Gabriele D'Annunzio:  

Secunde parte Le Poeta-Soldato

Participation al prime guerra mundial (1915-1918)

 

In le 1915 retornava in Italia, ubi refusava le cathedra de litteratura italian, que jam era de Pascoli, conduceva immediatemente un intensive propaganda pro intervenir al guerra, celebrava le mytho de Roma e del Resurgentia e le figura de Giuseppe Garibaldi. Le discurso qui D'Annunzio a Quarto presso Genova, pronunciava le 5 maio 1915, durante le inauguration del monumento al Mille de Garibaldi, signava le initio de un dense programma de manifestationes interventiste, que culminava con le orationes tenite a Roma durante toto le periodo ante le entrata in guerra le 24 maio, durante le "radiose jornatas de maio". Con D'Annunzio, le alteres plus famose interventistas il era: Mussolini, le sindacalista Corridoni, e le futurista Filippo Tommaso Marinetti. Con le initio del conflicto contra le Austria-Hungaria, D'Annunzio, nonobstante qui habeva 52 annos, obteneva de inrolar se como voluntario de guerra, in le Lanceros de Novara, participante subito ad alicun actiones demonstrative naval e aeree. Per un periodo habeva le residentia a Cervignano del Friuli e Santa Maria le Longa, los era localitate vicin al Commando del III Armea, a capite del qual era le su estimator Emanuele Filiberto de Savoia, Duca de Aosta. Obtenite le breveto de Observator de avion, in le augusto 1915 ille effectuava un volo supra Trieste insimul al su commandante e car amico Giuseppe Garassini Garbarino, lanceante manifestos propagandistic; in le septembre 1915 ille participava a un incursion aeree sur Trento e in le menses successive, sur le fronte del Carso, a un attacco lanceate sur le monte San Michele durante un del battalias del fluvio Isonzo. Le16 januario del 1916, durante un atterrage de emergentia, in le collision contra le mitraliatrice del avion, habeva un lesion al altor del tempora e del arcada superciliar dextere. Le feritas, non curate per un mense, provocava le perdita del oculo que teneva coperite ab un benda; anque ab iste episodio traheva inspiration pro autodefinir se como le “Orbo veggente”. Depost le incidente passava un periodo de convalescentia a Venetia, durante le qual, assistite per le filia Renata, componeva le Nocturne. le obra, era dedicate a recordos e reflexiones ligate al experientia de guerra, sera publicate in le 1921. Depost le periodo de hospitalisation, contra le consilios del medicos, retornava al fronte: in le septembre 1916, ille participava a un incursion sur Parenzo in Istria e, in le anno successive, con le III Armea, al conquesta del Monte Velichi e al combatto presso le fluvio Timavo, ubi moriva le amico Giovanni Randaccio, durante le decime battalia del Isonzo. In le augusto del 1917 compliva, con le pilotas Maurizio Pagliano e Luigi Gori, con le avion Caproni Ca 33, decorate con le Asse de Picca, tres incursiones nocturne sur Pola (3, 5 e 8 augusto). Al fin del mense effectuava con le mesme equipage attaccos a volo radente sur le dorsal del monte Hermada reportante un ferite al pulso e reentrante con le avion forate ab 134 colpos. A septembre pareva realisar se le possibilitate de effectuar le volo sur Vienna. Pro iste, con Pagliano e Gori compliva un volo demonstrative de 1000 km in 9 horas de volo, ma al ultime instante le consenso al volo esseva denegate. Al fin de septembre se transfereva a Gioia del Colle (BA), inquadrate sempre con Pagliano e Gori, ultra al locotenentes: Ivo Oliveti, Casimiro Buttini, Gino Lisa, Mariano D'Ayala Godoy, Andrea Bafile e le corrispondente de guerra Guelfo Civinini del Corriere della Sera, in le Distaccamento A. R. commandate per le major Armando Armani, sur le Caproni Ca 33. Pois ille habeva le commando del 1ª Esquadrilia bis, per complir un mission sur le installation naval del golfo de Cattaro in Dalmatia. Le interprisa esseva terminate con successo, sempre con Pagliano e Gori, le nocte del 4 octobre. Al fin de octobre, durante le battalia de Caporetto, incitava le soldatos al resistentia, con discursos passionate. In le februario del 1918, imbarcate sur le MAS 96 del Marina, con Luigi Rizzo, ille participava, al incursion naval, denominate le “burla de Buccari”, action dedicate al memoria del su cameradas de volo Pagliano e Gori, cadite le 30 decembre 1917. Iste incursion inspirava a ille le famose Cantion del Quarnero. Le11 martio 1918, con le rango de major, assumeva le commando del 1ª Esquadrilia naval S.A. sur le campo de volo de San Nicolò del Lido de Venetia, con illo actuava le prime experimento de attaccos aeree con torpedos, pois era clamate Esquadra aeree San Marco, e cuneava anque le motto: Sufficit Animus ("Es sufficiente [anque sol] le corage"). Iste esquadrilia era mixte, con aeroplanos ab recognition-bombardamento (aviones SIA 9B) e ab recognition/chassa (10 aeroplanos Ansaldo SVA). In le augusto del 1918, habeva le guida del 87e. Esquadrilia "Serenissima", equipagiate con le nove aeroplanos SVA 5, e realisava le su sonio: le Volo sur Vienna. Prendeva posto sur un SVA 5 modificate, pilotate ab le capitano Natale Palli, le 9 augusto attingeva con un formation de septe aeroplanos le capital austriac, compliente un volo de ultra 1000 km, quasi tote supervolante le territorio del inemico. Le action, esseva de character exclusivemente psychologic e propagandistic, era characterisate ab le lanceamento in vice de bombas, de millenas de manifestos tricolor in le celo de Vienna, con scriptas que plaudevas al pace e al fin del hostilitate. Le echo e le resonantia de tal action esseva enorme e anque le inemico debeva admitter le su valor. Usque al termino del conflicto, D'Annunzio se prodigava in multe volos de bombardamento sur le territorios occupate per le exercito austriac, usque al battalia final de Vittorio Veneto, al prime dies de novembre 1918. Se congedava con le rango de locotenente colonnello, non usual, al epocha, per un officiero de complemento (habeva tres promotion pro merito de guerra); le sera anque concedite in le 1925 le titulo honorari de general de Brigada aeree. Habeva un medalia de auro al valor militar, cinque de argento e un de bronzo. Depost le guerra D'Annunzio se faceva portator de un vaste malcontente, sur le thema del "victoria mutilate" e rogante, in symptonia con le movimento del combattentes, le renovamento del classe dirigente in Italia. Le mesme climate de malcontente portava Benito Mussolini in le 1922, al conquesta del poter con le Marcha sur Roma. Durante le conflicto D'Annunzio cognosceva le poeta japonese Harukichi Shimoi, qui sera anque ille a Fiume, inrolate se in le “Arditos” del exercito italian. Ab le incontro del duo poetas-soldatos nasceva le idea, in le martio 1919, del volo aeree Roma-Tokyo, a cuje le Vate voleva participar, ma que sera effectuate per le locotenente aviator Arturo Ferrarin in le 1920.

Le interprisa de Fiume (1919-1921

«Transformar le cardo bolshevik in rosa de Italia, Rosa de Amor.»

(Gabriele D'Annunzio)

Le 12 septembre 1919, de cuje hodie es le 101e anniversario, D'Annunzio, guidava un expedition de "legionarios", de tote le armas del exercito, partite ab Ronchi de Monfalcone (rebaptisate, in le 1925, Ronchi del Legionarios in recordo del historic interprisa), per le occupation del citate de Fiume, que le potentias alliate non voleva assignar al Italia. Con iste gesta D'Annunzio attingeva le apice del processo de edification del proprie mytho personal e politic. A Fiume, jam le 30 octobre 1918 se era constituite un Consilio national, que votava per le annexion al Italia, era nominate presidente del Consilio Antonio Grossich. D'Annunzio con un columna de voluntarios (inter le quales il era anque Silvio Montanarella, marito del filia Renata) occupava Fiume e instaurava le "Commando del Exercito italian in Fiume de Italia". Ille citante Tito Livio diceva “Hic Manebimus optime”. Le 14 novembre 1919 D' Annunzio con Giovanni Giuriati, Guido Keller, Ernesto Cabruna, Nino Host-Venturi, iva a Zara in Dalmatia, recipite per le Admiral Enrico Millo, governator del Dalmatia italian, que era promisse al Italia per le Pacto de London. D'Annunzio, qui era anque commandante del Fortias Armate de Fiume, e le su governamento, le 8 septembre 1920, proclamava le Regentia italian del Carnaro, con sur le Labaro le motto “Quis contra nos ?” e publicava le Carta del Carnaro, un constitution provisori, scripte per le sindacalista revolutionari Alceste de Ambris e modificate in parte ab le mesme D'Annunzio, que prevideva, insimul al varie leges applicative e regulamentos, numerose derectos pro le laboratores, le pensiones de invaliditate, le habeas corpus, le suffragio universal masculin e feminin, le libertate de opinion, de religion e de orientation sexual, le depenalisation del homosexualitate, del nudisme, e del uso de droga, le function social del proprietate private, le corporativisme, le autonomias local e le reimbursamentos del errores de justitia, le toto multo tempore antea de altere cartas constitutional del epocha. Al 9 corporationes originari, era adjungite per D'Annunzio un decime, constituite per le "homines novissime". Le articulos XLIII e XLIV fixava le figura de un "Commandante" (le mesme D'Annunzio), electe con voto manifeste, un sorta de Dictator roman, active per le tempore de guerra, qui il ha "le potestate supreme sin appellation " e "assumeva tote le poteres politic e militar, legislative et executive. Le participes del Poter executive les habeva presso de ille officio de secretarios e commissarios." Alicun sustene que le poeta non habeva intention de constituir un governamento personal, ma sol un governamento de emergentia con possibilitate de experimentar diverse ideas, reunitete in un programma politic unic gratias al su charisma. Le 5 octobre 1920 adhereva al Fasces de Combatto de Fiume. Ante del fin del experientia fiuman, le Regentia del Carnaro sera le prime Stato indipendente al mundo - anque si autoproclamate e non official - a recognoscer in le 1920 le governamento del Republica Sovietic Russe, in cambio, le sovieticos, guidate ab Lenin, esseva le unic al mundo a recognoscer le indipendentia statal de Fiume ab le Yugoslavia. D'Annunzio per un certe periodo guardava con sympathia al bolshevisme, tanto que le 27 e le 28 maio 1922 hospitava al Vittoriale Georgij Vasiljevic Cicerin, commissario sovietic al Affaires exterior, pervenite in Italia per le conferentia de Genova. Totevia in le 1926 exprimera in vice criticas contra le governamento sovietic. Le 12 novembre 1920 un delegation del Ministerio del Guerra, stipulava le tractato de Rapallo: Fiume deveniva citate libere e sol Zara e le insula de Lagosta in Dalmatia passava al Italia, ma D'Annunzio non acceptava le accordo e le governamento de Giovanni Giolitti le 26 decembre 1920 faceva attaccar le legionarios con le fortia del exercito e del marina, causante numerose mortos, in le "Natal de sanguine". Al tempores de Fiume D'Annunzio supernominava in modo disdignose Cagoja le ex prime ministro Francesco Saverio Nitti, in relation al su contrarietate al annexion de Fiume al Italia. In le 1924 le Stato libere de Fiume era al fin annexe al Italia.

Le “exilio” a Gardone Riviera (1921-1938)

Depost le epilogo del experientia de Fiume, in le februario 1921, se retirava in un existentia solitari, in le villa de Cargnacco (commune de Gardone Riviera (BS) que poc menses plus tarde comprava. Rebaptisate le Vittoriale degli italiai, era ampliate e successivemente aperte al publico. Hic ille laborava e viveva usque al morte, curante con gusto theatral un mausoleo de recordos e de symbolos mythologic, de cuje le su mesme persona constituiva le momento de attraction central. Le reporto con le Fascisme era complexe e articulate: le fascisme usava le mottos e symbolos del Vate jam utilisate a Fiume, como le crito de battalia Eja Eja Alala!  Le fascistas les celebrava D'Annunzio, como un del maxime e plus fecunde scriptores de Italia, ma D'Annunzio, depost le adhesion initial al Fasces de combatto de Fiume, non se inscribeva jammais al Partito National Fasciste. Ma D'Annunzio, insimul a Filippo Tommaso Marinetti, era uno del prime signatores del Manifesto del intellectuales fasciste, directe per le philosopho Giovanni Gentle e publicate le 21 april 1925. In ille annos reuniva Le Cantos del Guerra latin e altere lyricas in Asterope le quinte libro del Laudes. In le 1937 era electe Presidente del Academia de Italia, e publicava le su ultime libro Teneo te Africa, in honor del guerra de Ethiopia e del nove Imperio. Le su influentia sur le cultura italian et europee durante le prime decennas del Novem-cento era indiscutibile. Le 1º martio 1938, al hora 20:05, Gabriele D'Annunzio moriva in le su villa durante que era al su tabula de labor. Le certificato medic de morte, scripte per le doctor Alberto Cesari, primari del hospital de Salò, e per le doctor Antonio Duse, medico curante del poeta, officialisava le morte per causas natural. Al funerales de Stato, volite in sue honor per le regime fasciste, le participation popular era imponente. Le feretro, involvite in le bandiera del Timavo que habeva jam involvite Giovanni Randaccio, era sequite ab un folla innumerabile de ex legionarios, de admiratores, e de devotes al su gloria e al su fama.. Esseva sepulte in le mausoleo del Vittoriale. Le production litterari de D'Annunzio era imprimite integralmente inter le 1927 e le 1936 ab un Instituto national create pro iste sub le egida del Stato, per le publication del su Opera Omnia. Le Vate collaborava activemente al realisation del ambitiose projecto, como collaborava al publication de un edition economic (Le Oleandro) realisate quando ille era ancora in vita, inter le 1931 e le 1937. Subito post le su morte inter le 1939 e le 1943 le Fondazione del Vittoriale degli Italiani provideva a reimprimer quasi integralmente le production dannunzian: 42 volumines sur un total di 46.

Le Belle e le bestia

per Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve - Jeanne-Marie Leprince de Baumont.

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia.

Le Belle e le bestia (titulo francese: La belle et la bête) es un famose fabula europee, sia in forma oral que scripte, con multiplice variantes, le su origine on poterea retrovar in le historias classic del Grecia antique, como Amor e Psyche, Edipo o le Asino de auro per Apuleio. Un prime version scripte de Le belle e le bestia es attribuite a Giovanni Francesco Straparola e appareva in le su libro de novellas Le placente noctes, del 1550. Un conto que poterea esser state inspirate ab un historia ver evenite sur le ripas del Laco de Bolsena, in provincia de Viterbo. Charles Perrault rendeva popular le historia in le su recolta Contes de ma mere l'oye (Le contos de mamma Oca), del 1697. Anque altere autores, como Giambattista Basile in le su Pentameron, obra italian que precedeva celle del francese Perrault e que tractava le mesme subjecto, e Madame d'Aulnoy, qui con le su conto Le Mouton, proponeva un variante del mesme historia. Le prime version scripte del historia esseva cello de Madame Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve, publicate in le anno 1740, in le recolta La jeune américaine, et les contes marins. Illo era un serie de novellas narrate ab un anciana seniora durante un longe viage per mar. Le seniora Villeneuve scribeva fabulas basate sur le folklore europee, pro intertener amicos durante le ballos e in le salones. Le version plus popular es, totavia, un reduction del obra de Madame Villeneuve publicate, ab Jeanne-Marie Leprince de Baumont (1711-1780) un francese aristocratic, qui era emigrate in Anglaterra in le anno 1745, ubi initiava a laborar como inseniante e scriptrice de libros sur le education e le moral. Habente legite le novella de Villeneuve, lo abbreviava multo e lo publicava in le 1756, como parte del collection Magasin des enfants, ou dialogues entre une sage gouvernante et plusieurs de ses élèves. Illa prendeva le elementos clave del historia original, e omitteva multe scenas familiar del protagonistas e modificava le scena del transformation del bestia, que in le original de Villeneuve eveniva post le nocte del nunptias. Habente lo scripte como novella educative pro le su alumnos, multe del detalios scabrose del original esseva supprimite. Le version de Beaumont, dunque, il era considerate le plus characteristic, al puncto tal que, jam solmente un anno depost, in le 1757, esseva traducite in anglese. Le tradition litterari francese de celle epocha consisteva in le elaborar historias quotidian, con un tendentia a disveloppar los con emotiones human al posto del elementos magic. Veniva eliminate toto quanto esseva sanguinose o cruel e on scribeva in forma directe e concise, con un stylo sobrie e sin ornamentos. Le scriptores adaptava le lor historias al proprie gusto classic, logic e rational. Le plus humile del homines, in le lor historias, il era un cavallero; le pastores il era princes mascarate e le major parte del protagonistas il era sempre reges o reginas. Le historia de Le belle e le bestia appare in multe altere culturas in varie formas, Aarne-Thompson conta 179 novellas de diverse paises con un thema simile. Numerose anque son le adaptamentos e le transpositiones de iste fabula cognoscite in tote Europa. In Francia, per exemplo, in le 1756, le Contessa de Genlis produceva un opera theatral basate sur le novella, in le 1771, esseva scripte per Marmontel e componite per Grétry, le version lyric de Le belle e le bestia, basate sur le historia de Mme de Beaumont e con le titulo Zémire et Azor, que obteneva enorme successo anque in le Octocento. Es del 1742, in vice, le opera dramatic Amour pour amour per Nivelle de la Chaussée, inspirate a iste fabula. In le 1786 le version de Villeneuve esseva publicate in le Le Cabinet des Fées et autres contes merveilleux. Durante le XIX seculo il habeva ancora numerose revisiones in Francia, Anglaterra e Statos Unite, son state contate usque a 68 diverse editiones imprimite in iste seculo. Inter le plus importante il habeva un poema per Charles Lamb, publicate in le 1811; un obra theatral in duo actos per J.R Planchée, in le annos 1841 e 1875 ; un libro con illustrationes per Walter Crane e un edition illustrate del fabula per obra de Eleanor Vere Boyle.

 

Resumpto del Historia:
Version de Beaumont:

Un ric e viduo mercante viveva in un citate insimul al su tres filias. Duo de illas, il era arrogante, presumptuose e vanitose, durante que le plus juvene, qui pro le su beltate le patre habeva clamate Belle, era humile e de bon corde. Tote e tres le pueras vantava un grande numero de pretendentes, ma le prime duo, qui desiderava sposar se con un nobile, las refusava tote le juvenes, Belle in vice on interteneva con illes in amabile conversation, ante de refusar les tote con gentilessa. Un die le mercante perdeva improvisemente tote le su ricchessa e ab celle momento necun pretendente esseva plus viste avvicinar se al pueras, si non a vices a Belle, la qual comocunque continuava dulcemente a refusar les. Le mercante, un die era contringite, a transferer se con le su filias in le campania del provincia, ubi illes viveva per alicun annos. Ma un die ille veniva a saper que un del su naves mercantil resultava ad arrivar in porto, depost esser se salvate del destruction per un tempesta. Assì ille decideva de retornar in le citate per cercar de discoperir si in le nave era remanite qualcosa de valor. Ante de partir, demandava al filias cosa illas desiderava in dono. Pensante que le fortuna stava per retornar, le duo filias major rogava joieles e habitos de luxo. Belle, in vice, on contentava de rogar sol un rosa, de celle que non cresceva in le parte del pais ubi illa viveva. Arrivate al porto, le mercante discoperiva que le carga del nave esseva vendite pro pagar le su debitos e, pro isto, non haberea plus un soldo pro comprar al filias cello que habeva promittite a illas. Triste e desolate, face retorno a casa, ma durante le cammino, esseva surprendite ab un tempesta de nive in le medio de un bosco, que lo constringeva a cercar refugio in un castello, que pareva abandonate. Explorante le majestose palatio, ille videva que illo era polite e con bon mobiles ma insolitemente non trovava ni servos ni sentinellas. Ab un terrassa videva un meraviliose jardin, ubi videva belle plantas de rosas in flores. Assì on recordava del promissa que habeva facite al filia minor e curreva a cercar le rosa plus belle. Ma durante que ille stava per prender lo, era surprendite ab le patrono del castello, que era un enorme e terribile bestia, le qual reprochava ille de haber reciprocate le su generose hospitalitate con un tentativa de furto, e sententiava que pro isto, ille meritava le morte. Le mercante tentava de justificar se, narrante a ille del desiderio del su belle filia, ma le bestia non voleva sentir ration e decideva de salvar a ille temporaneemente le vita a pacto que al su posto ille portava al castello, le juvene puera, alteremente ille debeva retornar a saldar le su debita inter tres menses. Prendite un coffro plen de omne ricchessa que le bestia habeva volite conceder le, le mercante retornava a casa con un grande pena in le corde, pensante tamen que al minus haberea potite salutar le su filias per le ultime vice ante de morir. Arrivate a destination, narrava al filias quanto era evenite e Belle, se rendeva conto que le culpa de tal disgratia era solmente sue, on offereva de vader al castello al posto del patre. Isto faceva le joya del sorores que in un sol colpo illas se esserea liberate del odiose rival e reconquireva le ricchessa perdite. Depost longe discussiones, Belle vadeva al castello insimul al patre, al qual le bestia concede le libertate, ma intimidava a ille de non retornar jammais. Con la juvene, in vice, ille se demonstrava cortese e gentil e offereva a illa de viver per sempre in le su castello, circumferite de tote le ricchessa in sue possession, pensante que assì illa non haberea plus potite desiderar de retornar in le casa paterne. Ille donava al puera anque un speculo magic, con le qual illa haberea potite, in omne momento, vider le su familia. Tote le vespere demandava a Belle si lo voleva sposar, ma la juvene puera, qui non lo voleva mortificar, respondeva que voleva ben a ille e que serea per sempre sue amica. Depost qualque mense Belle videva in le speculo magic, que le patre sue il era malade e alora illa precava le bestia de lassar la vader a casa pro tener al patre un poc de compania. Le bestia consentiva al su desiro, ma la precava de retornar post un septimana, alteremente ille esserea morite pro le dolor. Le jorno sequente, Belle retornava al casa del patre, qui la recipeva con grande joya, meraviliante se qui illa era ancora vive. Le duo sorores, las era sposate ma non felice, invidiava multo le fortuna del juvene soror, vidente la ancora in vita e vestite como un regina. Assì illas initiava a intrigar pro le vindicantia: de facto passate un septimana, le duo sorores peteva a illa de remaner ancora qualque dies de plus, fingente de plorar desperate. Emovite, Belle consentiva, ma initiava presto a sentir se in culpa pro haber frangite le su promissa. Assì illa retornava al castello, ubi trovava le bestia agonisante pro le dolor, Belle alora precava ille de non morir proque voleva sposar ille, pronunciate iste parolas, le bestia dispareva e al su posto compareva un bellissime prince, al qual un striga malefic, qualque tempore antea, habeva facite a ille un incantamento, transformante lo in celle horribile monstro bestial que Belle habeva cognoscite. Le malediction on esserea rumpite sol quando un juvene puera haberea volite sposar lo. Belle e le prince les viveva felicemente pro le resto del lor vita, insimul al patre de Belle, durante que le duo maligne sorores esseva transformate in statuas, usque a quando illas haberea regrettate le lor rancor.

Version de Villeneuve

Le version original de Villeneuve es multo plus extese de celle de Beaumont. De facto in le 400 paginas del libro, Villeneuve da numerose dettalios, que Beaumont omitte e que fundamentalmente reguarda le historias familiar sia de Belle que del prince. In iste version, Belle era le filia del rege del Insula Felice e de un bon Fee. Ma un striga maligne se era inamorate del monarcha e assì, imprisionate le matre del princessa, la maga decideva de eliminar anque le ultime obstaculo inter illa e le su amor. Pro isto motivo, le patre faceva celar le proprie filia, cercante de facer la passar per un del filias de un ric mercante, qui era morite. Le Prince, in vice, perdeva le patre quando era un puero e non poteva haber le amor materne, pois que le regina era ingagiate in un longe guerra per le defensa del regno e lassava le filio al curas de un maga; que tentava in tote le modos de seducer le juvene prince quando deveniva adulte, ma ille la refusava sempre, et era pro isto transformate in un horrende bestia. Quasi le medietate del libro de Villeneuve, narra le historia del guerras inter le maga e le regina e il ha un vision del castello multo plus obscur e magic, de celle traditional. Beaumont in vice decideva de omitter completemente le historia familiar e tragic, distaccante se ab le message que Villeneuve voleva dar al proprie historia: un aspere critica del societate del tempore, ubi le dominas il era constringite a sposar se per convenientia, con del maritos qui il era a vices pejor del Bestia. Eliminante tote le personages secundari, Beaumont adaptava, le historia, reducente lo a un simplicitate quasi archetypic e sequente le mesme schemas del numerose variantes precedente del fabula. Le version de Beaumont es celle que on considera traditional et es le plus diffundite e cognoscite. Tote le interpretationes, le adaptamentos e le versiones successive includite, Le belle e le bestia (Beauty and the Beast) le film a designos animate del 1991, producite per Walt Disney, on basa sur iste version e non sur celle original de Villeneuve.