Le Mercante de Venetia

Per William Shakespeare – Traduction in Interlingua per Franco Galizia

Le mercante de Venetia (The Merchant of Venice) es un obra theatral per William Shakespeare, scripte probabilemente inter le 1596 e le 1598. Le historia del obra reprende celle de un novella italian de ser Giovanni Fiorentino, clamate Il Giannetto, prime novella del jornata quarte del recolta de cinquanta novellas clamate Il Pecorone, que Shakespeare habeva modo de cognoscer in le traduction per William Painter. In particular de iste novella son conservate, quasi intacte, le personages correspondente a Bassanio, Shylock e Portia, ultra que del penal de un libra de carne.

Personages:

• Le Doge de Venetia.
  
• Le Prince del Marocco, pretendente de Portia.
  
• Le Prince de Aragon, pretendente de Portia.
  
• Antonio, mercante de Venetia.
  
• Bassanio, sue amico, pretendente de Portia.
  
• Gratiano, amico de Antonio e de Bassanio.
  
• Solanio, amico de Antonio e de Bassanio.
  
• Salerio, amico de Antonio e de Bassanio.
  
• Lorenzo, amante de Jessica e amico de Antonio e de Bassanio.
  
• Shylock, ric mercante hebree.
  
• Tubal, sue amico.
  
• Lancillotto Gibbose, servo de Shylock.
  
• Vetulo Gibbose, patre de Lancillotto.
  
• Leonardo, servitor de Bassanio.
  
• Doctor Bellario, Portia travestite ab advocato.
  
• Stefano e Baldassarre, servitores de Portia.
  
• Portia, ric domina.
  
• Nerissa, sue camerera.
  
• Jessica, filia de Shylock.
  
• Nobiles de Venetia.
  
• Officieros del Corte de Justitia.
  
• un carcerero.
  

(EN) «I hold the world but as the world, Gratiano - a stage where every man must play a part » (Antonio a Gratiano, Acto I, Scena I)

(IA) «Io considera le mundo per celle que es, Gratiano: un scena sur le qual cata uno recita le proprie parte.»

Resumpto del Historia:

Venetia, XVI seculo. Bassanio, juvene gentilhomine venetian, volerea le mano de Portia, ric domina de Belmonte. Per cortesar dignemente Portia, roga al su carissime amico Antonio 3.000 ducatos in presto. Antonio, anque si vole ben a Bassanio, non pote prestar a ille moneta, pois que lo ha integremente investite in le trafficos maritime con le Oriente. Totavia garantirà per ille presso Shylock, un ric usurero hebree, qui es depreciate per le christianos e que a sue vice les deprecia. Supertoto non supporta Antonio, le mercante de Venetia, que presta moneta gratuitemente, facente assi abassar le taxo de interesse in le citate, e que lo humilia publicamente con pesante insultos. Nonobstante isto, Shylock se accorda de prestar a Bassanio le moneta, con le garantia de Antonio. Le hebreo tamen, in caso de mancamento del pagamento, vole un libra del carne de Antonio. Bassanio cerca de facer desister Antonio de dar le su garantia al presto, ma ille es secur de poter soldar le debita, pro que tres naves sue son in viage per reportar a Venetia ricchessas novem vice plus grande. Le tempore concedite per le saldo del presto es de tres menses, durante que le naves arrivara post duo. Bassanio assi va a Belmonte a casa de Portia; ubi le tres pretendentes de illa tamen, secundo le voluntate del sue defuncte patre, per obtener le su mano, les debe seliger, inter tres scrinios contrasignate ab un enigma, cello juste. Bassanio, seligente le plus modeste, resulta a vincer le proba e sposa Portia, la qual es jam inamorate de ille. In vice le amico de Bassanio, Gratiano, sposa Nerissa le camerera de Portia. Intertanto le infortuna percute Shylock: sue filia Jessica de facto, adjutate ab Lancilotto le su servo gibbose, fuge de casa per sposar un christiano de nomine Lorenzo, amico de Antonio e Bassanio. Le puera es fugite portante con sé ipse 2.000 ducatos e supertoto le scrinio contenente le anello donate a Shylock ab le defuncte uxor. Le unic consolation de Shylock es le mesme infortuna de Antonio: proque le su tres naves son disperse in mar, assi ille non poterà soldar le debita in tempore. Intertanto Portia e Nerissa las dona al lor maritos un anello, signo del lor amor, facente promitter a illes de non separar se jammais ab illos usque a quando le amor les ligarà al lor consortes. Shylock porta Antonio de fronte al Doge e al Corte de Justitia e roga de facer valer le su derecto. Nonobstante le cruelitate del proposito, le Doge non pote refusar de applicar le lege, perque le caso crearea un precedente damnose per le Stato. Bassanio e Gratiano sapite le facto, les partiva immediatemente per Venetia in adjuta de Antonio. Portia, vole anque illa salvar Antonio, alora on travestite se ab advocato vadeva con Nerissa qui la sequeva vestite como assistente, a Venetia, e a custodia del casa esseva lassate Lorenzo e Jessica. Un vice arrivate in tribunal, Portia, presentate se como Doctor Bellario, le advocato e consultor del Doge, invita Shylock ad acceptar le 6000 ducatos offerite a ille ab Bassanio, ora ric per haber sposate Portia, al fin de extinguer e liquidar le debita del amico e haber assi misericordia. Ma le odio del usurero per le christianos, fomentate anque per le abandono del filia, impedi a ille de desister del su intention. Shylock, al contrario, roga como de accordo, que sia pagate le debita con le libra de carne de Antonio. Le Doctor Bellario finge de esser de accordo con ille sur tal derecto, citante le Edicto del Estranieros, ma comunica a ille que, pois que le contracto parla sol de carne, si haberea effundite anque un sol gutta de sanguine, le sue benes esserea dividite inter Antonio e le Stato e ille condamnate a morte. Le Doge concede a ille le gratia del vita e Antonio renuncia al su parte a condition, que sia cedite al su morte al filia Jessica e Shylock on convertera al christianismo, pena assatis plus grave per le usurero. In iste condition Shylock, vincite, renuncia al su proposito. Bassanio on complimenta con le Doctor Bellario per haber salvate le su amico e le roga como pote regratiar le. Le false advocato le roga solmente le su anello, Bassanio esita, a causa del valor de affection del anello, ma stimulate per le honor e le gratitude al fin lo cede. Le mesmo es obligate a facer Gratiano per le assistente. Quando tote le amicos retornava a Belmonte, Portia e Nerissa las roga al lor maritos le anellos, ma ambes explica le occurrentia. Inde le duo uxor faceva creder a illes, de haber passate le nocte con le nove possessores del anello per recuper los, ante de revelar a illes, que il era proprie lor le advocato e le su assistente. Antonio garantiva de novo per Bassanio, qui jura de non separar se jammais del anello. Successivemente Nerissa refererà a Lorenzo que le benes de Shylock essera sue e de Jessica, depost le morte del usurero hebree. Intertanto Antonio, veni a saper que le su tres naves son retornate san e salvate a Venetia.

Structura

Le obra es subdivise in cinque actos e comprende duo intriga que on explica in parallelo e on tressa inter lor. Le prime es celle sur le presto que Shylock concede ad Antonio con le pignore del libra de carne; le secunde reguarda le cortesamento de Portia con le selection inter le tres scrinios. Le loco del action theatral on alterna inter Venetia, citate de commercio e de affaceres, del nove mundo burghese, e Belmonte, le ric e fabulose palatio de Portia in cuje on explica le celebration del amor. Si Venetia es le mundo del crude realitate quotidian, Belmonte es le mundo del romance e del evasion del vita quoditian. Anque per quanto reguarda le stylo, le scenas de Venetia utilisa prevalentemente le verso libere discursive o le linguage comic, durante que in celle de Belmonte prevale un tono plus elaborate e rhetoric, que resalta, ad exemplo, in le discursos del cortesatores de Portia. In le theatro anglese del epocha le comedia comprendeva typicamente un intriga principal e un secundari; ma in le Mercante le duo intrigas il ha le mesme relievo, illos e le duo locos son ligate, dunque, on confronta e on respice uno in le altere. Le historia es dividite in un parte de introduction e in tres sequentias de duo jornatas catauno; in totes es presente le alternantia de loco inter Venetia e Belmonte. Le introduction comprende le prime duo scenas del prime acto e contine le initio del duo intrigas. Le prime sequentia comprende le tertie scena del prime acto e le integre secunde acto, con le signatura del contracto, le cortesamento fallite del prince del Marocco, le fuga de Jessica, le cortesamento fallite del prince de Aragon. Le secunde sequentia comprende le tertie acto, con le cortesamento vincitor de Bassanio, le notitia del ruina de Antonio (son dunque passate le tres menses previste per le contracto de presto), e le decision de Portia de intervenir al processo sub travestimento. Le tertie sequentia comprende le quarte e quinte acto, con le processo e le successive retrovar se del personages a Belmonte e le felice conclusion del intriga amorose. Portia
Inter tote le heroinas del comedias romantic de Shakespeare, Portia es un inter le plus notabile e attrahente. Illa es belle, cortese, ric, intelligente e prompte, e recerca qualitate elevate in le su cortesator. Obedi al testamento del patre, que la obliga ad acceptar le cortesator que seligerà le scrinio juste, ma al mesme tempore on cerca tenacemente de haber Bassanio. Quando illa veni a saper del difficile situation de Antonio, il ha le idea de travestir se ab advocato, e al processo resulta a superar Shylock in astutia. Portia vince le causa facente referentia al formulation litteral del contracto de presto inter Shylock e Antonio, e inde prevale basante se plus sur un detalio technic plus tosto que sur le merito del question. Le nomine del personage proveni ab cello de Porcia Catonis, domina roman filia de Caton le Uticense e uxor de Marco Junio Bruto, con la qual Portia es comparate in le texto (I Acto, Scena1).

Romeo e Julietta

Per William Shakespeare - Traduction in Interlingua per Franco Galizia

Romeo e Julietta (The Most Excellent and Lamentable Tragedy of Romeo and Juliet), es un tragedia per William Shakespeare, componite inter le 1594 e le 1596, et es inter le su plus famose e representate, ultra que un del historias de amor plus popular al mundo; que il ha assumite in le tempore un valor symbolic, e devenite le archetypo del amor perfecte, ma adversate per le familias e le societate. Numerose son le reduction musical e theatral (per exemplo: le poema symphonic per Cajkovskij, le balletto per Prokof'ev, le operas lyric per Gounod, per Bellini e le musical american West Side Story) e cinematographic (inter le plus popular celle sub le direction de Zeffirelli).

Personages:

Escalo, prince de Verona.
Le Conte Paride, juvene nobilhomine, parente del prince.
Montecchi, patriarcha del familia.
Madonna Montecchi, uxor de Montecchi e matre de Romeo.
Romeo, filio de Montecchi.
Capuleti, patriarcha del familia.
Madonna Capuleti uxor de Capuleti e matre de Julietta.
Julietta, filia de Capuleti.
Le Nutrice de Julietta.
Mercutio, parente del prince e amico de Romeo.
Benvolio, nepote de Montecchi, cosino de Romeo.
Tebaldo, nepote de Madonna Capuleti.
Baldassarre, servitor de Romeo.
Abraham, servitor del familia Montecchi.
Samson, Gregorio e Antonio, servitores de casa Capuleti.

Fratre Lorenzo e Fratre Johannes, patres franciscan.

Resumpto del historia

In le prologo, le choro narra como duo nobile familias de Verona, le Montecchi e le Capuleti, son per generationes inemicos, e que ab le duo patriarchas adversarios descende un copula de amantes, nascite sub un stella maligne, a cuje le lor tragic suicidio facera poner fin al conflicto.
Le prime acto (componite ab cinque scenas), comencia con un rixa de strata inter le servitores del duo familias (Gregorio, Samson, Abraham e Benvolio), interrumpite ab Escalo, Prince de Verona, le qual annuncia a illes que, in caso de ulterior combattos, le capites del duo familias sera considerate responsabile e pagara con le vita; inde face dispersar le turba. Le Conte Paride, un juvene nobile, il ha rogate al Capuleti de dar a ille in sposa le filia Julietta, de poco minus quattuordece annos. Capuleti invita ille ad attender, proque considera le filia ancora troppo juvene, ma al insistentia de Paride, permitte a ille de facer le corte a illa e de attirar le su attention durante le ballo in mascara del jorno sequente. Anque le matre de Julietta cerca de convincer la ad acceptar le proposta de Paride; iste scena, introduce le Nutrice de Julietta, le elemento comic del drama. Le juvene filio de Montecchi, Romeo de dece-sex annos, es inamorate de Rosalina, un juvene del familia Capuleti (personage que non compare jammais), la qual, per un voto de puressa e castitate, non vole corresponder al attention de Romeo. Mercutio (amico de Romeo e familiar del Prince) e Benvolio (cosino de Romeo) les cerca in van de distraher Romeo ab le su melancholia, pro isto les decide de vader mascarate al casa de Capuleti con Romeo, pro diverter se e oblidar le delusion. Romeo, qui spera de vider Rosalina al ballo, incontra in vice Julietta. Le duo pueros se excambia poc parolas, ma sufficiente a facer les inamorar le uno del altere e a basiar se. Ante que le ballo termina, le Nutrice revela a Julietta le nomine del juvene Montecchi e Romeo apprende que le puera es le filia de Capuleti.  
Le secunde acto (componite ab sex scenas), initia quando Romeo on congeda ab le su amicos e, riscante le vita, remane sol in le jardin del Capuleti depost le fin del festa. Durante le famose scena del balcon, le duo pueros se declarava le lor amor e les decide assi de sposar se in secreto. Le jorno sequente, con le adjuta del Nutrice, le franciscan Fratre Lorenzo univa in matrimonio Romeo e Julietta, sperante que le lor union pote portar pace inter le respective familias.  
In le tertie acto (componite ab cinque scenas), tote le cosas vadeva mal quando Tebaldo, cosino de Julietta e de temperamento irose, incontra Romeo e cerca de provocar un duello con ille. Romeo refusa de combatter contra Tebaldo, que ora es anque un sue cosino, ma Mercutio (qui ignora isto) accepta le defia. Tentante de separar les, Romeo sin voler lo, permitte a Tebaldo de ferir Mercutio, qui mori. Romeo, per le ira, occide Tebaldo per vindicar le morte del amico. Intertanto perveni le Prince Escalo, le qual roga qui haberea provocate le mortal rixa e Benvolio narra de como Romeo habe tentate in van de placar le offensas e le vexation de Tebaldo. Domina Capuleti mitte in dubita tamen, tal conto pois que facite ab un Montecchi. Le Prince alora condamna Romeo solmente al exilio, proque Mercutio era sue familiar e Romeo il ha agite per vindicar lo. Assi Romeo deberà lassar le citate ante del alba del jorno sequente, non plus tarde del cambio del guardia, alteremente serà condamnate a morte. Julietta apprende intertanto per le su Nutrice del morte de Tebaldo (sue cosino) e del banno per Romeo e, desperate, roga al Nutrice de trovar Romeo, e de portar a ille le su anello e de incontrar la per le ultime adieu. Le Nutrice inde on reca ab fratre Lorenzo, ubi Romeo il ha trovate refugio e insimul les concorda de facer incontrar le duo sposos. Intertanto le Conte Paride incontra le familia Capuleti per rogar del nuptias con Julietta e illes decide de fixar le data per le jovedì sequente, per sollevar le moral al filia credente que illa on desperava in lacrimas per le morte de Tebaldo. Le duo sposos pote assi passar insimul un unic nocte de amor. Al alba, eveliate per le canto del alauda, messagera del mateno (que illes volerea que esseva le canto nocturne del rossiniolo), illes se separava, e Romeo fuge a Mantova. Le matino postea Julietta apprende per le su genitores del data del nuptias con Paride e, al su refusa, veni verbalmente aggredite per le patre, que menacia de dishereditar la e chassar la ab le su casa. Julietta roga in van conforto al su Nutrice e pois, fingente un repententia, manda iste a rogar al su parentes le permisso de vader a confessar se con fratre Lorenzo, per expiar le torto facite al su familia con le su refusa. Le quarte acto (componite ab cinque scenas), initia con un colloquio inter fratre Lorenzo e Paride, qui le annuncia le matrimonio con Julietta per jovedì. Poco depost perveni le puera, que on trova de fronte al Conte e per congedar lo es constringite a facer se basiar. Exite Paride illa on adressa desperate a Fratre Lorenzo, le religiose experte in herbas medicamental, excogita un solution al drama e consigna a Julietta un potion-somnifero que la portarà a uno stato de morte apparente sol per quarantaduo horas, in realitate un somno profunde con relentamento del pulsation cardiac (imperceptibile), per non sposar Paride e fugir. Intertanto le Fratre manda a Mantova le su fidate assistente, Fratre Johannes, a informar Romeo proque ille pote attinger la al su evelio e fugir ab Verona. Retornate a casa, Julietta, finge le proprie approvation al nuptias e venite le nocte, bibe le potion e on addormi in un profunde somno. Al mateno le Nutrice nota perturbate le "morte" de Julietta. Le juvene veni sepulte in le tumba de familia ubi reposa anque Tebaldo. In le quinte acto (componite ab tres scenas), Romeo veni a saper per le su servitor Baldassare (qui ha assistite al funerales de Julietta sin saper del retroscena) del morte del su sposa. Romeo desperate on procura un veneno (arsenico) con le intention de retornar a Verona, a salutar per le ultime vice le su sposa e levar se le vita. Intertanto fratre Lorenzo apprende ab fratre Johannes que non ha potite consignar a Romeo le message, pois que Mantova es sub quarantena per le peste. Romeo attinge rapidemente Verona e in secreto entra in le crypta del familia Capuleti, ordinante pois al servitor Baldassare de vader via e lassar lo sol, determinate a unir se a Julietta in le morte. Hic, tamen, trova Paride, anque ille in lucto venite a plorar le morte de Julietta. Paride recognosce Romeo e volerea arrestar lo, nasce assi un duello in le qual Paride remane occise. Le page de Paride (que era remanite foras de guardia) curre a clamar le guardias, durante que Romeo, depost haber guardate teneremente Julietta un ultime vice, on invenena pronunciante le famose phrase: «E assì con un basio io mori». Intertanto arriva fratre Lorenzo, qui incontra Baldassare e apprende que Romeo es jam ab medie hora in le crypta. Le fratre, comprende que qualcosa de fatal sta per evenir e curre inquiete in le crypta, ubi vide le corpores exanime de Paride e Romeo. Julietta intertanto on evelia, le fratre cerca in un prime momento de celar a illa le veritate ma pois dice: "Un potere plus grande, a cuje nos non pote opponer se, ha frustrate le nostre planos", sentente inde del voces que se avvicina supplica Julietta de vader via, ma al refusa de illa, fuge espaventate. Julietta al vista de Paride e Romeo morite apud a illa, on occide transfigente se con le pugnal de Romeo, per unir se a ille in le morte. In le scena final, le duo familias e le Prince Escalo les vade al tumba, ubi Fratre Lorenzo revela a illes le amor e le matrimonio secrete de Romeo e Julietta. Le duo familias, como anticipate in le prologo, se los concilia e les pone fin al lor sanguinose disputas, ma le Prince les maledice per le lor odio, que ha causate le morte del lor filios. Le Prince on allontana pronunciante le ultime phrase del tragedia: «Un triste pace porta con se ipse iste matino: le sol, affligite, non monstrerà le su visage. Nos vade a parlar ancora de iste triste evento. Alicun habera le pardono, alteres un punition. Que jammais esseva un historia assì plen de dolor como iste de Julietta e del su Romeo.»

Romeo e Julietta in le litteratura italian Le nomines del duo familias in lucta il era jam note in le Tres-cento, inserite ab Dante in le su Comedia (precisemente in le canto VI del Purgatorio, versos 105-106-107):

«Veni a vider Montecchi e Cappelletti,

Monaldi e Filippeschi, homines sin cura:

illes jam triste, e iste con suspecte!»

Solmente le Montecchi son originari de Verona, le Capuleti (que in realitate se clamava Cappelletti) proveniva in vice ab Brescia, anque si illes se trovava a Verona usque al annos del permanentia de Dante; in le actual casa de Julietta, ubi, le lor presentia es testimoniate ab le insigna nobilari sur le clave de volta del arco de entrata al corte del edificio. Non se sape de luctas inter le Montecchi e Cappelletti. Le notitias sur le Montecchi veni depost que illes esseva bannite ab le citate, per le Senior de Verona, Cangrande della Scala, depost que illes habeva tentate un complot contra de ille. Le contexto historic in Dante non face referentia al historia del amor contrastate inter le amantes de iste familias, ma parla del duo familias, commiserante los, pois que il era familias «jam triste». Luigi da Porto in le su Historia novemente retrovate de duo nobile amantes, publicate in le 1530 circa, da al historia multo del su forma moderne, renominante le juvenes Romeus e Julietta e transportante le action ab Siena a Verona, al epocha de Bartholomeo della Scala, in le 1301-1304. Da Porto presenta le su novella como historicamente ver e in le narration son jam presente elementos clave como: personages correspondente a celle de Shakespeare (Mercutio, Tebaldo e Paride), le rixa, le morte de un cosino del amate per parte de Romeo, le banno ab le citate de iste ultime, e le tragic fin de ambes in cuje Romeo prende un veneno e Julietta on transfige con un pugnal. Da Porto trovava forsan inspiration ab le vision del duo roccas a Montecchio Maggiore, que los appare contraponite inter illos. In ultra le su conto sembla reflecter se historias autobiographic, como le su amor con Lucina Savorgnan, in le contexto del luctas inter familias nobile in Friuli.

Othello Per William Shakespeare - Traduction in Interlingua per Franco Galizia

Othello (Le tragedia de Othello, le Moro de Venetia, The Tragedy of Othello, the Moor of Venice) es un tragedia per Shakespeare scripte circum le 1603. Le prime representation documentate del obra eveniva le 1º novembre 1604 al Whitehall Palace in London.

Personages:

Le Doge de Venetia
Brabantio, senator, patre de Desdemona
Gratiano, fratre de Brabantio, nobile venetian
Lodovico, parente de Brabantio, nobile venetian
Othello, dicite “Le Moro”, general al servicio del Republica de Venetia
Cassio, locotenente de Othello
Iago, vexillifero de Othello
Roderigo, juvene gentilhomine venetian
Montano, predecessor de Othello al commando de Cypro
Un buffon, al servicio de Othello
Desdemona, filia de Brabantio
Emilia, uxor de Iago Blanca, prostituta, amante de Cassio
Un heraldo Senatores (membros del Consilio del Dece), gentilhomines de Cypro, marineros, officieros, messageros, musicos, personas del corte.

Le historiaa, que es inspirate a un novella scripte per Giovan Battista Giraldi Cinzio, on concentra sur le tormentos interior e sur le processo psychologic e le jelosia de Othello, orgoliose general del Republica de Venetia, per le amate uxor Desdemona, que, a causa del insinuationes de Iago, illa es suspectate de haber un relation con Cassio, que los termina a mal comprender e a incomprension con Desdemona, que va a preluder al omicidio-suicidio final. Othello es assì devenite un archetypo del passion amorose que, avertite per le jelosia, conduce Othello al autodestruction.
Resumpto del historia:
Othello es un general Moro al commando del soldatos del Republica de Venetia, que ha sposate in secreto Desdemona, amate filia del senator Brabantio. Roderigo un nobile venetian qui ama le juvene Desdemona, veni tamen, a saper del matrimonio del domina ab le vexillifero de Othello Iago, un soldato que proba un forte resentimento per Othello, proque ille ha preferite promover de grado le su amico Cassio al posto sue, e pois que suspecta que Othello il ha jacite con le su uxor Emilia; Iago inde induce Roderigo a disvelar del matrimonio secrete, al senator Brabantio. Le senator Brabantio, sapite le facto, es assi infuriate que, volerea facer decapitar le povre Othello, ma in le mesme momento perveni a Venetia, le notitia que le Turcos con un grande flotta, son prompte ad attaccar le insula de Cypro. Le Doge vole inde sentir per Othello le su version del factos: ma quando Brabantio lo accusa de haber seducite le filia recurrente al magia, Othello replica que le lor amor es sincer e qui Desdemona on es inamorate de ille, emovite per le triste historias del su vita. Le domina confirma iste version del factos, e le processo on claude assì con le absolution de Othello, anque si Brabantio instilla in le protagonista le dubita qui Desdemona poterea trair lo. Intertanto le Doge ordina a Othello de partir con le exercito in direction de Cypro a substituer Montano al commando del insula; ille vade con Desdemona, le locotenente Cassio, le perfide vellixifero Iago e le su uxor Emilia. Othello de facto non nutri necun resentimento per Iago, le qual resulta a facer recader le culpa del calumnia sur Roderigo. Un vice arrivate a Cypro, a Othello veni referite que, le flotta turc es submergite durante un tempesta; le truppas venetian pote assì festear le fin del periculo del invasion turc. Intertanto le infidel vexillifero Iago architecta le su plano, que initialmente previde de discreditar Cassio al oculos de Othello; assi Iago face inebriar Cassio e stimula un rixa inter ille e Roderigo, que Othello es constringite a sedar. Como consequentia de isto, Cassio es private del su grado militar; Iago, astutemente, convince Cassio a rogar a Desdemona de interceder presso Othello per facer le haber de novo le grado que ille habeva; contemporaneemente, ille lassa intender a Othello que on ha un relation amorose inter Cassio e Desdemona. Assì, quando Desdemona supplica le marito de integrar novemente Cassio al su grado, Othello vide in illo un proba de quanto habeva insinuate Iago, qui, con multe habilitate, ha usate a proprie avantage le reporto de amicitia inter le domina e le ex locotenente de Othello. Assi Iago pote inde proceder al secunde parte del su plano criminal: con le adjuta del ingenue uxor Emilia, Iago entra in possession de un preciose pannello de naso de Desdemona, que es le prime dono facite a illa ab Othello, e inde sentimentalmente assatis importante per ille. In ultra le pannello, dono de un maga egyptie, esseva confidite a Othello, per le matre sur le lecto de morte. Iago cela le pannello in le camera de Cassio, al fin de compromitter lo definitivemente, e pois organisa un trappa per Othello: dice a ille de voler dismascar Cassio, pro isto lo face celar in le camera durante que ille parlarà con le rival. Iago roga a Cassio del su relation con un cortesana, Blanca, ma Othello on decipe e crede obviemente que Cassio on vanta de haber seducite Desdemona. Anque le reaction de Blanca al discoperta del pannello de naso de Desdemona, es utilisate per le astute Iago per le proprie interesse personal; assi ille convince Othello, qui ha vidite toto, que le jelosia del cortesana sia debite al relation de Cassio con Desdemona. Destruite per le dolor e le jelosia, Othello es ora determinate ad occider le uxor e dice a Iago de eliminar anque Cassio. Le situation pejora anque per un evento externe: un message portate ab Ludovico, parente de Brabantio, per parte del Doge, que dice de facer retornar Othello in Patria e assignar le commando de Cypro a Cassio. Le gaudio de Desdemona pro le promotion del amico Cassio e de poter retornar a Venetia con le marito, son interpretate ab Othello, ora folle de jelosia, como un ulterior proba del traition del su uxor con Cassio, tanto que le general claffa in publico le uxor, e la accusa de haber lo traite. Depost le litigio de jelosia per Othello contra Desdemona, Iago assecura le domina sur le facto que le marito es irritate pro question politic. Celle vespere Desdemona, per un obscur presagio, face preparar le lecto con le pannos nuptial ab Emilia, qui non ha idea del complot organisate ab sue marito Iago. Subito depost, le vexillifero usa le passion infelice de Roderigo per Desdemona, pro inducer lo a occider Cassio: Iago de facto fraude Roderigo, dicente le que eliminar Cassio es le unic modo pro impedir que Desdemona parti con Othello per un imaginari destination in Mauritania. Roderigo aggrede Cassio in un imboscada nocturne, ma il ha le pejo, ma Cassio pois es ferite ab Iago que, gratias al tenebras, non es recognoscite e pote inde finger de currer in succurso del amico, e da le colpo de gratia a Roderigo, que assi non pote parlar. Iago pois accusa del tentate delicto Blanca, e la face imprisionar. Othello furiose per le jelosia, non es plus in grado de rationar: in le ultime incontro con Desdemona, ille accusa le uxor de traition con Cassio e le face creder que le su presumpte amante es morite in le imboscada. Desdemona initia a lacrimar pro le dolor, e alora Othello la suffuca sur le lecto matrimonial. Al retorno de Emilia e de alteres personas, Othello confessa de haber occidite le uxor e adduce como proba le pannello de naso retrovate sur le jaco de Cassio. Emilia comprende le veritate e, quando illa initia a revelar le intriga, Iago, in le confusion general, la occide e pois fuge via. Anque quando es capturate, Iago on refusa de explicar le motivo del su ager, anque si un littera de Roderigo clarifica tote le su intrigas. Othello, qui comprende le su fatal error, non resiste al remorso e al dolor e on pugnala a morte, morente sur le corpore de Desdemona. Iago, pois veni portate via, e condamnate a morte. Cassio, in vice, substitue Othello al commando de Cypro, al servicio del Republica de Venetia. Origine:
Le historia de Othello esseva disveloppate a partir del collection de novellas Hecatommithi per Giambattista Giraldi Cinzio, sequite in maniera fidel. Le unic personage de cuje veni dicite le nomine in le historia de Cinzio es Disdemona, que in grec significa "infortunate"; le altere personages non ha nomine, ma son identificate como «le vexillifero», le «capo de esquadra», e «le Moro». In le original, le vexillifero se inamora desperatemente de Disdemona, et es stimulate al vindicantia quando illa refusa le su amor. Shakespeare in le su tragedia, inventava un nove personage, Roderigo, qui desidera le amor del uxor del Moro e veni occidite durante que tenta de assassinar le general. Contrariemente a Othello, le Moro del novella de Cinzio non se repenti jammais del occision del uxor, e sia ille que le vexillifero les escappa ab Venetia e son occidite multe tempore plus tarde. Cinzio dava anque un moral al historia (per parte del dama) per cuje le dominas europee non son apte a maritar se con homines de altere nationes, sin controlo e con sanguine calide. Shakespeare non reproduceva iste observation.
Transpositiones operistic
Le duo operas lyric plus famose sur iste personage del tragedia shakespearian son: le Othello per Gioachino Rossini (1792-1868) del 1816 e le Othello per Giuseppe Verdi (1813-1901), que esseva representate per le prime vice in le 1887.