JUNON (IUNO-ONIS) Le Divinitate.

per Francesco Galizia

Antique divinitate, devenite le maxime divinitate feminin del religion roman. Sub su varieaspectos, illa appareva como Dea Celeste e lunar, illa esseva le Dea del calendario, del feminas, del vita e del fecunditate, del matrimonio. Junon, divinitate correspondente al Dea grec Hera, esseva filia de Saturno e soror e sposa de Jove (Zeus) e multe jelose per le continue infidelitate del conjuge. Con le Patre del Deos illa habeva cinque filios: Marte deo del guerra, Vulcano deo del foco e ferrero del Deos, Hebe dea del juventute, Ilitia dea del nascentia, e Eris dea del discordia. Sub le aspecto chtonie (connexe al Terra) a illa esseva sacre le capra, le cucu, le sparviero e le pavon, e illa esseva identificate con le Luna e per isto illa esseva ponite in relation con le calendario e con le vita feminin. Le dea esseva invocate in su culto, per le Rex e le Pontifex al initio de omne mense con le nomine de Iuno Covella e Kalendaris, e per le feminas parturiente con le nomine de Iuno Lucina, qui portava al luce le nascente. Ma omne manifestation del vita sexual del femina esseva sub le tutela de Junon, qui veliava super le puritate del pueras e super le castitate del sposas. Reservate al feminas esseva le festas in honor del Dea: le Nonae Caprotinae, novem dies ante le Idi de julio, e le Matronalia. In le Caprotinae (7 de julio) se festeava Junon como Dea del sexo e del fecunditate, e esseva admittite le sclavas (per isto dicte ancillarum feriae). Le Matronalia (1e de martio), se connecteva al castitate feminin, e terminava con le Iunonalie. Como protectrice del ligamine matrimonial illa esseva invocate como “Iuno Pronuba”. Illa deveniva pois pro le feminas quasi un correspondente del “Genio” del homines e esseva assi venerate in Roma antique, le Iunones del singule feminas. Como Dea poliade (protectrice del urbe) illa esseva venerate como Iuno Regina a Veio, Quiritis a Falerii. Ma le culto plus famose esseva le Iuno Sospes o Sospita Mater Regina a Lanuvium, culto que esseva pois admittite inter le cultos official del stato roman in 338 a.C., e desde 509 a.C. Con Jove e Minerva, Junon formava le Triade capitolin, centro del maxime culto, a character politic, del antique Roma. Le epitheto de Moneta (forsan in le senso de “admonitrice”), con le qual le Dea esseva venerate in un templo super le colle Capitolio adjacente al moneta, explica secundo alicuno le nomine date al metallo, cuneate justo in proximitate de ille templo (ad Monetae). Alicun eruditos denega a Junon le character originari de divinitate celeste o lunar, e attribue al dea le significato primitive de divinitate chtonie, connexe al vita terrestre o subterranee, e al fecunditate del Natura. Le culto de Junon habeva su centro in le Latio e de ubi se diffundeva in Italia central, ma exiguemente in le altere provincias, con le exception del Gallia Narbonense e del Africa. On narra que Junon, esseva inimic del Troianos, per tres motivos, duo mythic: prime, le torto patite per Paris, perque ille habeva date le pomo del beltate a Venus in vice que a illa, secunde: le rapto de Ganymedes per parte de Jove, qui lo faceva su amante e cuppero del Deos, e un historic: le prophetia que es narrate in le Eneide, secundo le qual su citate predilecte Carthago, haberea essite destruite per le descendentes de Troia (le romanos). Al Dea esseva dedicate le mense de junio (Iunius) que es le sexte, in le calendario julian e gregorian, ma in le antique calendario roman illo esseva le quarte, ante le reforma de Julio Cesare. Le Dea, esseva representate in statuas e picturas con le diadema super le capite, con longe capillos blonde colligite in duo tressas e vestite con longe tunicas, e un grande corpore, con aspecto sever e digne, plen de gratia, in le mano dextere illa teneva un sceptro o un malo-granate, symbolo del familia. A illa esseva dedicate como Iuno Regina, un templo super le colle Aventino construite per le Consule Marco Furio Camillo, depost le victoria e le conquesta de Veio, in 326 a.C, e un altere in Campus Martius, construite per le Consule Marco Emilio Lepido depost le victoria contra le Ligures in 187 a.C. e inaugurate le 23 de decembre 179 a.C. In le systema solar, in le fasce principal del asteroides, inter le planetas Marte e Jove, un de illos es dedicate al Regina del Deos, Junon, que esseva discoperite le 1e de septembre 1804, per le astronomo german Karl Ludwig Harding ab le observatorio de Lilienthal apud Bremen, con un simplice telescopio de 2 pollices, illo esseva le tertie asteroide discoperite, depost Ceres e Pallas, e ante Vesta, e un del plus grande, forsan le septime, con le diametro de 280 kilometros.

DODECATHEISMO

(ex Wikipedia – traduction per Francesco Galizia)

Le Dodecatheismo (ab le greco Δωδεκαθεοισμος, Dodekatheismos, "inseniamento del dece-duo deos”) es un movimento religiose e un philosophia de vita que se propone como continuation directe del antique religion grec, abolite per le imperator Theodosius I in le anno 393. Le renascentia de iste spiritualitate ha evenite in le annos Novanta del 1900 e durante iste periodo de tempore ha nascite plure gruppos, que ha sede in Grecia e in altere paises, e illos ha un numero crescente de nove adherentes Le plus importante organisation es le Consilio Supreme del Hellenicos Gentiles (YSEE - Ypato Symboulio Ellinon Ethnikon -Υπατο Συμβουλιο των Ελληνων Εθνικων), fundate in 1997 a Athenas.

Le YSEE ha sovente organisate manifestationes e protestos in favor del derectos human e del libertate religiose. Le Ysee projecta le institution futur de templos, altares public, bibliothecas e centros pro le studio del religiositate dodecatheic.

Sito del YSEE: http://www.ysee.gr/

LE DECE-DUO DEOS OLYMPIC

Zeus

Zeus

Hera

Apollon

Artemis

Hephaestus

Hestia

Aphrodite

Poseidon

Demeter

Hermes

Ares

Athena

LE THEOLOGIA DODECATHEIC

Le theologia dodecatheic es primarimente polytheistic e pantheistic. Le divinitates es concipite como fortias cosmic que governa le expressiones del natura a su nivellos le plus elemental, le expressiones del vita e le expressiones universal. Le cosmo es ergo regite per le eterne action de aggregation e de disgregation de iste essentias spiritual. Il existe anque gruppos que accentua majormente un direction monistic, vidente le essentias spiritual como le multe aspectos o representationes human de un principio divin unitari ancestral, o como le infinite scinder se e germinar de un unic essentia universal que constitue omne cosa. Lo que liga tote le conceptiones theologic del nove gruppos dodecatheic es lecosmotheasis, (litteralmente "vision del universo"). Iste conception percipe le universo como qualcosa unic e harmoniose, in perenne movimento e evolution perque assemblate per le creativitates spiritual (le deos). Le interpretation del theologia varia de gruppo a gruppo ma anque de persona a persona; in loco del vision classic le divinitates es anque interpretabile como figuras archetypic, representationes de determinate statos del mente human, o como sensationes e statos de animo del homine (conception de typo psycologistic).

LE ESCATHOLOGIA DODECATHEIC

Le escathologia dodecatheic es substantialmente basate super le idea del reincarnation, aspecto del cyclicitate del existentia e de tote le cosas. Le escathologia es strictemente ligate al cosmologia e al cosmotheasis, secundo le qual le universo es un entitate vive e coincide con le Uno universal, le principio e le essentia active e mutabile del qual tote le cosas es facite. Le escathologia dodecatheic non es millenaristic, su vision non implica un creation initial. Le cosmo es un veritate eterne autocreate se e le creation non es un evento limitate, que antea o postea pervenira a un fin, ma es al contrario illo mesme eterne como le essentia que lo constitue. Le creation es le continue disgregar se e recomponer se del materia energetic del universo, le continue mutation regulate per le logica fatal del Surriso del Dèos. Omne cosa ha un definite existentia personal, le qual un vice concludite se face de modo que le esser retorna a facer parte del cyclo del vita, disgregante se e renascente in un nove existentia e sub un nove forma. Il non es un escathologia de salvation, ma postmoderne e postchristian. Le homine non es de facto concipite como un esser superior in expectativa de un judicio final, al contrario le homine es un parve parte del natura, e como omne cosa le existentia human es subjecte al cyclos cosmic.

LE ETHICA DODECATHEIC

Le ethica dodecatheic es fundamentalmente basate super le approche al mundo natural. Le religion dodecatheic non ha dogmas (presumite veritates absolute revelate) ma, al contrario, illo favori le idea que le homine debe pervenir ille mesme al contacto con le mundo divin trans le respecto pro le integre existentia. Le mundo que circumfere le esseres human es le manifestation del Uno. Le rituales e le practica religiose servi al homines pro mantener proprie equilibrio de contacto con le vita. Le natura es sacralisate e como tal illo debe esser venerate e respectate. Le dodecatheicos es sovente ingagiate in causas ambiental. Le respecto del natura se manifesta anque como respecto pro le esser intime del cosas, e como repulsa de qualcunque forma de emargination, xenophobia e racismo. Le preceptos principal dodecatheic es ille continite in le Maximas Delphic: reciprocitate, hospitalitate e respecto, accompaniate per le autocontrolo e per le cognoscentia de se mesme.

LE EUSEBEIA

Le Eusebeia (εὐσέβεια, traducibile como "pietate") es un importante concepto delWeltanschauung dodecatheic. Le Eusebeia es le respecto personal pro le realisation del relationes inter le esseres human e inter le esseres human e le mundo natural. Le concepto pote exprimer anque le maturitate spiritual, intendite como comprension del mundo e del existentia, como respecto pro tote lo que es, symbolo concrete del essentias divin. Le eusebeia es, ergo, le respecto e le veneration verso le divinitates, e le divinitates, secundo le pantheismo e le Dodecatheismo, es tote lo que existe.

Marte (divinitate)

Marte (in latino Mars-tis) es secundo le Mythologia roman del I seculo a.C., le Deo del guerra. Filio de Iuno e Jove, o in altere version, filio del sol Iuno. De facto Iuno, invidiose perque Jove habeva concipite ille sol Minerva, peteva le adjuta de Flora. Ista le indicava un flor magic, forsan le spino blanc, que cresceva in le campanias de Aetolia e que permitteva conciper per sol contacto. Assi Iuno deveniva matre de Marte, que illa faceva elevar per Priapo, qui inseniava al puero le arte del guerra. Marte esseva initialmente, in le etate archaic, le Deo del fertilitate, del natura e le protector per excellentia e Deo guerrier e non del guerra. Ille esseva anque Deo del fulgure, del tonitro e del pluvia. Su natura italic le faceva esser un Deo 'guida' del homines, ma ille esseva plus tarde associate exclusivemente al guerra e al battalias, como le Deo grec Ares. Perque Deo del Primavera, periodo in le qual ille esseva honorate, ille presideva le agricultura in general, como anque le guerras, que initiava justo in primavera. Le Deo, de facto, representava le virtute e le fortia del natura e del juventute, que in le tempores antique esseva dedicate al practica militar: como Deo protector del campos del calamitates agricole, in le obra “De agricultura” Cato le invocava con preces pro proteger le campos. Iste preces esseva pronunciate per le Fratres “Arvales”, in le festas de “Ambarvales”. Isto non face totevia Marte un Deo solmente agricole, ma anque agricole, e ille esseva anque patrono del fulmines e del tempestas. Il besonia in ultra recordar que a ille esseva dedicate le “Legio Sacrata”, (le Legion Samnitic), dicte anque “linteata”, perque su insignia esseva blanc. Marte, in le societate roman, assumeva un rolo multo plus importante que su correspondente grec (Ares), probabilemente perque ille esseva considerate le patre del populo roman e de tote le italicos in general, in ultra ille esseva marito de Rea Silvia e patre de Romulo e Remo, qui fundava Roma. Marte, assi, esseva considerate le patre del populo roman e le romanos se appellava inter illes “Filios de Marte”. Su plus importantes descendentes es Pico e Fauno. Le animales a ille sacre esseva le Lupo in recordation del nepote Fauno e de Romulo e Remo, le Pico, le ave del tonitro e del pluvia, le Cavallo symbolo del guerra e le Tauro importante pro le “ver sacrum”. Objectos sacre al Deo esseva le “Hastae Martiae”, le lanceas de Marte que se conservava in le sacrario del “Regia”, e le “Lapis Manalis”, le petra del pluvia (ille esseva protector del pluvias e del fertilitate). Le mense de Martio, tertie mense del anno depost le reforma del calendario de Julio Cesare, (antea illo esseva le prime mense como initio del saisones), le die de Martedi, secunde del septimana, le nomine Marco e le planeta rubie Marte, quarte del Systema solar, debe al Deo lor nomine. Marte esseva venerate con numerose nomine ultra que per le Latinos anque per le altere populos de Italia: Mars, Marmar, Marmor, Mamers, Marpiter, Marspiter, Mavors, in ultra le nomine Maris, que esseva Etrusc, ha dato le nomine al Deo Marte. Anque alicun populos Italic derivava proprie nomine de Marte como le Marsis e le lor terra Marsica, le Marrucines e le Mamertinis. Le Deo Marte, habeva multe Epithetos: Diuum deus ”Deo del Deos” nomine con le qual ille es appellate in le “Carmen Saliare”, Gradivus “ille que va”, ligate al “ver sacrum”, ergo ille qui guida e qui va in battalia. Leucesios, in le “Carmen Saliare” significa “Deo del Luce” per su characteristicas de Deo del tonitro e del fulgure, Silvanus, in le libro “De agricultura”de Cato. Marte esseva appellate Silvanus per su aspectos ligate al natura e connexe con Fauno. Marte Ultor: tarde Epitheto, date per le Imperator Augusto in honor del vindicantia super le occisores de Cesare ( ab ultor-oris = vindicator ). Le antique monumentos representava le Deo Marte quasi sempre con le helmo e le lancea, o con le gladio e le scuto, rarmente con un sceptro, alicun vice ille esseva representate nude, altere vices con le armatura e le mantello sur le spatulas, con o sin barba, con aspecto fer e combattive, a pedes o con carro con duo cavallos. Le Sabinos adorava Marte sub le effigie de un lancea, appellate “Quiris” del qual deriva le nomine del Deo Quirinus, identificate con Romulo. Le nomines Quirinus e Quirites deriva de co-uiria, id es assemblea del populo e indicava le populo como corpore de citatanos, distinguite de Populos que indicava le populo in armas. Le Deo Marte esseva honorate a partir del Rege Numa Pompilio qui institueva un consilio de sacerdotes, seligite inter le Patricios, appellate “Salis”, pro vigilar sur le dece-duo scutos sacre, le “Ancilias”. Iste sacerdotes esseva recognoscite per le lor tunica purpuree. Le sacerdotes “Salis” secundo un legenda esseva create per le Rege Deo Fauno in honor de Marte. Marte esseva anque le Deo del Primavera, del Religion national roman e per isto venerate in martio, le mense que habeva su nomine con le “Feriae Martis, le Equirria, le Agonium martiale, le Quinquatrus e le Tubilustrum”. Altere ceremonias importante eveniva in le menses de februario e octobre. Le Feriae Martis habeva loco del 1e al 14 de martio. Durante le Feriae le dece-duo “Salis Palatines” percurreva in procession le Urbe, portante cata uno le scuto “Ancile” e se stoppava omnenocte a un station diverse (le “mansio”). Le sacerdotes “Salis” in le percurso exequeva un dansa con un rythmo de tres tempores, le “tripudium”, e cantava le antique e mysteriose “Carmen Saliare”. Le “Equirria” (27 de februario e 14 de martio), esseva dies sacre con significato religiose e militar, pro le Armea e le moral public. Le sacerdotes faceva ritos de purification pro le Exercito e il habeva cursas de cavallos in le “Campus Martius”, loco foras le “pomerio”, dedicate al Deo e ubi il habeva le “Ara Martis”. Le 19 de martio habeva loco le “Quinquatrus”, durante le qual le scutos esseva mundate. Le 23 de martio il habeva le “Tubilustrium”, dedicate al purification del trompas usate per le “Salis” e al preparation del armas depost le pausa hibernal. Le 24 de martio le “Ancilias” esseva reportate in le sacrario del Regia. In le altere menses dedicate a Marte il habeva le “Equus October” (15 de octobre) con un cursa de bigas. Le cavallo de dextera del trio vincente esseva sacrificate al Deo con un colpo de lancea del “Flamine martial”, le principal sacerdote de Marte. Le cauda del cavallo esseva taliate e su sanguine essevadispersate in le corte del Regia. Depost il habeva un battalia traditional inter le habitantes del Suburra, que voleva le cauda pro portar lo in le “Turris Mamilia” e le habitantes del Via Sacra que lo voleva pro le Regia. Le 19 de octobre habeva loco le “Armilustrium”, dedicate al purification del armas e a lor conservation pro le hiberno. Omne cinque annos il habeva in le “Campus Martius” le “Suovetaurilia”, ubi ante le Altar de Marte (Ara Martis) il habeva un rito de purification con un sacrificio de un bove, un porco e un ove. In le litteratura roman Marte esseva unite a Venus, Dea del beltate e del Amor, como in le mythologia hellenic Ares es unite con Aphrodite. 

traduction Francesco Galizia