Le tres muschetteros

Per Alexandre Dumas (patre). Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Titulo original	Les trois mousquetaires
D'Artagnan e le tres muschetteros

Le tres muschetteros (Les trois mousquetaires) es un romance historic scripte ab Alexandre Dumas patre (Villers-Cotterets, 24 julio 1802- Puys-Dieppe, 5 decembre 1870) uno scriptor e dramaturgo francese. Maestro del romance historic e del theatro romantic, ille habeva un filio del su mesme nomine, anque ille scriptor. Es famose supertoto pro le obras maestrose: Le Conte de Montechristo e le trilogia del Muschetteros. Le romance es state scripte in le 1844 e publicate in origine a episodios sur le jornal Le Siècle. Es uno del romances plus famose e traducite del litteratura francese a cuje sequiva: Vinte annos postea (1845) e Le Viceconte de Bragelonne (1850). Le tres muschetteros del titulo son: Athos, Porthos e Aramis, pois on adjunge le protagonista D'Artagnan.

Historia:

Francia, 1625: un juvene de Gasconia, Charles de Batz de Castelmore d'Artagnan, va a Paris per entrar in le compania del muschetteros de rege Louis XIII. Porta, un littera de presentation ab parte de su patre e adressate al senior de Tréville, capitano del muschetteros. Iste littera le veniva subtrahite longe le strata ab un individuo con cuje duella, qui ille appella "Le homine de Meung", pois indentificate con le cavallero de Rochefort. Depost le audientia con Tréville, incontra casualmente, uno post le altere, Athos, Porthos e Aramis, le plus famose muschetteros del rege, e catauno de lor, retenente se provocate ab ille, le defia a duello al inscientia del alteres. Al incontro on presenta le guardias del cardinal Richelieu, pro arrestar les essente le duellos prohibite ab un edicto real, ma le tres muschetteros e D’Artagnan on oppone e les combatte insimul, sortente al fin victoriose. D'Artagnan in iste duello conquesta le fiducia e le amicitia del tres muschetteros combattente multo valorosemente, illes ha un motto inter cameradas: “Totes pro uno, uno pro totes”. Depost qualque jorno les veni convocate ab le rege, qui non les reprocha pro non haber respectate le leges, ma on complimenta con lor. In politica, le prime ministro, le cardinal de Richelieu, es formalmente con le rege, ma non ama le regina (de origine austriac), perque ha parentes espanioles, un periculo per le Francia; in ultra le Duc de Buckingham es amante del regina qui, in pignore del lor relation, le ha donate dodece punctales de diamante, in origine dono del rege al su sposa. Le Cardinal lo discoperi e intriga in le umbra: propone al rege de organisar un ballo a corte, in le qual le regina haberea habite le occasion de portar al collo le punctales de diamante. Le rege accepta e le regina debe reprender los al plus presto. Constance Bonacieux es la guardarobera del regina, de cuje es inamorate D’Artagnan e illa le pete de assumer se le carga de adjutar le regina, D’Artagnan accepta e parte con Athos, Porthos e Aramis, durante que le homines del cardinal son ponite sur le lor tracias ab le marito de Constance. Al prime halto in un taverna, le muschetteros son provocate ab un cliente qui constringe Porthos al duello. Le altere tres reprende le cammino; foras del village de Beauvais les incontra del homines qui labora: ma es un trappa, Aramis es ferite e resta in un taverna, ma Athos e D’Artagnan les proseque le viage. Athos veni blocate, ma D’Artagnan attinge Calais e se imbarca per le Anglaterra. A London on presenta ab Buckingham, qui le consigna le punctales, ma on discoperi que los manca duo, subtrahite ab Milady de Winter, un spion del cardinal. Le duc carga un aurefice de facer un copula identic al original e assi D’Artagnan los porta a Paris, in tempore per salvar le honor del regina. Le cardinal on vindica e face raper Constance ab Milady. D’Artagnan, per ordine de Tréville, parti al recerca del tres amicos. Per prime trova Porthos, remanite in le taverna; pois Aramis, retirate se a Crèvecoeur a meditar, decise a facer se prestre perque on crede oblidate ab le amante, le Duchessa de Chreveuse; in fin Athos, celate in le taverna ubi era state constrigite a firmar se. D’Artagnan ingagia un lucta contra le conte de Winter, qui, terminate le lucta, invita le juvene in le su palatio, ubi ille face le cognoscentia de Milady. D’Artagnan finge de inamorar se de Milady pro capir qual position illa occupa a corte; Milady, tamen, es inamorate del conte de Wardes e dà al su camerera Ketty un littera pro le conte con un proposta de incontro; Ketty es tamen a su vice inamorate de D’Artagnan e le face vider le littera. D’Artagnan decide de presentar se al posto del conte de Wardes con le intention de fixar un incontro de nocte pro occider la. Quando sta per occidere Milady, illa clama adjuta e D‘Artagnan nota sur le su spatula le symbolo del lilio, con le qual veni marcate le condamnates a morte franceses. D’Artagnan debe escappar perque arrivava del personas, accurrite al critos de Milady; con ille escappa anque Ketty, qui vaderà in campania ab una texitrice. Intertanto es initiate le guerra e le muschetteros son inviate a combatter a La Rochelle, le ultime fortalessa huguenote. Per vincer le guerra, Richelieu manda Milady ad assassinar le duc de Buckingham; D’Artagnan e le alteres les discopre e les manda un littera a lord de Winter, qui la

Gene Kelly nella parte di D'Artagnan

intercepta e la arresta sur le costas anglese. Un vice in prision, totavia, Milady, resulta de fascinar e deciper le carcerero Felton qui le adjuta a evader e pois, pro illa, occide con un pugnal le duc de Buckingham. D’Artagnan veni a saper qui Constance es moribunde, proque invenenate ab Milady e, volente consignar al justitia le femina, con le adjuta del tres muschetteros (intertanto veni revelate, que Miledy era state sposate con Athos, quando usava ancora le su nomine de conte de la Fère) e un homine con le mantello rubie, la captura e la accusa del su tremende delictos. Milady rejecta tote le accusas, ma in iste puncto on face avante le homine involvite in le mantello rubie, le carnifice de Lille. Multe annos antea Milady habeva causate le morte del fratre del carnifice e pro isto veniva executate, justitia es facite. Richelieu nonobstante toto, recognosce le servicios de D’Artagnan e le nomina locotenente del muschetteros.

Personages principal:

• D'Artagnan (Charles de Batz de Castelmore d'Artagnan) — toto le romance torna circum a iste juvene de 18 annos, habile con le spada e multe coragiose; es le protagonista del libro. Ille es inamorate de Constance Bonacieux, la guardarobera e confidente del regina.

• Planchet — Servitor de d'Artagnan, humile, coragiose e ligate al patrono. Le rolo del servitores in iste libro es multo importante: illes son mentionate sovente et esserà anque gratias a illes, que le quatro cameradas les resultera in le lor interprisas.
  Muschetteros:

Le Muschettero es un figura realmente existente in le Francia ab le XVI seculo usque al XIX. Le muschetteros de cuje on parla in le libro son referite al compania ingagiate ab le rege Louis XIII, como su guarda personal. Le compania del muschetteros es contraponite in le romance e in le historia al guardas del cardinal Richelieu (Armand-Jean du Plessis de Richelieu) que les affronta in numerose duellos illegal. Le tres muschetteros protagoniste son presentate con del supernomines e sempre nominate con iste pseudonymos. Le lor ver nomine essera revelate sol in parte.

• Athos (Armand de Sillégue d'Athos d'Autevielle) — Le plus admirate inter le tres ab d'Artagnan. De animo nobile e distincte, resulta con le su approche frigide a celar le su emotiones. Forse es le plus vitiate inter le quatro amicos, non se face mancar nihil et es habile cognoscitor del scherma e del arte del cavalcar. Quando ancora non era muschettero, ma conte de la Fère, ha sposate una juvene revelate se pois marcate a foco con le lilio de Francia, perque condamnate a morte, e que plus tarde on discoperirà esser le incantatrice Milady. Es le plus intelligente, anque se estima d'Artagnan como tal. Al initio del prime romance le autor scribe de haber retrovate le "Memorias del conte de la Fere" e de haber sapite quasi le integre historia ab iste memorias: in realitate Dumas cavarà le subjecto del su trilogia ab le authentic "Memorias de D'Artagnan", scripte ab le ver personage historic (Gatien de Courtilz de Sandras).

• Grimaud — Servitor de Athos, affectionate al su patrono qui venera pro le su intelligentia. Non parla quasi nunquam perque in le passato Athos le ha constrigite al silentio per annos; anque se pois le habeva permisso de parlar, on exprime in poc parolas e multe gestos. Obedi al su senior, qui resulta a capir sol ab le su reguardos.

• Aramis (Aramis de Vannes) — Al apparentia es un homine de ecclesia mancate, le qual sol provisorimente porta le vestes de Moschettero, le qual le dà modo, inter un appello al fide e le altere, de esser un nobilhomine. Le su studios ecclesiastic los transpare ab le cognoscentia del artes e del lingua latin; sovente compone poesias. Devenirà abbate de Herblay.
  

• Bazin — Servitor de Aramis, es certo qui le su patrono un die vestirà le habitos ecclesiastic. Ille mesme on vesti sempre de nigre, como on convene al servitor de un homine de ecclesia. Dulce e pacific, es bigot e devote ad Aramis, su patrono, et al Sancte Roman Ecclesia.

• Porthos (Porthos du Vallon) — Iste es le plus simplice del tres. Joca sovente al dados spondente toto cello que ha inter le manos. Le su amante, la seniora Coquenard, es le uxor de un procurator, et ille confida in illa pro le proprie financias. Inter le muschetteros es celle qui tene de plus al su honor, e securmente es le plus forte de illes. Anque ille usa un nomine "de battalia" al posto del su nomine autentic: du Bracieux. Anna de Austria le nominarà, al fin de "Vinte annos postea", baron du Vallon (castello al qual ha dato le nomine), de Bracieux de Pierrefonds.

• Mousqueton — Normanne servitor de Porthos, le cuje ver nomine es Bonifacio (Boniface), presta servicio al su patrono sin multe pretensiones. Sempre vestite in maniera elegante, gratias ad un habile sartor, per facer un belle figura a Porthos. Depost que le su patrono es devenite baron, ha cambiate le su nomine in Mouston.
  Altere personages:

• Constance Bonacieux — guardarobera e confidente del regina.

• Monsieur Bonacieux - marito de Constance, e patrono de casa de D'Artagnan.

• Monsieur de Tréville — commandante del muschetteros

• Milady de Winter — clamate anque Charlotte Backson, Contessa de la Fère o Anne de Breuil, es un spion al servicio del Cardinal Richelieu.

• Lord de Winter — fratre del marito de Milady.

• Le homine de Meung — Conte de Rochefort, es le homine a cuje D'Artagnan da le chassa.

• Kitty — serva de Milady.

• John Felton

Personages historic: Cardinal Richelieu, Regina Anna de Austria, Rege Louis XIII Duc de Buckingham.

Le promisse sposos

Per Alessandro Manzoni. Traduction in Interlingua per Francesco Galizia.

« Cello ramo del laco de Como, que verte a mediedie, inter duo catenas non interrupte de montes, toto a sinos e a golfos, a secundo del salir e del reentrar de cellos, venas, quasi a un tracto, a restringer se, e a prender curso e figura de fluvio, inter un promontorio a dextra, e un ample costiera ab le altere parte; » (Le promisse sposos, incipit)

Alessandro Manzoni

Le promisse sposos es un celebre romance historic de Alessandro Manzoni, (.Milano, 7 martio 1785 – 22 maio 1873 ) scriptor, poeta e dramaturgo italian; le libro es reputate le plus famose e le plus legite inter cellos scripte in lingua italian. Precedite ab le Fermo e Lucia, que es considerate romance a parte, esseva imprimite in un prime version in le 1827 ; revidite supertoto in le linguage, esseva reimprimite in le version definitive inter le 1840 e le 1842. Le ambiente historic es le Lombardia inter le 1628 e le 1630, durante le domino espaniol, il era le prime exemplo de romance historic moderne del litteratura italian; le periodo historic era stato seligite ab Manzoni con le intention de alluder al dominio austriac sur le Italia del Nord. Celle que Manzoni vole describer es le societate italian de omne tempore, con tote le su defectos que etiam nunc mantene. Le romance on basa sur un rigorose recerca historic e le episodios del romance, como ad exemplo le historia del Monacha de Monza e le peste del 1629-1631, on funda totes su chronicas del epocha. Le Obra es considerate le plus representative del Resurgemento e del Romanticismo italian e un del maxime obras litterari italian; que habera influentia in le definition de un lingua national italian.

Fermo e Lucia: Le prime idea del romance es del 24 april 1821, quando Manzoni initiava a scriber le Fermo e Lucia, componente in circa un mense e medie le prime duo capitolos e le Introduction. Interrumpe tamen le labor pro dedicar se al completion del Adelchi, e al scriptura del ode Le cinque maio. Ab le april del 1822 le Fermo e Lucia era reprendite e terminate le 17 septembre 1823. Totevia, le Fermo e Lucia va considerate como obra autonome, que crea un texito verbal ric, ubi on tressa e on alterna tracias de lingua littirari, elementos dialectal, latinismos e parolas de linguas estranier. In le secunde Introduction, le autor definiva assi le lingua usate:

“un mixtura indigeste de phrases un poc lombarde, un poc toscane, un poc francese, un poc anque latin; de phrases que non appertine a necuno de iste categorias, ma son trahite per analogia e per extension o ab uno o ab altere de illos.”

Renzo e Lucia

Un secunde edition del obra, esseva publicate ab Manzoni in le 1827, con le titulo “Le promissos sposos, historia milanese del sec. XVII, discoperte e refacite ab Alessandro Manzoni”. Le structura plus equilibrate, le reduction del historia del Monacha de Monza, evitar le pictoresc e le tintas plus fusc a favor de un representation plus adherente al ver, son le characteres de iste que es in realitate un romance diverse ab Fermo e Lucia. Manzoni non era, totevia, satisfacte, poique le linguage del obra era ancora troppo ligate al su origine lombarde. In le mesme 1827 ille iva, dunque, a Florentia, per reaquar - como diceva - le pannos in Arno, e subjacer le su romance a un plus accurate revision linguistic, inspirate al dialecto florentin considerate lingua unificatrice. Inter le 1840 e le 1842, Manzoni publicava inde le tertie e ultime redation de “Le promissos sposos,” a cuje hodie on face referentia. Con adjungite, un novella del toto nove, “Historia del columna infame”, in cuje Manzoni reconstrue le climate de intollerantia e ferocitate del processos contra le unctores, al tempore del peste. Secundo un typic cliché del narration europee inter Septe-cento e Octo-cento le narrator initia ab un manuscripto anonyme del XVII seculo, que narra le historia de Renzo e Lucia. Le tòpos del transcription del historia narrate ab un texto permitte al autor de jocar sur le ambiguitate mesme, que sta al base del moderne romance realistico-borgese, un obra de phantasia que, sovente, non disdigna de propor se al su lectores como documento historic real. Le humiles e le Providentia: Le Promissos Sposos es un historia in cuje le humiles son le ver protagonistas. Lucia Mondella es un humile paisana, reservate e dotate de grande fide religiose. Renzo Tramaglino il ha le dotes de un homine del populo: bonitate, justitia, religiositate, liberalitate, ingenuitate. Circum al duo protagonistas, es presente un mundo de esseres simplice, paisanos, artisanes, barcheros, carretteros, sempre prompte al ben in le pensatas e in le obras. On, trova in le romance, le vita del village, con le su internos desolate e le campanias, ustionate ab le siccitate. Le intervention de Deo es vive in toto le romance, ma advertite con le fide simplice del humiles. Le obra de Dio on senti supertoto in le penas e in le tribulationes; isto es un presentia paterne, amorose e sever. Le Providentia, es intendite como un fiducia in Deo e in le su Gratia, e a confider se al Fide e al inseniamentos christian de fronte al adversitate del vita. In quanto romance historic e "social", illo delinea un quadro del hierarchias inter le classes social in le societate lombarde del Sex-cento e del lor activitate. Le autor scribe (cap. I): " Le clero veliava a sustener e a extender le su immunitate, le nobilitate le su privilegios, le militar le su exemptiones. Le mercantes, le artesanes il era inrolate in associationes de obreros e maestros, le jurisprudentes les formava un liga, le medicos un “corporation” Manzoni es attente a figuras del parve burgesia (mercantes e artesanes) e del stratos plus humiles del societate (paisanos e obreros). Le paisage: Manzoni es le poeta qui vide, le affinitate inter le anima e le mundo, narra del paisage familiar de Lombardia, con le su celo, le su montes, le su aquas, le su luce autumnal. Le paisage es inserite in le realitate historic et human del romance, es sempre incolor e triste, in harmonia con le tono del conto. Le aere del pais native circula in tote le capitolos, evocate ab le actiones del homines. Le attitute artistic de Manzoni es de qui revide le locos car del su infantia, a ille familiar e le reconstrue in tote le lor particulares. Le ambiente del romance es le Lombardia in un zona inter le ramo de Lecco del Laco de Como, le fluvio Adda, Monza, Milano e Bergamo.

Historia: Le romance initia, con un fiction littirari: le transcription de un manuscripto del Sex-cento, in le stylo altisonante e ampullose del lingua del tempore. Le protagonistas son Renzo Tramaglino e Lucia Mondella, duo juvene obreros texile qui les vive in un loco presso le laco de Como, al exito del fluvio Adda. Toto es prompte pro le matrimonio de Renzo e Lucia, quando un senior del loco, Don Rodrigo, face un sponsion con le cosino Actilio, que resulterà ad exercitar le jus primae noctis sur Lucia. Pro isto le parocho del pais, don Abbondio, incargate de celebrar le matrimonio, es menaciate durante le su solite promenada vesperal, ab duo “bravos” al servicio de don Rodrigo, dicente a ille “que iste matrimonio non se debe facer”. Plen de pavor, don Abbondio le die depost inventa del excusas a Renzo pro remandar le matrimonio, Renzo tamen, parlante con Perpetua, le domestica de don Abbondio, comprende que qualcosa non va e la constringe a revelar le veritate. Ille assi on consulta con Lucia e con su matre, Agnese, e insimul les decide de peter consilio a un avocato, dicte Azzecca-garbugli; ma iste, allontana le juvene. Assì le tres vade ab patre Christophoro, le lor "patre spiritual", cappuccino de un vicin convento; le fratre decide de affrontar don Rodrigo, ille vade al su palatio; e tenta de facer le receder ab le su proposito, ma es expellite ab don Rodrigo. Intertanto Agnese propone al duo promissos un matrimonio a surprisa, pronunciante avante al curato le phrases ritual al presentia de duo testes. Con reservas ab parte de Lucia, le plano es acceptate. Interim don Rodrigo medita le rapto de Lucia, e un vespera alicun “bravos” irrumpe in le casa del feminas, que tamen les trova vacue: Lucia, Agnese e Renzo son a casa de don Abbondio per tentar de deciper lo, ma le plano falle, e illes on debe refugiar se al convento presso Pescarenico ubi patre Christophoro expone a lor le su projectos: Renzo se refugiara presso le convento del cappuccinos a Milano ubi cercara patre Bonaventura, durante que Lucia trovara adjuta ab le patre guardiano del convento apud Monza. Le religiose ha jam scripte un littera per catauno del confratres e los consigna al tres. Secundo quanto patre Christophoro ha predisponite, Renzo, Lucia e Agnese les descende al ripas del Adda e vade a montar sur un parve barca. Pervenite a Monza, Lucia es accompaniate ab le patre guardiano al convento, ubi vive Gertrude, la "seniora", qui prende le juvene sub le su protection. Gertrude es filia de un prince de Monza de cuje le narrator, omitte le nomine, ille per conservar intacte le patrimonio del primogenito, on habeva decidite que illa esserea entrate in convento. Le education del puera era de convincer la que le su destino de monacha sia le melior. Devenite adolescente tamen, Gertrude comencia a dubitar de tal decision. Totevia, illa compli le varie passos pro devenir monacha. In convento es objecto del attention de Egidio, et habera un relation que liga le "infortunate", culpabile non minus que victima, in un vortice de mendacios , intimidationes, e complicitate, in le homicidio de un monacha qui menaciava de revelar le intriga. Le tumultos de Milano: Renzo, a Milano, non pote subito refugiarar se in le convento proque patre Bonaventura es in celle momento absente, remane inplicate in le tumultos pro le augmento del pan. Renzo on face trainar ab le folla e pronuncia un discurso in cuje critica le justitia, que sta sempre ab le parte del potentes. Renzo, fatigate, va in un taverna, ubi se inebria e adressa nove appellos al justitia al altere clientes. Le tavernero ante le face dormir e pois curre a denunciar le. Le matino postea Renzo es arrestate, ma ille resulta a fuger in le zona de Bergamo, in le Repubblica de Venetia, ab su cosino Bortolo, qui le da hospitalitate e le trova un labor. Iste capitulo es epic o heroicomic del imbroglios e del inversiones, un grande description del follia human, un vision de violentia e de stultessa. Al irrational motion del folla le singule personages on misce; le folla que ha perdite le ration crede de haber lo e se non lo habera, lo facera con le su manos. Renzo se insere mechanicamente in le massa critante e trova in le choro le su voce mille vice repetite. Le Innominato: Don Rodrigo pete adjuta al Innominato, potente e sanguinari senior, qui face raper Lucia per parte del Nibbio, su homine de fiducia, con le adjuta de Egidio e le complicitate de Gertrude, assi illa es portate al castello del Innominato. Lucia, supplica le Innominato de lassar la libere et exhorta ille a redimer se dicente que "Deo pote pardonar multe cosas pro un acto de misericordia". Le nocte que seque es per Lucia e per le Innominato multo intensive. La prime face un voto de castitate al Madonna perque la salva e inde renuncia al su amor pro Renzo. Le secunde passa un nocte horribile, plen de remorsos, e sta per occider se quando sape, quasi per voler divin, que le cardinal Federigo Borromeo es in visita pastoral in le pais; le matino va a parlar con le cardinal. Le colloquio, depost un crise de coscientia, confunde le Innominato, qui on converte e ingagiar se a cambiar vita e per prime cosa libera Lucia, qui es hospitate presso le casa de don Ferrante e domina Prassede, copula de amicos del cardinal Borromeo, qui reprocha don Abbondio per non haber celebrate le matrimonio. Durante le guerra de succession al ducato de Mantova, les descende in Italia le Lanzi (Landsknecht), mercenarios german, le quales mitte a saccheo le pais e les diffunde le peste. Don Abbondio, Perpetua et Agnese, les va in le castello del Innominato. Le peste: Con le Lanzi arriva le peste: les cade malade Renzo, qui se resana, e don Rodrigo, qui es traite e robate ab Griso, le capite del su “bravos” (qui, infectate ab le peste, non gauderà del fructos del su traition). Don Rodrigo es portate ab le monattos (empleatos al servicio sanitari) al Lazzaretto in medio al alteres malade. Renzo, resanate, retorna al pais per cercar Lucia, ma non la trova, e va a Milano, ubi apprende que illa es al Lazzaretto. Hic trova anque patre Christophoro, indomite in le servicio al malades, ben que signate ab le maladia, qui libera Lucia del voto e invita Renzo a pardonar don Rodrigo, nunc jam moribunde. In iste capitulo on parla anque de Cecilia, "de forsan novem annos", qui, morite, es deponite sur le carro del monattos ab le matre, qui le implora de non toccar le parve corpore composite con amor, e pete pois de retornar post a "prender anque me e non me sol" Le femina es presentate plen de dignitate human e de amor materne qui resulterà a commover anque le "ignobile monatto" qui voleva prender le puera. Le personage es describite unente copulas de terminos in antithesis connectite ab formas opposite e negative (cap. XXXIV): "un juventute avantiata ma non passate"; un beltate velate e offuscate, ma non guastate, ab un grande passion, e ab un languor mortal"; "le su passo era fatigate, ma non cadente". Conclusion: In fin le duo promissos on incontra in le Lazzaretto, ubi Renzo era ite al recerca de Lucia. Con le adjuta de patre Christophoro illes retorna al lor pais ubi don Abbondio consente a celebrar le nuptias. Totes vade in le provincia de Bergamo; Renzo acquire con le cosino un parve interprisa texile e Lucia, adjutate ab le matre, on occupa del filios. Il ha una prime filia de nomine Maria, como signo de gratitude al Madonna, e pois les habera alteres.

Conquistadores

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Le termino espaniol e portugese Conquistadores es usate per referer se al soldatos, al exploratores que les creava in le Americas le Imperio colonial espaniol inter le XV e le XVII seculo. Le chefes del expeditiones militar espaniol in le Nove Mundo les se autodefiniva "conquistadores", conquisitores, in nomine del regno de Castilia. Le major parte del conquistadores il era in realitate povres, nobile (hidalgos) decadite o cadettos dedicate al armas, le cuje perspectivas in Espania depost le 1492, anno del unification national al fin del Reconquista, il era limitate. Multe conquistadores, in referentia al mesme mythos cavalleresc, utilisate durante le liberation del Andalusia, completate in le curso del XV e XVI seculo, les considerava pois le conquesta del Nove Mundo un cruciata contra homines "pagan", de converter al catholicismo. In le prime decennios del 1500, le Europeos cognosceva le populos indigena del Americas qui il era organisate in civilisation evolute (specialmente in Mesoamerica) o in tribos dispersate in vaste territorios (como in Argentina e in Nordamerica ). Subito depost le discoperta del 1492, le movimento de exploration era portate avante sur le fronte del occupation ab exploratores-soldatos (conquistadores) e sur le fronte del evangelisation supertoto ab parte del ordine del Dominicanos. Le prime il era soldatos e aventureros seducite ab le perspectiva de acquirer terras e ricchessa facilmente. iste campanias de canquesta esseva, al minus al initio, initiativas personal de singule conquistadores e del lor bandas, ma que los portava al cadita de civilisation potente e organisate. Militarmente le conquistadores possedeva un avantage sur le nativos gratias al armas de foco e de aciero; de contra tamen le populos indigena les habeva un superioritate numeric usque a 100 vice le numero del soldatos espanioles. Le helmos e le cuirasses de ferro il era un defensa contra petras e flechas. Benque le archibusos e le altere armas de foco los causava grande espavento, totevia il era multe lente ab recargar; le spadas de aciero e de ferro, le dagas, pugnales e le cuirasses in vice on demonstrava multo plus utile militarmente. Le cavallos permitteva al conquistadores de circumferer le citates mexican e peruvian e de lancear rapide attaccos al guerreros indigena. A isto va adjungite que le indigenas american non habeva jammais vidite le cavallos, e quando il era cavalcate ab le homines los excambiava per creaturas hybrida. A isto va adjungite que in alicun culturas e mythologias, como celle azteca, on parlava de un Deo que esserea retornate ab le mar. Le conquistadores plus famose esseva Hernan Cortés e Francisco Pizarro per le lor victorias contra le imperios del Mexico e del Perù. Ambes il era al capite de un numero plus tosto exigue de soldatos totevia les resultava a manipolar le jelosias e le rivalitate del tribos indigena e ad augmentar le proprie fortias per le medio de numerose alliantias.

Hernán Cortés Monroy Pizarro Altamirano (Medellin, Extremadura 1485 - Castilleja de la Cuesta, Sivillia 2 decenbre 1547) es stato un del plus grande conductor e conquistador espaniol. Le conquesta del Mexico: Cortés partiva ab Cuba per le Mexico le 18 februario 1519, con 11 naves, 100 marineros e 508 soldatos, 16 cavallos e 10 cannones. Ille habeva initiate le su expedition como rebelle: de facto, le governator de Cuba Diego Velàzquez de Cuellar, per ration personal le habeva destituite del carga, ma Cortés partiva con le su homines in direction del centro America. Pro evitar futur dissention, Cortés dava ordine de dismontar le vascellos, e de conservar solmente velas e le cordage: in iste modo intendeva assecurar se ab possibile desertion. Disbarcate sur le costa mexican, ille fundava le citate de Vera Cruz, et esseva recepite in modo favorabile ab le populationes, le imperator azteca Montezuma II mandava quasi subito ambassatores. In base a signos interpretate como premonitiones del lor mythos le espanioles esseva considerate initialmente como emissarios de Quetzalcoatl, un del principal divinitate aztecas. Cortès demonstrava in iste occasion le su habilitate, le su dotes politic e de stratega que le permitteva le conquesta del imperio. Arrivate in Mexico Cortes se flancava del interpretes: Jeronimo de Aguillar, un espaniol naufragate annos antea sur celle costas, in grado de parlar le lingua Maya e La Malinche ( Malintzin, Doña Marina per le espanioles) filia de un capite Atzec, qui cognosceva sia le Nahuatl que le lingua Maya. Discoperite le dissension inter le populos submittite al Aztecas, ille stringeva subito alliantias. Ab alicun populationes le imperio Aztec exigeva tributos in terminos de taxas e de victimas sacrifical. Cortes se proponeva como defensor de iste populos, in mission per conto de Carolo V e del Catholicismo. Tal flexibilitate espaniol, assì como le rigiditate aztec il era evidente e se demonstrava anque in battalia: le aztecas sequeva un ritual traditional in guerra, facilitante le labor del conquistadores. In realitate le aztecas cercava de capturar vive le espaniol pro poter sacrificar les al deos. Pro iste motivo illes attaccava le espaniol uno per vice in quanto per un azteca prender un prisionero vive al fin de sacrificar le era un grande honor. Le espanioles in vice combatteva al europee, abattente con le spada quicunque on trovava avante causante dunque multissime mortos. Assì, quando Cortés entrava a Tenochtitlan recipite con tote le honores ab Montezuma, ille habeva jam un armea de circa 3000 indios. Le espanioles post qualque dies de permanentia les comprendeva qui le Aztecas on stava preparar se a occider les totes. Illes anque discopriva que un phalange aztec habeva attaccate Vera Cruz, occidente multe espanioles. A iste puncto depost haber precate tote le nocte les decideva que unic strata per salvar se era celle de arrestar Montezuma, le qual per impedir le insurrection popular, diceva al su subjectos qui vadeva voluntarimente in le casa ubi allogiava le espanioles; le imperator entrava in amicitia con Cortez e acceptava de facer terminar le sacrificios human. Cortes lassava ille libere de governar le imperio e cercante de convertir le al ver fide. Ma in le 1520 on habeva un revolta atzec, durante le qual esseva occidite Montezuma. Cortés reuniva le su alliates e marchava sur le capital aztec con un grande exercito. Le 13 augusto 1521, post duo menses e medie de assedio, Tenochtitlan esseva de novo expugnate, e intra un anno le espanioles prendeva le controlo del integre territorio. Le Mexico deveniva assi un colonia espaniol con le nomine de "Nove Espania"; le imperator Carolo V nominava Cortés governator. In le annos 1524-25 ille conquireva le Honduras, e in le 1535 viagiava longe le costas del California, ille retornava in Espania in le 1540. Anque Cortés partecipva al interprisa de Alger in le octobre del 1541, Carolo V cercava de eliminar le presentia turc in le Mediterraneo, pro iste organisava un offensiva per conquistar Alger que in celle momento era sub le commando de Hassan Agà, un italian renegate. Le offensiva, partite ab Cagliari, esseva un fallimento, ma era un occasion per Cortés de un su permanentia in Sardinia, hic le hidalgo deveniva amico de Domenico Pastorelli, archiepiscopo de Cagliari. Cortés moriva presso Sivillia le 2 decembre 1547. Le su corpore reposa, ab le 1629, a Citate del Mexico, in le ecclesia de Jesus de Nazareth

Francisco Pizarro ( Trujillo, circa 1475 - Lima, 26 junio 1541) era un conductor espaniol, qui conquireva le Imperio Inca e fundator del citate de Lima, capital del Perù. Era un filio illegitime de un colonnello de infanteria, Gonzalo Pizarro Rodríguez de Aguila, qui, sequente le grande conductor espaniol Gonzalo Fernandez de Cordoba, on distingueva in le campanias militar in Italia e Navarra. Le matre, Francisca Gonzales y Mateos, era un femina de humile origine. Nasceva a Trujillo, le 1475, malgrado esseva nascite foras del matrimonio, Francisco esseva recognoscite ab le patre e poteva assumer le nomine, ma ille non era acceptate in le familia de Pizarro e cresceva con le matre e le su familia. Nos sape poco del vita de Francisco Pizarro ante del su arrivata in le Indias, in le 1502 con le expedition de Nicolas de Ovando, le nove governator del insula de Hispaniola. Ille partecipava, in le 1509, al expedition de Alonso de Ojeda verso Urabá in le actual Colombia. In le 1513, se univa a Vasco Nunez de Balboa qui, explorante le isthmo de Panama arrivava usque al costas del Oceano Pacific. A Panama in le 1522 perveniva le notitia del immense ricchessas trovate ab Hernàn Cortez in Mexico. Le fortunate aventura stimulava in Pizarro le desiderio de un expedition a sud de Panama. Per haber moneta e le necessari autorisation governative ille se associava con un altere aventurero, Diego de Almagro e le ecclesiastico Hernando de Luque, qui ageva per conto del judice Gaspar de Espinosa. Un quarte socio, era, in fin, le governator Pedrarias, qui concedeva le necessari autorisation. Le expedition, partiva in le 1524, ma le costas del actual Ecuador il era salvage, inter junglas hostil e paludes malsan, illes assi perdeva multe homines. Tornate a Panamá, ille obteneva le permisso per un nove tentativa. Le secunde expedition il era un fallimento como le prime. Almagro, tornate a Panamá, esseva arrestate per le nove governator, Gabriel de los Ríos, qui inviava totavia un vascello per salvar le supervivite, al commando del pilota Ruiz, qui cruciava un barca de indios e sapeva assi del existentia de un ric citate poc millias plus a Sud. Imbarcate Pizarro, decideva de ir in celle direction e assi perveniva a Tumbez, le porta maritime del imperio peruvian. Quando illes tornava a Panamá, le exploratores les poteva monstrar, alicun joieles de auro e qualque lamas, insimul a del juvene indigenas de Tumbez, qui les parlava de un citate in petra, ric de auro e signo de un civilisation progredite. Pizarro, vadeva in Espania, ubi trovava a Corte un ambiente favorabile, gratias al recente successos de Hernàn Cortes e convinceva le rege Carolo V del successo del interprisa. Le Corona interveniva con un partecipation al expensas, con alicun cavallos e poc cannones. Pizarro obteneva assì le autorisation royal ad armar un expedition e ingagiar se de recrutar, a su expensas, un compania de duocentocinquanta homines. In cambio obteneva le carga de governator del nove territorios conquestate, Pizarro pensava de retornar al pais natal per cercar del voluntarios, ma trovava sol le enthusiastic accoglienza del su fratres. Illes il era: Hernando, le unic filio habite ab le patre, le colonnello Gonzalo, con le legitime consorte e alteres duo, sempre recognoscite ab le genitor, ma nascite ab matres diverse, Juan e Gonzalo, ambes juvenissime, completava le peloton familiar Martin de Alcantara, un fratre de Francisco per sol parte de matre. Con le su fratres e poc altere decenas de audaces, Pizarro partiva ab le Espania e perveniva in le Americas le jenuario del 1531, ille resolute partiva in direction del terras del Sud, con poco minus de duocento homines e tres naves, initiava assi le conquesta del imperio Inca. In le imperio il era in curso un guerra inter le fratres Atahualpa de Quito e Huascar, senior de Cuzco. Le guerra civil terminava con le victoria de Atahualpa qui habeva vincite le fratre e habeva le su Corte a Cajamarca. Le espanioles les lassava le litoral e debeva scalar le Andes per incontrar le. Illes perveniva in vista del citate le 15 novembre del 1532, Atahualpa le attendeva con un armea de plus de trenta-mille homines. Pizarro inviava como ambassadares su fratre Hernando e Hernando de Soto. Le duo cavalleros les tornava impressionate ab le fortia e disciplina del armea peruvian, ma les portava anque le notitia del presentia de Atahualpa in le citate. Illes memore del experientia de Cortés, concepiva un plano audace per appropiar se del persona del Inca, consce que le lor numero exigue non haberea a illes permisso de aventurar se in un battalia campal. Atahualpa entrava in le placia con poc homines disarmate. Le domenican Vicente de Valverde, se avicinava con un interprete indigena per illustrar ad Atahualpa le dictamine del fide christian, e le monstrava le Biblia. Le Inca lo prendeva de mano e lo jectava per terra, le religiose lo colligeva e incitava Pizarro ad attaccar le infideles, in nomine del Fide, le espanioles iva al attacco. Atahualpa esseva capturate, sin que le armea inca, sin ordines, interveniva. Quando descendeva le tenebras le tragedia era complite e millenas de corpores jaceva in le placia. Per salvar se le vita, offereva un fabulose thesauro in auro. Per obtener iste resultato Atahualpa faceva spoliar le templos del su regno de omne objecto preciose, ma le su carcereros, renegante le parola date, on refusava de liberar le e post un processo summari per traition decideva de executar le. Pizarro on opponeva a iste decision, ma in fin, exortate ab Valverde e Riquelme tresorero del Corona, consentiva al su execution. Le 26 julio 1533 Atahualpa esseva executate, in le placia de Cajamarca con le garrota. Le conquesta prosequeva con le prisa de Cuzco, le capital con le adjuta del tribos submisse alliate con Pizarro. Nominate governator, decideva de fundar un nove capital sur le costa. Le citate, fundate le 15 jenuario del 1535 habeva le nomine de Ciudad de los Reyes, hodie Lima. Pizarro le 26 julio del 1541, esseva occise ab alicun rebelles de Almagro, insimul al fratrastro Martin de Alcantara, duo page e le capitano Francisco de Chavez qui les defendeva, ma totes moriva. Le corpore de Pizarro, on trova a Lima, in le cathedral, sub le altar major. Altere Conquistadores famose: Diego de Almagro, (Perù, 1524-1535, Chile, 1535-1537); Vasco Nunez de Balboa, (Panamà, 1510-1519); Juan Ponce de Leon, (Porto Rico, 1508, Florida, 1513-1521); Alvar Nunez Cabeza de Vaca, (Statos Unite del Sud, (1527-1536 – 1540-1542); Sebastian de Belalcázar, (Ecuador e Colombia, 1533-1536); Francisco de Orellana, (Rio del Amazones, 1541-1543); Hernando de Soto, (Perù, 1531-1535, Statos unite del Sud, 1539-1542); Pedro de Valdivia, (Chile, 1540-1552); Alonso de Satomayor, (Chile, 1583-1592, Panamà 1604).