Platon e le Atlantides

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Atlantides (in grec Ἀτλαντίς, Ἀτλαντίδος, "filia de Atlante") es un insula legendarie, le cuje mytho es mentionate pro le prime vice ab Platon in le dialogos Timeo e Critias. Secundo le narration de Platon, Atlantides era un potentia naval situate "ultra le Columnas de Hercules ", que haberea conquistate multe partes del Europa occidental e del Africa septentrional nove-mille annos ante le tempore de Solon (circa in le 9600 a.C.). Depost haber fallite le invasion de Athenas, Atlantides serea affundate in le Oceano. Le nomine del insula deriva ab cello de Atlante, legendarie governator del Oceano Atlantic, filio de Poseidon, que secundo Platon, era anque le prime rege del insula. Essente un historia in function del dialogos de Platon, Atlantides es generalmente viste como un mytho concepite ab le philosopho pro illustrar le proprie ideas politic.

Le dialogos de Platon, Timeo e Critias, scripte circum le 360 a. C., contine le prime referentias ad Atlantides. Per rationes incognite le dialogo Critias non esseva nunquam completate. Platon assi introduce Atlantides in le Timeo:

«In avante a cello ore stricte que on clama Columnas de Hercules, il era un insula.  E iste insula era plus grande del Libya e del Asia insimul, e ab isto on poteva passar  ad altere insulas e ab iste al terra firme de fronte. In tempores posterior, essente   succedite seismos e cataclysmos extraordinari, in le curso de un die e de un horribile  nocte toto in massa era affundite sub le terra, e le insula de Atlantides similmente  inglutite ab le mar dispareva»

(Platon, Timeo, Capitulo III.)

Le quatro personages que compare in ambes le dialogos de Platon, son le duo philosophos, Socrates e Timeo de Locri, e duo politicos, Hermocrates e Critias, ben que sol Critias parla de Atlantides. In le Timeo al initio del dialogo, il ha un reporto del creation e del structura del mundo, del universo e del antique civilisation. In le introduction Socrates reflecte sur le societate perfecte, jam descripte ab Platon in le Republica ( 380 a.C.), e demandava si ille e le su hospites poteva recordar un historia que exemplificava tal societate. Critias mentiona un narration historic que possibilemente haberea constituite le exemplo perfecte e proseque describente Atlantides, como reportate in le Critias. In le su narration, le antique Athenas sembla constituir le "societate perfecte" e Atlantides la su adversario, que los representa le antithese del tractos "perfecte" descripte in le Republica. Secundo Critias, le antique divinitate divideva le terra in modo que omne deo poteva haber un parte; a Poseidon era lassate, secundo le su desiderios, le insula de Atlantides. Le insula era plus grande del antique Libya e del Asia Minor (Anatolia) ansimul, ma de pois esseva affundite ab un tremor de terra e deveniva un banco de fango impracticabile, impedente de viagiar in qualcunque parte del Oceano. Le egyptian, affirmava Platon, describeva Atlantides como un insula constituite per le plus perte de montanias in le parte septentrional e longe le costa, "durante que tote circum le citate il era un plana, que imbraciava le citate et era le mesme circumferite ab montes que descendeva usque le mar, le plana es uniforme, tote alongate, longe tres mille stadios [circa 555 km] sur le duo latere e al centro duo mille stadios [circa 370 km] ab le mar usque le infra; ad un distantia de circa cinquanta stadios [9 km], il era un monte, de modeste dimension ab omne latere. Al centro del insula, on trovava le demora del rege, que habeva un diametro de cinque stadios" [circa 0,92 km]. In le Timeo on narrava de como Solon, pervenite in Egypto in le citate de Seis, veniva a cognoscentia ab alicun sacerdotes egyptie de un antique battalia inter le Atlantideos e le ancestres del Athenieses, que haberea visto victoriose le secunde. Secundo le sacerdotes, Atlantides era un monarchia assatis potente, con grande anbitiones expansionistic. Situate geographicamente ultra le Columnas de Hercules, politicamente controllava le Africa usque le Egypto e le Europa usque le Italia. Exactemente in le periodo del guerra con le Athenieses un immense cataclysmo faceva submerger le insula in le Oceano, destruente per sempre le civilisation de Atlantides. In le dialogo successive, le Critias, remanite incomplete, Platon describe plus in le detalio le situation geopolitic de Atlantides, conjungente le toto circa novem-mille annos antea. Critias narra que le deo Poseidon se inamorava de Clito, un puera del insula, e «cingeva le collina ubi illa viveva, alternante tre zonas de mar e de terra in circulos concentric de diverse amplitude, duo era facite de terra e tres de aqua», rendente lo inaccessibile al homines, que al epoca non cognosceva le navigation. Rendeva in ultra multe ubere le parte central, occupate ab un vaste plana, facente effluer duo fontes, un de aqua calide e le altere de aqua frigide. Poseidon e Clito habeva dece filios, le prime del quales, Atlante, essera devenite de pois le prime governator del imperio. Le civilisation de Atlantides deveniva un monarchia ric e potente e le insula esseva dividite in dece zonas, catauno governate ab un filio del deo del mar e ab le relative descendentes. Le terra generava benes e productos in abundantia, e sur le insula surgeva portos, palatios royal, templos e alteres majestose obras. Al centro del citate era situate le sanctuario de Poseidon e Clito, longe un stadio (177 metros), large tres plectros ed alte in proportion, revestite de argento al externe e de aurichalco, auro e ebore al interne, con al centro le statua de auro de Poseidon sur le su cochi de cavallos alate, que toccava le volta del templo. Catauno del dece reges governava le proprie regno, e totes era ligate le unes con le alteres ab le disposition previste ab Poseidon e incise sur un lamina de aurichalco ponite al centro del insula, circum a cuje le reges on reuniva per prender le decisiones que reguardava totes. Critias describe anque le ritual de exequer ante de deliberar, que prevideva un chassa al tauro armate sol de bastones e un libation con le sanguine del animal occise, sequete ab un juramento e un prece. Le virtute e le moderation del governantes durava per multe generationes, usque a quando le character human habeva le prevalentia sur le lor natura divin. Cadite preda del concupiscentia e del cupiditate, le habitantes de Atlantides on ganiava le ira de Zeus, le qual clamava a reunion le dèos pro deliberar sur le sorte del populo de Atlantides.

Le utopia de Atlantides secundo Platon

Le historia que Platon narra de Atlantides proveni multo probabilemente ab le tradition grec, ab Creta e forsan ab le Egypto e de altere fontes a nos perdite, le toto reinterpretate litterarimente ab le philosopho. Es ante toto, evidente le puncto de vista de cuje es narrate le mytho, que pone al centro le citate de Athenas, symbolo de moderation e rigor. Ma ultra al immediate paragon con le Polis corrupte del epoca de Platon, es comparabile in le dialogo un proposito utopic, que on exprime in le contra opposition del duo citate, a cuje corresponde duo diverse conception del modello divin. Sia le Athenas primitive, subdivise in areas de cultivar e habitate ab agricultores e artesanes, sia le ric e potente Atlantides son de facto representation del modello divin tractate in le Timeo, a cuje la citate “historic” debe guardar in le su organisation politic et economic, le lor decadentia in vice, sententiate ab cataclysmos natural e, in le caso de Atlantides, debite al cupididate del homines, le secunde parte del Critias haberea debite describer le realitate intermedie inter le logos e le disordine, con un clar referentia al situation del poleis in le decennio inter le 360 e le 350 a.C., characterisate ab le combattos inter un centro e le altere pro le controllo del traffico cammercial: victima anque illo del decadentia, depost le disparition del citate rival, le Athenas del mytho haberea potite salvar se ab le inesorabile declino sol acceptante leges inspirate al Ben.  

Platon e le su Philosophia

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

busto de Platon

Platon (in grec Πλάτων, Pláton; ( Athenas, 428 a. C. - Athenas 348 a. C.) es stato un grande philosopho grec. Insimul al su maestro Socrates e al su discipulo Aristoteles illes ha fixate le base del pensamento philosophic occidental. Ille nasceva ad Athenas ab genitores aristocratic: le patre Ariston, le imponeva le nomine del avo, Aristocles, le matre, Perittion, descendeva ab le legislator Solon. Le su data de nascentia il es fixate ab Apollodoro de Athenas, in le su Chronologia, al octantoctesime Olympiade, in le septime die del mense de Targellion, alias al fin de maio del 428 a.C. Ille habeva duo fratres, Adimantho e Glaucon, citate in le su Republica, e un soror, Potone, matre de Spesippo, futur alumno e successor, al su morte, al direction del Academia de Athenas. Era un altere Ariston, un luctator de Argo, su maestro de gymnastica, a clamar lo Platon ( πλατύς, platýs, "ample") date le ample spatulas; o le majestate del stylo litterari. Diogenes Laertio, informa que haberea cultivate le pictura e le poesia, scribente dithyrambos, lyricas e tragedias. Le su doctrina, essera influentiate ab le su duo grande predecessores, Heraclito e Parmenides, ab ille considerate le autentic fundatores del philosophia. Participava a tres expeditiones militar, durante le guerra del Peloponneso, a Tanagra, a Corintho, e a Delio, ab le 409 a. C. al 407 a. C. Fundamental le su incontro con Socrates qui, depost le parenthese del governamento, oligarchic del Trenta tyrannos, del qual faceva parte le oncle de Platon, Critias, esseva accusate ab le nove governamento democratic de impietate, de corruction del juvenes e condemnate a morte in le 399 a. C. A partir ab le 395 a. C. Platon ha initiate a scriber le prime dialogos, in le quales affronta le problema cultural e le functiones del sophistas: los nasce assì, in ordine chronologic: Apologia (le su prime dialogo); le Cryton; le Ione ; le Eutiphron;leCarmides; le Lachete; le Liside; le Alcibiades I; le Alcibiades II; le Ippia Maior; le Ippia Minor; le Trasimacho (que confluera in le Republica como prime libro); le Menexeno; le Prothagora; le Gorgias. Platon, circum le 388 a. C., il ha cognoscite le pythagoric Archita, governator de Taranto, e pois vadeva a Syracusa. In le 387 a. C. Platon es de novo ad Athenas; ubi compra un parco dedicate ad Academo, ille assi funda un schola que intitula Academia in honor del heroe e lo consecra ad Apollo e al Musas. In vinte annos, ab le creation del Academia usque le 367 a. C., Platon scribe le dialogos pro le fundation del scientia: Clytophon , Menon, Phedon, Euthydemo, Convito, Republica, Cratylo, Phedro, Timeo e Critias.

Le Republica : (Πολιτεία, Politéia) es un obra de philosophia e theoria politic scripte inter le 390 e le 360 a. C. ab Platon, le qual ha habite enorme influentia in le pensamento occidental. Le thema principal es cello del justitia, anque si le texto contine alteres theorias platonic, como: le doctrina del ideas, le conception del philosophia como dialectica, un version del theoria del anima e le projecto de un citate ideal, governate in base a principios philosophic. Scripte in forma dialogic, Le Republica reguarda isto que il es dicto φιλοσοφία περὶ τὰ ἀνθρώπινα ("philosophia del cosas human"), e implica argumentos e disciplinas como le ontologia, le gnoseologia, le philosophia politic, le economia e le ethica. Le Republica il es un obra organic, encyclopedic concernente, le reporto inter universal e particular. Le obra es structurate in dece libros e il ha per protagonista Socrates que, va modificar se, in un processo de purification (katábasis.) . Le titulo original del obra es le grec πολιτεία. Le Republica, que es le titulo traducite ab le latino, e in particular ab Ciceron. un traduction plus precise poterea esser Le Constitution. Le Republica remonta al periodo del maturitate de Platon, le dialogo se explica inter Socrates e varie su amicos, inter le quales son le fratres major de Platon (Glaucon e Adimanto). Le dialogo se aperi con Socrates in compania de Glaucon, longe le strata les incontra Polemarcho, Adimanto e le lor amicos, le quales les invita le duo a vader al casa de Cephalo, ubi il ha le discussion, in cuje ante Socrates dialoga con Cephalo e Polemarcho, pois con Trasimacho; ab le Libro II al X, ille discute solmente con Glaucon e Adimanto. Ab le puncto de vista del contento, in le dialogo il ha duo blocos connectite inter lor: le Libros I-V e le Libros VIII- IX son de charactere ethico-politic e los tracta le thema del justitia, durante que le bloco que va ab le secunde medietate del Libro V al Libros VI-VII tracta de argumentos plus philosophic. Le Libro X, in fin, que reprende le themas del education e del arte, ha un function de appendice. In le prime Libro, on ha le prime definiction de justitia, que es attribuite a Simonide: "Render a catauno le debete (τὰ ὀφειλόμενα)". Comparate al sequente: "Justo es beneficiar le amicos e damnificar le inemicos.", per Socrates si on accepta isto, deriva de iste que le justitia pote esser utile in tempore de guerra, ma non in tempore de pace, damnificar alcuno conduce al su pejorar, ma le justitia non pote render plus injuste. A iste puncto Trasimacho, propone un nove definition: Le justitia es '" le utile del poter constituite (τὸ τῆς καθεστηκυίας ἀρχῆς συμφέρον) ", un concepto de justitia de typo politic, foras del sphera moral. Socrates in iste argumento releva le non-equivalentia del duo enunciate: "justo es facer le utile del plus forte" e "justo es obedir sempre al plus forte". Al prime assertion Socrates replica que quicunque trahe avantage ab le proprie arte non lo face per le medio de cello mesme arte, ma associante a isto le "arte del salario", (μισθωτικὴ τέχνη). Per quanto reguarda le secunde puncto, Socrates comencia a rogar a Trasimacho de exprimer le proprie these; al que ille definiva "virtute" e "sagacitate” (εὐβουλία)" le injustitia, e "ingenuitate (εὐήθεια)" le justitia. Ma Socrates demonstra que le vita es in function del justitia. Al fin, Socrates recognosce que non es clar, cosa es le justitia, il ha dunque un aporia, id es un dialogo infructuose. Le Libro I es un unitate autonome, respecto al alteres novem, depost unite como prologo al Republica. Glaucon, in le incipit del Libro II, divide le Ben in tres partes: desiderar lo pro se ipse, desider lo pro se ipse e pro le avantage que a nos apporta, desider lo sol pro le avantage que apporta. Socrates insereva le justitia in le secunde gruppo pois que, non porta ben solmente al alteres ma anque a se ipse. Illes roga a Socrates de definir le idea (εἶδος) de justitia, pro demonstrar que isto es sempre plus avantagiose del injustitia. Socrates non trova le justitia in le individuo: alora lo recerca al interior del Stato, initia a delinear un polis ante habitate ab agricultores e artisanes, le quales vive del fructos del labor, pois, sur le requesta de Glaucon, le parve polis on extende, con nove figuras de laboratores, como mercantes, elevatores e soldatos. Socrates propone le idea de un Stato ideal e perfecto, in cuje on impone al citatano de facer le sol mestiero que le Stato impone a ille. Le division del labor inter le citatanos, il es al base del systema, le quales les debe collaborar e divider se le cargas, pro iste motivo, catauno debera haber un techne et exequer sol cello. Socrates precisa que ultra al artesanes debera esser anque soldatos habilitate al arte del guerra, le qual es un techne equal al alteres. Ille divide le citatanos in tres classe-function: le laboratores, con le objective de procurar le benes material, le guardianos (φύλακες, phýlakes), qui debera proteger le Stato, et in fin le governantes (ἄρχωντες, árchontes), le unic in grado de governar le Stato con sagessa. Le modello educative de Platon (paideia) on basa sur le selection: le juvenes, le quales son educate ab le Stato, studia al initio le gymnastica e le combatto (le exercitio del corpore), e le musica, (le exercitio del spirito); pois, illes studia le mathematica e le astronomia, pro devenir stratega, In fin, inter le melior son selecte istes que, pro devenir bon governantes, va a initiar le studio del philosophia, le maxime scientia. Socrates tracta in le Libros VI e VII le thema del cognoscientia, que ab le cosas empiric porta al ideas, le qual son de tres typos: le ignorantia, que es manco de cognoscentia, le scientia, que es cognoscentia de isto que es (τὸ ὄν), e le opinion (doxa), que on adressa al realitate mesme, non al apparentias, ma al objectos real. Platon, per le parolas de Socrates, construe un Stato ideal con un justitia theoricamente perfecte, definite Kallipolis. Le Polis debe esser ideate in reporto al tripartition del anima del singule homine, e inde son repartite in tres classe social: auree (governantes), argentee (guerreros), bronzee (laboratores). Le classe del governantes-philosophos debe star al poter, proque dispone del medios intellectual per non facer cader le Polis in le chaos e in le conflictos interne et externe. Socrates definiva le virtutes que le stato ideal debe haber: le sapientia, proprie del governantes, que face reger le stato; le corage, proprie del guardianos, per defender le populo ab le inemicos; le temperantia, id es le moderation del placer; et in fin, le justitia, definite como ordine e harmonia inter le partes del stato. Trovate le justitia in le stato juste, ora es recercate in le homine juste: le anima human es divise in rational, irascibile e concupiscibile e le justitia existe sol quando le tres partes son in harmonia inter lor. On veni ora ad un del passages plus importante del obra, in cuje Platon affirma le primatia del Ben respecto al alteres ideas, e lo compara al Sol: Como le Sol, illumina le objectos, assì ab le Ben on irradia veritate (ἀλήθεια) e scientia (ἐπιστήμη). Le Ben es necessari a quicunque essente le scientia del veritate, que uni tote le scientias.

Aristoteles 

traduction in interlingua per Francesco Galizia

Aristoteles : (Ἀριστοτέλης, Aristotéles; (Stagira, 384 o 383 a. C. - Calcide, 322 a. C.). Il es stato un scientiato e philosopho grec, note como le "philosopho del immanentia”. Es considerate un del mentes philosophic plus innovative, prolific e influente del mundo antique occidental, ubi era estimate como le emblema del homine sapiente, pro le vastitate del su campos de cognoscientia, de cuje era un precursor de discopertas.

Biographia: Aristoteles nasceva in le 384/3 a.C. a Stagira, citate macedone in le peninsula Calcidic. Le patre, Nicomacho, era medico e amico de Aminta, rege de Macedonia, Aristoteles e le patre viveva in le capital Pella. Era per le activitate de assistentia al labor del patre que Aristoteles adveniva al cognoscentia del physica e del biologia, quando ille adjutava le patre in le dissection anatomic. Le biographia de Aristoteles pote esser subdivise in tre periodos.
Le prime periodo habeva initio quando, remanite orphan, debeva transferer se presso le tutor Proxeno ad Atarneo, citate del Asia Minor. Proxeno, verso le 367 a. C., inviava Aristoteles ad Athenas per studiar in le Academia fundate ab Platon circa vinte annos antea, ubi remanera usque al morte del su maestro. In le Academia, Aristoteles initiava con le studio del mathematica, e pois le dialectica. A guidar le schola in absentia de Platon, qui era a Syracusa, es Eudoxo de Cnido. Le secunde periodo initia quando in le 347 a. C. moriva Platon e al direction del Academia, es clamate Speusippo, nepote del maestro. Aristoteles, lassa le schola insimul con Xenocrates, per retornar ad Atarneo, invitate ab Ermia, tyranno del citate. In le corte de Ermia, Aristoteles retrova alteres duo ex alumnos de Platon, Erasto e Coristo, tote e quatro vade ad Asso, ubi funda un schola. Ad illo adhereva anque le filio de Coristo, Neleo, e le futur successor de Aristoteles in le schola de Athenas, Theophrasto. In le 344 a. C. Aristoteles iva a Mitilene in le insula de Lesbo, ubi funda un altere schola platonic. Ille insenia usque le 342 a. C., anno in cuje es clamate a Pella, in Macedonia ab le rege Philippo IIe, perque face le preceptor al filio Alexandro, Aristoteles explicara iste carga per circa tres annos, usque a quando Alessandros essera clamate a partecipar al expeditiones militar del patre. Nos non sape del education que Aristoteles impartiva ad Alexandro ma securmente le lectiones on basava sur le fundamentos del cultura grec, a partir ab Homero, facente assì de ille un homine grec per le ideales transmittite a ille, ma super toto sur le politica, date le destino que attendeva Alexandro. Quando in le 340 a. C. Alexandro deveniva regente del regno de Macedonia, le su maestro Aristoteles, qui es devenite viduo e convive con le juvene Erpillide ab le qual ha habite le filio Nicomacho, circum al 335 a. C., initia assi le tertie periodo: ille va ad Athenas, ubi in un public gymnasio, dicte Lyceo perque sacre ad Apollo Lycie, funda le su famose e celebre schola, clamate Peripato - promenada, proque le philosopho usava inseniar promenante in le jardin que circunfereva le schola. Aristoteles promove activitate de recerca, super toto per quanto reguarda materias scientific qual zoologia, botanica, astronomia. Le repastos esseva consumite in commun secundo un usantia pythagoric e omne mense on organisava un symposio philosophic con judicio guidate ab le sagessa del maestro. Le lectiones on faceva le matino; de postmeridie e de vespere in vice, Aristoteles teneva, sempre in le schola, del conferentias aperte al publico. In le 323 a.C. moriva Alexandro Magne, e in Athenas, ille es guardate con hostilitate, pro le su ligamine con le rege, alora ille lassa Athenas, con le familia, per ir a Calcide, le citate materne, ubi moriva le anno depost.

Le obras: Del scriptos de Aristoteles on vole distinguer le obras juvenil, a cuje ille comenciava a laborar jam in le 364 a.C., ab celle del maturitate. A iste gruppo appertine le sequente obras: Grillo o Sur le rhetorica, Sur le ideas, Sur le Ben, Eudemo, Protreptico e De philosophia.

Le obras del maturitate: Del production philosophic aristotelic plus mature son pervenite a nos sol le scriptos del Peripato, dicte libros acroamatic o esoteric, ultra a iste, Aristoteles habeva scripto durante le su permanentia in le Academia de Platon, anque dialogos destinate al publico, dicte exoteric. De Aristoteles remaneva sol le tractatos esoteric; oblidate a longe post le morte del Maestro usque ad esser retrovate, al fin del II seculo a. C., ab Apellicon de Teos, que le comprava, e portava ad Athenas, e hic depost le saccheo del 84 a. C. le romanos los inviava a Roma, ubi esseva ordinate e publicate ab Andronico de Rhodos.

Le insimul de iste obras pote esser ordinate per argumentos homogenee:

Logica, scriptos reunite in le titulo comprehensive de Organon - (instrumento) que includeva: Le categorias, Sur le interpretation, Analyticos, Topicos, Listas sophistic. Metaphysica,(dece-quatro libros), Physica, con scriptos correlate: Sur le celo, Sur le generation e corruption, Sur le meteoros, Historia del animales (cinque tractatos).

Sur le anima, con scriptos correlate: Sensation e sensibile, Memoria e reminiscentia, Le somno, Le sonios, Longor e brevitate del vita, Juventute e vetulessa, Le respiration.

Ethica, comprehendente: Ethica Nicomachea, Ethica Eudemia, Grande Ethica.. Politica, (octo libros) correlate al Constitution del Athenieses. Rhetorica.e Poetica.

Le philosophia: scientia del causas e recerca del exentias

Le philosophia de Aristoteles recerca un princìpio eterne que explica le modo in cuje eveni le mutation del natura. Como le su maestro Platon, il ha presente le contraposition philosophic venite a crear se inter Parmenides et Heraclito; anque ille dunque on propone de conciliar le duo position de pensata: le Esser static del prime con le devenir del secunde. Per cuje toto muta in natura, toto «flue», ma non a caso: Aristoteles parla de quatro causas, le sequente:

1. causa formal: consiste in le qualitate specific del objecto mesme, in le su essentia;
2. causa material: le materia es le substrato sin le qual le objecto non existerea
3. causa efficiente: es le agente que determina le mutation;
4. causa final: le plus importante de tote, in virtute del qual existe un intention del natura.
   

Ontologia, in quanto metaphysica, es le "philosophia prime" aristotelic, que ha como su objecto primari de inquesta le esser in quanto tal, e sol in via subordinate le entis (ὄντος, genitive de ὤν, essente). Per cognoscer le entis occurrera facer referentia al Esser; Aristoteles intende per entis toto isto que existe (ab ex-sistentia, esser de), a differentia del Esser que in vice es in se e per se ipse: durante que le Esser es uno, pro le philosopho illes ha varie significatos: le entis es un "pòllachos legòmenon" ( πόλλακος λεγόμενον), alias on pote «dicer in multe modos».

Le genere summe de cuje le philosoho on occupa majormente es cello de substantia, classificate in substantia prime e substantia secunde. Le prime es relative ad un singule esser, alias toto isto que ha subsistentia autonome. Le substantia secunde in vice es constituite ab substantivos que los determina un objecto in un certo modo. De facto, illo es synonymo de essentia (οὐσία, usìa).

Theologia: Omne objecto es movite ab un altere, iste ab un altere ancora, ma al fin debe exister un motor immobile, id es Deo: "motor" proque es le scopo final a cuje toto tende, "immobile" essente jam realisate como «acto pur». Como in le Esser de Parmenides, Deo es in le plen del substantia e inde pensata pur. Ma cosa pensa Deo? Evidentemente le pensata plus alte id es se ipse. Le su es dunque un contemplation autoconsciente, intendite como «pensata de pensata».Tote le entis on reporta con le concepto de substantia, que indica isto que es in se e per se, e que per esser non ha besonio de exister. Le substantia es un del dece categorias del esser. Illos son: substantia, qualitate, quantitate, ubi, haber, quando, relation, ager, subjacer. Le mathematica studia le entis abstracte con le abstraction (in numeros), le physica le elementos natural del physis (φύσις).

Gnoseologia: In le philosophia del cognoscentia, Aristoteles revalorisa le experientia, e al par de Platon, pensa que le intellecto human non comprende sol le impression sensorial, del objectos, ma de comprender anque le causas. Successivemente le phantasia, facultate del anima, representa le objectos, producente le imagines: e pois, conservate in le memoria, de cuje nasce le experientia. Ecce que le cognoscentia culmina con un intellecto active, que sape vider le forma. Le arrivata ab le particular al universal, initiate con le sensos, es le induction (epagoghè), que es un stimulo, que comporta al fin un experientia de contemplation. Le cognoscentia noetic es un corrispondentia inter realitate e intellecto active (nùs poietikòs) e coincide con le veritate e implica un componente divin.

Logica: (diànoia, o ration), que Aristoteles theorisa in le forma deductive del syllogismo. Que es un rationamento que, a partir de duo premissas, un "major" e un "minor”, perveni ad un conclusion. Sia le premissas que le conclusion son proposition. A transverso le syllogismo, le logica permitte de ordinar in gruppos toto isto que on trova in natura, sol le intuition intellectual, pote dar a lor un fundamento objective e universal, que a partir ab le epagoghé, culmina in le essentia. Ab iste pois le logica trahe le consequentias, facente recurso a judicios predicative del dece categorias del esser.

Le Dialectica es le technica con le qual exir victoriose ab un discussion, pro prevaler con le proprie these sur celle sustenite ab le adversario. Le dialectica il ha un cognoscentia del parolas e del modos de unir los in periodos e propositiones. Il ha quatro typos de proposition-modello pro le philosopho: universal affirmative, universal negative, particular affirmative, particular negative.

Le Ethica secundo Aristoteles appertine al sphera del comportamento ( ethos), alias al conducta de tener per poter viver un existentia felice. Le homine in particular realisa se ipse praticante tres formas de vita: celle edonistic, basate sur le cura del corpore; celle politic, basate sur le reporto social con le alteres; e le via theoretic, situate al de supra del alteres, que ha como scopo le cognoscentia contemplative del veritate. Le homine debe saper usar harmonicamente tote e tres le potential del anima que distingue le proprie esser o entelechia, e ab Aristoteles identificate con:

• le anima vegetative, commun anque al plantas e al animales e al lor reproduction;
• le anima sensitive, commun al animales, que regula le passion e le desiderios;
• le anima rational, que appertine sol al homine, e consiste in le exercitio del intellecto.
  

In base de iste tripartition, Aristoteles individua le placer e le sanitate como scopo final del anima vegetative, resultante ab le equilibrio inter le excessos opposite. Al anima sensitive ille assigna in vice le virtutes ethic, a transverso le recerca del «juste medio» inter extreme passion: ad exemplo le corage es le attitude median de preferer inter le vilitate e le audacia. Aristoteles al anima rational assigna le virtute dianoetic, subdivise in calculative e scientific. Le facultate calculative habe un finalitate pratic, son un instrumento de altere: le arte (tèchne) ha un fin productive, le sagessa o prudentia (phrònesis) servi a diriger le virtutes ethic, e guidar le action politic. Le facultate scientific, mira al cognoscentia del veritate, il ha le objectivo del sapientia in se (sophìa). A iste virtutes supreme concurre le duo facultate cognoscetive del gnoseologia: le scientia (epistème), que es le capacitate del logica de complir demonstrationes; e le intellegentia (nùs), que da le principios de celle demonstrationes. Aristoteles introduce assi un conception del sapientia como "stylo de vita" . Le contemplation del veritate in cuje consiste le felicitate (eudaimonìa), et es cello que distingue le homine ab le alteres animales rendente lo plus simile a Deo. Al mesme modo, le tres formas politic del Stato (monarchia, aristocratia e democratia), debe guardar se ab le extremismo del lor respective degeneration: tyrannia, oligarchia e ochlocratia.

In le Ethica Nicomachee Aristoteles tracta del amicitia ( philìa, φιλία). Il face le analyse del amicitia: le utile, le placer e le ben; ab iste deriva le tres typologias de amicitia: le amicitia de utilitate es typic del vetules, celle de placer del homines matur e del juvanes; le unic ver amicitia es celle de virtute, stabile perque on funda sur le ben. Le amicitia de virtute presuppone duo condition fundamental: le equalitate inter le amicos e le consuetude de vita. Le amicitia on distingue ab le benevolentia, e ab le amor, proque in le amor il ha factores instinctual.

Astronomia: Aristoteles tracta in le su obras del conformation del universo. Ille propone un modello geocentric, que pone le Terra al centro del universo. Secundo ille le Terra il es formate ab quatro elementos: le terra, le aere, le foco e le aqua. Omne qualitate del materia, possede duo del quatro alementos: le sic (terra e foco), le humide (aere e aqua), le frigido (aqua e terra), le calide (foco e aere). Omne elemento remane o retorna in le proprie loco natural, que per le terra e le aqua es le basse, e per le aere e le foco es le alto. Aristoteles pensava que in le spatio il era un quinte elemento (o essentia): le ethere, que non existe sur le Terra, esserea invisibile et eterne, iste fixa un confinio inter le locos sub-lunar del mutation (le Terra) e le locos immutate (le cosmo). Pro Aristoteles le corpores celeste on moveva sur spheras concentric. Ultra le Terra illos era, in ordine, le Luna, Mercurio, Venus, le Sol, Marte, Jove, Saturno, le celo del stellas fixe e le primo mobile que moveva le alteres spheras. Illos on moveva ab le causa prime, le divinitate supreme Deo, qui essente «acto pur», esseva sin materia e in necun loco.

Le Biologia fundate ab Aristoteles como scientia empiric, in le complexitate descriptive del varie formas vivente, e con schemas conceptual conservate se in le seculos. Le Historia animalium contine le description de 581 specie diverse. Iste datos biologic son classificate in le De partibus animalium, in le qual il ha conceptos como le viviparetate e oviparetate, con criterios de classification del specie in base al habitat o a characteristic anatomic, que son remanite inalterate usque a Limneo. Le De generatione animalium explica de como le animales on reproduce.

Le fortuna de Aristoteles in Occidente on debe, al facto que era ille a fundar e ordinar le diverse formas de cognoscentia, creante un systema global de linguages e formulation specialistic usate ancora hodie in campo scientific. Como pauc alteres philosophos Aristoteles il ha habite influentia sur le pensatores del epochas successive, admirante le su genio e analysava le su conceptos: como le auctoritas methaphysic in le Scholastica de Thomaso de Aquino, ultra que in le tradition islamic et hebraic del Medievo, le pensata de Aristoteles era sovente reprendite in le Renascentia. Anque Dante Alighieri lo recorda in le Divin Comedia:

« Pois que io altiava un poco plus le cilios, videva le maestro de istes que sape seder inter philosophic familia. Totes lo mira, totes honor il face.»

Platon e le Atlantides

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Atlantides (in grec Ἀτλαντίς, Ἀτλαντίδος, "filia de Atlante") es un insula legendarie, le cuje mytho es mentionate pro le prime vice ab Platon in le dialogos Timeo e Critias. Secundo le narration de Platon, Atlantides era un potentia naval situate "ultra le Columnas de Hercules ", que haberea conquistate multe partes del Europa occidental e del Africa septentrional nove-mille annos ante le tempore de Solon (circa in le 9600 a.C.). Depost haber fallite le invasion de Athenas, Atlantides serea affundate in le Oceano. Le nomine del insula deriva ab cello de Atlante, legendarie governator del Oceano Atlantic, filio de Poseidon, que secundo Platon, era anque le prime rege del insula. Essente un historia in function del dialogos de Platon, Atlantides es generalmente viste como un mytho concepite ab le philosopho pro illustrar le proprie ideas politic.

Le dialogos de Platon, Timeo e Critias, scripte circum le 360 a. C., contine le prime referentias ad Atlantides. Per rationes incognite le dialogo Critias non esseva nunquam completate. Platon assi introduce Atlantides in le Timeo:

«In avante a cello ore stricte que on clama Columnas de Hercules, il era un insula.  E iste insula era plus grande del Libya e del Asia insimul, e ab isto on poteva passar  ad altere insulas e ab iste al terra firme de fronte. In tempores posterior, essente   succedite seismos e cataclysmos extraordinari, in le curso de un die e de un horribile  nocte toto in massa era affundite sub le terra, e le insula de Atlantides similmente  inglutite ab le mar dispareva»

(Platon, Timeo, Capitulo III.)

le capital de Atlantides

Le quatro personages que compare in ambes le dialogos de Platon, son le duo philosophos, Socrates e Timeo de Locri, e duo politicos, Hermocrates e Critias, ben que sol Critias parla de Atlantides. In le Timeo al initio del dialogo, il ha un reporto del creation e del structura del mundo, del universo e del antique civilisation. In le introduction Socrates reflecte sur le societate perfecte, jam descripte ab Platon in le Republica ( 380 a.C.), e demandava si ille e le su hospites poteva recordar un historia que exemplificava tal societate. Critias mentiona un narration historic que possibilemente haberea constituite le exemplo perfecte e proseque describente Atlantides, como reportate in le Critias. In le su narration, le antique Athenas sembla constituir le "societate perfecte" e Atlantides la su adversario, que los representa le antithese del tractos "perfecte" descripte in le Republica. Secundo Critias, le antique divinitate divideva le terra in modo que omne deo poteva haber un parte; a Poseidon era lassate, secundo le su desiderios, le insula de Atlantides. Le insula era plus grande del antique Libya e del Asia Minor (Anatolia) ansimul, ma de pois esseva affundite ab un tremor de terra e deveniva un banco de fango impracticabile, impedente de viagiar in qualcunque parte del Oceano. Le egyptian, affirmava Platon, describeva Atlantides como un insula constituite per le plus perte de montanias in le parte septentrional e longe le costa, "durante que tote circum le citate il era un plana, que imbraciava le citate et era le mesme circumferite ab montes que descendeva usque le mar, le plana es uniforme, tote alongate, longe tres mille stadios [circa 555 km] sur le duo latere e al centro duo mille stadios [circa 370 km] ab le mar usque le infra; ad un distantia de circa cinquanta stadios [9 km], il era un monte, de modeste dimension ab omne latere. Al centro del insula, on trovava le demora del rege, que habeva un diametro de cinque stadios" [circa 0,92 km]. In le Timeo on narrava de como Solon, pervenite in Egypto in le citate de Seis, veniva a cognoscentia ab alicun sacerdotes egyptie de un antique battalia inter le Atlantideos e le ancestres del Athenieses, que haberea visto victoriose le secunde. Secundo le sacerdotes, Atlantides era un monarchia assatis potente, con grande anbitiones expansionistic. Situate geographicamente ultra le Columnas de Hercules, politicamente controllava le Africa usque le Egypto e le Europa usque le Italia. Exactemente in le periodo del guerra con le Athenieses un immense cataclysmo faceva submerger le insula in le Oceano, destruente per sempre le civilisation de Atlantides. In le dialogo successive, le Critias, remanite incomplete, Platon describe plus in le detalio le situation geopolitic de Atlantides, conjungente le toto circa novem-mille annos antea. Critias narra que le deo Poseidon se inamorava de Clito, un puera del insula, e «cingeva le collina ubi illa viveva, alternante tre zonas de mar e de terra in circulos concentric de diverse amplitude, duo era facite de terra e tres de aqua», rendente lo inaccessibile al homines, que al epoca non cognosceva le navigation. Rendeva in ultra multe ubere le parte central, occupate ab un vaste plana, facente effluer duo fontes, un de aqua calide e le altere de aqua frigide. Poseidon e Clito habeva dece filios, le prime del quales, Atlante, essera devenite de pois le prime governator del imperio. Le civilisation de Atlantides deveniva un monarchia ric e potente e le insula esseva dividite in dece zonas, catauno governate ab un filio del deo del mar e ab le relative descendentes. Le terra generava benes e productos in abundantia, e sur le insula surgeva portos, palatios royal, templos e alteres majestose obras. Al centro del citate era situate le sanctuario de Poseidon e Clito, longe un stadio (177 metros), large tres plectros ed alte in proportion, revestite de argento al externe e de aurichalco, auro e ebore al interne, con al centro le statua de auro de Poseidon sur le su cochi de cavallos alate, que toccava le volta del templo. Catauno del dece reges governava le proprie regno, e totes era ligate le unes con le alteres ab le disposition previste ab Poseidon e incise sur un lamina de aurichalco ponite al centro del insula, circum a cuje le reges on reuniva per prender le decisiones que reguardava totes. Critias describe anque le ritual de exequer ante de deliberar, que prevideva un chassa al tauro armate sol de bastones e un libation con le sanguine del animal occise, sequete ab un juramento e un prece. Le virtute e le moderation del governantes durava per multe generationes, usque a quando le character human habeva le prevalentia sur le lor natura divin. Cadite preda del concupiscentia e del cupiditate, le habitantes de Atlantides on ganiava le ira de Zeus, le qual clamava a reunion le dèos pro deliberar sur le sorte del populo de Atlantides.

Le utopia de Atlantides secundo Platon

Le historia que Platon narra de Atlantides proveni multo probabilemente ab le tradition grec, ab Creta e forsan ab le Egypto e de altere fontes a nos perdite, le toto reinterpretate litterarimente ab le philosopho. Es ante toto, evidente le puncto de vista de cuje es narrate le mytho, que pone al centro le citate de Athenas, symbolo de moderation e rigor. Ma ultra al immediate paragon con le Polis corrupte del epoca de Platon, es comparabile in le dialogo un proposito utopic, que on exprime in le contra opposition del duo citate, a cuje corresponde duo diverse conception del modello divin. Sia le Athenas primitive, subdivise in areas de cultivar e habitate ab agricultores e artesanes, sia le ric e potente Atlantides son de facto representation del modello divin tractate in le Timeo, a cuje la citate “historic” debe guardar in le su organisation politic et economic, le lor decadentia in vice, sententiate ab cataclysmos natural e, in le caso de Atlantides, debite al cupididate del homines, le secunde parte del Critias haberea debite describer le realitate intermedie inter le logos e le disordine, con un clar referentia al situation del poleis in le decennio inter le 360 e le 350 a.C., characterisate ab le combattos inter un centro e le altere pro le controllo del traffico cammercial: victima anque illo del decadentia, depost le disparition del citate rival, le Athenas del mytho haberea potite salvar se ab le inesorabile declino sol acceptante leges inspirate al Ben.  

Platon e le su Philosophia

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

busto de Platon

Platon (in grec Πλάτων, Pláton; ( Athenas, 428 a. C. - Athenas 348 a. C.) es stato un grande philosopho grec. Insimul al su maestro Socrates e al su discipulo Aristoteles illes ha fixate le base del pensamento philosophic occidental. Ille nasceva ad Athenas ab genitores aristocratic: le patre Ariston, le imponeva le nomine del avo, Aristocles, le matre, Perittion, descendeva ab le legislator Solon. Le su data de nascentia il es fixate ab Apollodoro de Athenas, in le su Chronologia, al octantoctesime Olympiade, in le septime die del mense de Targellion, alias al fin de maio del 428 a.C. Ille habeva duo fratres, Adimantho e Glaucon, citate in le su Republica, e un soror, Potone, matre de Spesippo, futur alumno e successor, al su morte, al direction del Academia de Athenas. Era un altere Ariston, un luctator de Argo, su maestro de gymnastica, a clamar lo Platon ( πλατύς, platýs, "ample") date le ample spatulas; o le majestate del stylo litterari. Diogenes Laertio, informa que haberea cultivate le pictura e le poesia, scribente dithyrambos, lyricas e tragedias. Le su doctrina, essera influentiate ab le su duo grande predecessores, Heraclito e Parmenides, ab ille considerate le autentic fundatores del philosophia. Participava a tres expeditiones militar, durante le guerra del Peloponneso, a Tanagra, a Corintho, e a Delio, ab le 409 a. C. al 407 a. C. Fundamental le su incontro con Socrates qui, depost le parenthese del governamento, oligarchic del Trenta tyrannos, del qual faceva parte le oncle de Platon, Critias, esseva accusate ab le nove governamento democratic de impietate, de corruction del juvenes e condemnate a morte in le 399 a. C. A partir ab le 395 a. C. Platon ha initiate a scriber le prime dialogos, in le quales affronta le problema cultural e le functiones del sophistas: los nasce assì, in ordine chronologic: Apologia (le su prime dialogo); le Cryton; le Ione ; le Eutiphron;leCarmides; le Lachete; le Liside; le Alcibiades I; le Alcibiades II; le Ippia Maior; le Ippia Minor; le Trasimacho (que confluera in le Republica como prime libro); le Menexeno; le Prothagora; le Gorgias. Platon, circum le 388 a. C., il ha cognoscite le pythagoric Archita, governator de Taranto, e pois vadeva a Syracusa. In le 387 a. C. Platon es de novo ad Athenas; ubi compra un parco dedicate ad Academo, ille assi funda un schola que intitula Academia in honor del heroe e lo consecra ad Apollo e al Musas. In vinte annos, ab le creation del Academia usque le 367 a. C., Platon scribe le dialogos pro le fundation del scientia: Clytophon , Menon, Phedon, Euthydemo, Convito, Republica, Cratylo, Phedro, Timeo e Critias.

Le Republica : (Πολιτεία, Politéia) es un obra de philosophia e theoria politic scripte inter le 390 e le 360 a. C. ab Platon, le qual ha habite enorme influentia in le pensamento occidental. Le thema principal es cello del justitia, anque si le texto contine alteres theorias platonic, como: le doctrina del ideas, le conception del philosophia como dialectica, un version del theoria del anima e le projecto de un citate ideal, governate in base a principios philosophic. Scripte in forma dialogic, Le Republica reguarda isto que il es dicto φιλοσοφία περὶ τὰ ἀνθρώπινα ("philosophia del cosas human"), e implica argumentos e disciplinas como le ontologia, le gnoseologia, le philosophia politic, le economia e le ethica. Le Republica il es un obra organic, encyclopedic concernente, le reporto inter universal e particular. Le obra es structurate in dece libros e il ha per protagonista Socrates que, va modificar se, in un processo de purification (katábasis.) . Le titulo original del obra es le grec πολιτεία. Le Republica, que es le titulo traducite ab le latino, e in particular ab Ciceron. un traduction plus precise poterea esser Le Constitution. Le Republica remonta al periodo del maturitate de Platon, le dialogo se explica inter Socrates e varie su amicos, inter le quales son le fratres major de Platon (Glaucon e Adimanto). Le dialogo se aperi con Socrates in compania de Glaucon, longe le strata les incontra Polemarcho, Adimanto e le lor amicos, le quales les invita le duo a vader al casa de Cephalo, ubi il ha le discussion, in cuje ante Socrates dialoga con Cephalo e Polemarcho, pois con Trasimacho; ab le Libro II al X, ille discute solmente con Glaucon e Adimanto. Ab le puncto de vista del contento, in le dialogo il ha duo blocos connectite inter lor: le Libros I-V e le Libros VIII- IX son de charactere ethico-politic e los tracta le thema del justitia, durante que le bloco que va ab le secunde medietate del Libro V al Libros VI-VII tracta de argumentos plus philosophic. Le Libro X, in fin, que reprende le themas del education e del arte, ha un function de appendice. In le prime Libro, on ha le prime definiction de justitia, que es attribuite a Simonide: "Render a catauno le debete (τὰ ὀφειλόμενα)". Comparate al sequente: "Justo es beneficiar le amicos e damnificar le inemicos.", per Socrates si on accepta isto, deriva de iste que le justitia pote esser utile in tempore de guerra, ma non in tempore de pace, damnificar alcuno conduce al su pejorar, ma le justitia non pote render plus injuste. A iste puncto Trasimacho, propone un nove definition: Le justitia es '" le utile del poter constituite (τὸ τῆς καθεστηκυίας ἀρχῆς συμφέρον) ", un concepto de justitia de typo politic, foras del sphera moral. Socrates in iste argumento releva le non-equivalentia del duo enunciate: "justo es facer le utile del plus forte" e "justo es obedir sempre al plus forte". Al prime assertion Socrates replica que quicunque trahe avantage ab le proprie arte non lo face per le medio de cello mesme arte, ma associante a isto le "arte del salario", (μισθωτικὴ τέχνη). Per quanto reguarda le secunde puncto, Socrates comencia a rogar a Trasimacho de exprimer le proprie these; al que ille definiva "virtute" e "sagacitate” (εὐβουλία)" le injustitia, e "ingenuitate (εὐήθεια)" le justitia. Ma Socrates demonstra que le vita es in function del justitia. Al fin, Socrates recognosce que non es clar, cosa es le justitia, il ha dunque un aporia, id es un dialogo infructuose. Le Libro I es un unitate autonome, respecto al alteres novem, depost unite como prologo al Republica. Glaucon, in le incipit del Libro II, divide le Ben in tres partes: desiderar lo pro se ipse, desider lo pro se ipse e pro le avantage que a nos apporta, desider lo sol pro le avantage que apporta. Socrates insereva le justitia in le secunde gruppo pois que, non porta ben solmente al alteres ma anque a se ipse. Illes roga a Socrates de definir le idea (εἶδος) de justitia, pro demonstrar que isto es sempre plus avantagiose del injustitia. Socrates non trova le justitia in le individuo: alora lo recerca al interior del Stato, initia a delinear un polis ante habitate ab agricultores e artisanes, le quales vive del fructos del labor, pois, sur le requesta de Glaucon, le parve polis on extende, con nove figuras de laboratores, como mercantes, elevatores e soldatos. Socrates propone le idea de un Stato ideal e perfecto, in cuje on impone al citatano de facer le sol mestiero que le Stato impone a ille. Le division del labor inter le citatanos, il es al base del systema, le quales les debe collaborar e divider se le cargas, pro iste motivo, catauno debera haber un techne et exequer sol cello. Socrates precisa que ultra al artesanes debera esser anque soldatos habilitate al arte del guerra, le qual es un techne equal al alteres. Ille divide le citatanos in tres classe-function: le laboratores, con le objective de procurar le benes material, le guardianos (φύλακες, phýlakes), qui debera proteger le Stato, et in fin le governantes (ἄρχωντες, árchontes), le unic in grado de governar le Stato con sagessa. Le modello educative de Platon (paideia) on basa sur le selection: le juvenes, le quales son educate ab le Stato, studia al initio le gymnastica e le combatto (le exercitio del corpore), e le musica, (le exercitio del spirito); pois, illes studia le mathematica e le astronomia, pro devenir stratega, In fin, inter le melior son selecte istes que, pro devenir bon governantes, va a initiar le studio del philosophia, le maxime scientia. Socrates tracta in le Libros VI e VII le thema del cognoscientia, que ab le cosas empiric porta al ideas, le qual son de tres typos: le ignorantia, que es manco de cognoscentia, le scientia, que es cognoscentia de isto que es (τὸ ὄν), e le opinion (doxa), que on adressa al realitate mesme, non al apparentias, ma al objectos real. Platon, per le parolas de Socrates, construe un Stato ideal con un justitia theoricamente perfecte, definite Kallipolis. Le Polis debe esser ideate in reporto al tripartition del anima del singule homine, e inde son repartite in tres classe social: auree (governantes), argentee (guerreros), bronzee (laboratores). Le classe del governantes-philosophos debe star al poter, proque dispone del medios intellectual per non facer cader le Polis in le chaos e in le conflictos interne et externe. Socrates definiva le virtutes que le stato ideal debe haber: le sapientia, proprie del governantes, que face reger le stato; le corage, proprie del guardianos, per defender le populo ab le inemicos; le temperantia, id es le moderation del placer; et in fin, le justitia, definite como ordine e harmonia inter le partes del stato. Trovate le justitia in le stato juste, ora es recercate in le homine juste: le anima human es divise in rational, irascibile e concupiscibile e le justitia existe sol quando le tres partes son in harmonia inter lor. On veni ora ad un del passages plus importante del obra, in cuje Platon affirma le primatia del Ben respecto al alteres ideas, e lo compara al Sol: Como le Sol, illumina le objectos, assì ab le Ben on irradia veritate (ἀλήθεια) e scientia (ἐπιστήμη). Le Ben es necessari a quicunque essente le scientia del veritate, que uni tote le scientias.