"De Reditu suo" - "Re su retorno"

Claudius Rutilius Namatianus

Lo que seque es le traduction libere, in prosa, del prime versos del poema de Claudius Rutilius Namatianus "De Reditu suo", in Interlingua "Re su retorno". Claudius Rutilius Namatianus, vivite in seculo quinte, esseva un poeta pagan de familia gallo-roman.

Ille esseva Praefectus Urbi in 414, ma le anno sequente debeva lassar Roma pro retornar in Gallia devastate per le Vandalos. Su poema “De reditu suo” (a nos pervenite incomplete) describe le viage e le climate de decadentia e de desolation que domina in le locos visitate.

 LE RETORNO

        Forsan tu te surprendera, lector, de un  rapide retorno, que  improvisemente me priva del benes de Roma.

        Es il troppo venerar Roma assi al longe, un vita?

        Il non dura unquam troppo al longe lo que place sin fin.

        Oh, quante vices io volerea felicitar me con qui, stirpe nobile del grande Romanos, per su fortuna, ha nascite in iste terra beate e ha cumulate le honor del descendentia e le honor del loco natal.

        Necun altere terra ha essite assi inricchite per le semines del  virtutes celeste.

        Felice anque illes, pois, qui se ha ponite sub le  lege de Roma in le campos e in le casas latin!

        Le Senato  es aperte al estranieros digne e non ha judicate extranee qui, merente de appertiner, participante al poteres del venerabile Curia, ha essite parte del Genio de un collegio equal solo al assemblea que governa le Universo.

        Ma mi sorte me avelle ab le terra amate,  me reappella le campos de Gallia, ubi io ha nascite. Longe bellos ha perturbate le loco natal e le pietate me allontana ab Roma venerate.

        Il es nihil negliger  homines qui es al secur, ma le suffrentias plica nostre loyalitate.

        Le casa ancestral require nostre presentia e nostre lacrimas. Il non es concedite ultra  ignorar le ruinas, rendite plus devastante per le negligentia.

        Il es tempore de reconstruer, depost que le incendios se ha extinguite. Reconstruer anque solo parve casas de pastores.

        Si le fluvios parlava, si nostre arbores poteva proferer parolas, io esserea incitate e  mi desiros jam mitterea le velas.

LE ADEO

        Mi amate citate ha laxate su imbraciamento e mi terra natal ha vincite, io non pote plus expectar.

        Io viagiara per mar, quia le vias de terra, es inundate in plana per le fluvios, e super le montes menaciate per roccas labente,  post que le campos de Tuscia e le via Aurelia  ha essite devastate per le hordas de Gothos. Melio confider in le mar, quia le fluvios non ha plus pontes e le terras es de nove salvage.

        Multe vices io basia le portas del Citate. Lentemente, de mal voluntate, mi pedes supera le sacre ostio.

        Io pete pardono per mi partita e offere le sacrificio de parolas miscite a plancto.

ROMA

        « Audi me, Regina del mundo, luminosissime joiel in le volta del Celo.

        Audi me, matre de homines e Deos: tu templos face le Celo vicin; nos te cantara usque habera un sufflo de vita.

        Necun homine essera secur si te oblidara. Que pote un scelerate oblido obscurar le Sol ante que tu splendor dispare ab nostre corde.

        Tu potentia se diffunde, como le radios del Sol, in omne terra, usque al Oceano que circum nos fluctua.

        Le Deo Sol se move in le Celo solo pro te, su cavallos surge ab tu terra e in illo dispare. Non te stoppava le sablo de foco de Africa, ni te repelleva le terras del nord, armate per gelo. Le terra ha aperite un cammino pro te.  Ubique il ha forma vivente, ibi tu es.

        Tu ha facite de gentes diverse un sol patria, tu conquesta ha juvate a qui viveva sin leges: offerente al vincites le union in tu derecto, tu ha rendite le orbe dividite un unic Urbe.

(Traduction per S.Leucio)

CORNELIU ZELEA CODREANU

Le Capitan del Guarda de Ferro

Le Dece Commandamentos

Al quales le legionario debe conformar se pro non deviar ab su cammino de gloria in iste dies de obscuritate, de adversitate e de tentation satanic. Assi que tote le mundo sape que nos es Legionarios e resta Legionarios pro le eternitate.

1 Non crede in alicun modo al informationes, al novas super le movimento legionario legite super qualcunque jornal – anque si isto appare nationalista - o susurrate al aure per agentes provocatori o anque per homines honeste. Le Legionario crede solo al ordine o al parola de su Chef. Si iste parola non veni, il significa que nihil ha cambiate  e que le legionario proseque tranquille per su strata.

2  Face attention a qui tu frequenta. E valuta ille como on debe, sia quando ille es un adversario qui vole deciper te, sia quando ille es un amico stulte qui ha essite decipite per un adversario.

3 Guarda te como de un grande calamitate del persona incognite qui te exhorta a facer qualcosa. Ille ha un interesse e vole persequer su interesse per medio de te, o ille vole compromitter te ante le altere legionarios. Le legionario age solo super le base de un ordine o per su spontanee initiativa.

4 Si alicuno vole tentar te o comprar te, sputa super su facie. Le legionarios non es ni stupide ni merce de acquisition.

5 Evita illes qui vole facer te donos. Accepta nihil.

6 Allontana te ab illes qui te adula e te lauda

7  Ubi existe solo tres legionarios, illes vive inter illes como fratres: unitate, unitate e ancora unitate! Sacrifica toto, immola te ipse, tu desiros e le integre tu egoismo pro iste unitate. Illo, le unitate, dara nos le victoria. Qui es contra le unitate, es contra le victoria legionari.

8 Non parla mal de tu cameradas. Non accusar les. Non murmurar al aures de alteres e non tolerar que on veni a murmurar al tue.

9 Non espaventar te si tu non recipe ordine, nova, responsas, litteras, o si il te sembla que le lucta stagna. Non alarmar te, non prender le cosas tragicamente, proque Deo es supra nos e tu chefes cognosce le via juste e sape lo que illes vole.

10  In le solitude preca Deo in nomine de nostre mortos, assi que Ille adjuta nos a tolerar tote le colpos usque al fin del suffrentias, usque al grande resurrection e al victoria legionari.

Martio 1935

(traduction per S. Leucio)

JULIUS EVOLA Que cosa es le Natal?

Il ha ritos e festivitates, subsistente ora solo per consuetude in le mundo moderne, que se pote comparar a ille grande roccas que le movimento del morenas de antique glacieros ha transportate ab le vastitate del mundo del summitates in basso, verso le planas.

 

Tal es, pro exemplo, le recurrentias que como Natal e anno nove ha hodie prevalentemente le character de un festa familial burgese, dum illos es retrovabile jam in le prehistoria e in multe populos con un ben diverse contexto, compenetrate per un significato cosmic e universal. Solitemente, passa inobservate le facto que le data del Natal non es conventional e debite solo a un particular tradition religiose, ma es determinate per un situation astronomic precise: es le data del solstitio de hiberno.

E justo le significato que in le origines habeva iste solstitio definiva, a transverso un adequate symbolismo, le festa correspondente. On tracta, totevia, de un significato que habeva forte relievo supertoto in ille progenitores del racias indoeuropee, cuje patria originari se trovava in le regiones septentrional e in le quales, in omne caso, non se habeva cancellate le recordation del ultime phases del periodo glacial. In un natura menaciate per le gelo eterne, le experientia del curso del luce del sol in le anno debeva haber un importantia particular, e justo le puncto del solstitio de hiberno habeva un significato dramatic que lo distinguera ab tote le altere punctos del curso annual del sol. De facto, in le solstitio de hiberno, habente le sol arrivate in su puncto plus basse del ecliptica, le luce sembla extinguer se, abandonar le terras, descender in le abysso, dum ecce que in vice le luce de nove se reprende, se realtia e resplende, quasi como in un renascentia. Un tal puncto equivale, assi, in le primordios, como illo del nascentia o del renascentia de un divinitate solar.

In le symbolismo primordial le signo del sol como “Vita”, “Luce del Terras”, es anque le signo del Homine. E como in su curso annual le sol mori e renasce, assi anque le homine ha su “anno”, mori e resurge. Iste mesme significato esseva suggerite, in le origines, per le solstitio de hiberno, a conferer lo le character de un “mysterio”. In illo le fortia solar descende in le “Terra”, in le “Aquas”, in le “Monte” (in le qual, in le puncto plus basse de su curso, le sol sembla merger se), pro retrovar nove vita. In su realtiar se, su signo se confunde con le signo del “Arbore” que surge (“le Arbore del Vita” cuje radice es in le abysso), sia “del Homine cosmic” con le “bracios altiate”, symbolo de resurrection. Con isto prende anque initio un nove cyclo, “le anno nove”, le “nove luce”. Per isto, le data in question sembla haber coincidite anque con le data del initio del anno nove. Il es a notar que anque Roma antique cognosceva un “natal solar”: justo in le mesme data, reprendite successivemente per le christianismo, le 24-25 de decembre illo celebrava le Natalis Invicti,o Natalis Solis Invicti (natal del Sol invincibile).

In isto on habeva effecto le influentia del antique tradition iranian, per le medio del mithracismo, le religion car al legionarios roman, que durante un certe periodo se contendeva con le christianismo le dominio spiritual del Occidente. E ci il ha interessante implicationes, extendente se usque a un conception mystic del victoria e del imperium.

Como invincibile vale le sol, per su recurrente triumphar super le tenebras. E tal invincibilitate, in le antique Iran, esseva transferite a un fortia ab le alto, al “hvareno”. Justo al sol e a altere entitates celeste, iste “hvareno” descenderea super le soveranos e super le chefes, facente les equalmente invincibile e facente in modo que lor subjectos in illes videva homines que esseva plus que simple mortales. E anque iste particular conception se diffundera in le Roma imperial, tanto que super su monetas, sovente on refere al “sol invincibile”, e que le attributos del fortia mystic de victoria supra mentionate se confundeva non rarmente con illos del Imperator. 

Retornante al “natal solar” del origines, on poterea relevar particular correspondentia in lo que ha supervivite de illo como vestigios, in le consuetudes del festa moderne. Inter altere un echo offuscate es le mesme uso popular de accender super le traditional arbore luces in le nocte de Natal. Le arbore, como nos ha vidite, valeva de facto como un symbolo del resurrection del Luce, trans le menacia del nocte. Anque le donos que le Natal porta al infantes es un echo remote, un residuo morenic: le idea primordial esseva le dono de luce e de vita que le Sol nove, le “Filio”, da al homines. Dono a intender se sia in senso material sia in senso spiritual.

[…]

Habente rememorate tote isto, il essera ben relevar que percurrerea un strata errate qui voleva vider ci un interpretation degradante tal a negliger le significato religiose e spiritual que ha le Natal per nos cognoscite, reportante al hereditage de un religion naturalistic e per isto primitive e superstitiose. […] Un “religion naturalistic” ver e proprie non ha jammais existite si non in le incomprension e in le phantasia de un certe schola de historia del religiones […] o ha existite in qualque tribos de salvages inter le plus primitive. Le homine del origines de un certe levatura jammais adorava le phenomenos e le fortias del natura simplemente como tales, ille los adorava solo in quanto manifestationes del sacro, del divino in genere. […] le natura pro ille esseva jammais “natural”. […] Illo presentava pro ille le characteres de un “symbolo sensibile del supersensibile”. […] Un mundo de un primordial grandor, non claudite in un particular credentia, que debeva offuscar se quando lo que correspondeva a illo assumeva un character purmente subjective e private, subsistente solo sub le formas de festas convenite del calendario burgese que vale supertoto proque il se tracta de dies in le quales on non debe laborar e que al maximo offere occasiones de sociabilitate e de divertimento in le “civilitate del consumos”.

Fragmentos ex le articulo “Natale solare ed Anno nuovo” (Natal solar e Anno nove) apparite super le jornal “Roma” 5 de januario 1972.

Traduction per S. Leucio