MAIA E MAIO

traduction in interlingua per Francesco Galizia

Maia, in le mythologia grec, esseva le major del Pleiades, le septe filias de Atlante e Pleione. Illa e su sorores, nascite super le Monte Cyllene in Arcadia, es a vices appellate deas montanias, oreades. Simonides de Ceos cantava le "montania Maia" (Maia oureias), illa qui habeva "le vivace oculos nigre". Maia esseva le major, le plus belle e le plus timide del sorores. Eschylo repetitemente la identificava con Gaia. Ab su union con Zeus nasceva Hermes. 

On dice que Maia, insimul al sorores, esseva transformate in un stella per Zeus, pro subtraher la al sposa jelose. In le mythologia roman, illa ha essite identificate con Maia Maiestas (appellate anque Fauna, Bona Dea (le 'bon dea') e Opis (sposa de Saturno), un dea, qui pote esser equivalente a un antique dea del fecunditate e del renascentia del natura in primavera. 

Le nomine maio deriva ab le nomine del dea, de facto le prime e le dece-quinte die de maio esseva sacre a illa. Le prime de maio leflamen (sacerdote) de Vulcano sacrificava a illa un porca gravide, de modo que anque le terra esseva gravide de fructos, un sacrificio apte pro un dea del terra como le “Bona Dea”. Ab iste tradition religiose il deriva anque le substantivo italian “maiale” ("sus maialis") que es anque date in lingua italian al porco.

Altere nota etymologic: Le parola Maio (latino majus, osco-umbre mahiis, greco mahos, sanscrito mahi = terra) deriva ab Maia, matre de Hermes, qui symbolisa le terra, le grande matre. In ultra, ab le radices magh-, mag-, mah- (crescer) origina le vocemajor, forma comparative de magnus, grande.

 

HYMNO HOMERIC A HERMES

Hermes Cyllenius io canta, occisor de Argo,senior de Cyllene e del Arcadia ric de greges,veloce messagero del Immortales, que generava Maiavenerabile, filia de Atlante, unite se in amor con Zeus;illa fugiva le assemblea del Deos beatedemorante in le antro umbrose, ubi le filio de Cronusse habeva unite al nympha con le belle tressas, in le corde del nocte,dum le dulce somno teneva Hera, illa qui habeva le blanc brachios:e ille se celava al Deos immortal, e al homines mortal.Assi io te saluta, filio de Zeus e de Maia:e post haber comenciate ab te, io passara a un altere hymno.Salve, Hermes messagero, generose de gratias, dispensator de benes!

Laudes del Celo del Mar del Terra e del Heroes

In le anno 1903 le grande poeta italian Gabriele D'Annunzio publicava le prime libro del su “Laudes del Celo del Mar del Terra e del Heroes”intitulate a Maia le plus grande del septe stellas del constellation del Pleiades con le subtitulo de “Laus Vitae”,depois in le 1904 veniva publicate le secunde e le tertie libro Electra e Alcyone,in le 1912 in occasion del guerra de Libya con le “Cantiones del gestas de ultramar” exiva le quarte libro Merope,in fin le quinte esseva Asterope dedicate al Grande Guerra con le “Cantos del guerra latin”, le sexste e le septime non esseva scripte.

Natal de Roma 

traduction in interlingua per Francesco Galizia

Le Natal de Roma (Romaia) es un festivitate laic ligate al fundation del citate de Roma, celebrate le 21 de april. Secundo le legenda, narrate anque per Varrone, Romulo haberea de facto fundate le citate de Roma le 21 de april del anno 753 a.C. Le fixation del die, que es reportate per Varrone, se debe al calculos astrologic de su amico Lucius Tarutio. Le Mytho narra re Romulo e Remo qui esseva filios gemines del Deo Marte e del Vestal Rea Silvia, filia del rege de Alba Longa Numitor. Numitor esseva descendente del heroe troian Eneas, e habeva le throno usurpate per le fratre Amulius, qui faceva imprisionar Numitor e le filia. Le gemines esseva jectate in le Tibere. Ma le corbe con le duo fratres esseva depositate per le currente del fluvio al pedes del Ficus Ruminalis ubi un Lupa les nutriva con su lacte, usque quando le pastor Faustulus e le uxor Acca Laurentia non les colligeva e les elevava. Crescite le duo fratres illes esseva recognoscite per Numitor, alora Romulo abatteva Amulius e restaurava al throno Numitor. Depost le gemines fundava un citate super le colle Palatinus, proxime al Tibere, con un aratro trainate per un tauro e un bove, il resultava un sulco quadrate, (citate quadrate) pro limitar le confinio del nove citate; ma le duo fratres habeva un disputa, e Remo esseva occidite per Romulo, qui esseva assi le prime rege de Roma. Post le rapto del Sabinas e un guerra con le rege sabin Titus Tatio, le duo populos (roman e sabin) se univa in un sol Regno. Romulo depost un longe e sage governo, dispareva mysteriosemente, ascendeva al Celo e deveniva le Deo Quirinus protector del Urbe. Desde iste data es derivate le chronologia roman, definite con le locution latin “Ab Urbe condita” (desde le fundation del Citate). Le recurrentia del Natal de Roma es hodie etiam festeate con varie representationes in costume, eventos cultural e artistic e manifestationes jocose. In le epocha fascista, le Regime imponeva iste die pro substituer le festa syndical del 1e de maio, como festa del Labor.

Religiositate Indoeuropee

Per Adriano Romualdi

traduction interlingua per Francesco Galizia

Ares (Marte) - Zeus (Jove)

Le religiositate indoeuropee es filia del tripartition sacral (religion, fortia e labor) del antique populos de Europa. Como on vide in le pantheon germanic con le deos Odin, Thor, Tyr, o anque in cello celtic con Esus, Toutatis, Taranis, anque se le maxime divinitate es Lug. Anque in le pantheon greco-roman, on lo vide con Zeus / Jove, Ares / Marte, Hermes / Mercurio. Le religion indoeuropee es patriarchal, solar, viril, guerrier, nordic; contra cello de typo prearyan, paleoeuropee, que il es matriarchal, lunar, feminin, terrestre que dominava ab sempre le Oriente e le Mediterraneo, e que per ethnia e ideas se avicina al lunar e tenebrose religiones semitic. Le credo religiose del indoeuropeos, exprime in le varie formas le valores del realitate: le intelligentia, le sagessa, le fortia, le beltate, le serenitate, le guerra, le heroismo, le justitia, le libertate, de fronte ad un fortia supreme e impersonal que non ha visage: le Fato. Le deos del populos indoeuropee, son luminose, resplendente de rationalitate superior: le homine los preca in pedes, con le manos aperte verso le celo. Il es un vision que appartine a tote le populos indoeuropee, con le proprie divinitate que per seculos habeva accompaniate le homine indoeuropee in omne gesto del su vita, participe luminose del su heroic conception del mundo e del su defia al voluntate del Fato. Deos hellenic, deos italic, deos germanic, que accompaniara le populos de Europa, per seculos in tote le lor vita politic, militar e religiose. Le ordine religiose reflecte le rigide hierarchia del lor societate, dividite in le tres repartition social: sacerdotes, guerreros, laboratores, que domina sur le populo submisse. Toto isto reflecte le mentalitate viril e patriarchal del populos nordic que on installava in tote le Europa e le rendeva cuna del nostre civilitation. Il es gratias al lor Spirito votate al armas, al guerra, al dominio sur le inimico alien; al culto del sanguine del racia e del solo del Patria. Isto on reflecte in le culto pro le Deo Sol, que signa le rythmo del annos, del seasones, del vita, e iste explica le ric symbologia solar. Al tripartition sacral es associate celle chromatic: le blanc del sacerdotes, le rubie del nobilta e del guerreros, le nigre del artisanes e del paisanos que labora le terra. Le mesme triade chromatic venira pois reprendite laicamente in le Medievo, durante le investimento ritual de un cavallero, qui es symbolicamente vestite con un tunica blanc (le puressa), un malia de ferro rubie (le sanguine infundite in battalia pro le Patria e le proprie senior), e un mantello nigre (le morte, que attende omne guerrero qui se sacrifica pro le ben e le salvation del Nation). Iste triade es le emblema del ver identitate europee insimul al symbologia solar pagan. Le cultura europee non pote facer a minus del studio del antique religiositate e spiritualitate del patres, que rememora le sanguine e le anima del ancestres. Ab un puncto de vista ethno-anthropologic il es assatis interessante le studio del religiositate, como cello del usos e costumes archaic, como defensa del nostre commun identitate. Le prime vanguardas de celle que in le tempore essera devenite le Germanos, le Celtas, le Italicos, le Illyric, le Hellenos, le Persian e le Indian, les initiava a migrar ab le grande bassino anthropologic indoeuropee que era le zona inter le Baltico e le Atlantico, e on superponeva ab le Europa al India, al populationes neolithic preindoeuropee, como élites militar, que les possedeva le maestria in le uso del metallurgia ante del cupro e del bronzo e pois del ferro, imponente al populos submisse le proprie structura social hierarchic e le lor religion, con le proprie Deos celeste e luminose, in opposition al culto feminin del Dea-Matre - con le diverse nomines del varie Mythologias - al cuje voluntate es confidite le destino del homines. Le Deos indoeuropee son connectite con le Sol e le Celo, de cuje derivara pois le Zeus pater del grecos, le Jupiter (Jove) del latinos, le Diauh pità del antique hymnos vedic, le Teiwaz-Týr del Germanos. Le Deo patre celeste, in le su characteres de immutabilitate, omniscientia e omnipotentia, se manifesta in le divinitate Dryeus pater (Patre celo) . A Roma iste religion del Patres, durava per seculos, e que on extingueva gradualmente quando, dominante le ecumene de alora, Roma era patrono del Oriente, assi que le su vision del mundo e de se ipse, esseva influentiate ab un pensamento non indoeuropee. Le mesmo era evenite al Grecos, quando le genio de Alexandro portava le grecitate ad Est usque al India e le su nove subjectos les acclamava Deo-Rege, assi le Hellade moriva, e nasceva le sophisticate Hellenismo de typo oriental. Le mundo grec habera inter le 600 e le 300 a. C. un ver e proprie revolution cultural; in le colonias ionic in Asia Minor e Sicilia, un gruppo de homines de pensamento, - Archimedes, Pythagoras, Talete, Anaximàndro, Demòcrito, Empèdocles, Anaxàgora, Hippocrates, Aristarcho e le grande philosophos Socrates, Platon, Aristoteles, - forniva un serie de interpretationes phisic-materialistic del realitate: le terra exiva ab le partial desiccation del oceanos, le aere, ben que invisibile, era «consistente», Sol e stellas era petras focate, le luce lunar era reflexe, le Terra rotava circum le Sol, le homine veniva ab pisces nascite in le fango, e omne realitate existente era constituite ab atomos, on tractava del plus radical revolta intellectual de ille tempore. Ma le vision sacral del mundo grec era in crise e le spirito del grecitate era morite. Le philologo e anthropologo german Hans F. K. Gunther a proposito del religiositate indoeuropee scribeva: “ Pro le indoeuropeos le problema del anima e del corpore non es nunquam importante, non mesmo in le vita religiose; iste problema non les ha nunquam opprimite, illes non disdigna le corpore pro assignar al anima un valor plus grande. Le idea de un corpore constringite in le mundo, immunde prision de un anima que aspira ultra de isto a un altere mundo, es lontan ab illes”. Le nostre commun identitate ancestral de Europeos es pois ben documentate in le lineas principal, pois que populationes anque inter lor geographicamente multe distante son in possession de forte characteristic commun in le lexico, in le morphologia linguistic, in le grammatica e in le cultura. Secundo le historic del religiones e philologo francese Georges Dumezil, le indoeuropee, il ha in commun le typo de religion, le mythos, le institutiones, le familia; tote le societates indoeuropee il ha le mesme vision del vita e del mundo, illos son ubicunque de typo hierarchic e divise in tres castas functional: productive (homines e feminas libere, commerciantes, artisanes e paisanos), militar (guerreros, cavalleros, chefes de tribos, nobiles e reges), sacral (sacerdotes ) con servos e sclavos in un position de subjection. A capite del societates on trova un rege, qui es electe ab le guerreros, con un autoritate limitate, nos nota le affinitate linguistic inter le nomine indoeuropee regs, le latin rex, le celtic rix, le sanscrito raja e le grec arego, Anque in le Rig Veda e in le poemas epic indian Mahabharata e Ramayana, assi como in le iranic Avesta, in le poemas homeric e germanic, il es describite un nobile societate heroic e guerrier que se superpone a populos subjecte prearyan. Le characteres principal de tote le populos indoeuropee son le fortia e le capacitate de osar, de avantiar ultra omne limite, de gauder in modo intensive le vita, etiam mantenente un profunde senso del deber, del honor, del integritate e del fidelitate. Anque le spirito religiose es evidente, in le poemas e tragedias hellenic, ab Homero usque a Pindaro et Eschylo, in cuje recurre le thema del sophronein, alias del esser e devenir sage non tanto ab un puncto de vista intellectual, ma plus tosto ethic, con respecto e moderation coram le divinitate. Le principio grec del pathein mathros, alias obtener a transverso le suffrentia le sagessa, se manifesta in le homine qui experimenta in se ipse le dolor e le pavor. Il es forsan le plus alte tentative del mundo prechristian de poner se le problema del mal in un conception religiose, que attribue al divinitate le intente de diriger le vicissitude human secundo un designo obscur e mysteriose. Typic del religiositate indoeuropee es le sentimento de tragedia del vita, ubi le homine se altia de fronte al Fato, al mysterio del existentia, que conjunge le homines e le Deos, con respecto e dignitate.