave”, super toto in le visage, marcate ab le grande zygomas, e in le inquiete e complexe psychologia. Anque le typo baltic-oriental trahe origine ab le incontro inter un typo asiatic brachycephalic e brachymorpho, e un typo europee ( le nordic), iste incontro poteva haber se in le epocha in cuje le cultura maglemosian se diffundeva usque le Urales, al nordicos le racia baltic-oriental, debe le su carnation clar; anque hic, como in le racia alpin, le corporatura es forte e pesante, le statura basse (m.1,64 in media), ma le ossatura plus robuste, le spatulas large e ben marcate, le musculos multe disveloppate, le visage es ossose e angulose, con grande zygomas ben marcate, maxilla basse e forte, naso curte e comprimite con le puncta elevate; le capillos son blonde, ma stoppose e cinerari; le oculos son clar, de un celeste incerte, sovente taliate in modo oblique in modo de dar a illes un expression mongolic. Como le homine alpin, le baltic-oriental sembla esser possedite ab un certe discontento, que non se explica, como in le rotunde e pacific alpin, in un labor patiente e precise, e con modos benevolente, ma in un attitute plus clause e irresolute, capace del plus absurde e imprevidibile constrastos. Un potente, informe phantasia, gris e platte como le planas del Europa del Est, nivella le lor animas triste. Le racia baltic-oriental forma le parte major del population de Russia e Ukraina, anque si le nucleo originari del populos slave, in Bielorussia es nordic, illo es diffundite in Polonia, in Bohemia e Slovachia, penetra in Germania usque le linea del fluvio Elba e in Scandinavia a transverso le Baltico, es multe presente in le Balkanes, inter le slavos meridional. Le ultime del racias europee, in ordine de apparition sur le solo de Europa, il es le racia dinaric o adriatic, que debeva penetrar in le Balkanes, ab le Asia Minor in le etate neolithic, quando le hordeo, le grano, le oves, le boves totes de origine anatolic, attingeva le Europa central. Le racia dinaric, il ha territorios compacte in le Epiro, Albania, Bosnia usque le Croatia, le Carinthia e le Tyrol. Es presente in tote le region danubian-balkanic, forma le grande parte del population de Italia (super toto le regiones adriatic), del Germania meridional e central, e le Francia oriental e meridional. Se trova anque in Ukraina e in le Caucaso apud le sede del racia armenoid. Le dinaric il ha alte statura (m.1,75 in media), un forte corporatura svelte, gambas longe e con brachios in proportion plus curte; le cranio brachycephalo con le testa longe e posteriormente platte, le visage con le fronte ample, le supercilios dense e spisse, le naso grande, prominente e aquilin, le maxilla alte e le labios grosse, con le labio inferior carnose; le color del capillos es brun como le pelle e le oculos; le viros dinaric es characterisate ab un forte villositate, in le complexo il ha un impression de energia, de forte soliditate e de instincto passional e il ha un grande attitude musical, de facto quasi tote le grande musicos europee: Chopin, Cherubini, Haydn, Mozart, Listz, Weber, Verdi e Wagner, son fortemente dinaric. Le typo dinaric, respecto al racia mediterranee, es plus simple e rude, non assi subtil ni elegante, ma non sin astutia, habilitate e intuition. Respecto al racia nordic il es plus cordial, gaudiose e rumorose, con un personalitate constructive, minus ric de profunditate, minus aristocratic del nordic, ma con un fundo positive e solide. Le racia dinaric, il pote esser considerate un modification, sur le solo europee, del typo armenoid, correcte ab le elemento nordic. Le typo armenoid o anatolic, se differentia ab celle dinaric pro le thorace plus stricte e curve, le coxa plus longe respecto al gamba, le naso ancora plus grande, carnose, pesante, e con le characteristic forma a 6, le labios son sensual tumide e plen. Iste succincte analyse del elementos racial europee il ha a nos portate a iste resultate: 1) tote le gruppos racial europee, exludite le nordic, debe le lor origine a influentias extraeuropee: euroafrican pro le mediterranee, euroasiatic pro celle alpin e baltic-oriental, microasiatic pro le dinaric. 2) que le area del racia nordic, circum le Baltico e le Mar del Nord, es le unic zona europee, non attingite ab le currentes migratori extraeuropee e pote consider se le reserva biologic de Europa. 3) que sol le homine nordic pote dicer se a tote le effecto, “Homo Europaeus”, e representa ab sempre le modello ideal del humanitate de racia blanc. Le imagine del homine nordic, alte, blonde, con le visage longe e naso subtil, qual le sculptura hellenic lo ha signate per sempre, es como le typic exemplar human del nostre civilisation. Non va oblidate in effecto que le sanguine nordic es presente in tote le Europa, non existe village, anque in Andalusia del sud o in le corde de Sicilia, in cuje alicun habitantes pro le color rosee del pelle, pro le color clar del oculos o del capillos, indica un presentia de sanguine nordic. In realitate, in tote Europa se extende un texito connective de sanguine nordic que crystallisa le diverse stirpes europee circum le typo medie del homine blanc como dato historico - cultural, create ab le infiltration del racia nordic in tote le angulos del continente. Le fundamento nordic del unitate originari del populos indoeuropee, que se concentrava in le Europa atlantic e septentrional, depost le era glacial, e constituiva le nucleo central del futur expansion linguistic e racial del indoeuropeos, ab le Baltico usque le fluvio Ganges, a transverso del Europa, del Asia Minor, le Caucaso, le Iran e le India.