CANTO DEL PRINCE IGOR *
SLOVO O POLKU IGOREVE

per Francesco Galizia

Contemporaneo al Cantiones de Gestas del Occidente, le celebration de un interprisa historicamente certe es le Canto del Prince Igor, le plus antique e le plus alte creation epic del litteratura russe, obra de grande valor poetic, anque si diverse del obras epic del Occidente. Le autor del Canto esseva probabilemente un poeta vivite a Kiev, presso le corte del prince Igor, e qui componeva le obra circum le 1185, anno in le qual illo realmente eveniva, como testimonia un chronica del tempore, le expedition del prince Igor. Le texto del Canto esseva tamen discoperite - in un transcription facite per un incognite copista del XVIe.seculo -, solo in 1795, per le conte Aleksei Musin-Puskin, experto de antiquitate russe, e publicate in le anno 1800. Le copia manuscripte esseva perdite in le incendio de Moscova in 1812, durante le invasion napoleonic. In le secunde medietate del 1800 il es demonstrate que le Canto es un authentic obra del seculo XIIe, scripte per un contemporaneo del evenimentos narrate. Del peninsula scandinave circum le IXe seculo d.C. varie populos germanic (norvegian, svedese e danese ) cognoscite in Occidente como Vikinges, se moveva in cerca de nove terras, illes esseva grande guerreros e navigatores, qui con lor agile naves perveniva, trans le Oceano Atlantic, a locos lontan del lor bases de partita: illes se stabiliva in Francia ubi formava le ducato de Normandia (911); que essera un base pro ir in Anglaterra con Guilhelmo le Conquisitor (1066) in Sicilia e in Italia del sud ; illes arrivara in le insulas Faroer, in Islanda (874) e de hic, con le chef Erik le Rubie in Groenlandia (986) e con su filio Leif, in America del nord (Vinland). In Oriente le scandinavos transversate le Baltico, se moveva verso le grande plana sarmatic situate inter le Mar Baltic e le Mar Nigre, illes esseva appellate Vareges, ma cognoscite per le populos slave anque como Varyages, sub le guida del chef Rjurik e de su duo fratres, illes fundava le principato de Novgorod (856). Le Varyages descendeva le fluvios Volga, Don e Nipro (Dniepr) usque le Mar Nigre e assi illes attingeva le terras del Imperio de Byzantio e habeva con illes in 907 un accordo commercial. Isto es le periodo del Rus' de Kiev, que esseva occupate per un conductor Varyag, Oleg, in 880 , durante le qual se developpava un civilisation que solo in le Xe.seculo venira in contacto con le Christianismo que al tempore del prince Vladimir, un descendente de Oleg, esseva predicate in le terras slave, per duo fratres monachos byzantin, nascite a Thessalonica capital de Macedonia, Cyrillo e Methodio, le prime del quales esseva le inventor de un alphabeto, basate sur cello grec, con 36 litteras e dicite cyrillic, usate pro transcriber in le linguas slave le textos sacre.

Illes son sanctos sia pro le ecclesia catholic que pro celle orthodoxe, e insimul a sancte Benedicto de Norcia, illes son protectores de Europa. De tal civilisation durate usque le XIIe seculo e abattite per un invasion mongol, ha remanite sol alicun chronicas e - discoperite como antea dicite, depost un oblido secular - le Canto del Prince Igor. Le Canto narra re un expedition que le prince Igor, filio del soverano de Kiev Svjatoslav, un altere descendente de Oleg, conduceva in le anno 1185 contra un populo nomade asiatic - le Polovcy o Cumanes - qui habeva occupate territorios que jam habeva appertinite al Varyages, e isto esseva un obstaculo al activitate commercial con le Imperio byzantin. Le expedition se concludeva con le disfacta del prince Igor e su captura. Successivemente tamen inter le duo populos se perveniva a un accordo que essera fixate con le nuptias inter le filio de Igor e le filia del Khan del populo cuman. Le Canto (in russe Slovo) es de plus breve durata del obras epic que in le mesme epocha, appareva in Europa occidental ; illo esseva scribite in prosa con un certe rhythmo e illo esseva legite con un accompaniamento musical. Le Canto ha 218 gruppos de versettos como celle del Biblia.

Summario: Le prince Igor se prepara a guidar su homines contra le populo cuman pro facer retornar le terras per illes occupate al Russia. Per su enthusiasmo le prince non considera, como ille deberea, alicun funeste presagios, le prime e le plus importante es le eclipse del Sol (le tenebras). Insimul a su fratre, al filio e al nepote (quatro sol), Igor avantia verso le fluvio Don e al alba del die venerdi 3 de maio 1185, initia le battalia, le prince obtene le victoria, le cumanes fugi e le soldatos de Igor exulta. Ma le cumanes retorna le die sequente, e illes va initiar le attacco, le truppas de Igor son incirculate, e le valorose prince con su parentes son capturate depost tres dies de furiose battalia, le dominica 5 de maio. Le sposa del prince, Yaroslavna, exprime in un lamento, tote su dolor. Ma Igor, prisionero, non es abattite, e con le adjuta del elementos natural - le fluvio, le nebulas e le arbores – effectua su fuga. Con le gaudio final del truppas e con le salutation del poeta, qui augura, al prince gloria, e honor a su compania, se conclude le Canto.

Con le production epic del mesme tempore, que es representate in Occidente per le Cantion de Rolando e del Cantar de mio Cid, le Slovo de Igor ha multes punctos in commun ma anque multe fundamental differentias, perque illo ha un particular originalitate. Le Canto ha un prime characteristic: illo ha essite scribite, como le Cantar del Cid, post pauc annos del evenimentos narrate, e ha essite destinate a un publico que ben cognosceva le factos evenite, (homines del corte e de armas, companiones de Igor in le banchettos, le chassa e le guerra). De isto deriva un grande precision del referentia historic facite per le autor, qui non ha le possibilitate ni le necessitate, de transfigurar quanto il ha recentemente evenite, e circumferer lo de un halo de meravilia. Un altere characteristic commun, pois, al historia sia del Occidente que del Oriente del Europa medieval, es le frequente dislocamento de populos, le succeder se de invasiones, con le consequente luctas pro defender, per conquirer o reconquirer un territorio. Le Canto de Igor celebra, como le Cantion de Rolando e le Cantar del Cid, un episodio de iste luctas, per isto es anque illo es un poema del reconquesta. Ma dum, le reconquesta, le lucta contra le inimico que ha invadite un territorio in le caso del duo obras occidental es animate per un idealitate religiose, e Rolando e le Cid lucta pro le Fide, le reconquesta de Igor es solo territorial, politic et economic. Ille vole reprender al inimico un territorio que esseva jam de su ancestres e reaperir assi le grande strata fluvial del Sud, e descender usque al Mar Nigre e retornar al commercio con le Imperio de Byzantio. Le Fide que ha si grande importantia in le personalitate de Rolando e del Cid e que da al lor battalias un significato de guerra sancte, es completemente absente in le animo de Igor; iste absentia de un inspiration christian, de altere latere, resulta plus clar si on pensa que tote le Canto es animate per un particular relation inter le homines e le natura, que ha su radices in credentias pagan, in un conception animistic, que vide omne esseres del natura como animate per un fortia, que pote salvar o ruinar le homines. Assi Yaroslavna non preca Deo, post le disfacta del marito, ma le vento, le fluvio e le Sol : assi como al bon exito del fuga de Igor, contribueva antea le fluvio, que le repara como un cuna in su undas, (e le fluvio ha un dialogo con le prince), pois le herbas fluvial que le offere un lecto pro le nocte, e le brumas que le cela e protege.

Nunc, un poeta qui da iste particular valor a omne elementos, ha un grande interesse pro le natura e le mundo animal que es evocate per le poeta con pictoresc realismo. Le Slovo de Igor canta inde le infinite planas del terra russe, le beltate e varietate del natura, le fortia e le audacia de Igor e le felice solution que ille trovara depost le imprisionamento. Spira in le obra un senso de seren corage, de optimismo e de exaltation del hardimento human. In le 1870, esseva componite per un musico e medico russo, Aleksandr Borodin,(n.12-11-1833 e m. 27-02-1887 a Sancte Petroburgo), le opera lyric “Le Prince Igor” que essera representate le prime vice in 1890 depost le morte de su autor. Le Opera es dividite in un prologo, quatro actos e un epilogo e narra le aventuras del Prince Igor pro le reconquesta del territorio occupate per le invasores Cuman.

CANTO DEL PRINCE IGOR *
SLOVO O POLKU IGOREV Traduction italian de R.Poggioli
Traduction interlingua de F. Galizia

Nos va a comenciar dunque,o fratres,iste narration,del antique Vladimir usque a Igor del presente, que le mente ha temperate in fortalessa,e le corde affilate in virtute.Replenate de genio guerrier,ille guidava le su brave legiones contra le terra cuman in pro del terra de Russia.E Igor guardava alora al Sol seren e le su guerreros totes le videva involvite de tenebras.E Igor diceva al su compania: Fratres e companiones!Melio esser massacrate que cader prisioneros!Nos monta,o fratres,sur le nostre rapide cavallos,que se potera mirar le Don azur!Le desiro inflammava le intendimento del prince,e le signo le impediva de gustar le grande Don.Io vole - diceva - dispeciar un lancea insimul con vos sur le linea extreme del campo cuman,o filios de Russia;io vole lassar ubi le testa,o biber le aqua del Don intra le mi helmo!Le sentieros a lor son note,e familiar le ravinas,ben tendite ha le arcos,aperite le pharetras,e affilate le sablas.E salta les como lupos gris per le steppa,in cerca de honor per illes,e de gloria per le prince!Alora le prince Igor montava sur le staffa de auro e assi cavalcava per le plana.Le Sol le incombrava le cammino de tenebras.Eveliava le aves le nocte,que gemeva e sufflava sur illos le tempesta,e le reuniva in centurias le sibilo del bestias feroce.E le cumanes fugeva verso le grande Don per vias celate, le lor carros crita in le corde del nocte,quasi como cygnos disbandate,Igor guida le guerreros al volta del Don!In avante al catastrophe de ille le aves se cela sub le nubes, in le ravinas le tempesta annuntia le lupos,le aquilas con le lor appello invita le feras al ossas,ululante le vulpes contra le scutos scarlatin.Tu es nunc jam ultramonte,o terra de Russia!Tarde se extingue in le nocte le crepuscolo.Se incendiava le alba e involveva le campos un bruma.Se sopiva le trillo del rossiniolos, eveliate,per le garrular del corvos.Le filios de Russia barra le vaste planas,con le lor scutos scarlatin ,in cerca de honor per illes,e de gloria per le Prince. Le venerdi usque le alba illes va instar le pagan hordas cuman e se dispersava como flechas per le campos, predava le auro,le drappos de seta e le texitos preciose.E con le cappas,le mantos e le pelles jectava pontes sur le stagnos e le paludes,con totes le paramentos cumanes.Un standardo vermilie e un labaro blanc,un rubie pluma e un barra de argento al brave filio de Svjatoslav! Somnoleva in le campo le forte nidata de Oleg, ha transvolate lontan.Non era nascite al ultrage del falcon o del esparvier,e no de te nigre corvo, infidel Cuman! Le deman, precoce alba sanguinee annunciava le jorno.Del mar perveni nubes nigre,vole le quatro sol obscurar e intra son trahite fulmines azur.Ha de venir un grande tonitro,ha de cader un pluvia de flechas del grande Don.Hic toccara al lanceas de franger se e de fragmentar se contra le sablas, e le helmos cumanes, del parte del grande Don.Tu es nunc jam ultramonte,o terra de Russia!Ecce le ventos,nepotes de Stribog,que suffla del mar como flechas contra le forte esquadrones de Igor.Le terra resona,le fluvios flue turbide,nimbos de pulvere involve le campos.Le insignas annuncia le arrivar del Cumanes qui veni del Don e del mar . Illes ha de omne parte assediate le cavalleros de Russia. Le filios del diabolo barrava le campos de critos,e le prode filios de Russia le barrava con le lor scutos scarlatin.Del alba al vespere,del vespere al aurora volava le sagittas de bon tempera, le sablas resonava sur le helmos, tonava le lanceas de aciero .In le estranie plana,in le corde del pais cuman, le terra nigrate sub le ungulas del cavallos, esseva seminate de ossas e irrigate de sanguine e germinara un messe de dolor e de luctos per le terra de Russia.Hodie avante le alba Igor accurre in adjuta del su car fratre incirculate.Illes se batteva un die,e un altere die ancora,al meridie del tertie die cadeva a terra le insignas de Igor. Se curvava le herba de dolor,de pena se flecteva le arbore al solo.Perque,o fratres,es arrivate le hora funeste,nunc jam le deserto ha sepulte le vigor.Le angustia disbordava sur le terra de Russia,e dolor se diffundeva in le sino del terra de Russia.E ora le prince Igor dismontava del sella aurate, per salir sur le sella servil.

CANTAR DE MIO CID * (LE POEMA DE MI CID)
traduction Francesco Galizia

Le “Cantar de mio Cid”, es le prime - in ordine de tempore - e le plus importante exemplo de poesia epic espaniol. Illo es le poema national , e narra le gestas de Rodrigo Diaz, conte de Bivar, le “Cid Campeador”. Del manuscripto del poema existe un sol copia que esseva discoperite e publicate verso le fin del seculo XVIII e ab alora usque a nostre dies multe homines de studio ha cercate de stabilir de un modo definitive le texto original del obra, de fixar le data del composition e su autor. Le copia antea mentionate, que manca del prime pagina e de duo alteres a su interior, esseva scribite in 1307 per un copista, un certe Per Abbat. Ma quasi securmente ille esseva solo un amanuense, id es ille se limitava solo a copiar; del ver e proprie autor il non ha alcun notitia secur. Il sembla, comocunque, que le poema epic de 3.733 versos, ha essite componite inter le annos 1140 - 1157, e que pois le trobadores, (poetas errante) qui se moveva de un loco al altere, lo ha diffundite in tote le Espania. Il eveniva assi pro “Cantar de mio Cid”, lo que jam habeva evenite pro le Cantion de Rolando e pro altere poesias epic medieval. Le factos narrate son rigorosemente historic e iste es un aspecto essential del obra, que assi se differentia sia del Cantion de Rolando, sia del Canto del Nibelunges, poemas in le quales le datos historic, anque hic presente, es submergite e deformate con le introduction de elementos phantastic. Nihil de isto in le Cantar, que es relevante, in vice, per su character realistic. Isto es debite al facto que le Cantar esseva scribite subito depost le evenimentos historic que narrava; quasi 50 annos passa inter le morte del protagonista e le composition del poema. Don Rodrigo Diaz - le heroe del poema - nasceva a Bivar, a 10 km. de Burgos, in 1043 e conduceva multe victoriose battalias contra le arabes. Le arabes lo appellava “Sidi” (senior) e le espanioles “Campeador” (qui combatte in campo), unde le nomine de Cid Campeador (le senior del battalias). Ille esseva calumniate presso le Rege de Castilia Alfonso VIe, per cortesanos invidiose e, venite a conflicto con le rege, le Cid cadeva in disgratia et esseva exiliate in 1081. Le Cid, alora foras del regno, compliva un serie de gestas guerrier contra le arabes, le infideles, qui occupava ancora, un grande parte de Espania e qui in 1094 conquireva le citate de Valencia. Tote iste factos historic e altere ancora se retrova in le obra, in le qual il ha, anque, indicationes geographic precise e clar. Le poema es dividite in tres cantos distincte: a) le exilio, b) le nuptias del filias, c) le ultrage.A) Le exilio.- Don Rodrigo Diaz ha essite injustemente accusate de esser se appropriate del tributos debite al rege de Castilia e de Leon, Don Alfonso VI, e, per isto, le soverano decreta su exilio. Le Cid inde abandona su terras e su casas e, con resignation, parti con alicun fidel cameradas, pois ille entra in Burgos, capital del regno, ma necuno osa reciper le in casa per pavor del rege qui ha prohibite dar hospitalitate al exiliato. Le Cid, comocunque, adjutate per un coragiose habitante de Burgos, succede obtener multe provisiones pro continuar su viage. Le Cid arriva al monasterio de Sancte Petro, ubi es su sposa, domina Ximena, con lor duo filias Elvira e Sol. Le Cid recommenda le sposa e le filias al curas del abbate e pois se separa del familia con dolor, e va via de nove. A ille se uni cavalleros e citatanos, illes passa le confinios del regno, e entrate in le territorio del arabes, comencia a guerrear contra le infideles. Con prodessa e astutia le Cid subjuga vaste terras inter Teruel e Saragossa, e face un ric butino, un parte del qual ille manda al rege: trenta cavallos tote con sella e belle harneses e con un spada al arcion. Le rege accepta toto, ma non revoca le exilio infligite al Cid. Le soverano, totevia, permitte que le personas bon e valorose del regno qui vole vader in adjuta al Cid pote ir. Le valorose e fidel exiliato, intertanto continua su marcha con su spada Tizona al flanco e sur le cavallo Babieca, e veni al combatto con le Conte de Barcelona, Don Ramon Berenguer, e le vince in le battalia de Almenar (1082), e le face prisionero. Le Cid se comporta con le Conte de un modo loyal e cavalleresc, e le libera. Le conte dona al Cid su spada Colada.B) Le nuptias del filias del Cid.- Continua le victoriose battalias del Cid, que culmina con le conquesta, depost aspere luctas, del citate de Valencia in 1094, que fructa un enorme butino. Le Cid invia un remarcabile parte de illo al rege, petente que le sposa Ximena e le filias le pote attinger a Valencia. Le rege consenti e assi le dominas, escortate per un guarda de honor, attinge lor car. Grande es le gaudio reciproc. Le Cid, orgoliose, monstra al sposa e al filias del alto del Alcazar le territorio conquirite. Pois solemnemente ille annuncia: Per amor de mi sposa e de ambe mi filias, duo centos cavallos essera donate al rege Alfonso qui ha consentite mandar me mi dominas. Ancora un vice le rege accepta le donation e admira le virtute del Cid, ma al Corte del rege le contes Don Fernando e Don Diego, nobiles de Carrion, citate de Leon, e le conte Don Garcia, inique inimico del Cid, ha invidia e rancor pro ille. Le prime duo pensa sposar le filias del Cid, pro obtener assi fama e ricchessa. Illes manifesta lor desiro al rege qui approba e fixa con le Cid un incontro al frontiera del regno sur le ripas del fluvio Tago, pro discuter le cosa. Le Cid non es multo enthusiastic del pretendentes, ma pro obedir al rege qui lo pete, concede le mano del filias al duo nobiles e assi, con un solemne ceremonial, son celebrate splendide nuptias.C).- Le ultrage. Al Corte del Cid, a Valencia, le duo contes, qui ha facite le matrimonio pro profito e calculo, son frequentemente objecto de riso e irrision, specie depost que, in varie occasiones, illes se ha comportate de un modo vil e coarde. Furiose de vergonia e de rabie, illes medita un vindicantia. Illes finge voler conducer lor sposas a Carrion, ubi son lor familias e proprietates, ma arrivate in un spisse silva, le duo contes insulta e flagella a sanguine le filias del Cid e pois las abandona in le silva. Solo per le adjuta de un lor cosino, Felez Munoz, nepote del Cid, qui las sequeva, illas pote retornar presso le patre; qui, attristate per le accidente e colpate in su honor e in su affecto paterne, se adressa al rege pro haber justitia. Don Alfonso ordina que a Toledo se reuni le Cortes, pro celebrar le processo, e assi convoca totes le nobiles e le vassallos. Arriva anque le Cid ben recipite per le rege. Pois - secundo le leges del tempore - initia le processo; ante toto le duo contes restitue quanto ha habite in dono e in dote del Cid, pois es audite le accusation contra illes e in fin eveni le duello inter le campiones del Cid - tres su valorose cameradas - de un latere e le duo contes e un lor companion del altere. Son vincitores le campiones del Cid, con grande humiliation del duo contes. Ma depost le duello, ante le nobiles castilian convocate, se presenta duo cavalleros incognite qui pete pro lor seniores - le prince de Navarra e le prince de Aragon - le mano del filias del Cid. Assi se celebra le secunde nuptias, con grande gaudio de totes e honor del Cid qui assi deveni parente del reges de Espania. Como il es evidente del summario exponite, le Cid appare in le Cantar como un perfecto typo de vassallo, quiexple scrupulosemente le deberes de su condition. Ille, anque si habeva essite bannite injustemente, remane sempre fidel al rege, le manda un parte del butino e in omne occasiones professa clarmente su devotion e su obligationes al soverano De iste puncto de vista, le ligamine inter le Cantar del Cid e le Cantion de Rolando es evidente; anque illac le connexion de vassallage domina le action de tote le protagonistas: ab Gano, qui, perque vassallo, non pote refusar se de vader presso le rege Marsilio, a Rolando qui usque al fin se preoccupa de facer tote su deberes e de non causar dishonor al imperator. In ultra, tanto Rodrigo Diaz quanto Rolando non son solmente valorose heroes - como le heroes classic: Achilles, Ulysses et Eneas - ma illes son anque campiones del fide christian contra le infideles, in illes il ha le orgolio del guerrero pro le victoria e le seren conscientia de qui combatte pro le defensa del fide. Iste elemento es particularmente importante pro le Espania. Hic, post le conquesta arabe de tote le Espania , il ha le famose periodo del Reconquesta, (que initia subito depost le anno 1000). Durante le Reconquesta, in consequentia de luctas cruel e accordos diplomatic, le parve statos christian del Espania septentrional, proxime al Cordillera Cantabric e al Montes Pyreneos, le regnos de Leon, Navarra, Aragon e Castilia, se expande verso sud,et expelle le arabes, in 1492 con le conquesta de Granada, ultime stato musulman. Le Espania se uni in un sol regno, depost le matrimonio del Regina Isabel de Castilia con le Rege Fernando de Aragon. Le Cid, personage realmente existite, es le heroe national e le campion hardite e valorose del Reconquesta. Ille deveni, anque gratias al poema, le symbolo del Espania ardente e christian. Il ha similantias inter le Cid e Rolando, ma le Cid ha proprie characteristicas: ille es un affectuose marito e patre e grande posto ha in su animo, durante le exilio, le sollicitude de assecurar a su dominas un existentia seren, anque durante su absentia, e le desiro de facer sposar ben su filias, pro le quales ille prepara un ric dote.Le presentia in le poema, de varie personages feminin es pois un aspecto importante del Cantar del Cid; in le Cantion de Rolando, solo fugacemente appare un figura de domina, Alda sposa de Rolando, hic in vice il ha diverse personages feminin al quales le poeta dedica su attention: le puera de novem annos qui se face ante le Cid a Burgos, le sposa Domina Ximena e su duo filias, exemplos de virtute religiose e de pudicitia.Multo diverse,del dominas del Canto del Nibelunges,qui son cruel e vindicative.

Canto Prime: Le Cid Campeador parti per le exilio. Version italian per G.Bertoni
Traduction F.G.

Le Cid verteva le capite, lacrimante fortemente, e videva le portas de su casas e le ostios sin le barra e le perticas de aves sin plus falcones e astores. E pois que, ille habeva multo profunde dolor, suspirava, e parlava con tranquille resignation; ille diceva: “Sia gratias a te, o Deo mi Senior, qui es in le celo! Tote isto ha essite preparate pro me per mi inique inimicos!”. E su cameradas sporonava le cavallos e lassava los currer a bridas relaxate. Quando ille exiva de Bivar, ille habeva un corvo a dextere e traheva bon auspicios, ma quando entrava a Burgos lo videva a leve, e alora le Cid altiava le spatulas e succuteva le capite : “Corage, Alvar Fanez! Nos son expellite de nostre terra!”e partiva.Le Cid, Rodrigo Diaz, entrava in Burgos, portava con se sexanta cavalleros con lanceas con le bandierolas. Homines e feminas exiva a vider le e le citatanos esseva al fenestras, e lor oculos lacrimava per le grande dolor que illes habeva. E del buccas de omnes exiva iste parolas: “Oh Deo, qual bon vassallo e qual bon senior!” Quanto de bon voluntate illes le haberea acceptate in lor casas! Ma necuno osava facer isto, perque troppo grande esseva le cholera del Rege Don Alfonso. Verso le crepusculo, habeva essite portate a Burgos un littera del Rege: “Al Cid, Rodrigo Diaz, necuno debe dar hospitalitate e si alicuno lo dara, ille perdera su benes, su oculos e anque, in fin, le corpore e le anima”. Grande esseva ergo le dolor del gente christian, le qual evitava incontrar se con le Cid, e non hardiva adressar le non mesmo le parola. Le Cid Campeador se dirigeva verso su allogiamento; ma como perveniva al porta, lo trovava ben serrate. Per pavor del Rege, il habeva essite ordinate que necuno debeva aperir lo. Le companion del Cid clamava in alte voce, ma qui esseva in casa non voleva responder les; inde le Cid dava de sporon al cavallo, se approximava al porta, levava le pede del staffa e le dava un colpo ma in van, perque le porta, non se aperiva. Se faceva avante un puera de novem annos, qui le diceva: “O Campeador, bon esseva le hora que vos cingeva le spada! Le Rege ha prohibite reciper vos; su ordine scripte es pervenite verso nocte con grande precaution in un littera fortemente sigillate. Nos non osara aperir vos e reciper vos per ulle cosa al mundo; alteremente nos perdera nostre benes, nostre casas e anque nostre duo oculos. O Cid, de nostre mal vos ha nihil a ganiar, non insiste, dunque, e que Deo assiste vos con tote su virtutes sancte”. Assi parlava le puera e retornava a casa. Ora se convinceva le Cid, que del Rege non poteva plus sperar gratia. Ille se allontanava del porta, cavalcava trans Burgos e arrivava al cathedral de Sancte Maria. Tosto le Cid dismontava de sella, se geniculava, e precava con fervor; finite le preces, ille subito montava a cavallo, e ultrapassate le porta del citate, con su cameradas passava le torrente Arlanzon, e se stoppava proxime a Burgos sur le terra petrose, plantava inde le tentas. E assi Rodrigo Diaz, le Cid Campeador, ille qui cingeva in hora felice le spada, per non haber essite recipite per alicuno debeva descender sur le terra petrose, e pro sol conforto ille habeva circum se su valorose cameradas. Ille se campava, como sur un montania; perque a ille esseva prohibite allogiar a Burgos e necuno illac haberea osate vender le non mesmo le plus parve alimento! Ma un cortese habitante de Burgos, trovava totevia le pan e le vino pro le Cid e su amicos, sin facer alicun compra, perque habeva con se le provisiones; e dava a illes abundante viveres, per isto le Cid Campeador e su cameradas poteva ir foras del regno e continuar lor viage.

Augurios de Bon e Felice anno nove 2010 a totes le interlinguistas de Italia, Europa e del Mundo