Henrico V

Per William Shakespeare - Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Henrico V. es un drama historic in cinque actos per William Shakespeare, componite inter le 1598 e le 1599. Le drama narra le historia de Henrico V. de Anglaterra, rege qui esseva le conquisitor de parte del Francia del Nord-West, post le victoriose battalia de Agincourt.

Personages:

Le Choro
Rege Henrico V
Le fratres del rege: Duce de Gloucester, Duce de Bedford, Duce de Clarence
Duce de Exeter, oncle del rege
Duce de York, cosino del rege
Contes de Salisbury, de Westmoreland, de Warwick, de Huntingdon
Archiepiscopo de Canterbury

Episcopo de Ely
Conte de Cambridge, cosino e traitor del rege
Lord Scroop de Masham, traitor del rege
Sir Thomas Grey, traitor del rege
Officieros del exercito del rege:
Capitano Gower, anglese
Capitano Fluellen, gallese
Capitano Macmorris, irlandese

Capitano Jamy , scotese
Bates, Court, Williams, soldatos del exercito del rege
Un messagero, anglese
Pistol, Nym, Bardolph, cameradas de Falstaff
Le page de Falstaff
Commatre Quickly, hostessa uxor de Pistol
Carolo VI, rege de Francia
Isabella, regina de Francia
Louis, le Delphino herede del rege
Catherina, princessa de Francia
Alice, le su dama de honor
Duces de Burgundia, de Orléans, de Berry, de Bretania e de Bourbon
Constabel de Francia
Rambures e Grandpré, nobiles francese
Governator de Harfleur
Monsieur Le Fer, soldato francese
Montjoy, heraldo francese
Ambassatores, francese in Anglaterra

Seniores, damas, officieros, soldatos francese e anglese, heraldos e personas

Resumpto del historia:

Le choro introduce le historia que sta per representar se sur le scena, excusante se con le spectatores pro le impossibilitate de render veritic le representation a causa del carentia de medios que il ha le theatro: le choro preca assi le publico de usar le proprie imagination, per reconstruer con le mente illo que non es possibile portar in scena. Cata acto es precedite ab un prologo del choro, que es traditionalmente interpretate ab un sol actor.
Prime acto: Le scena se aperi con le colloquio inter le archiepiscopo de Canterbury e le episcopo de Ely, preoccupate, que le approbation de un designo de lege poterea levar al Ecclesia parte del subsidios e del facilitationes sur le qual vive convenientemente. Assi illes suggere al rege Henrico V, de declarar guerra al rege de Francia, e revindicar le su derectos sur le throno de Francia, que a ille pertine, pois que le succession francese es evenite contra le lege salic, id es per via feminil. Henrico V, qui in passato era un juvene dedicate al joco e al vitios, ora es intertanto devenite un rege sage e amate. Sentite le consilio del duo ecclesiasticos decide de declarar guerra al rege de Francia Carolo VI, al qual ha jam inviate varie missivas in le quales revendicava le su derectos de succession al throno per via de lontan parentelas. Le responsa al missivas arriva a nomine del Delphino herede al throno qui, burlante se del revindication anglese, invia per dono ballas da tennis a Henrico. Iste ultime, inrabiate se, decide de organisar le exercito pro le guerra.
Secunde acto: In un strata de London eveni un colloquio inter le ancian companiones de jocos del rege: Pistol, sposo del hostessa Quickly, Nym, ex fidantiato de Quickly e Bardolph. Le tres cameradas, indolentes e tarde, son reappellate per le page de Falstaff, vetule companion de ebrietate, qui ora es sur le lecto de morte: Falstaff es stato, defacto, renegate per le rege como companion, proque le acquisition del derecto regal lo ha private del possibilitate de ligar se al ancian companias. Le dolor pro isto ha colpate le vetule Falstaff, portante le al morte. Durante que le quatro se despera per le morte del ancian amico, subveni le ordine de partentia per le guerra in Francia. Le homines lassa inde le hostessa e illes vade con le truppas. Poco ante del partentia, Henrico V discoperi un conjura contra le su persona: le Conte de Cambridge su cosino, Lord Scroop de Masham e Sir Thomas Grey, ancian amicos de infantia de Henrico e vendite se al corona francese, son discoperte e arrestate per le monarcha qui le face executar post haber les repudiate. In Francia, intertanto, perveni como heraldo anglese le duce de Exeter, oncle de Henrico V, qui adverte Carolo VI del indignation del monarcha anglese per le infamia recipite post le dono derisori del Delphino, al qual declara le su adversion. Un ultime advertimento del heraldo es sur le destino de Francia: le rege es clamate ad abdicar in favor de Henrico, pena un guerra cruel e sanguinose. Carolo VI on reserva un nocte pro decider.
Tertie acto: Le armea anglese parti ab Southampton directe al costas francese. Le armea de Henrico vade usque al castello de Harfleur e lo conquire. Aspere disputas eveni inter le officieros anglese, le capitanos Gower, Fluellen, Macmorris e Jamy, qui les discute sur le modo de conducer le assedio ad Harfleur. Al corte de Rouen, intertanto, le cosina de Henrico, Catherina, prende lectiones de anglese per Alice le su dama de compania, cadente in numerose errores e a pronunciar le parolas anglese con aspectos farsal. Le rege de Francia, preoccupate per le cadita de Harfleur, on prepara per le contra offensiva que sera guidate per Louis le Delphino su filio, le Constabel de Francia e ab le duces de Orleans e de Bourbon. Le contra offensiva veni annunciate ad Henrico per le heraldo Montjoy. Le franceses, in numero nettemente superior al fortias anglese, jam pensa al victoria secur sur le truppas del armea de Henrico.
Quarte acto: Le duo campamentos los face fronte presso le village de Agincourt. Es nocte funde e, durante que in le campamento francese le phrenesia cresce de hora in hora, le malhumor inter le angleses, fatigate e in inferioritate numeric respecte al plus fresc adversarios, es sempre plus evidente. Henrico, desiderose de reflecter, on approxima in le campamento in incognite: ha assì occasion de parlar, non recognoscite, con Pistol, le su vetule amico, e con altere homines del exercito. Iste ultime les manifesta le lor preoccupation per le lor sorte, maledicente le rege qui le manda a morir sin le possibilitate de redimer se, ante le battalia, le lor anima. Henrico, conscie del situation, replica que le deber de un subjecto es illo de servir le su rege, le qual non es tamen responsabile del anima del subjecto mesme: le peso de iste confession permitte a Henrico un reflexion, in le qual sublinea, in le curso de un longe discurso, como le position de un monarcha sia infelice in determinate circumstantias. Nonobstante le gravamine del su titulo e le peso del su decisiones, Henrico on discoperi de facto de esser un homine inter le homines, necesitose de adjuta e corage. Altia assì un precaria al celo, pro haber le adjuta de Deo in battalia. Con un ultime advertimento le heraldo Montjoy, preca Henrico de desister al combatto, ma le rege non se plica e manda a responder que ille combattera pro revendicar lo que le pertine. Intertanto Le Fer, soldato francese, on infiltra inter le filas inemic e veni discoperte ab Pistol qui, sub le pagamento de duo centos scutos, lo lassa ir libere. In le scena III il ha le monologo plus celebre del obra, quando Henrico responde al cosino Westmoreland, qui il era perplexe per le disparitate del fortias in campo, que ille non desiderava non mesmo un homine de plus, si es destino que nos mori, nos es jam in numero plus que sufficiente; e se nos vive, minus nos es e plus grande sera le nostre parte de gloria; qui nos dividera sol con celle felice poc homines qui potera dicer de haber combattite con le rege le jorno de Sancte Crispin. Seque le battalia con un furibunde lucta inter le duo armeas, ubi a poco a poco le exercito francese es horrendemente decimate ab parte de illo anglese: le franceses, malgrado le nette superioritate numeric e le valente resistentia, les succumbe e les se declara vincite per medio de un message del heraldo Montjoy, anque si ante tamen, illes il ha infringite le regulas de guerra occidente tote le juvene pueros anglese a guardia del carros. Le heraldo consigna a Henrico le conto del perditas: 10.000 franceses, inter le quales 126 princes e 8.400 cavalleros; in vice inter le angleses: Eduardo duce de York, le conte de Suffolk, Sir Richardo Keighley, le nobilhomine gallese Davy Gam e solmente 25 soldatos. De fronte a iste prodigiose exito, Henrico commanda de honorar e sepelir le cadites depost haber intonate le "Te Deum" e le "Non Nobis" e ordina que sia mittite a morte qui se vanta del victoria sin haber recognoscite que Deo ha combattite con le angleses e que solmente es sue le merito del successo.
Quinte acto: Pistol, al qual perveni le notitia del morte del uxor Quickly, se despera in medio al su victoriose cameradas. Al palatio royal de Francia, Carolo VI recipe Henrico V, le qual presenta le proprie revendication sia sur le corona, que sur le Francia integre. Le duce de Burgundia sublinea con emphase quanto le Francia sia cadite in basse ab multe annos e de como carentias e declino il ha conducite le matre-patria in ruina: augura pois un retrovate pace inter le duo nationes, et Henrico vole ligar le pace al signatura del tractato que debe sancir le legato del corona francese a illo anglese. Durante que Carolo VI on va a retirar se pro studiar le proposition, Henrico ha le possibilitate de intertener se con le cosina Catherina, al qual declara le su amor. Le manco de cognoscentia del reciproc linguas constringe le duo a divertente declarationes plen de errores e incomprension linguistic. Al fin Catherina se declara favorabile al matrimonio con Henrico, a pacto que isto sia benedicte per le patre. Assi eveni, e le drama se conclude con le declaration de matrimonio inter Henrico e Catherina e con le choro que recita le epilogo final.

Transposition cinematographic:

 Henrico V, film del 1944, directe e interpretate per Laurence Olivier. 

 Henrico V, film del 1989, directe e interpretate per Kenneth Branagh.

Macbeth

Per William Shakespeare - Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Macbeth, es inter le plus cognoscite dramas per Shakespeare, ma anque le tragedia plus breve. Illo es un tragedia dedicate al themas del ambition e del assassinio, et es devenite le archetypo del desiro ardente del poter e del su periculos. Per le historia Shakespeare on inspirava liberemente al historia de rege Macbeth de Scotia, per Raphael Holinshed e al obra del philosopho scotese Hector Boece. Multe popular e famose es anque le version musical de iste tragedia, le opera lyric Macbeth, musicate ab Giuseppe Verdi, sur le libretto scripte per Francesco Maria Piave.
Personages:  
Duncan, rege de Scotia.  
Malcolm, e Donalbain, le su filios.  
Macbeth, general del exercito de Duncan.  
Banquo, general del exercito de Duncan.  
Macduff, Lennox, Ross, Menteith, Angus, Cathness, nobiles scotese. 
Fleance, filio de Banquo.
Siward, Conte de Northumberland e general del armea anglese.  
Siward le Juvene, su filio.  
Seyton, officiero de Macbeth.  
Baby, filio de Macduff. 
Doctores, anglese e scotese.  
Un portero,  
Un vetulo,  
Lady Macbeth, uxor de Macbeth,  
Lady Macduff, uxor de Macduff,  
Damas de honor de Lady Macbeth,  
Strigas (Hecate e altere duo strigas)  
Gentilhomines, Officieros, Soldatos, Messageros, Assassinos.

Un tragedia cruel

Illo es un tragedia fusc, cruel, ubi domina le mal e le su personages son complexe e ambigue. Lady Macbeth, personification del mal, es animate ab grande ambition e sete de poter: es illa a convincer le marito, sovente indecise, a committer le regicidio (Acto I). Anque Macbeth il ha un certe ambiguitate: le su sete de poter lo induce al delicto, ma proba remorso pro isto, anque si es incapace de repententia. Le supernatural es presente con apparitiones de spectros, phantasmas, que los representa le culpas e le angustias del animo human. In le su follia sanguinose Macbeth ha un sol conforto a transverso le contacto con le supernatural e, al initio del IV Acto, ille va novemente ab le strigas per cognoscer le proprie destino. Le responsa es sol in apparentia assecurante, in realitate es multo enigmatic, ma totevia Macbeth se attrappa a isto con convintion e affronta le inemicos (V acto), usque al momento ubi discoperi le ver significato de ille obscur prophetia. Le thema del poter es disveloppate anque ab altere personages, como le juvene filio de rege Duncan, Malcolm, qui finge de esser indigne del titulo de rege e alora le nobile scotese Macduff, explica a ille qual sia le ver essentia del poter e qual differentia passa inter le regno, anque illo de un persona ambitiose e corrumpite, e le tyrannia. Interessante pois es le reflexion del existentia (Acto V, Scena V) con un famose definition del vita human, dominate ab precarietate e incertitude, themas dominante in le etate ubi Shakespeare viveva: "Le vita non es que un umbra que cammina; un povre comediano que se pavonisa e se agita sur le scena del mundo, per le su ora, e pois non se parla plus de illo; un fabula narrate ab un idiota, plen de rumor e furor, que non significa nihil".

Rege e Lady Macbeth



Resumpto del historia
Le tragedia se aperi in un obscur Scotia de initio Basse Medievo, in un atmosphera de fulgures e tonitros; ubi le tres Strigas (Le Sorores Fatal, le Nornas) las decide que le lor proxime incontro debera evenir in presentia de Macbeth. In le scena sequente, un sergente ferite refere al rege Duncan de Scotia que le su generales, Macbeth, baron de Glamis, e Banquo, il ha vincite le fortias reunite de Norvegia e Irlanda, guidate per le rebelle Macdonwald. Macbeth, parente del rege, es laudate per le su fortia, corage e loyalitate in battalia. Le scena cambia: Macbeth e Banquo durante le lor viage de retorno a casa, quando in un landa, le tres strigas, qui las expectava, compareva a illes. Anque si es Banquo qui per prime le appella, illas se adressa a Macbeth. Le prime striga Hecate saluta ille como Baron de Glamis, le secunde como Baron de Cawdor, e le tertie preannuncia a ille qui devenira rege de Scotia. Macbeth es surprendite e silentiose, assi Banquo ancora un vice las defia. Le strigas las informa que ille sera le ancestre de un nove dynastia de rege. Pois facite le prophetias le tres strigas dispare in le aere. Depost un altere baron, Ross, messagero del rege, arriva subito e informa Macbeth que ille ha acquirite le titulo de Baron de Cawdor, pois que on ha discoperte qui Cawdor esseva le artifice del revolta contra le rege Duncan, assi le prime prophetia es realisate. Immediatemente Macbeth initia ad haber le ambition de devenir rege. Assi Macbeth scribe al su uxor in relation al prophetias del tres strigas. Depost alicun dies, quando Duncan decide de sojornar a Inverness al castello de Macbeth, pro render a ille le honores, Lady Macbeth excogita un plano pro occider le rege e assecurar assi le throno de Scotia al marito. Anque si Macbeth monstra preoccupation al idea de un regicidio, Lady Macbeth al fin persuade ille a sequer le su plano. In le nocte del visita, Macbeth occide rege Duncan, e non es discoperte, ma remane talmente turbate qui Lady Macbeth debe assumer le commando de toto. Secundo le su plano, face suspectar del homicidio le guardias del rege, addormite avante al porta del camera de rege Duncan, facente trovar le pugnales insanguinate in le lor manos. Le mateno postea les arriva Lennox, un nobile scotese, e MacDuff, le loyal baron de Fife. Le portero aperi le portal e Macbeth les conduce in le camera del rege, ubi MacDuff discoperi le cadavere de Duncan. In un simulate attacco de rabie, Macbeth occide le tres guardias ante que iste pote reclamar le proprie innocentia. MacDuff es subito dubitose per le conducta de Macbeth, ma non revela publicamente le proprie dubitas. Intertanto timente per le proprie vita, le filios de Duncan les escappa: Malcom in Anglaterra e Donalbain in Irlanda. Le fuga del legitime heredes accusate del homicidio del patre, face ascender Macbeth al throno de Scotia in qualitate de parente del rege assassinate. Un vice rege, Macbeth, crede que illo que le strigas habeva dicite, ora es complite. Totevia si le strigas las dice le ver, proque le filios de Banquo essera rege, e non le filios de Macbeth? Isto es un ulterior elemento pro occider anque Banquo, ultra al facto que iste era presente in le momento del prophetia. Banquo es mandate in mission, con le promissa de retornar per le cena, ma quando Banquo exi de scena, Macbeth on incontra con le assassinos e ordina a illes de occider Banquo e le juvene filio, Fleance. Le assassinatores occide Banquo, ma Fleance resulta a fuger. Al banchetto on presenta le phantasma de Banquo que sede al posto de Macbeth, ma que solmente Macbeth pote vider lo. Le resto del convitatos es espaventate per le furia de Macbeth verso un sede vacue, usque a quando un desperate Lady Macbeth ordina a totes de vader via. Un vice sol, Macbeth explica al su uxor de haber facite occider Banquo, e que le venita del phantasma es le su vindicantia. In ultra roga al su uxor le motivo del refusa, de Macduff, de venir al festa. Macbeth, inquiete, decide de retornar ab le strigas. In le landa, Hecate, regina del strigas, on incontra con le duo sorores, e promitte a illas que resultera a portar Macbeth al perdition. Macbeth entra in le caverna, durante que illas prepara un potion in le lor caldieron, e roga a illas de responder al su demandas. Le tres sorores accepta, e illas face biber al rege le potion, que le facera haber del visiones. Le prime vision repete a ille "guardate ab Macduff", le secunde dice que necun homine parturite ab femina potera jammais vincer lo. Le tertie vision, in vice, monstra un baby con un corona, que assicura Macbeth, pois que usque a quando le foresta de Birman non marchara verso le su castello, necuno potera batter lo. Macbeth es felice: le foresta non se move; in fin roga al strigas si le descendentes de Banquo essera rege, e illas, post haber monstrate octo reges, dispare. Le pavor que ora lo terrorisa convince Macbeth a mandar assassinos al castello de Macduff per occider le, ma un vice illac le mercenarios discoperi que ille non es ibi (era vadite in cerca de consilio in Anglaterra), e alora les decide de occider le uxor e le filios. Lady Macbeth comencia a esser tormentate per le peso del homicidios ordinate. In un famose scena, Lady Macbeth cammina in le somno e proba a lavar via le imaginari maculas de sanguine ab le su manos. Intertanto in Anglaterra, Macduff on incontra con Malcolm, e refere al legitime herede del defuncte rege de Scotia, de Macbeth e del su tyrannia, e illes va a planificar le invasion de Scotia. Entra in le salon Ross, e refere a Macduff del terribile massacro que es evenite in le su castello, e Mcduff jura vindicantia. Macbeth, ora identificate como un tyranno, vide que multe barones abandona le lucta. Intertanto vicin al castello de Dunsinane le armea de Angus e Lennox, se incontra con le exercito anglese, guidate ab Malcolm con Macduff, Donalbain, e Seyward conte de Northumbria e su filio. Illes son a cognoscentia qui Macbeth ha fortificate le castello per melio defender se ab un attacco. Intra le castello de Dunsinane, Macbeth on senti invincibile, nonobstante le messageros les porta notitias de un proxime attacco ab un exercito multo plus forte del sue. Le parolas del strigas son plus forte del realitate : usque a quando le foresta non camminara, o arrivara un homine non parturite ab un femina, sera impossibile vincer le. Al soldatos, campate in le bosco de Birnan, Malcolm ordina de taliar le ramos del arbores per mascarar le lor numero. Con isto on realisa le tertie prophetia del strigas: portante le ramos del arbores, le soldatos resimila al bosco de Birnan que avantia verso Dunsinane. Intertanto Macbeth ha le notitia del morte de Lady Macbeth (on presume que illa se sia suicidate). Depost haber ironisate sur le existentia, apprende que le foresta marcha verso le su castello. Per le prime vice time de esser vincite, e mitte in dubita le parolas del strigas, que "menti anque dicente le veritate". Le battalia termina con le occision del juvene Seyward e con le confrontation final inter Macbeth e MacDuff. Macbeth pensa con arrogantia que non ha necun motivo de timer MacDuff, proque non pote esser ferite o occise ab "necuno nascite ab femina". MacDuff tamen declara de "esser stato prendite ante del tempore ab le ventre de su matre" e que ergo non era propriemente "nascite" ab femina. Macbeth comprende troppo tarde que le strigas son demonios impostores, que sol vole le nostre perdition. Le duo combatte e MacDuff decapita Macbeth, realisante assi le ultime del prophetias. Anque si Malcolm, e non Fleance, ascende al throno, le prophetia del strigas concernente Banquo esseva retenite veritic ab le publico de Shakespeare, que considerava le rege Jacobo Ie. le diretcte descendente de Banquo.

Transposition cinematographic:

Macbeth, direction per Orson Welles (1948) 

Throno de sanguine, direction per Akira Kurosawa (1957) le historia es in le Japon Medieval 

Macbeth, direction per Roman Polanski (1971) 

Macbeth, direction per Franco Enriquez (1975) 

Macbeth, direction per Béla Tarr (1982)

Sonio de un nocte de medie estate

Per William Shakespeare – Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Personages:

• Puck (o Robin Goodfellow), diaboletto del bosco
  
• Oberon, Rege del Elfes
  
• Titania, Regina del Fees
  
• Lysandro, inamorate de Hermia
  
• Demetrio, inamorate de Hermia
  
• Hermia, inamorate de Lysandro
  
• Helena, inamorate de Demetrio
  
• Egeo, patre de Hermia
  
• Theseo, Duce de Athenas
  
• Hippolyta, Regina del Amazones e sposa de Theseo
  
• Nick Bottom, texitor
  
• Peter Quince, carpentero
  
• Francis Flute, reparator de sufflettos
  
• Robin Starveling, sartor
  
• Tom Snout, plumbero ambulante
  
• Snug, artisan de ligno
  
• Philostrato, le maestro de ceremonia de Theseo
  
• Peaseblossom (Flor de Piso), fee al servicio de Titania
  
• Cobweb (Tela de Aranea), fee al servicio de Titania
  
• Moth (Tineola), fee al servicio de Titania
  
  Mustardseed (Semine de Mustarda), fee al sevicio de Titania

Sonio de un nocte de medie estate (A Midsummer Night's Dream), es un comedia per William Shakespeare, scripte circum al 1595. Le comedia contine tres diverse historias, que los converge verso le celebration del matrimonio inter Theseo, duce de Athenas, e Hippolyta, regina del Amazones. Es sin dubita un del obras plus cognoscite e le plus breve del grande dramaturgo.  
Resumpto del Historia:
Ad Athenas il ha le preparativos del matrimonio inter Theseo et Hippolita, regina del Amazones. Al presentia de Theseo on presenta Egeo, patre de Hermia, con le duo pretendentes del filia pro rogar le su judicio: Hermia refusa de sposar Demetrio, proque es inamorate de Lysandro qui reciproca le su sentimentos. Ben que le duo juvenes son equal per ricchessa, lineage e reputation, Egeo prefere Demetrio e le supplicas del filia non tange le su corde, al contrario, si illa non consenti al nuptias, la facera devenir sacerdotessa de Artemides (Diana). Anque Theseo il ha le mesme opinion: la juvene debe respectar le autoritate paterne. Terminate le audientia Lysandro et Hermia les decide de escappar ab le urbe le mesme vespere, transversante le bosco, pro poter se pois sposar un vice lontan. Hermia on confida con le su amica Helena, inamorate non reciprocate, de Demetrio, le fuga del duo juvenes adjutarea inde anque le amica. Ma Helena tamen durante un discussion con Demetrio in un momento de ira revela le projecto de fuga del duo amantes. Demetrio assi on lanceava a sequer les, sequite a su vice ab Helena. Le bosco tamen es le regno del fees, plen de mysterio e insidias, et es hic que se tressera le historias de altere personages. Intertanto, Oberon, rege del elfes, e le su uxor Titania, regina del fees, face un halto in le mesme bosco ubi son anque le quatro pueros. Anque illes son ad Athenas per prender parte al nuptias de Theseo e Hippolyta, que se celebrara intra brevissime tempore. Oberon volerea que le servitor indian de Titania devenirea su page, ma Titania se oppone. Pro isto Oberon, ingagia Puck, un diaboletto del bosco astute e un poc despectose, appellate anque Robin Goodfellow, pro facer se adjutar: roga al diaboletto de procurar se le succo del “flor de Cupido” le viola del pensata, que ha le magic proprietate de facer inamorar quicunque al qual sia aspergite le oculos con le succo, del prime persona que incontrara al momento del evelia. Pro isto Oberon dice a Puck de asperger le succo sur le oculos del uxor addormite, pro facer inamorar le regina del prime persona que videra al evelia e oblidar toto le resto. Con iste stratagema Oberon vole facer se ceder sin protestar le servitor ab Titania. Proque secundo le su prevision, le regina, a iste puncto non sera plus interessate a ille. Ultra a iste carga Oberon roga a ille de versar le mesme succo sur le oculos de Demetrio pro adjutar Helena, post haber audite un dialogo inter le duo. Ma per error Puck versa le succo sur le oculos de Lysandro qui al evelia vide Helena (qui va sol per le bosco depost esser congedate in modo brusc ab Demetrio) e se inamora de illa desperatemente, con grande contrarietate de Hermia. In le bosco son presente anque alicun artisanes del urbe, que les proba un spectaculo theatral sur le thema de Pyramo e Thisbe pro allegrar le nuptias de Theseo e Hippolyta. Uno de illes, Nick Bottom, il ha un costume con un testa de asino. Puck face a ille un burla: Bottom, non pote plus levar se le costume que portava, e le su testa es devenite vermente illo de un asino. Ille non comprende lo que succede e anque le su companiones les vade via terrorisate. Sera proprie Bottom le prime persona que videra Titania al su evelia e de ille se inamorera, a causa del effecto del succo de amor del flor vermilie. A iste puncto Titania incontra Oberon, qui pote assi realisar le su scopo, per pois liberar la del su incantamento. Oberon in ultra, nota le error de Puck, e ordina a ille de dar le succo anque a Demetrio. Assi ora sia Lysandro qui Demetrio les vole sposar Helena, e querelar se inter illes pro le lor passion e cercante de dar Hermia, le un al altere. Al fin Oberon ordina a Puck de systemar toto inter le inamorates un vice per tote. Oberon face descender un nebula magic sur le bosco in tal modo le quatro pueros les perde de novo e se addormi. Puck pote assi utilisar le viola del pensata per facer in modo qui Lysandro ama de novo Hermia. Puck inde mitte a posto tote le cosas, includite le testa del povre Bottom, assi toto es accommodate: Oberon e Titania son reconciliate, e le quattro juvenes son finalmente duo copulas. Istes son trovate addormite al limitar del bosco le jorno postea ab Hippolyta e Theseo le qual, post haber ascoltate le lor historias decide que anque le quatro juvenes debe sposar se le mesme die insimul a ille e Hippolyta. Anque Egeo patre de Hermia, supervenite depost haber cercate le filia tote le nocte, pote solmente consentir, pois que ora Demetrio ama Helena. Le notitia del proxime tres matrimonios manda in agitation tote le village, includite le laboratores atheniese que les proba le comedia in le bosco, le quales tamen ora son sin le personage principal del lor comedia: Pyramo, que debeva esser interpretate ab Bottom, que tote illes habeva abandonate in le bosco con le testa de asino: Fortunatemente le protagonista de retorno ab le bosco, entra in scena proprie in iste momento de abattimento, e incita le companiones a preparar se per le spectaculo. Al palatio, Theseo, malgrado le advertimentos de Philostrato le ceremoniero, selige proprie le lor spectaculo (Pyramo e Thisbe), pro que sustene que un qualcosa que veni offerite con assi bon voluntate non pote esser refusate. In ultra ha le sensation que le representation serà divertente malgrado le texto del intriga e sicurmente interessante. A iste puncto parti le spectaculo in le spectaculo: le artisanes les mitte in scena un ridicule version del tragedia, le integre tono del representation genera un atmosphera comic ("io senti le visage del mi Thisbe..." "io vide le sono del tu voce.."), in le qual son includite anque un personage in le rolo del leon (causa del equivoco que porta le duo inamorates al morte), uno in le clar de luna e un altere in le parte del muro (con relative foramine a transverso del qual le duo amantes se parla). Le spectaculo pote contar anque sur le exceptional interpretation del artisan de sufflettos Francis Flute, qui interpreta (in maniera del toto singular) le rolo de Thisbe. Le tragedia deveni un farsa ubi tote les ride usque al lacrimas. Le artesanes al fin son anque recompensate ab Theseo, divertite per le spectaculo. Le obra on conclude con le entrata in scena de Puck. Le diaboletto on congeda dicente que si le spectaculo non es placite al publico, le publico pote finger de haber dormite toto le tempore, e lo invita a considerar le spectaculo como un producto del sonios.

Origines

Non se sape con certidute quando le comedia esseva scripte o mittite in scena pro le prime vice, ma on presume inter 1594 e 1596. Alicun habe avantiate le hypothese que poterea esser scripte in le februario del 1596 per un representation in occasion del matrimonio inter Sir Thomas Berkeley et Elizabeth Carey. Non es certe qual genere habe inspirate le historia, anque si alicun motivos son retraciate in le litteratura classic; a exemplo, le historia de Pyramo e Thisbe es narrate in le Metamorphose per Ovidio, durante que le transformation del testa de Nick Bottom in ille de un asino face referentia a Le Asino de auro per Apuleio - duo obras litterari que Shakespeare pote haber studiate a schola. Ultra a isto, plus o minus in le mesme periodo in le qual iste comedia esseva componite, Shakespeare scribeva Romeo e Julietta, et es possibile relevar in le intriga que ha per protagonistas Pyramo e Thisbe un elaboration in clave comic del tragedia

Transpositiones cinematographic:

Le comedia scripte per Shakespeare ha inspirate diverse films. Un del prime importante film sur le Sonio esseva lo que de Max Reinhardt e William Dieterle. In le 1968 Peter Hall interpretava le atmosphera psychedelic del annos sexanta con un pellicula basate sur le famose production del Royal Shakespeare Company, de vanguarda per ille epocha, Judy Dench recitava in le parte de Titania. Un altere film basate sur un production del Royal Shakespeare Company era ille del 1996 directe per Adrial Noble. In le1999 Michael Hoffman reuniva un cast hollywoodian: Kevin Kline in le rolo de Bottom, Michelle Pfeiffer in le rolo de Titania, Sophie Marceau in le rolo de Hippolyta, e Calista Flockhart in ille de Helena, Rupert Everett in ille de Oberon. Iste adaptation cinematographic transfereva le loco del comedia in Toscana al fin del XIX seculo.