Cavalleros Teutonic

per Francesco Galizia

Le Ordine Teutonic (in latino: Ordo Fratrum Domus Hospitalis Sanctae Mariae Teutonicorum in Jerusalem o Ordo Teutonicus; in german: Orden der Brüder vom Deutschen Haus St. Mariens in Jerusalem o Deutscher Orden;) es un antique ordine monastic-militar e hospitalari germanic.

Le fundation e le cruciatas: Depost le cadita de Jerusalem esseva indicite le tertie cruciata e le 1º septembre 1189, 55 naves partite ab le portos german de Bremen e Lubeck, disbarcava al porto de Acri le cavalleros cruciate german. Alicun de lor construeva un hospital, pro dedicar se al cura del ferite usque a quando illes lassava le hospital a religiose german, le quales fundava le ordine del fratres domus hospitalis sanctae Mariae Teutonicorum in Jerusalem. Le 6 februario 1191 al ordine esseva concedite le protection del pontifice Clemens III. La regula del ordine era celle del Cavalleros Hospitalari, pro le activitate religiose, pro celle militar les adoptava le regula templar. Le Papa Innocentio III, le 19 februario del 1199 al Cavalleros assignava le mantello blanc con le cruce nigre. In le 1221, Papa Honorio III equiparava le Ordine Teutonic al ordine Templar e a cello del Hospitalari. Le Ordine habeva in le 1300 circa 300 commendas (le casas del ordine), in Terra Sancte, Cypro, Italia, Grecia, Espania, Nederland, Germania, Austria e in le area baltic.

Le colonisation del Europa del Est: In le 1211, le rege Andreas II de Hungaria offereva, in cambio de appoio militar, contra le populo nomade e pagan del Cumanes, terras in Transsilvania (in german Siebenbürgen). Le ordine institueva uno stato indipendente e initiava un activitate de colonisation, ma in le 1225 Andreas II, expelleva le ordine ab le Hungaria. Le duc de Masovia Conrado peteva le appoio militar del ordine pro le conquesta del Prussia terra de un populo baltic pagan, offerente in cambio del territorios. Hermann von Salza, quarte gran maestro del Ordine teutonic ab le 1209 al 1239, acceptava le accordo in le 1226, e inviava cavalleros sur le Vistula in le 1229. Conrado, con le contracto de Kruschwitz (1230) assignava al ordine le citate de Kulm. Hermann von Salza faceva confirmar le su derectos sur le territorios conquirite, ab le imperator Friderico II con le bulla de auro de Rimini e con le bulla de auro ab Papa Gregorio IX, ambes los garantiva que post le conquesta e conversion religiose del territorios baltic, iste esserea assignate al soveranitate del Ordine, e al su Gran Maestro le rango de prince imperial (Reichsfürst).

Apogeo e decadentia: Le Ordine initiava assi le colonisation german del Prussia Oriental, e portava le catholicismo sempre plus a Oriente e in le 1237 absorbeva le Cavalleros de Portaspada In le 1241 le ordine se alliava con le Polonia pro contrastar le hordas mongol de Batu Khan; le battalia de Liegnitz terminava con un sanguinose disfacta per le fortias christian e le mesme duc de Silesia, Henrico moriva in le battalia. In le 1242 le battalia del Lago Peipus, vincite ab Alexander Nevsky, prince de Novgorod, firmava le expansion del Ordine verso est. In le 1309 le capital esseva fixate a Marienburg et era completate le conquesta de Livonia. Le apogeo del potentia del Ordine esseva consequite in le 1402, con le ultime annexion, le territorio imperial del Neumark, le Ordine habeva uno stato que iva ab le fluvio Vistula usque al Estonia:

• in Prussia: Elbing (1212), Marienburg (1274-1460), Braunsberg (1240-1466), Tilsit, Wehlau, Marienwerden (1233-1525), Königsberg (1255), Allenstein (1348;), Graudenz (1220), Insterburg (1336;), Ermland (1243-1466), Tannenberg, Lübau,
• in Samogizia: (1384): Goldingen (Kuldiga), Memel-Menzelburg (1252);
• in Curlandia: Riga (1201-1561), Uxhüll, Jelgava, Windau (1378; Ventspil), Mittau, Dünaburg (Daugavspils); Libau (1263-1418; Liepaja);
• in Livonia: (1237-1561): Dorpat (1224-1558; Tartu), Wenden, Wolmar, insula de Götland ;
• in Estonia: Reval (1228-1346; Tallinn), Pernau, Narva (1558), e le insulas de Dagö, e Ösel;
• in Lituania: Kauen (1362-1469; Kaunas), Welun (1398);
• in Pomerelia: Danzig (1309-1454), Oliwa, Dirschau, Schwetz, Pelplin, Neuenburg, Stargard;
• in Kulmerland: (1328): Kulm (1226-1466 ), Thorn (1231-1454), Strasburg, (1100-1454)
• in Neumark: (1402): Küstrin, Driesen.

Le 15 julio 1410 le Ordine subjaceva a un grande disfacta a Tannenberg (o Grunwald), in Prussia oriental, per parte de polacos e lituanos guidate ab le rege Ladislas II Jagellon: con le tractato de Thorn (1466), le Ordine Teutonic manteneva le Prussia oriental como vassallo del rege de Polonia. In le 1525, le 37° Gran Maestro Alberto de Brandeburgo, al guida del Ordine ab le 1511, adhereva al Reforma lutheran e con le tractato de Cracovia esseva nominate duc de Prussia, que passava assi al casa de Hohenzollern mittente fin al Stato Teutonic. Depost tres seculos le Ordine Teutonic perdeva le su soveranitate: le sede del ordine esseva fixate a Mergentheim in le 1526. Le Ordine esseva dividite in 12 provincias e baliages (Balleien) in le Germania e in Austria.

Cavalleros Templar

per Francesco Galizia

Cello del "Pauperes commilitones Christi templique Salomonis" (Paupere Cameradas de armas de Christo e del Templo de Salomon), melio note como Cavalleros Templar, il era un del prime e plus cognoscite ordine religiose cavalleresc. Le su nascentia essera in Terra sancte depost le prime cruciata del 1096. Pro defender le locos sancte e le pelegrinos, circum le 1118/1119, le rege de Jerusalem, Baldovino II, dava a un pugno de cavalleros, guidate ab Hugo de Payns e ab le su camerada de armas Godefroy de Saint Omer, un palatio presso le Templo de Salomon, ab le qual le Ordine prendeva le nomine. Le templares les habeva un superveste blanc, con un cruce rubie. In le curso del su existentia le Ordine Templar explicava tres actiones: le activitate militar, le cultivation del su terras, le gestion de systemas economic e financiari. Iste actiones los portava al formation de un grande structura territorial, organisative et economic, non sol in le Oriente, ma anque in un grande parte de Europa. Le presentia del Templares sur le territorio, asiatic et europee, era assicurate ab le diverse sedes templar: le Preceptorias, le Mansiones e le “Capitanerias”, autonome. In le grande capitales (Paris, London, Roma etc.) il era le Casas, catauno del qual habeva le controlo de un del septe provincias in cuje era dividite le Ordine. Al maximo del su fulgor le Ordine habeva millenas de sedes, in Europa e in Oriente, a indicar le su influentia economic Le major parte del Cavalleros on dedicava al action militar et il era le soldatos melio exercitate e disciplinate del tempore; ma le major influxo del Templares era de typo economico-financiari. Multe statos europee peteva a illes prestation financiari e adjuta a gestir le financia public.

Le Regula: Durante le Concilio de Troyes in le 1129, illes assumeva un regula de typo monastic, con le appoio de Bernardo de Clarveux, basate sur elementos del Regula de Sancte Benedicto. In le Regula Templar le tres classic votos del ordines monastic – paupertate, obedientia e castitate – non son explicitemente expresse. Le castitate appare sol in le appendice, pro discoragiar le conviventia inter fratres e sorores (cap. 56), on poteva entrar viros sposate (cap. 55) e haber le possibilitate de un adhesion temporanee al Ordine, incompatibile con un castitate permanente. Se discoragiava pois, de frequentar feminas, comprendite le matres (cap. 72). In merito al povressa, on exhortava le cavalleros a donar tote le lor benes (sol medietate se sposate) al Ordine, ma on consentiva tamen le possession de terras (cap. 51). In relation al obedientia, e al disciplina collective, on habeva limites al ostentation de habitos, le regulas quotidian il era le decorum personal, le precarias e le solidaritate. Le Regula es state scripte in latino, e in francese ancian, inter le 1139 e le 1148. In le texto, on parla de sex cavalleros qui fundava le ordine, in vice le tradition parla de novem cavalleros ("Novem homines adhereva a iste pacto sancte e les serviva per novem annos in habitos laic que le credentes habeva date a lor in elmosna."), ma tal numero haberea un significato allegoric. Le rolo del Ordine il era expresse ab Papa Innocentio II, le 29 martio 1139, con le bulla Omne Datum Optimum, que stabiliva le total indipendentia del Ordine.

Cadita e suppression: Le Ordine depost le perdita de Acri in le 1291, iva al su fin; le su dissolution, totevia, non era facite per le Ecclesia, ma per un serie de accusas vergoniose exponite ab le rege de Francia Philippo IV le Belle, desiderose de appropriar se del patrimonio templar, ordinava al su consilier Guilhelmo de Nogaret de formular del accusas contra le Ordine e de ordinar le arresto del templares e de confiscar le lor benes, isto esseva exequite le venerdì 13 octobre 1307, in tote le sedes templar de Francia; le cavalleros, convocate con le excusa de controlos fiscal, esseva tote arrestate. Le templares esseva accusate de sodomia, heresia e idolatria, in particular de adorar un mysteriose divinitate pagan, le Bafometto. In carcere le prisioneros esseva torturate usque a que illes admitteva le heresia. Le 22 novembre 1307 le papa Clemens V, de fronte al confession, con le bulla “Pastoralis præminentiæ” ordinava le arresto del templares. Le 12 augusto 1308, con le bulla “Faciens misericordam” esseva definite le accusas contra le Templo. Le ver causa del fin del templares il era le voluntate del rege de appropiar se del lor patrimonio, these sustenite anque ab Dante Alighieri in le canto XX del Purgatorio. Le rege inter le 1308 e le 1312, indiceva varie processos pro demonstrar le culpas del cavalleros templar. Le Ordine esseva supprimite con le bulla Vox in excelso del 3 april 1312 e le su benes transferite al Cavalleros Hospitalari le 2 maio sequente (bulla Ad providam). Jacques de Molay, le ultime gran maestro del Ordine, ardeva sur le pyra insimul a Geoffrey de Charnay, le 18 martio 1314 ante le cathedral de Paris. Multe soveranos adjutava le cavalleros, como Roberto I Bruce, rege de Scotia jam excommunicate per altere motivos, non obediva al commando papal; le Cavalleros in Portugal conflueva in un nove ordine, fundate per combatter contra le Moros in Algarve, le "Ordine de Christo", que le prince Henrico le Navigator (1394-1460) guidava per vinte annos.

Cavalleros Hospitalari

per Francesco Galizia

Celle del Cavalleros Hospitalari nascite como: Cavalleros del Ordine del Hospital de Sancte Johannes de Jerusalem, pois conoscite como Cavalleros de Rhodos e depost Cavalleros de Malta, es un tradition que initia como ordine hospitalari benedectin circum le XI seculo e devenite, post le prime cruciata, un ordine religiose cavalleresc con un proprie statuto, que curava e defendeva le pelegrinos directe in Terra sancte. Depost le perdita del territorios in Terra sancte, le Ordine on refugiava ante a Cypro e pois a Rhodos, de cuje habeva le soveranitate e pois a Malta con le status de vassallo del rege de Sicilia. Le ordine medieval terminava depost le su expulsion ab Malta per parte de Napoleon Bonaparte (1798). Le Soverano Ordine de Malta (SMOM) es le su succesor, et hodie es presente in ultra 110 paises, con obras benefic et assistential.

Fundation e le Cruciatas: Le Ordine del Hospital il era fundate ab le Beate Gerardo Sasso, le su rolo de fundator veniva confirmate ab le bulla papal "Piæ postulatio voluntatis" de papa Paschal II del 15 februario 1113. Le su successor Raymundo du Puy institueva le prime hospitio del Hospitalari, presso le Ecclesia del Sancte Sepulcro a Jerusalem. Illes al initio on prendeva cura sol del pelegrinos, ma pois le ordine extendeva le su servicios anque al defensa armate de illes. Insimul con le Cavalleros Templar, nascite in le 1119, le Ordine initiava a combatter contra le musulmanes e le su soldatos les portava un supraveste nigre con un cruce blanc. In le XII seculo le ordine era dividite inter membros militar e celle qui curava le pelegrinos malade. Le ordine habeva privilegios qual le indipendentia ab omne autoritate, le exemption de pagar tributos e le concession de edificios religiose. In le Regno de Jerusalem le Hospitalari il habeva septe grande fortalessas e altere 140 proprietate. Le duo major, il era le Krak del Cavalleros in Syria e Margat presso Tripolis Le Ordine il era dividite in prioratos, organisate in baliate subdividite in capitanerias.

Cavalleros de Cypro e Rhodos: Post le cadita del regno de Jerusalem in le 1187 le Cavalleros on trovava in le Contea de Tripolis e quando anque Sancte Johannes de Acri esseva capturate, in le 1291, le Ordine cercava refugio a Cypro. Le Gran Maestro Folco de Villaret le 15 augusto 1309, conquireva le insula del mar Egee, Rhodos e alicun insulas (Coo, Calino, Lero etc) e le portos anatolic de Bodrum e Castellorubie. Le cavalleros il era organisate in octo Linguas: (Alvernia, Anglaterra, Aragon, Castilia, Francia, Germania, Italia e Provencia). Le Cavalleros de Rhodos, durante le XV seculo, on opponeva victoriosemente a duo tentativas de invasion: un del 1440 ad obra del sultan de Egypto, le secunde ab parte del sultan Mohammed II in le 1480. In le 1522 un armea de 200.000 homines, disbarcate ab 400 naves, sub le commando de Suleiman le Magnific, affrontava le Cavalleros, qui les habeva minus de 7.000 homines. Le assedio durava sex menses, al fin del qual le supervivite se rendeva e poteva abbandonar Rhodos per le Italia.

Cavalleros de Malta: Depost septe annos le Cavalleros se stabiliva a Malta in le 1530 per initiativa de Papa Clemens VII e del imperator Carolo V. Le Cavalleros les possedeva anque le citate de Tripolis, actual capital del Libya, que esseva perdite in le 1551. Le Hospitalari ora Cavalleros de Malta les continuava in le lor action contra le corsarios del Nordafrica. Le turcos con un grande flotta in le 1565 invadeva le insula, dante initio al assedio de Malta, que durava circa quatro menses, le Turcos perdeva in le battalia anque le commandante Dragut. In fin le 6 septembre, quando le defensores de Malta il era circa 600 (ab 9000 que il era al initio, de cuje 700 Cavalleros), arrivava in adjuta le flotta espaniol de Sicilia. Le turcos on retirava, les habeva perdite circa 30000 homines. Post le assedio esseva construite un nove citate: La Valletta, assì clamate in memoria del valorose gran maestro Jean de la Vallette, qui habeva organisate e directe le defensa. Le 7 octobre 1571, le naves del Cavalleros de Malta participava al grande battalia de Lepanto, contra le flotta turc, al flanco de espanioles, venetianos e genoveses, al commando de Don Juan de Austria, filio natural del Imperator Carolo V. In le 1607 al Gran Maestro, esseva recognoscite le status de Prince del Imperio e in le 1630 habera anque un rango ecclesiastic par al cardinal, como un Prince del Ecclesia.

Le perdita de Malta: Malta esseva expugnate ab Napoleon Bonaparte in le 1798, in le curso del su expedition in Egypto. Le Gran Maestro Ferdinand von Hompesch, qui habeva solmente 1.200 homines, le 12 junio se rendeva. E assi initiava le exilio del Cavalleros sia in le Prioratos existente que in le paises amic: Italia, Austria, Espania, Portugal, Polonia, Germania e Anglaterra.

Le Cruciatas

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia.

Le Cruciatas esseva un serie de guerras, combattite inter le XI e le XIII seculos inter le exercitos de regnos christian europee et le exercitos musulman in Asia minor e in le Mediterraneo oriental (ma anque in Europa, in Egypto e in Tunisia). Anque si illos esseva benedicte e invocate ab le Papas e motivate ab un sentimento religiose que intendeva liberar ab le occupation musulman le terra ubi nasceva, predicava e moriva Jesus Christo, non se tractava de guerras de religion, proque le objectivo non era jammais cello de constringer le musulmanos a cambiar religion, non mesmo post le conquesta, quanto plus tosto era un desiderio de liberation que comportava le uso del fortia. Le Cruciatas non esseva causate ergo ab contraponite vision religiose, ma ab le violentias al pelegrinos christian directe al Terrasancte, ab le autoritate musalman, denunciate, anque ab un littera-appello del imperator de Byzantio Alexio I Comneno, a cuje necessitava garantir in vice vita e securitate. Le Cruciatas il habeva inde ration politico-economic al interno del mundo feudal medieval europee e byzantin, e como objectivo le controlo del Terrasancte. Illos son considerate como le responsa del Christianismo al jihad islamic del VII seculo, al luce del consideration que le Espania, le Palestina, le Nordafrica e le Asia Minor il era state inter le terras plus christian usque al victoriose invasion islamic del VII seculo, de cuje era moralmente e juridicamente licite reobtener lo in possession. Le christian Imperio byzantin il era menaciate ab le armeas islamic in Asia minor e in Syria, e terminera in le 1453 con le conquesta turc de Constantinopolis. Le prime cruciata le expedition "De recuperatione Terrae Sanctae" , esseva celle que obteneva le major successos e portera al nascentia del statos cruciate de Ultramar usque al 1303. Al prime cruciata sequeva altere expeditiones (8 cruciatas official) in le curso del XII e XIII seculo que tamen non perveniva le objectivos prefixate. Le parola cruciata trahe origine ab le cruciamento del parola croisade (1570 circa) del francese e del parola espaniol cruzada del XVI seculo, ambes derivate ab le parola cruciata del latino medieval, participio passate de cruciare (signar con le cruce), a su volta derivate ab le latino crux (cruce). Le nomine inde recorda le cruce que le participantes al cruciatas les habeva suite sur le veste, symbolo del lor pelegrinage e del votos contrahite. In le fontes antique on trova le expression cruce signati reguardo al cruciate, anque si le soldatos byzantin clamama se ipse "Soldatos del Cruce" jam al epocha del imperator Heraclio. Le Cruciatas il era indicate anque con le expression negotium crucis.

Contexto historic: In le ultime annos de vita de Mohammed, depost haber submittite le vicin tribos pagan, le musulmanos on volveva verso le vicin provincias byzantin. Le lor objectivo il era le conquesta de nove terras e le dominio sur le infideles. Le mesme Mohammed, secundo un tradition, haberea scripto al imperator byzantin Heraclio: “ le Propheta de Allah il ha scripte a Cosroe (rege de Persia ), a Cesare (imperator de Roma, id es Heraclio), al Negus (rege de Abyssinia) e a tote le altere soveranos per les invitar a converter se ad Allah le Magnific” . Poco tempore depost le morte de Mohammed le arabe attaccava le Imperio byzantin. In le anno 636 le arabe obteneva un grande victoria sur le exercito byzantin in le battalia de Yarmuk assi illes completava le conquesta de Syria. Cadiva pois in breve tempore Antiochia, Jerusalem e le Mesopotamia byzantin. De hic le Arabe on vadeva in Armenia e initiava le avantiata in Egypto. Le armeas islamic perveniva pois in Cilicia e in Cappadocia e inde arrivava al portas del Europa christian, sia ab est, sia ab west: les occupava Cypro, Rhodos e Creta, inde invadeva le Espania e inviava expeditiones per le saccheo del Francia meridional. In le anno 827 le arabe occupava le Sicilia e le lor domination terminava in le 1091 quando illo esseva conquirite ab le Normannos.

Situation in le Vicin Oriente: Con le conquesta islamic de Jerusalem (638) initiava le violentias contra le subjectos christian in particular, ma anque hebree, clamate ab le Coran Gente del Libro, ma a illes era permisse de remaner a viver in le lor terras e continuar a professar le proprie fide. Con le intention de recuperar le Syria, perdite in le VII seculo, le Imperio byzantin decideva de intervenir in le secunde medietate del X seculo con un exercito al commando del domestikos byzantin Nicephoro Phocas, assumente le controlo de Cilicia e de parte de Syria. In le 1077 le turcos conquireva Jerusalem e, le lor chef, Atsız ibn Uvaq, faceva occider ultra 3000 personas. Alora le nove imperator byzantin Alexio I, nonobstante le divergentias inter le Ecclesia de Roma e celle de Constantinopolis, mitteva ab parte le orgolio e peteva adjuta al Papa, pro le menaciate sorte del Christianismo de Oriente. Esseva asssì que, nasceva le Prime Cruciate.

Situation in Europa: Le mundo europee habeva sapite organisar se de fronte al attaccos e al invasiones de musulmanos, hungares, normannes etc. Existeva totevia in le mundo feudal un discontento social inter le filios cadette del familias nobile, proque les habeva, como unic carriera o celle ecclesiastic o celle militar; il era inde que un parte de cavalleros in cerca de fortuna que, supertoto del Francia, respondeva con zelo al requestas de adjuta ab le regnos christian de Leon, Castilia, Navarra e Aragon ingagiate in le Reconquista. Le Ecclesia roman, incoragiava le guerra como un reaction juste al invasion musulman e sollicitava le adjuta del cavalleria europee. Anque al de foras del peninsula iberic on registrava un renovate impeto, ab parte del mundo occidental, per le reconquesta del terras occupate, como le Sicilia, le Baleares, le Sardinia e le Corsica. Iste expeditiones il era guidate ab le citates portual del costas thyrrenic, adriatic, provensal e catalan, que apud al commercio con le mundo byzantin e arabe, los univa ab le XI seculo, breve incursion militar, como celle de Genova e Pisa in le 1015 – 1016, le saccheo de Palermo ab parte del pisanos in le 1067, le qual occupava pois le citate tunisin de Mahdiya (1087).

Prime cruciata: (1096-1099) Anque si era le imperator byzantin Alexio I Comneno a demandar adjuta, le appello al Cruciata il era facto officialmente per salvar le christianos de Oriente. Quando le Papa Urbano II indiceva un pelegrinage armate al Concilio de Clermont (1095) on pensava a un sorta de pelegrinage de massa a Jerusalem. Le cruce rubie que le pelegrinos portava sur le mantello in effecto stava a significar que il era prompte a versar le lor sanguine per un viage redemptor. Papa Urbano II sperava, de sancir le su autoritate in un nove reconciliation e reunion inter le Ecclesia de Occidente e celle de Oriente in le lucta contra le musulmanos. Al appello multe partiva, mal armate e poco equipagiate, tal expedition, que sera pois clamate "cruciata del mendicos", era guidate ab Petro le Eremita al crito de Deus vult (“Deo lo vole”) e Gualtieri Sin Haberes, on concludeva con le massacro del pelegrinos presso Nicea. Le prime ver cruciata, dicte "del nobiles", eveniva sol duo annos postea et era guidate ab Goffredo de Buglione (Bouillon). Le cruciate conquireva Jerusalem le 15 julio 1099 e pois le 12 augusto Ascalona (Ashkalon); inde Goffredo assumeva le titulo de ” Defensor del Sancte Sepulcro”. Le cruciata sera celle que habera le major successos ab le puncto de vista territorial, le terras conquirite tamen, non esseva tote restituite a Byzantio, in Palestina e Syria los nasceva le statos cruciate de Ultramar: Regno de Jerusalem, Principato de Antiochia e le Conteas de Tripolis et Edessa. Depost le flottas venetian e genovese occupava Caifa (1100), Sidon (1110), e Tyro (1124), Berito (Beyrouth) e Tortosa. In consequentia del prime Cruciata on videva le nascentia a Jerusalem del Ordines cavalleresc in defensa e adjuta del pelegrinos qui iva al Terrasancte, le prime esseva le Ordine de Sancte Johannes (Hospitalier) ab le Beate Gerardo Sasso in le 1113, qui institueva le prime hospitio presso le Sancte Sepulcro. Poco depost nasceva le Ordine del Templo (Templares) in le anno 1119, installate in le Templo de Salomon. Al epocha del tertie Cruciata nasceva le Ordine Teutonic que habeva solmente Cavalleros de tote le Germania. Le tres Ordines habera castellos e fortalessas in tote le Terrasancte.

Secunde cruciata: le secunde cruciata (1147-1149), il era causate ab le cadita de Edessa (1144), et era predicate ab sancte Bernardo de Chiaravalle (Clairevaux). Le cruciata il era sub le guida del rege de Francia Louis VII, alliate al sol Cunrado III imperator del Sacre Roman Imperio, sin altere alliantia, que les haberea permisso de reprender le contea de Edessa. Illes, ascoltante alicun cavalleros attrahite ab le ricchessa de Damasco, cingeva le assedio al capital syrian sin cercar le adjuta del rege normanne de Sicilia, ni del basileus byzantin, et esseva vincite le 20 julio 1148.

Tertie cruciata: Le tertie cruciata (1189-1192), proclamate ab papa Gregorio VIII, dicte anque le "cruciata del Reges", il era le tentativa, ab parte de varie soveranos europee de prender Jerusalem e quanto perdite del Terrasancte in le 1187, al Saladino (Salah el Din) conquisitor del Citate sancte. Les partecipava: Friderico I Barbarubie, qui moriva necate in Anatolia, durante que vadava le fluvio Salef in Cilicia, Philippo II Augusto, rege de Francia e Richardo Corde de Leon, rege de Anglaterra. Gratias a Richardo, on obteneva, le reconquesta de Sancte Johannes de Acri (12 julio 1191) que essera le nove capital del Regno. Le rege anglese habeva anque conquirite le insula de Cypro al byzantinos. A Ramla, post le battalia de Arsuf il era signate le pace (9 octobre 1192).

Quarte cruciata: Le quarte cruciata esseva inducite ab Papa Innocentio III. Ma le cruciate in realitate non perveniva jammais in Terra Sancte. Vidite le exigue numero de soldatos arrivate a Venetia, le doge Henrico Dandolo le augusto 1202, partiva con le cruciate al reconquesta de Zara in Dalmatia. Conquirite le citate rebelle, pois perveniva le filio del imperator Isaac II Angelo, deponite a Byzanzio, in cerca de adjuta. Le flotta de Venetia iva a Byzantio e assi esseva ponite al throno le legitime soverano, ma Venetia non obteneva un base commercial in le citate, como era in le 1190 circa, ante del revolta anti-venetian e philo-genovese, quando le mesme Dandolo habeva perdite le vista ab un oculo. Pois que le nove Cesare non semblava voler accordar quanto stipulate per le su retorno al throno, le cruciate prendeva de novo Constantinopolis. Le Imperio esseva assi dividite inter le cruciate, con le Morea e alicun insulas del Egeo a Venetia, on dava assi pois le initio al Imperio latin de Oriente (12 april 1203) con imperator Baldovino de Flandria.

Quinte cruciata: Sub le governamento de Innocentio III, le IV Concilio del Lateran habeva decidite de proclamar un nove cruciata, le quinte (1217-1221) . Le imperator Friderico II, in occasion del su coronation a Rex Romanorum, in le 1215, jurava solemnemente de prender parte al cruciata, ma pois remandava plus vice. Le Papa Honorio III stabiliva in fin, que le cruciata debeva haber initio le 1 junio 1217. Depost le defection in Palestina de Andreas II de Hungaria in le 1218, Johannes de Brienne rege de Jerusalem, le rege de Cypro e le duc de Austria les tentava de prender le porto egyptian de Damietta, in le parte oriental del delta del Nilo, ma le expedition - que videva le presentia anque de sancte Francisco de Assisi - on revelava un fallimento: depost le conquesta de Damietta le 5 novembre 1219, le exercito cruciate esseva vincite le 24 julio 1221, e se imbarcava sur le flotta de Friderico II, que arrivava le augusto sequente.

Sexte cruciata: Depost le fallimento del quinte cruciata, le imperator Friderico II, on era formalmente ingagiate, in le 1225, a guidar le sexte cruciata in Terrasancte, de cuje habeva plus vice retardate le initio. Quando in le 1227, a causa de un maladia, esseva constringite a remandar le cruciata ancora un vice, esseva excommunicate ab papa Gregorio IX. Nonobstante iste, le anno successive, Friderico vadeva a Jerusalem. Iste cruciata esseva le unic a esser combattite in modo pacific con le instrumentos del politica: Friderico in le estate del 1227, habeva inviate Berardo de Castagna, archiepiscopo de Palermo con le carga de facer un accordo con le sultan al-Malik al-Kamil nepote de Saladin. Le accordo con le sultan portava al cession del citate sancte, con le exclusion del Moschea de Omar loco sancte musulman, e de Bethlehem e Nazareth. Friderico il era sposate con le herede al corona de Jerusalem, Yolanda de Brienne, como successor al titulo, se coronanava rege le 18 martio 1229. Ma in le 1246, le egyptianos occupava de novo Jerusalem.

Septime cruciata: Le septime cruciata se explicava inter le 1249 e le 1250. Esseva directe contra le Egypto e guidate ab le rege de Francia Louis IX le Sancte. Que portava al conquesta de novo de Damietta, ma in le 1250 illes esseva vincite a Mansura et era capturate anque le rege.

Octave cruciata: Le octave cruciata (1270) esseva anque isto directe in Nord Africa e guidate de novo ab Louis IX. Le expedition partiva in le julio 1270, le rege disbarcava a Tunis insimul al fratre Carolo I de Anjou. Ma le assedio portava le peste que decimava le exercito e causava anque le morte del rege ipse in le augusto del mesme anno. In le 1291, le sultan Khalil, decideva de poner sub assedio Sancte Johannes de Acri, le ultime fortalessa cruciate in Terrasancte. Le citate cadeva depost 43 dies de resistentia, depost le occision de al minus 60.000 christianos, et esseva evacuate anque Tortosa e Athlit. In le 1302 le perdita del insula de Ruad e le massacro del garnison poneva fin al Cruciatas e al avventura del christianos europee in Terrasancte.

Friderico II, del Sacre Roman Imperio

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Friderico II Hohenstaufen (Jesi, 26 decembre 1194 - Fiorentino de Apulia, 13 decembre 1250) era rege de Sicilia ( Friderico I de Sicilia, ab le 1198 al 1250), Duce de Svevia- Schwaben (como Friderico VII de Svevia, ab le 1212 - 1216), rege de Germania (ab le 1212 al 1229) e Imperator del Romanos ( Friderico II del Sacre Roman Imperio, electe in le 1211, coronate ad Aquisgrano in le 1215, coronate a Roma ab le papa in le 1220), e in fin rege de Jerusalem (ab le 1225 per matrimonio, coronate a Jerusalem in le 1229). Ille appertineva al nobile familia del Hohenstaufen de Svevia e descendeva per parte de matre del dynastia normanne del Altavilla, qui regnava in Sicilia. Cognoscite con le epithetos stupor mundi ("stupor del mundo") o puer Apuliae ("puero de Apulia "), Friderico II habeva un personalitate poliedric e charismatic que, fin del su epocha, il ha le attention del historicos e del populo, producente anque un longe serie de mythos e legendas popular, in le ben e in le mal. Le su regno era characterisate ab un activitate legislative e de innovation artistic e cultural. Ille mesme era un bon homine de litteras, protector de artistas e homines de studio. Le su corte era loco de incontro inter le culturas grec, latin e arabe.

Biographia: Friderico nasceva in le 1194 ab Henrico VI ( filio de Friderico I Barbarubie), e ab Constantia de Altavilla, filia de Rogero II rege de Sicilia, a Jesi, in le Marca de Ancona, durante que le imperatrice iva a Palermo, pro attinger le marito, qui le die antea, le Natal, il era coronate rege de Sicilia. In le cerimonia del baptismo, in le Cathedral de Sancte Rufino in Assisi, al presentia del patre Henrico, le nomine del futur soverano esseva definite in cello, "in auspicium cumulande probitatis", de Friderico Rogero; "Friderico" como futur guida del princes germanic qual nepote de Friderico Barbarubie, "Rogero" per sublinear le legitime pretension al corona del Regno de Sicilia qual descendente de Rogero II. Friderico nasceva jam pretendente de multe coronas. Celle imperial non era hereditari, ma Friderico era candidato a rege de Germania, que includeva anque le coronas de Italia e de Burgundia. In ultra per via materne habeva hereditate le corona de Sicilia. Le 28 septembre 1197 Henrico VI moriva e Constantia le 17 maio del 1198 faceva coronar le filio rege de Sicilia a sol quatro annos. Constantia moriva le 27 novembre del mesme anno, depost haber ponite le filio sub le tutela de papa Innocentio III.

Le corona imperial: Le 26 decembre 1208 Friderico festeava le quattordece anno de etate et exiva del tutela papal assumente le poter. Con le consilio del pontifice in le augusto del 1209 sposava le regina Constantia de Aragona de vinte-cinque annos, vidua del rege hungare Hemeric: Friderico non habeva ancora dece-cinque annos. Le prince Otto IV, in le novembre 1208 era stato electe ab le princes german rege de Germania, e in le octobre 1209 recipeva a Roma le corona imperial ab le papa Innocentio III, ma violante le pactos iva al sud pro conquirer le Regno de Sicilia. Assì in le 1210 Otto IV esseva excommunicate ab le papa qui, consiliate ab Philippo Augusto rege de Francia, proponeva Friderico per le throno de Germania: in le septembre 1211, le princes german, les eligeva Friderico "Rege del Romanos". In Sicilia, ubi Friderico era devenite patre del su primogenito Henrico, qui neonato esseva coronate rege de Sicilia, on organisava subito un expedition verso le Germania, partite a martio del 1212, Friderico arrivava a Roma le dominica de Pascha e prestava juramento al papa; a septembre entrava in Germania, a octobre indiceva le su prime Dieta ab rege de Germania e a novembre se accordava con le rege de Francia, contra le rival Otto IV. Finalmente le 9 decembre 1212 Friderico esseva coronate in le Domo de Magontia. Le 12 julio 1213 con le "Bolla de Auro", Friderico promitteva de mantener le separation inter Imperio e Regno de Sicilia. Friderico II esseva recognoscite unic pretendente al corona imperial le 27 julio 1214 post le battalia de Bouvines ubi le rege de Francia, Philippo Augusto, alliate de Friderico, vinceva Otto IV. In Germania los resisteva al dominio del Imperator solmente Colonia (Koln) e Aquisgrano (Aachen), ubi il era le tumba de Carolo Magne. Friderico habeva un secunde coronation ad Aquisgrano le 25 julio 1215, que completava celle de Magontia. In le 1220, Friderico faceva nominar ab le Dieta de Francofort le filio Henrico "rege de Germania". Le 22 novembre 1220, il era coronate imperator in Sancte Petro ab le nove papa Honorio III. Le Tractato del Confoederatio cum principibus ecclesiasticis, del 26 april 1220, con iste acto Friderico II renunciava al privilegios real in favor del princes- episcopos e pois al princes laic con le Statutum in favorem principum . Friderico poteva assi dedicar se a consolidar le Regno de Sicilia, con le reuniones legislative de Capua e Messina in le annos 1220 – 1221. Le cruciate e le excommunication: Friderico con le tractato del julio 1225, con papa Honorio III, (elegite le 16 julio 1216 post le morte de Innocentio III) se ingagiava a organisar le cruciate intra le 1227, pena le excommunication. Ma le objective de Friderico era le union inter Regno de Sicilia e Imperio, e le extension del poter imperial in Italia. Le 9 septembre 1227, sub le menacia de excommunication ab le successor de Honorio III, papa Gregorio IX, Friderico partiva per le Cruciate, ma un pestilentia constringeva le imperator a tornar a Otranto e ille mesme era malade. A Barletta in le maio del 1228, communicava le su decison: nominava Reynaldo de Urslingen, su substituto in Italia; in caso de morte; le su herede era le filio Henrico rege del Romanos e le parve Conrado, nascite pauc dies antea ad Andria le 25 april ab Yolanda de Brienne, qui moriva de parto. Inde ille excommunicate, partiva ab Brindisi le 28 junio 1228 per le sexte Cruciate. Friderico gratias a un accordo con le sultan al-Malik, nepote de Saladin, obteneva Jerusalem con le exclusion del area del moschea de Omar que era un loco sancte islamic. Le 18 martio 1229 in le Basilica del Sancte Sepulcro, Friderico se coronava rege de Jerusalem (como herede de Yolanda de Brienne, regina de Jerusalem). Quando Friderico retornava in Italia, con le Pace de Sancte German del 23 julio 1230, promitteva de recognoscer le vassallage de Sicilia al papa, qui pro le objective obtenute ab Friderico in Terra sancte, le 28 augusto retirava le excommunication, le 1 septembre ad Anagni le papa e le imperator les signava un accordo. In le luctas inter le papa e le imperator le citates del Liga Lombarde on era rebelate et era reprisa le division inter guelfos e ghibellinos. In le 1231 in le Dieta de Ravenna affirmava le autoritate imperial sur le Communas. Friderico quando in le 1234 le filio Henrico se rebellava obteneva ab le papa le excommunication contra le filio, qui esseva imprisionate usque al morte in le 1242. Al corona german esseva associate le filio Conrado IV. In le maio del mesme anno, familias hostil a Gregorio IX, organisava tumultos que constringeva le papa a fuger in Umbria. Friderico, como defensor del Ecclesia, vinceva le rebelles a Viterbo (octobre 1237) e Gregorio IX tornava sur le throno roman (1238). Per unir le Italia al imperio germanic, favoriva le seniorias ghibellin a ille fidel (le plus potente era celle del Da Romano, qui governava sur Padova, Verona, Vicenza, e Treviso). In le novembre 1237 Friderico vinceva le Liga Lombarde a Cortenuova, e capturava le Carroccio, que inviava in homage al papa. In le anno 1239 le filio Entio sposava Adelasia de Torres, vidua de Ubaldo Visconti, judice de Torres e Gallura e Friderico nominava le filio Rege de Sardinia. Isto non esseva acceptate ab le papa, al qual le mesme Adelasia habeva promisse le Sardinia, le papa excommunicava Friderico de novo, e indiceva un concilio a Roma per le Pascha del 1241. Friderico, per impedir lo blocava le vias de terra per Roma e faceva capturar le cardinales estranie in viage per mar ab le flotta al commando del filio Entio, presso le insula del Giglio. Le 22 augusto 1241 papa Gregorio IX moriva; in le conclave de Anagni il era electe le nove papa Innocentio IV. Le 31 martio 1244, inter le Imperator e le Papa era signate un accordo pro le retiro del excommunication, e le restitution ab le imperator del terras papal occupate. Le declino e le fin: Papa Innocentio IV, indiceva un Concilio a Lyon, que le 28 junio 1245, confirmava le excommunication a Friderico, et invitava le nobile electores german a proclamar un nove imperator, il era electe Henrico Raspe de Thuringia, qui le 5 augusto 1246, in le battalia de Nidda, vinceva le filio de Friderico, Conrado. In le februario del 1248 Friderico a Parma esseva vincite, e se refugiava in le fidel Cremona. Le anno sequente le filio Entio, battite in le battalia de Fossalta, era capturate e tenite prisionero a Bologna usque al morte (1271). Post le victoria del filio Conrado sur Guilhelmo de Hollanda del 1250, Friderico, in le decembre del mesme anno moriva a causa de un infection. Le su condition era grave, e in vice de ir al Palatium de Lucera le corte vadeva in le domus de Fiorentino, un burgo apud Foggia. Legenda vole que a Friderico esseva state predicite ab le astrologo de corte, Michael Scoto, le morte “sub flore”, pro isto ille evitava de ir a Florentia. Quando sapeva le nomine del burgo, Friderico, comprendeva e acceptava le fin. In le su testamento, in data 17 decembre 1250, nomina su herede le filio Conrado. Le cadavere esseva imbalsamate e le funerales on celebrava in le sede imperial de Foggia, per su expresse voluntate le corde esseva deponite in un urna in le Domo, le su corpore esseva transportate pois a Palermo, per esser sepelite in le Cathedral, intra le sepulcro de porphyro rubie con le symbolos del quatro Evangelistas, apud al matre Constantia de Altavilla, al patre Henrico VI e al su avo Rogero II. esseva inhumate con le globo aurate, le spada e le corona regal. 

Castel del Monte

Le hereditate cultural : Friderico esseva clamate Stupor Mundi (Stupor del Mundo), per le su curiositate intellectual, un eclectisme que lo portava ad approfundar le philosophia, le astrologia (consilier era le astrologo Guido Bonatti), le mathematica (era amico del mathematico pisan Leonardo Fibonacci, qui le dedicava le su Liber quadratorum), le algebra, le medicina e le scientias natural, ille cognosceva novem linguas. Al su corte sojornava les homines de cultura como Michael Scoto, qui traduceva alicun obras de Aristoteles, Theodoro de Antiochia, un arabo christian, e le hebreo Judas ben Salomon Cohen. Le activitate legislative: Friderico in le augusto del 1231 a Melfi, promulgava le Codice legislative, con le auxilio del notario Pier delle Vigne, celebrate in un passo del Inferno de Dante. Le Codice es cognoscite como le Constitution de Menfi, anque se le titulo original era Constitutiones Regni Utriusque Siciliae, fundate sur le derecto roman. Le Universitate : Le 5 junio 1224, instituiva con un edicto, a Napoli, le prime Universitas studiorum statal e laic del historia de Occidente, in contrapposition al Atheneo de Bologna, sub le controlo papal. Le universitate, contribueva al affirmation de Napoli qual capital del scientia juridic, e pois del Regno, Friderico lo seligeva per le su position strategic e le su rolo cultural et intellectual. Ille favoriva in ultra, anque le antique e gloriose schola medic de Salerno. De Arte Venandi cum Avibus ("Le arte de chassar con le aves"), il es un tractato nascite ab le osservation, que non ha nihil del encyclopedias zoologic de ille tempore (le bestiarios saturate de mythologia, theologia e superstition). In illo le problemas de ornithologia, de elevamento, de chassa e de trainamento son tractate con attention, ille era un chassator passionate, e prefereva le chassa con le falcon, que per Friderico era un scientia. Le poesia sicilian: Contribueva a innovar le litteratura italian con le Schola poetic sicilian, que adulciava le vulgar siculo-apuliese con le provencal, e al qual on debe le invention de un nove metrica: le sonetto. Le modulos expressive e thematic il era pois reprendite ab le lyrica del Schola toscan. Le architecturas : Presso Andria il ha le construction plus charmante volite ab le imperator, Castel del Monte, le su architectura es un synthese inter le tendentias europee et arabe. A Foggia, il habeva un magnific Palatium, con un inscription que diceva: "Hoc fieri iussit Fridericus Cesar ut urbs sit Fogia regalis sede inclita imp(er)ialis" ( isto commandava Friderico Cesare que esseva facite tanto que le citate de Foggia devenirea un real e inclita sede imperial). Friderico habeva castellos e palatios in tote le Regno. Matrimonios: Le prime sposa era Costantia de Aragona, le union era fructo de un precise projecto diplomatic de papa Innocentio III, illa era jam al secunde nunptias et era de circa dece annos plus anciana et habera ab illa le filio Henrico. Morite Constantia, Friderico, sposava ante Yolanda de Brienne qui le dara le filio Conrado e pois, con Isabella de Anglaterra. Ma era Blanca Lancia le ver amor del imperator, ab iste union, nasceva a Venosa, Manfredi rege de Sicilia, le filio predilecte de Friderico. Habera anque duo filios illegitime: Entio e Friderico de Antiochia.

Inter mytho e legenda:

Dante Alighieri in le su Comedia mentiona Friderico II , ben cinque vices: tres in le Inferno, un in le Purgatorio e un in le Paradiso:

Inferno:

«Hic con plus quam mille io jace:
hic intra es le secunde Friderico,
e le Cardinal; e del alteres io tace».
(Divin Comedia, Inf. Canto X v. 119-120, Farinata degli Uberti)

«io es ille qui teneva ambe le claves
del corde de Friderico, e qui los volveva,
serrando e disserrante, assì suavemente
……
e le inflammatos flammava assì Augusto,
que gaudiose honores volveva in triste luctos.»

Divin Comedia, Inf. Canto XIII v. 58-60, 68-69, Pier delle Vigne)

«ma intra tote plumbo e assi pesante,
qui Friderico los facea de palea.»

(Divin Comedia, Inf. Canto XXIII v. 65-66)

Purgatorio

« In le pais que Adige e Po irriga,
soleva esser trovate valor e cortesia
antea qui Friderico habeva su enoios:»

( Divin Comedia, Pur. Canto XVI v. 115-117, Marco Lombardo)

Paradiso

«Iste es le luce del gran Constantia
que del secunde vento de Soave
generava le tertie e le ultime potente.»

( Divin Comedia, Par. III v. 118-120, Piccarda Donati)

(Hic Dante se refereva al facto qui Friderico era le tertie et ultime imperator sveve)