Le PRINCE
per Niccolò Machiavelli 
traduction interlingua per Francesco Galizia
 

Niccolò Machiavelli, nasceva a Florentia le 3 de maio 1469, ab Bernardo e Bartholomea de’Nelli, tertie de quatro filios. Le 19 de junio 1498, es electe Secretario del Secunde Cancelleria del Republica de Florentia. In autumno 1501, ille sposa Marietta de Luigi Corsini, e habera ab illa septe filios. Le 7 de novembre 1512, post le cadita del republica, e le retorno del familia De Medici al governamento, ille es exonerate de tote le cargas public, post 14 annos de labor pro Florentia. In le annos sequente ille es ingagiate a scriber varie obras litterari: ultra su obra principal, le “Prince “(1513), scribe le “Discursos sur le prime deca de Tito Livio” (1515), le comedia “le Mandragola” (1518), le tractato “Del arte del guerra” (1520) e in le annos sequente, le novella “Belfagor le archidiabolo”(1522), le secunde comedia “Clizia”(1525), e varie altere obras historic e politic. Niccolò Machiavelli, moriva in povressa a Florentia le 21 de junio 1527, le die sequente es inhumate in le Ecclesia de Sancte Cruce inter le grande italianos del arte, del scientia e del litteratura. Le Prince, es constituite per 26 capitulos, dividite in quatro partes. In le prime (I-XI cap.) on parla del diverse formas de stato. In le secunde (cap.XII-XIV) on examina le problemas del Militias voluntari del citate, plus secur que le mercenarios. Le tertie parte (cap.XV-XXIV) examina le qualitate necessari al arte de governar le statos. In le ultime parte (cap.XXV-XXVI) Machiavelli, prime italiano, se poneva le problema del unitate de Italia, como necessitate politic, e termina le tractato con le versos conclusive del cantion de Francesco Petrarca: Italia mie.



Le Prince: Capitulo XXVIe. Exhortation a prender le Italia e liberar lo del manos del barbaros.

Considerate tote le cosas del quales io ha usque hic tractate, io me ha demandate si le circumstantias presente esseva apte a honorar un nove prince, e si il habeva modo a consentir a un prince sage e capace de introducer novitates institutional tal a assecurar gloria a ille e beneficios al collectivitate. Ora a me il sembla que il ha tal e tante circumstantias favorabile a un prince nove, e io non sape si il ha unquam essite un epocha plus propitie que iste. E si, como io jam diceva in le capitulo VI, il esseva necessari pro poner in evidentia le grande qualitates de Moses, que le populo de Israel esseva sclavo in Egypto; e pro cognoscer le grandor de animo de Cyro, que le Persianos esseva opprimite per le Medios, e le excellentia de Theseo, que le Athenieses esseva dispergite; assi ora, pro recognoscer le valor de un spirito italian, il esseva necessari que le Italia se reduceva in le conditiones in le quales illo se trova, e que illo esseva plus sclavo que le Hebreos, plus servo que le Persianos, plus dispergite que le Athenieses; sin guida, sin ordine, battite, spoliate, lacerate, percurrite per le estranieros, post haber supportate omne sorta de calamitate. Qualque radio de luce se ha manifestate qualque vice in qualque italiano. Tal a poter facer pensar que ille esseva inviate per Deo pro le redemption de Italia. Totevia on ha essite vidite que, in le momento decisive, le fortuna non le ha adjutate. De modo que Italia, remanite quasi sin vita, attende vider qual pote esser le homine capace a sanar su vulneres, de poner fin al saccheos de Lombardia¹, al pression fiscal del Regno de Napoli e de Toscana² e de sanar lo ab su plagas jam desde longe tempore gangrenate. Nos vide como Italia preca Deo qui manda a illo alicuno pro redimer lo ab iste crueltates e prepotentias del barbaros. Nos vide Italia toto preste e disponibile a sequer un bandiera, a condition que il ha alicuno que lo prende. Ni on vide hodie in qual casa regnante, Italia pote sperar plus que in le Casa Vostre³, le qual con su fortuna e virtute, favorate per Deo e per le Ecclesia, del qual illo es ora chef, potera facer se chef de iste redemption. Il non essera multo difficile, si vos habera presente le interprisas e le vitas del heroes antea indicate. E, ben que ille homines es rar e meraviliose, non minus illes esseva homines, e cata uno ageva in circumstantias minus favorabile que le presente; perque lor interprisas non esseva plus juste que isto ni plus facile, ni esseva Deo a illes plus amico que a vos. In iste interprisa il ha un grande justitia: “Il es juste le guerra pro illes al quales illo es necessari. E sacre es le armas quando in illos il ha le unic sperantia”⁴. Toto sembla favorabile al interprisa, e, in tal circumstantias, il non ha grande difficultates, si on prendera exemplo ab illes del quales io ha parlate. Ultra isto, hic on vide cosas extraordinari, sin falta obra de Deo: le mar se ha aperite, un nube ha indicate vos le cammino, le petra ha effundite aqua, hic le manna ha pluvite ab le celo, omne cosas ha contribuite a vostre grandor⁵. Le resto vos lo debe facer. Deo non vole facer omne cosa, perque non vole levar a nos le libere arbitrio e le parte de gloria que pertine a nos. Il non ha a meraviliar se si alicuno del indicate italianos non ha potite facer lo, on pote sperar que essera facite per le illustre Casa Vostre; anque si in tante revolutiones in Italia e in tante exercitios de guerra, a nos il sembla sempre que le virtute militar ha finite. Isto nasce perque le vetere ordinamentos italian non esseva plus bon, e il non ha essite alicuno apte a trovar nove de illos. Nihil, totevia, da tante gloria e respecto a un homine nove, quanto crear nove leges e nove ordinamentos, que es ben fundate e que ha lor grandor. E in Italia non manca materia al qual dar forma: il ha le grande valor del populo, anque si manca le valor del chefes. Que vos observa usque qual puncto in le duellos e in le combattos le italianos es superior per fortia, dexteritate e ingenio⁶; ma, como on veni al armeas, illes non face bon figura. E, toto veni ab le debilitate del chefes. Illes qui sape non es obedite, e cata uno pensa saper commandar, ma il non ha essite alicuno capace de distinguer se gratias al capacitate politic e al fortuna, de modo a humiliar le alteres. De isto nasce que, desde tante tempore, in le numerose guerras facite in le passate vinti annos, omne armea integremente italian sempre ha facite mal proba. De isto es proba le battalias del Taro, de Alessandria, Capua, Genova, Vailà, Bologna, Mestre.⁷ Volente dunque le illustre Casa Vostre sequer illes excellentes homines que redimeva le lor provincias, il es necessari, antea tote le altere cosas, como ver fundamento de omne interprisa, provider se de un armea proprie; perque illo habera le plus fidel, le plus ver, le melior soldatos. E, ben que le infanterias suisse et espaniol es estimate terribile, totevia ambes ha alicun defectos, assi un tertie typo de armea poterea non solo opponer se a illos, ma confider de vincer los. Perque le espanioles non pote sustener le collision del cavalleria, e le suissos debe timer le altere infanterias, quando illos es equalmente determinate a combatter. Assi, on ha vidite e on continuara a vider que le espanioles non pote sustener un cavalleria francese e que le suissos pote esser vincite per un infanteria espaniol. Iste ultime facto deberea esser submittite a altere probas, ma on ha vidite un essayo in le battalia de Ravenna⁸, quando le infanterias espaniol combatteva le soldatos german, qui seque le mesme ordine del suissos. Le espanioles, con le agilitate del corpore e le adjuta de lor parve scutos con le sporon, penetrava sub le piccas inimic, e colpava le germanos incapace a defender se; le espanioles les haberea annihilate, si non habeva arrivate le cavalleria. Individuate le latere debile del un e del altere de iste infanterias, on pote instituer un de typo nove, que resiste al cavalleria e non ha pavor del altere soldatos; isto essera fructo del qualitate del armas e de un modo nove de ordinar se. Justo iste es le innovationes que da reputation e grandor a un prince nove. Non se debe, dunque, lassar passar le occasion de dar a Italia, post tante tempore, su redemptor. E io non ha parolas pro exprimer con qual amor ille esserea recipite in tote ille provincias que ha patite per le invasiones estranier; con qual sete de vindicantia, con qual obstinate fide, con qual pietate, con qual lacrimas. Qual portas esserea serrate a ille? Qual populos le denegarea obedientia? Qual invidia se opponerea a ille? Qual italiano le denegarea le obsequio? A totes es intolerabile iste barbare dominio. Prende, dunque, le illustre Casa Vostre iste interprisa con le animo e con le sperantia que es apte al interprisas juste; de modo que, sub le insignia de Medici, le Patria es nobilitate, e sub su auspicios deveni ver le prediction de Petrarca:

Virtute contra furor
Prendera le armas, e facera le combatto curte,
Que le antique valor
In le italic corde non ha ancora morite.⁹

1 Saccheo complite per le franceses.
2 Taxationes per le franceses in Lombardia, e le espanioles in le regno de Napoli.
3 Casa de' Medici, Papa Leon Xe esseva del familia de' Medici, Seniores de Florentia.
4 Tito Livio. Historias, Libro IXe
5 Le prodigios del fuga del hebreos ab Egypto e de lor viage verso le Palestina.
6 Allusion al Defiantia de Barletta (13 februario 1503), de 13 cavalleros italian contra 13 franceses terminate con le victoria del italianos.
7 A Fornovo de Taro in julio 1495, se combatteva le battalia inter le armea guidate per Francesco Gonzaga, contra le armea de Carole VIIIe. rege de Francia; le franceses conquireva facilemente Alessandria (1499), Capua (1501), Genova (1507), Bologna (1511), a Vailà (Vailate), le venetianos esseva vincite in 1509, durante que Mestre esseva occupate per le espanioles in le anno 1513.
8 le die 11 de april 1512.
9 Versos del cantion “Italia mie” de Francesco Petrarca.

WILLIAM SHAKESPEARE:
le Drama historic, Henrico V
le discurso del Rege ante le battalia de Agincourt



Version italian per Vittorio Gabrieli. *
Traduction in interlingua per Francesco Galizia.

Henrico V. Acto IV, Scena III . Entra le Rege:

Westmoreland : - Oh, si nos pote haber hic ora solmente un dece-mille de ille homines que hodie in Anglaterra sta sin facer nihil!

HENRICO: 

Qui es que desira iste? Mi cosino Westmoreland? No, mi belle cosino.

Se es destino que on mori, nos es jam in numero plus que sufficiente; e se nos vive, minus nos es e plus grande sera le nostre parte de gloria. In nomine de Deo, te preca, non desiderar un sol homine de plus.

Pro Jove, io non es desiderose de auro, ni me importa qui se nutri a mi expensa; non me afflige si le gente porta le mi vestimentos; iste cosas exterior non ha posto in le mi desiderios.

Ma si es un culpa cercar le gloria, io es le esser plus culpabile que existe sur le terra.

No, vermente, cosino, non desiderar hic necun altere ab le Anglaterra.

Pro le pace de Deo! Non volera io perder un gloria assi grande, qual me sembla, que le adjuncte de un sol homine mi levara, per quanto de melior io pote sperar al mundo.

Oh, non desiderar uno de plus! Al contrario, face etiam proclamar a tote le mi armea que qui non se senti le animo de batter se hodie, vade a casa: nos le dara le passaporto e le mittera anque in bursa le moneta pro le viage. Non volera nos morir in compania de alcun que timera de esser nos camerada in le morte.

Hodie es le festa del Sanctos Crispino e Crispiano; ille qui supervivera iste hodie e retornara salve in Patria, se altiera sur le punctas del pedes, al mention de iste die, e sentira un fremito, al sol nomine de Crispiano.

Qui vivera iste jornata e arrivara al vetulessa, omne anno al vigilia, festeara e dicera: "Deman es Sancte Crispino"; pois facera vider a totes le su cicatrices, e dicera "Iste ferimentos io le ha recipite le die de Sancte Crispino".

Le vetule oblida, e como le alteres, ille oblidera toto le resto, ma totevia recordara con grande feritate le gesta complite celle die.

Alora le nostre nomines, a ille familiar sur le su bucca como parolas domestic: – Henrico le Rege, Bedford et Exeter, Warwick e Talbot, Salisbury e Gloucester – revivera al recordo inter le lor bicarios que disborda.

Iste historia omne brave homine facera al filio, e le die de Crispino e Crispiano non passara jammais, ab iste hodie, usque al fin del mundo, sin que nos in isto non essera mentionate; nos pauc, nos pauc fortunate, nos manipulo de fratres: pois que qui hodie effundera le su sanguine con me esssera mi fratre; e per quanto humile sia le su condition, ab iste die le su rango essera elevate; e tante gentilhomines ora a lecto in Anglaterra se sentira maledicte ab le destino per non esser se trovate hodie hic, e tenera a vil le lor valor, durante que parlara quicunque habera combattite con nos le die de Sancte Crispino!

------------------------------------------------------

Essayo critic:

Splendite per le constante tension rhetoric del linguage, per le absolute beltate poetic e per le magia narrative del choros que es al introduction de cata acto, le Henrico V es le ultime del grande dramas historic de Shakespeare, cello in cuje, al termino de un percurso in cuje ha affinate le su sapientia stylistic, le Bardo de Stratford perveni al absolute perfection del structura dramatic.Le amplitute del vicissitude historic evocate e le ricchessa del scenas e del personages se funde hic a crear celle realitate theatral multiplice e unitari, dynamic e dialectic, in un admirabile equilibrio inter historia e personages, inter le comic e le dramatic, que es essentialmente e superbemente shakespearian. Incentrate sur le figura del celebre monarcha conquisitor del Francia, le vincitor de Agincourt, le “modello de tote le soveranos”, qui ha volite sepelir in le tumba del patre le imagine juvenil de se ipse, del hamletic e bizarre companion de Falstaff, de “celle testa insan del Prince de Galles ab le pede legier”, assi acutemente e dolorosemente consciente del su natura de comediano qui interpreta per breve tempore un rolo. Henrico V remane in le panorama del dramas historic, in effecto unic, signate como es de un singular vena de melancholia e de un non solvite ambiguitate del Rege le protagonista, personage de un complexitate plen de fascino. (V.G.)

William Shakespeare:
le tragedia Julio Cesare
Acto Tertie Scena II

Orationiones de Bruto e Marco Antonio
traduction in interlingua per Francesco Galizia

ROMA, le Foro. Entra Bruto e Cassio sequite ab un turba de citatanos.

BRUTO: - Romanos mi compatriotas, amicos, io pete a vos patientia, ascoltate ben usque in fundo, e restate in silentio, et io exponera a vos le causa del mi ager.Sur le mi honor, credite a me, e vos habe respecto del mi honor, judicate me in le sagessa vostre,e al melio facite acutiar le ingenio.Si inter vos es alicun que habeva volite multo ben a Cesare, io dice a ille que le amor de Bruto per Cesare non era minus del sue. Si pois ille demanda perque Bruto se es levate con le armas contra Cesare, le mi responsa es iste, non es que Bruto amava minus Cesare, ma plus de Cesare amava Roma. Prefererea vos Cesare vive e nos tote morir como sclavos,o Cesare morite, e tote libere? Cesare me habeva car ,et io le plora, le fortuna le era propitie, et io de ille gaude, era homine valorose, et io le honora. Ma era troppo ambitiose, et io lo occideva. Lacrimas pro le su amor, complacemento pro le su fortuna, honor al su valor, ma morte al su sete de poter! Ibi es alcun inter vos que sia assi abjecte de appeter de viver como servo? Se ibi es, qui parla, perque es ille que io ha offendite! Si alcun ibi es inter vos que sia assi barbare de renegar de esser un Romano, qui parla, perque es a ille que io ha facite torto! E qui ubi es que inter vos de tante ignobile de non amar le Patria? Si ubi es, parla perque es a ille qui io ha portate offensa.CITATANOS: - Nemo, Bruto,nemo! BRUTO: - Vole dicer alora que nemo io ha offendite. Io ha facite a Cesare non plus de cello que cata uno de vos va facer a Bruto. Le rationes per cuje Cesare es morite son totes registrate in le Capitolio, le su gloria, ubi de ille era digne, non es stata offuscate, ni le su tortos pro le qual habeva morte, exaggerate. - Entra Antonio e alteres portante le corpore de Cesare involvite in un sudario, e illes lo depone al pedes del rostro - . BRUTO: - Ecce, veni le su corpore, plorate ab Marco Antonio,qui con toto que non ha habite parte al su morte, trahera per se ipse le beneficio de un conspicue officio in sino al republica. Ma qui de vos non trahera le mesmo? E con isto io ha finite, citatanos, non sin haber ancora dicto iste, que como io ha occidite le mi melior amico pro le ben de Roma, cello mesme pugnal io tenera prompte pro me ipse, se placera al mi Patria de haber necessitate del mi morte. CITATANOS: - Vivat! Bruto, nos portara ille in triumpho al su casa, silentio parla ancora Bruto! BRUTO: – Citatanos, brave citatanos mies, lassate qui io vade ab sol, remanite qui totes con Antonio. Rendite honor al cadavere de Cesare e a cello qui Antonio a vos dicera, con le nostre consenso e beneplacito ad exaltar le meritos de Cesare. Io supplica vos qui nemo se remova ante que Marco Antonio habera parlate. CITATANOS : - Nos audira le nobile Marco Antonio, qui monta al tribuna.

ANTONIO: - Per amor de Bruto io me senti in obligation con tote vos, nobiles romanos, amicos, mi compatriotas, volite dar me aure, io es qui pro dar sepultura a Cesare, non jam a facer le laude, le mal facte supervive al homines, le ben es sovente con le lor ossos sepulte, e assi sia anque de Cesare. Ha dicite a vos le nobile Bruto que Cesare era homine ambitiose de poter, si tal era, esseva certo grave culpa e ille gravemente le ha expiate.Hic, con le consenso de Bruto e del alteres, qui es homine de honor, como son con ille le alteres, io veni in avante a vos a celebrar de Cesare le exequias. Ille me era amico, es semper stato con me juste e loyal, ma Bruto dice que ille era ambitiose, e Bruto es certemente homine de honor. Ha conducite a Roma multos prisioneros, Cesare, e con le lor extorque ha plenate le cassas del thesauro public, semblava isto in Cesare ambition de poter? Quando le povres ha plorate, Cesare ha lacrimate, le ambition es facte,credo,de plus dur texito, ma Bruto dice que ille era ambitiose, e Bruto es homine de honor.Al Lupercalia - tote habite vidite - per tres vices io le offereva le corona e per tres vices ille le refusava. Era ambition de poter, isto? Ma Bruto dice que ille era ambitiose, e certemente, Bruto es homine de honor.Io non parla, per contradicer a isto que ha dicite Bruto, io es hic per dicer celle que sape de Cesare.Tote lo amava, e non sin ration, un tempore. Qual ration vos retene alora de doler se de ille? Oh ration, tu es vadite dunque a refugiar in le cerebro del animales brute, e le homines ha perdite le ration? Excusa me, le mi corde jace illac in le feretro con Cesare e io debe interrumper de parlar, usque a quando illo non me sia retornate in pectore. CITATANO:- il sembla a me que sia multe rationabile, cello que ha dicite, non ha volite acceptar le corona alora es certe, Cesare non era ambitiose, ecce, ille reprende ha parlar.ANTONIO: Ancora heri, le voce de Cesare habeva facite stupefacer le mundo,e ille jace ora illac,e nemo se estima tante basse ab render reverentia al su spolia.Oh amicos, si era mi intention excitar le mente e le corde vostre al rabie e al insurgentia, io facera un torto a Bruto e un torto a Cassio, le qual son homines de honor, como tote vos sape. Non facera certe lor iste torto, io prefere portar lo a iste occise, a me ipse e a vos, plus tosto que a celle homines honorabile.Ma io ha qui con me un pergamena scripte, con le sigillo de Cesare, io le ha trovate in le su cabinetto, es le su testamento.Si sol audirea le gente del populo cello que es scripte in iste documento, que io, pardonate, non intende leger, vaderea de cursa a basiar le ferimentos de iste corpore,e a immerger cata uno le proprie linos in le su sacre sanguine, e a peter cata uno, per reliquia, un su capillo, de cuje facer mention in morte, per lassar lo in testamento, preciose legato, al su nepotes. CITATANOS: - Nos vole audir le testamento, e saper qual son le voluntate de Cesare. ANTONIO : – Gentil amicos, no, essite patiente, non lo debe leger. Non es opportun, que vos cognoscite usque a que puncto Cesare vos amava .Vos non es ni de ligno, ni de petra, ma es homines,e, como homines, audite quel que Cesare ha testificate, vos inflammarea, usque al follia.E ben non sapite que su herede es tote vos, proque, se lo saperea, oh, qui sape que cosa evenirea! CITATANOS: - Lege cello testamento!Vole nos audir celle que dice, Antonio! Tu debe leger le su voluntate! ANTONIO: – Vermente non volite patientar? Non volite expectar ancora un poco? Io ha transgredite a me ipse a parlar con vos, io face torto, time, al homines de honor le cuje pugnales ha transfigite Cesare. CITATANOS: – Traitores, nos vole le testamento! ANTONIO: – Vos constringite me, dunque, a fortia a leger lo? Alora facite circulo tote circum al cadavere de Cesare e lassate que io discoperi al oculos vostre, ille que ha facite iste testamento.Debe descender? Vos lo permitte? TOTES: - Veni infra e descende, e iste que nos vole.Antonio descende ab le rostro e se porta vicin al cadavere de Cesare.CITATANOS: – Facite large al nobile Antonio.ANTONIO: – No, non debite incombrar vos circum a me, state distante. ALICUN: - Retro gente, ite a retro!

ANTONIO: – Ora, se habite lacrimas, Romanos, preparate vos a sparger los, le mantello lo cognoscite totes, io ha, in le mi recordo, le prime vice qui ille lo ha portate in le su tenta, un vespere de estate, le mesme die qui vinceva le Nervii.Guardate: in iste puncto es penetrate le pugnal de Cassio, hic, vidite, que fissura ha facite in le su ferocitate Casca, e per illac es pois passate le pugnal del su amate Bruto, e quando iste ha extracte ab cello passage le maledicte aciero, ecce, observate como le sanguine de Cesare es exite quasi a precipitar se foras de casa per sincerar se si era stato Bruto,o no, qui habeva assi rudemente battite al su porta, perque Bruto era le angelo de Cesare, lo sapite.E vos es testes,o Deos, de quanto carmente ille lo amava! Iste de tote le colpos es stato certemente le plus cruel perque le nobile Cesare, quando vide ille qui lo vibrava, le ingratitude, plus que le fortia del brachios del alteres traitores, lo annihilava del toto, e le su grande corde le si dispeciava de colpo; e ille se coperiva le visage con le mantello, al pedes del statua de Pompeio, que intertanto se era inundate de sanguine, le grande Cesare craccava e cadeva .Oh, qual cadita, mi compatriotas, es state celle! Totes, in illo instante, es cadite, durante que sur de nos triumphava in le sanguine le traition. Oh, ora vos plorate; es le pietate, io comprende, face sentir in vos le su morsura, son generose lacrimas, le vostre, e vos plorate, animas gentil, e habite viste sol sur le veste del nostre Cesare le su ferimentos.Guardate hic: (subleva le sudario e discoperi le corpore de Cesare), le su corpore martyrisate ab le pugnales del traitores. CITATANOS: – Oh qual ruina! Oh magnanime Cesare! Infame traitores! Vindicar le nos debe! Silentio, nos ascolta Antonio ancora. ANTONIO: – Mi bon amicos, mi car amicos, non facite carga a me de instigar vos de un simile improvise flucto de rebellion, le responsabiles de iste action son gente de honor. Qual private causas de rancor pote haber les inducte, ahi me, a complir les, non sape; illes son sage et honorabile e sapera a vos dicer le rationes. Io non es venite, amicos, a raper per me le vostre corde, io non es un orator como Bruto, io es – mi cognoscite – un homine simplice qui amava Cesare con corde sincer, e iste sape ben anque illes que me ha concedite le lor beneplacito a parlar de ille assi, in publico, perque io non possede ni le ingenio, ni le facundia, ni le habilitate, ni le gesto, ni le accento, ni le fortia del parola apte a calefacer le sanguine del gente, io parla como me veni sur le bucca, io dice a vos isto que vos mesme sapite, a vos io monstra le ferimentos del bon Cesare, povre buccas mute, e pete a lor de parlar pro me.Si io es Bruto e Bruto es Antonio, alora si, que hic a parlar a vos essera un Antonio ben capace de calefacer le animos e de dar voce ad omne su ferimento per trainar a Roma anque le petras al revolta e al insurrection! CITATANOS: – E assi nos facera! Nos insurgera! Dara nos foco al casa de Bruto! Via, dunque, a chassa del conspiratores! ANTONIO: – No, citatanos, ascolta me ancora.Io ha ancora de parlar a vos. Ma, amicos, vadite a facer non sapite que cosa. Sapite perque Cesare ha tanto meritate le vostre affecto?Ahi me, io remarca que non lo sapite. Dunque besoniara que io lo dice.Le testamento de cuje io ha parlate lo habite jam oblidate ... CITATANOS: – Es ver! Nos senti celle que dice le testamento. ANTONIO: – Ecce lo hic con le sigillo de Cesare, ille lassa pro capite a cata uno Romano, septanta cinque dracmas.CITATANOS: – Cesare nobilissime, del su morte nos facera vindicantia! ANTONIO: – In ultra ha lassate tote vos herede del jardines, del vinias e del hortos ab ille facite plantar trans le Tibere recentemente, le lassa totes a vos e al vostre herede, in perpetue possession, perque illos sia public locos de amusamento, pro promenar e pro le recreation. Iste era, citatanos, le ver Cesare.Quando venira ancora uno como ille? CITATANOS: – Nunquam, Antonio nunquam! Venite, nos va a cremar le su corpore in le loco consacrate, e con le faces accendite nos dara foco al casas de iste traitores! Prendite e altiate le cadavere! In avante, nos vade, preparate le pyra! Exi totes, transportante a spatulas le corpore de Cesare, minus Antonio, qui remane sol. ANTONIO: – Ora que toto functiona ab se ipse. Nunc jam tu es discatenate, maleficio va ha prender le curso que tu vole.