Le Solstitio de Hiberno:
Historia e tradiction
Per Vincenzo Galizia
traduction in interlingua per F. G.

Le Solstitio de Hiberno, cade inter le 21 e le 22 decembre, iste data coincide con le die plus curte del anno e con le nocte plus longe. Le Sol es al nadir, le puncto plus basse que tocca sur le linea del horizonte respecto al parallelo local. De iste die le su poter comenciara a crescer,a renascer e per isto le populos del antiquitate celebrava le retorno del filio del promissa. Le Natal es le version christian del renascentia del Sol, fixate secunde le tradiction al 25 decembre del Papa Julio Ie. (337-352) per le duplice scopo de celebrar le nascentia de Christo como “Sol de Justitia” e crear un nove celebration alternative al plus popular festa pagan,del “Dies Natalis Solis Invicti”, instituite del Imperator Aureliano, le 25 decembre del 273 d.C. Le populos antique, de sempre festeava le Solstitio como: le Saturnalia de Roma antique,le celtic Alban Arthan (le Luce de Arthur) del tradiction druitic; o Yule in celle germanic,e in altere tradictiones del populos del hemispherio boreal. Le Saturnalia, immerge le proprie radices, in le archaic ritos de renovation ligate al solstitio de hiberno, quando le Vetule Sol moriva per renascer Sol Infante,e Saturno era le deo que presideva le Advento del Natal del Sol Invicte, intendente le Sol non in senso naturalistic, tamen essentia et epiphania del deo Creator e Vivificator. Essera extrememente reductive e dispreciante considerar le Saturnalia simplemente del festivitate plus o minus allegre e licentiose assi como un certe tradiction christian ha contribuite a facer lo creder. Le Saturnalia in effecto, exprime un profundo pensamento religiose, le cuje essentia remonta al nocte del tempores, a celle nocte de cuje se habeva le auspicio del retorno, illuminate del Luce de un Infante Deo. Per poter penetrar in le effective natura spiritual del Saturnalia occurre remontar le currente del tempore, fin al legendari origines de Roma, quando le sue mythos se insertava con celle de un altere epic citate, Troia. A Roma illos se explicava del 17 al 23 decembre, como stabilite del Imperator Domitiano. Le Alban Arthuan, representa in le tradiction celtic un momento in le qual es possibile aperir se al fortias del inspiration e del concipimento. Toto circun a nos es obscuritate. Le nostre sol guida es in le Celo inter le stellas como: Arcturus, le Ursa Major, le Stella Polaris. In le silentio del nocte nasce le inspiration. Tanto le festivitate que le function son collocate al Nord, le regno del morte e del medie hiberno. Le corde del cerimonia es le conclusion ritual del lucto per le morte del Luce, in qualcunque forma divin o abstracte sia percipite. Le anno que es vicin al fin con le arriva del hiberno, portante con se ipse le chaos e le incertitude del obscuritate, ora veni lassate al spatulas. Le miraculo del nascentia ha stoppate le cursa verso le obscuritate, le fluxo se es invertite. Le germanic Yule o Farlas, es insimul festa de morte, de transformation e de renascentia. Le Rege Obscur, le Vetule Sol, mori e se transforma in le Sol Infante que renasce del utero del Dea: al alba le grande Matre Terra, da al luce le Sol Divin. Le planta sacre del Solstitio de hiberno es le visco, planta symbolo del vita in quanto le su bacas blanches e translucide son resimilante al sperma masculin; e per isto era anque symbolo de regeneration e de immortalitate. Le visco planta sacre al druidos celtic, era considerate como descendite del Celo, filia del fulmine et ergo emanation divin. Bon Solstitio a totes!

LE ORIGINE PAGAN DEL NATAL

per Francesco Galizia

Le origine del Natal es un derivation directe del celebrationes del Dies Natalis Solis Invicti, que esseva instituite per le prime vice a Roma e in tote le Imperio Roman le 25 de decembre 274.

Per ordine del Imperator Aurelianus, in recordation del victoria del anno 272 sur le Regina Zenobia, grande inimica de Roma e soverana de Palmyra, citate commercial situate presso le actual oasis de Tadmor in Syria. Palmyra habeva le controlo del via del caravanas que univa le Oriente con le portos del Mediterraneo.

Aurelianus conquireva Palmyra gratiasal adjuta del truppas del citate-stato de Emesa, pervenite quando le Legiones de Roma esseva disbandate.

Le appoio del Sacerdotes de Emesa, servitores del Deo Sol, habeva influentia sur le Imperator, que al vigilia del battalia habeva un vision propitie del Deo Sol.

Le anno 274 le Imperator Aurelianus transfereva a Roma le sacerdotes de Emesa, e autorisava le culto solar, in ultra edificava sur le colle Quirinalis un Templo al nove Deo.

Le adoption del religion solar esseva vidite anque como un elemento de cohesion interne, perque le culto del Sol esseva presente in varie formas in totes le provincias del Imperio.

Le Templo del Sol Invictus, esseva consecrate le 25 de decembre 274, e le festa deveniva multo importante perque illo se insereva in le antique festa del Saturnalia.

Le die 25 coincideva con le Yule, festa solar celtic e germanic, appellate le Jugo del Anno, puncto de equilibrio ultra le declino del Luce solar.

Secundo  le antiques le Sol se arrestava in le solstitio de hiberno (latin solstitium=Sol Firme), perque in le  hemispherio boreal inter le 22 e le 24 de decembre le Sol sembla effectivemente firme in le celo, in realitate le Sol inverte  proprie motion in le senso del declination del Terra, a causa de isto le nocte attinge su maxime extension e le jorno le minime, subito post le solstitio le Luce del jorno retorna a augmentar usque le solstitio de estate.

Il sembla quasi que le Sol mori pro renascer tres dies depost inter le 24 e 25 de decembre.

Anque le Imperator Constantino esseva un fidel del Deo Sol, sur le monetas ille effigiava le imagine del Sol con le scripto “Soli invicto comiti”como se le Sol esseva un companion del Imperator. Con le decreto del 7 de martio 321, Constantino stabiliva que le prime die del septimana (dies solis) esseva consecrate al reposo.

Post su adhesion al christianismo in le anno 330 le Imperator stabiliva per le prime vice que le nativitate de Jesus debeva coincider con le nascentia del Sol Invincibile, le Natal pagan.

Le anno 337 le Papa Julio I fixava le data del Natal pro le Ecclesia christian.

Le 3 de novembre 383 le die del reposo, dies solis esseva renominate dies Dominicus (die del Senior). Le christianismo adoptava pro Jesus Christo alcun symbolos del Sol como le corona radiate, le cruce celtic e le aureola flammante.