Visualizzazione post con etichetta sacro romano impero. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta sacro romano impero. Mostra tutti i post

lunedì 27 gennaio 2014

Carolo V del Sacre Roman Imperio
Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Carolo V de Habsburgo (Gand, 24 februario 1500–Cuacos de Yuste, 21 septembre 1558) esseva un del plus importante figuras del Historia de Europa, coronate como rege de Espania con le nomine de Carolo I, Rege de Italia, Archiduce de Austria e Imperator del Sacre Roman Imperio, patrono de un imperio talmente vaste et extendite, sur tres continentes (Europa, Africa e America), tanto que a ille es traditionalmente attribuite le affirmation secundo cuje sur le su regno le Sol non poneva jammais. Le patre era Philippo le Belle de Habsburgo, filio del Imperator Maximiliano I de Austria e de Maria de Burgundia. La matre era in vice Johanna de Castilia, "le Folle", filia del Reges Catholic Ferdinando II de Aragon e Isabella de Castilia. Con iste avos de exception, Carolo hereditava un vaste imperio. In le su venas de facto flueva sanguine de plus nationalitate, german, espaniol, francese, polonese, italian e anglese. Per le medio del patre descendeva, ultra que ab le Habsburgo, le quales ab tres seculos regnava sur le Austria e ab quasi 100 annos sur le Imperio Germanic, anque ab le familia polonese del Piast, del Ducato de Masovia, e le duce de Stiria Ernesto le Ferree, era in vice filio de Verde Visconti, e isto rendeva Carolo directe descendente del Visconti de Milano e inde pretendente al Ducato de Milano. Per medio del ava Maria, duchessa de Burgundia, ille descendeva in vice del reges de Francia del Casa del Valois, directe descendentes de Hugo Capeto, isto rendeva Carolo descendente del Capetinges, e inde anque del fundator del Imperio, le su homonyme Carolo Magne. Le matre Johanna in vice la portava le descendentia del familia real castilian e aragonese del Trastamara. Illes habeva reunite in le lor blason le hereditate del antique casas iberic del prime reges de Aragon, Leon, Castilia e Navarra, descendentes del antique rege del Asturias, de origine visigothic. Le Rege de Aragon il era anque descendente del Hohenstaufen per medio de Constantia, filia de rege Manfredi, filio del imperator Friderico II (le Stupor Mundi), iste facto permitteva a Carolo de hereditar le regnos de Napoli, Sicilia e Sardinia. Biographia: Ab le nascentia (1500) al coronation de Bologna (1530) Le 21 octobre 1496, Philippo le “Belle” filio de Maximiliano I de Habsburgo, Archiduce de Austria, e Imperator del S.R.I., sposava Johanna de Castilia appellate “le Folle”, le filia minor del soveranos de Espania Ferdinando de Aragon e Isabella de Castilia. Le sposos on transfereva le anno 1499 a Gand capital del Contea de Flandra, e le 24 februario 1500, nasceva Carolo, in ultra, le copula habeva alteres cinque filios. Eleonora, le primogenita, qui iva in sposa ante al rege del Portugal Manuel I de Aviz e pois a Francisco I de Valois, Rege de Francia. Depost de ille, in succession, nasceva nos: Isabella qui sposava Christian II de Oldenburg, Rege de Danmark; Ferdinando qui sposava Anna Jagellon de Hungaria; Maria qui sposava Lodovico II de Hungaria e Bohemia e in fin Caterina qui sposava Johannes III de Aviz, Rege del Portugal. Carolo era predestinate a devenir le soverano plus potente de Europa. In le anno 1504, con le morte del Regina Isabella, le filia Johanna, matre de Carolo, deveniva le herede de Castilia. Al morte del patre le 25 septembre 1506, Maximiliano nominava, le amita de Carolo, le Archiduchessa Margarita de Habsburgo, nove regente e governatrice del Paises Basse, in le 1507. Carolo assi al etate de sex annos esseva le herede sia de Castilia, que de Austria e Burgundia, in quanto le avo Maximiliano I, habeva sposate Maria de Burgundia, ultime herede del Ducato. Le su tutor esseva ab le 1507 Adriaan Florensz, al epocha decano de Sancte Petro e vice-cancellero del universitate de Utrecht, le futur Papa Adriano VI. Le education del juvene prince on habeva in le Flandras et era de cultur flaminge e in lingua francese. Le 5 januario 1515, a Bruxelles, Carolo era declarate de etate major e proclamate Duce de Burgundia. Le 23 januario 1516 moriva le avo materne Rege Ferdinando de Aragon, Carolo, a solmente dece-sex annos, hereditava anque le throno de Aragon, per cuje habeva le 13 martio, le titulo de Rege de Espania, con le nomine de Carolo I, post qui le matre Johanna abdicava in favor del filio, anque si illa era Regina usque al su morte, in le anno 1555. Hereditate le throno de Espania, Carolo voleva esser recognoscite Rege in quanto, habente etiam como ascendentes le soveranos iberic, era sempre un Habsburgo. Al epocha Francisco Jimenez de Cisneros, archiepiscopo de Toledo era regente de Castilia, e le archiepiscopo de Saragossa regente de Aragon. Convocate le Cortes de Castilia esseva recognoscite Rege le februario 1518. Le 22 martio lassava le citate directe a Saragossa, ubi in le 1519, era proclamate Rege. Le 12 januario 1519, con le morte del avo paterne Maximiliano I, Carolo, qui era jam Rege de Espania ab tres annos a dece-novem annos ascendeva anque al throno de Austria. Carolo era coronate Imperator ab le Archiepiscopo de Colonia (Koln) le 23 octobre 1520 in le cathedral de Aquisgrano. Ille como Imperator del S.R.I., assumeva le nomine de Carolo V, e como tal es passate al Historia. Iste in le detalio le dominios de Carolo V :
  • Hereditate de Maria de Burgundia (1506): Le Paises Basse (con le Flandras, Brabant, Hollanda, Frisia, le Artois e le Luxemburgo) e le Lorena con le Franca Contea.
  • Hereditate de Isabella de Castilia (1516): le Castilia, Navarra, Granada, le Asturias le colonias in Africa septentrional, in America central (Mexico) e le insulas caraibic: Cuba, Hispaniola, Porto Rico e le Antillas.
  • Hereditate de Ferdinando de Aragon (1516): le Regnos de Aragon, Valencia e Majorca e le conteas soverane de Barcelona e Roxillion, le Regnos de Napoli, Sicilia e Sardinia.
  • Hereditate de Maximiliano I de Habsburgo (1519): Archiducato de Austria con Carinthia Stiria, Carniola, Tyrol, Alsatia e Silesia.
  • Carolo V in le 1519, esseva electe Sacre Roman Imperator ab le Princes Electores.
  • Le fratre Ferdinando in ultra acquireva per matrimonio con Anna Jagellon in le 1526, le regnos de Bohemia e Hungaria, que assì los entrava in le orbita austro-habsburgic.
Carolo V Quadro de Tiziano
Le disparition de tote le descendentia masculin del dynastia castiliano-aragonese, faceva de Carolo V, titular de un "imperio" talmente vaste como on non habeva jammais vidite ante de alora, non mesmo al tempore de Carolo Magne. Le 20 octobre 1517, le navigator portugese Ferdinando Magellanes, iva a Sivillia, pro presentar a Carolo V, le su projecto de ir a Oriente per le West duplante le America del Sud. Assi le 22 martio 1518 le imperator financiava le interprisa del navigator, ille partiva per le viage circum le Terra con un flotta de cinque naves. Magellanes moriva durante le viage, depost haber discoperite le stricto que porterà le su nomine. Tornara sur le Victoria le ultime nave, Juan Sebastian Elcano le 8 septembre 1522 con 18 supervivite. Carolo incontrava Martin Luther al Dieta de Worms le 17 april 1521, qui essera interrogate ab Johannes Eck, le imperator condamnava Luther, ma le concedeva le retorno a Wittenberg. Carolo le 11 martio 1526, contraheva matrimonio, con le cosina Isabella de Portugal (1503-1539) ab le qual habera sex filios. Carolo, como Rege de Espania, habeva un Consilio de Stato de octo membros: un italiano, un savoiardo, duo espanioles e quatro flamingos. Le Rege de Francia Francisco I de Valois, con le ambition de expander se in direction del Flandras, ultra que in ltalia, se opponeva sempre a Carolo V, non plus soverano flaminge o espaniol, ma europee; ille de facto, susteneva diverse conflictos sur duo frontes contemporaneamente: a oriente contra le turcos e ad occidente contra le franceses. Carolo poteva accrescer le possesion ultra-atlantic a tranverso le conquestas per medio de duo inter le plus habiles conquistadores del epocha: Hernàn Cortés e Francisco Pizarro. Le imperator estimava le audacia de Cortés qui conquireva: Florida, Mexico e le Yucatan. Le conquisitor dava a celle terras le nomine de: «Nove Espania » et esseva governator in le 1522. Francisco Pizarro conquireva le Imperio Inca de Atahualpa et essera governator del Viceregno del Perù. Carolo in le 1522 habeva un accordo con le fratre Ferdinando, in base al qual esseva sancite que Ferdinando e le su descendentes haberea habite le territorios austriac e le corona imperial, durante que al descendentes de Carolo esserea concedite le Burgundia, le Flandras, le Espania e le territorios del ultra mar. Carolo V inter le 1521 e le 1529, combatteva duo longe guerras contra le Francia per le possession del Ducato de Milano e le Republica de Genova. Durante le prime, in le battalia de Pavia esseva capturate le rege Francisco I. In le duo conflictos Carolo esseva victoriose: le prime se concludeva con le Pace de Madrid e le secunde con le Pace de Cambrai. Durante le secunde guerra, on recorda le invasion de Roma in le 1527, per parte del general Georg von Frundsberg e del su Lanzi (Landsknecht). Le mercenarios german devastava e saccheava le Urbe, e constringeva le Papa Clemens VII, a refugiar se in le Castel Sancte Angelo; iste episodio es note como le "saccheo de Roma". Le Papa le 22 februario 1530, a Bologna, coronava Carolo V, como Rege de Italia, con le Corona Ferree del Reges longobarde. Duo dies depost, esseva coronate anque Imperator, post dece annos del coronation de Aquisgrano, como Rege del Romanos. Ab le coronation de Bologna (1530) al expedition de Alger (1541): In le mesme anno, in le Dieta de Augusta, esseva proclamate le “Confessio Augustana”, le base del fide lutheran. Carolo V, confirmava le Edicto de Worms del 1521, id es le excommunication per le lutheranes. Pro isto le lutheranes, in le anno 1531, on reuniva in le Liga de Smalcalda que habeva un armea federal, guidate per le Duce Philippo I de Assia (Hessen) e ab le Duce Johannes Friderico, de Saxonia. Le sequaces de Luther on denominava "protestantes" proque illes, reunite in "ordines reformate", in le secunde Dieta de Spira del 1529, les protestava contra le Edicto de Worms, suspendite in le Dieta de Spira del 1526. Le Cavalleros del Ordine de Sancte Johannes de Jerusalem les perdeva, in le1522, per parte del turcos, le insula de Rhodos, le lor dominio; pro isto in le 1524 Carolo offereva al Cavalleros le insula de Malta, pro continuar a combatter contra le turcos. Le imperator projectava le matrimonio del filia Margarita con le Duce de Florentia, e cello del nepote Christina de Danmark con le Duce de Milano. Durante que Francisco I, dava in sposa Renata de Francia al Duce de Ferrara Hercules II de Este. Carolo durante le su sojorno a Mantova, hospite de Friderico II Gonzaga, consignava a ille, le 25 martio 1530, le insigna de prime duce, le imperator a ille proponeva le nuptias con le amita Julia de Aragon filia de Friderico I de Napoli. Anque le Papa Clemens VII, organisava le matrimonio inter le su nepote Caterina de' Medici con le filio secundogenito de Francisco I, Henrico. Le Sultan turc se alliava con le rege de Francia, contra le Imperator, in un conflicto in le Mediterraneo, per medio del admiral Khayr al-Din, appellate Barbarossa, Carolo V, initiava assi un campania militar in Nordafrica, que se concludeva, in le 1535 con le conquesta de Tunis. De retorno del expedition, Carolo V, iva a Roma in le april del 1536, per cognoscer, le nove Pontifice Paulo III (Alexandro Farnese), succedite a Clemens VII qui moriva in le 1534. Francesco I, ancora alliate con le Sultan, dara initio al tertie conflicto con le Imperator, qui combatteva contra le turcos in le battalia naval de Prevesa del 27 septembre 1537, vincite ab Barbarossa; le guerra terminava con le Pace de Nizza del 1538. Carolo V in le octobre 1541 organisava un nove expedition contra Alger, base del Barbarossa, con un grande flotta al commando de Andrea Doria, Ferrante I Gonzaga e Hernàn Cortés; ma un tempesta destrueva 150 naves cargate de homines, armas e alimentos. Francisco I, le mense de julio del 1542, initiava le quarte guerra contra le Imperator que terminava con le victoria de Carolo, le septembre del 1544. Le Pontifice Paulo III convocava, un Concilio ecumenic a Trento, le 15 decembre 1545. Ma les protestantes non recognosceva le Concilio, pro isto le Imperator in le mense de junio del 1546, con un forte exercito de soldatos pontificie de Octavio Farnese, austriac de Ferdinando de Austria, e flaminge del Conte de Buren. Carolo V habeva un grande victoria in le battalia de Muhlberg in le 1547, con le submission del princes german. Celebre es le portrait exeguite ab Titiano in le 1548 e conservate al Museo del Prado a Madrid per celebrar iste victoria. In illo le Imperator es representate a cavallo, con armatura, helmo e un lancea in mano, in le acto de guidar le su truppas in battalia. Le 31 maio del 1547 moriva le Rege Francisco I, e ascendeva al throno de Francia le secundogenito, Henrico II. Le mesme anno, Paulo III transferiva le sede del Concilio a Bologna. Ab le morte de Francisco I (1547) al morte (1558): Carolo V era al culmine del su potentia: le su grande antagonista, Francisco I, era morte, le Liga de Smalcalda era vincite; in Italia, le Duc de Milano, Ferdinando Gonzaga, era su alliate, assì como Genova, le Savoia e le Ducatos de Ferrara, Toscana e Mantova, ultra al Republicas de Siena e Lucca. Le Italia meridional era un viceregno espaniol. Papa Paulo III, moriva le 10 novembre del 1549, le successor era le Cardinal Johannes del Monte, con le nomine de Julio III. Le Rege Henrico II alliate de novo con le turcos, initiava le conquesta de Napoli; in le estate del 1552, le flotta turc, al commando de Sinan Pasha, vinceva le flotta imperial, al commando de Andrea Doria e don Juan de Mendoza, presso le insula de Ponza. Intertanto, on formava un alleantia inter le Princes reformate de Germania, le Duce de Assia (Hessen) e le Duce Mauritio de Saxonia, illes, le jenuario del 1552, subscribeva un accordo con le Rege de Francia, qui financiava le truppas del Liga, in cambio del citates de Cambrai, Toul, Metz e Verdun. Le guerra initiava, con le invasion de Lombardia, e del Flandras ver objectivo de Henrico II. A Passau, inter le princes protestante e le Imperator, on perveniva a un accordo in le augusto del 1552, per un major libertate religiose, in cambio del fin del alliantia con Henrico II. Carolo V, post le guerra pensava al su vita e al Europa; le grande protagonistas que con ille, les habeva dominate le scenario europee les era tote morite: Henrico VIII de Anglaterra, e Francisco I de Francia (1547), Martin Luther (1546), Erasmus de Rotterdam dece annos antea e Papa Paulo III le 1549. Ille habeva consolidate le dominio espaniol in le Nove Mundo e in Italia, assì como, con le fratre Ferdinando fermava le avantiata del turcos verso Vienna e le corde de Europa. Le prince Philippo in le 1554 sposava Maria Tudor (Maria le sanguinarie), Regina de Anglaterra e filia de Henrico VIII. Le anno antea, le 25 de septembre, habeva subscribite con le Princes protestante, le Pace de Augusta, con le qual on habeva le pacification religiose in Germania, con le principio cuius regio, eius religio, in cuje le subjectos de un region debeva professar le religion del lor regente. Carolo V abdicava, como Duce de Burgundia in favor del filio Philippo II, le 25 octobre 1555 a Bruxelles. Le 16 jenuario 1556 cedeva al filio le coronas de Espania, Napoli, Sicilia, Sardinia e le Nove Indias, in fin le 12 septembre cedeva le corona imperial al fratre Ferdinando. Carolo con le sorores Eleonora e Maria, partiva le 15 septembre 1556 per le Espania, le 13 octobre iva, ante a Burgos e pois le 21 a Valladilid, inde con alicun cavalleros, vadeva verso le monasterio de San Jeronimo de Yuste, in Extremadura, ubi perveniva le 3 februario 1557. Hic esseva recipite ab le monachos, intonante le Te deum. Carolo resideva in un palacio al externo del monasterio. Continuava a consiliar sia le filia Johanna, regente de Espania, que le filio Philippo, in conflicto con Henrico II, le filio obteneva un grande victoria in le battalia de Sancte Quintin le 10 augusto 1557, per medio del Duce Emanuele Filiberto de Savoia, appellate "Testa de Ferro". Le 8 februario 1558 moriva le soror Eleonora. Carolo, le 19 septembre peteva le extreme unction, moriva le 21 septembre 1558, ante de morir, stringente un crucefixo, Carolo exclamava in espaniol: "Ya, voy, Señor", e pois ancora: "¡Ay Jesus!" . Le su corpore imbalsamate era sepulte sub le altar del ecclesia de Yuste. Dece-sex annos postea le su salma, era inhumate in le grande palacio del Escorial a Madrid, construite ab Philippo como ultime demora del reges de Espania.

venerdì 21 dicembre 2012


Friderico II, del Sacre Roman Imperio

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia


Friderico II Hohenstaufen (Jesi, 26 decembre 1194 - Fiorentino de Apulia, 13 decembre 1250) era rege de Sicilia ( Friderico I de Sicilia, ab le 1198 al 1250), Duce de Svevia- Schwaben (como Friderico VII de Svevia, ab le 1212 - 1216), rege de Germania (ab le 1212 al 1229) e Imperator del Romanos ( Friderico II del Sacre Roman Imperio, electe in le 1211, coronate ad Aquisgrano in le 1215, coronate a Roma ab le papa in le 1220), e in fin rege de Jerusalem (ab le 1225 per matrimonio, coronate a Jerusalem in le 1229). Ille appertineva al nobile familia del Hohenstaufen de Svevia e descendeva per parte de matre del dynastia normanne del Altavilla, qui regnava in Sicilia. Cognoscite con le epithetos stupor mundi ("stupor del mundo") o puer Apuliae ("puero de Apulia "), Friderico II habeva un personalitate poliedric e charismatic que, fin del su epocha, il ha le attention del historicos e del populo, producente anque un longe serie de mythos e legendas popular, in le ben e in le mal. Le su regno era characterisate ab un activitate legislative e de innovation artistic e cultural. Ille mesme era un bon homine de litteras, protector de artistas e homines de studio. Le su corte era loco de incontro inter le culturas grec, latin e arabe.



Biographia: Friderico nasceva in le 1194 ab Henrico VI ( filio de Friderico I Barbarubie), e ab Constantia de Altavilla, filia de Rogero II rege de Sicilia, a Jesi, in le Marca de Ancona, durante que le imperatrice iva a Palermo, pro attinger le marito, qui le die antea, le Natal, il era coronate rege de Sicilia. In le cerimonia del baptismo, in le Cathedral de Sancte Rufino in Assisi, al presentia del patre Henrico, le nomine del futur soverano esseva definite in cello, "in auspicium cumulande probitatis", de Friderico Rogero; "Friderico" como futur guida del princes germanic qual nepote de Friderico Barbarubie, "Rogero" per sublinear le legitime pretension al corona del Regno de Sicilia qual descendente de Rogero II. Friderico nasceva jam pretendente de multe coronas. Celle imperial non era hereditari, ma Friderico era candidato a rege de Germania, que includeva anque le coronas de Italia e de Burgundia. In ultra per via materne habeva hereditate le corona de Sicilia. Le 28 septembre 1197 Henrico VI moriva e Constantia le 17 maio del 1198 faceva coronar le filio rege de Sicilia a sol quatro annos. Constantia moriva le 27 novembre del mesme anno, depost haber ponite le filio sub le tutela de papa Innocentio III.
Le corona imperial: Le 26 decembre 1208 Friderico festeava le quattordece anno de etate et exiva del tutela papal assumente le poter. Con le consilio del pontifice in le augusto del 1209 sposava le regina Constantia de Aragona de vinte-cinque annos, vidua del rege hungare Hemeric: Friderico non habeva ancora dece-cinque annos. Le prince Otto IV, in le novembre 1208 era stato electe ab le princes german rege de Germania, e in le octobre 1209 recipeva a Roma le corona imperial ab le papa Innocentio III, ma violante le pactos iva al sud pro conquirer le Regno de Sicilia. Assì in le 1210 Otto IV esseva excommunicate ab le papa qui, consiliate ab Philippo Augusto rege de Francia, proponeva Friderico per le throno de Germania: in le septembre 1211, le princes german, les eligeva Friderico "Rege del Romanos". In Sicilia, ubi Friderico era devenite patre del su primogenito Henrico, qui neonato esseva coronate rege de Sicilia, on organisava subito un expedition verso le Germania, partite a martio del 1212, Friderico arrivava a Roma le dominica de Pascha e prestava juramento al papa; a septembre entrava in Germania, a octobre indiceva le su prime Dieta ab rege de Germania e a novembre se accordava con le rege de Francia, contra le rival Otto IV. Finalmente le 9 decembre 1212 Friderico esseva coronate in le Domo de Magontia. Le 12 julio 1213 con le "Bolla de Auro", Friderico promitteva de mantener le separation inter Imperio e Regno de Sicilia. Friderico II esseva recognoscite unic pretendente al corona imperial le 27 julio 1214 post le battalia de Bouvines ubi le rege de Francia, Philippo Augusto, alliate de Friderico, vinceva Otto IV. In Germania los resisteva al dominio del Imperator solmente Colonia (Koln) e Aquisgrano (Aachen), ubi il era le tumba de Carolo Magne. Friderico habeva un secunde coronation ad Aquisgrano le 25 julio 1215, que completava celle de Magontia. In le 1220, Friderico faceva nominar ab le Dieta de Francofort le filio Henrico "rege de Germania". Le 22 novembre 1220, il era coronate imperator in Sancte Petro ab le nove papa Honorio III. Le Tractato del Confoederatio cum principibus ecclesiasticis, del 26 april 1220, con iste acto Friderico II renunciava al privilegios real in favor del princes- episcopos e pois al princes laic con le Statutum in favorem principum . Friderico poteva assi dedicar se a consolidar le Regno de Sicilia, con le reuniones legislative de Capua e Messina in le annos 1220 – 1221. Le cruciate e le excommunication: Friderico con le tractato del julio 1225, con papa Honorio III, (elegite le 16 julio 1216 post le morte de Innocentio III) se ingagiava a organisar le cruciate intra le 1227, pena le excommunication. Ma le objective de Friderico era le union inter Regno de Sicilia e Imperio, e le extension del poter imperial in Italia. Le 9 septembre 1227, sub le menacia de excommunication ab le successor de Honorio III, papa Gregorio IX, Friderico partiva per le Cruciate, ma un pestilentia constringeva le imperator a tornar a Otranto e ille mesme era malade. A Barletta in le maio del 1228, communicava le su decison: nominava Reynaldo de Urslingen, su substituto in Italia; in caso de morte; le su herede era le filio Henrico rege del Romanos e le parve Conrado, nascite pauc dies antea ad Andria le 25 april ab Yolanda de Brienne, qui moriva de parto. Inde ille excommunicate, partiva ab Brindisi le 28 junio 1228 per le sexte Cruciate. Friderico gratias a un accordo con le sultan al-Malik, nepote de Saladin, obteneva Jerusalem con le exclusion del area del moschea de Omar que era un loco sancte islamic. Le 18 martio 1229 in le Basilica del Sancte Sepulcro, Friderico se coronava rege de Jerusalem (como herede de Yolanda de Brienne, regina de Jerusalem). Quando Friderico retornava in Italia, con le Pace de Sancte German del 23 julio 1230, promitteva de recognoscer le vassallage de Sicilia al papa, qui pro le objective obtenute ab Friderico in Terra sancte, le 28 augusto retirava le excommunication, le 1 septembre ad Anagni le papa e le imperator les signava un accordo. In le luctas inter le papa e le imperator le citates del Liga Lombarde on era rebelate et era reprisa le division inter guelfos e ghibellinos. In le 1231 in le Dieta de Ravenna affirmava le autoritate imperial sur le Communas. Friderico quando in le 1234 le filio Henrico se rebellava obteneva ab le papa le excommunication contra le filio, qui esseva imprisionate usque al morte in le 1242. Al corona german esseva associate le filio Conrado IV. In le maio del mesme anno, familias hostil a Gregorio IX, organisava tumultos que constringeva le papa a fuger in Umbria. Friderico, como defensor del Ecclesia, vinceva le rebelles a Viterbo (octobre 1237) e Gregorio IX tornava sur le throno roman (1238). Per unir le Italia al imperio germanic, favoriva le seniorias ghibellin a ille fidel (le plus potente era celle del Da Romano, qui governava sur Padova, Verona, Vicenza, e Treviso). In le novembre 1237 Friderico vinceva le Liga Lombarde a Cortenuova, e capturava le Carroccio, que inviava in homage al papa. In le anno 1239 le filio Entio sposava Adelasia de Torres, vidua de Ubaldo Visconti, judice de Torres e Gallura e Friderico nominava le filio Rege de Sardinia. Isto non esseva acceptate ab le papa, al qual le mesme Adelasia habeva promisse le Sardinia, le papa excommunicava Friderico de novo, e indiceva un concilio a Roma per le Pascha del 1241. Friderico, per impedir lo blocava le vias de terra per Roma e faceva capturar le cardinales estranie in viage per mar ab le flotta al commando del filio Entio, presso le insula del Giglio. Le 22 augusto 1241 papa Gregorio IX moriva; in le conclave de Anagni il era electe le nove papa Innocentio IV. Le 31 martio 1244, inter le Imperator e le Papa era signate un accordo pro le retiro del excommunication, e le restitution ab le imperator del terras papal occupate. Le declino e le fin: Papa Innocentio IV, indiceva un Concilio a Lyon, que le 28 junio 1245, confirmava le excommunication a Friderico, et invitava le nobile electores german a proclamar un nove imperator, il era electe Henrico Raspe de Thuringia, qui le 5 augusto 1246, in le battalia de Nidda, vinceva le filio de Friderico, Conrado. In le februario del 1248 Friderico a Parma esseva vincite, e se refugiava in le fidel Cremona. Le anno sequente le filio Entio, battite in le battalia de Fossalta, era capturate e tenite prisionero a Bologna usque al morte (1271). Post le victoria del filio Conrado sur Guilhelmo de Hollanda del 1250, Friderico, in le decembre del mesme anno moriva a causa de un infection. Le su condition era grave, e in vice de ir al Palatium de Lucera le corte vadeva in le domus de Fiorentino, un burgo apud Foggia. Legenda vole que a Friderico esseva state predicite ab le astrologo de corte, Michael Scoto, le morte “sub flore”, pro isto ille evitava de ir a Florentia. Quando sapeva le nomine del burgo, Friderico, comprendeva e acceptava le fin. In le su testamento, in data 17 decembre 1250, nomina su herede le filio Conrado. Le cadavere esseva imbalsamate e le funerales on celebrava in le sede imperial de Foggia, per su expresse voluntate le corde esseva deponite in un urna in le Domo, le su corpore esseva transportate pois a Palermo, per esser sepelite in le Cathedral, intra le sepulcro de porphyro rubie con le symbolos del quatro Evangelistas, apud al matre Constantia de Altavilla, al patre Henrico VI e al su avo Rogero II. esseva inhumate con le globo aurate, le spada e le corona regal. 

Castel del Monte
Le hereditate cultural : Friderico esseva clamate Stupor Mundi (Stupor del Mundo), per le su curiositate intellectual, un eclectisme que lo portava ad approfundar le philosophia, le astrologia (consilier era le astrologo Guido Bonatti), le mathematica (era amico del mathematico pisan Leonardo Fibonacci, qui le dedicava le su Liber quadratorum), le algebra, le medicina e le scientias natural, ille cognosceva novem linguas. Al su corte sojornava les homines de cultura como Michael Scoto, qui traduceva alicun obras de Aristoteles, Theodoro de Antiochia, un arabo christian, e le hebreo Judas ben Salomon Cohen. Le activitate legislative: Friderico in le augusto del 1231 a Melfi, promulgava le Codice legislative, con le auxilio del notario Pier delle Vigne, celebrate in un passo del Inferno de Dante. Le Codice es cognoscite como le Constitution de Menfi, anque se le titulo original era Constitutiones Regni Utriusque Siciliae, fundate sur le derecto roman. Le Universitate : Le 5 junio 1224, instituiva con un edicto, a Napoli, le prime Universitas studiorum statal e laic del historia de Occidente, in contrapposition al Atheneo de Bologna, sub le controlo papal. Le universitate, contribueva al affirmation de Napoli qual capital del scientia juridic, e pois del Regno, Friderico lo seligeva per le su position strategic e le su rolo cultural et intellectual. Ille favoriva in ultra, anque le antique e gloriose schola medic de Salerno. De Arte Venandi cum Avibus ("Le arte de chassar con le aves"), il es un tractato nascite ab le osservation, que non ha nihil del encyclopedias zoologic de ille tempore (le bestiarios saturate de mythologia, theologia e superstition). In illo le problemas de ornithologia, de elevamento, de chassa e de trainamento son tractate con attention, ille era un chassator passionate, e prefereva le chassa con le falcon, que per Friderico era un scientia. Le poesia sicilian: Contribueva a innovar le litteratura italian con le Schola poetic sicilian, que adulciava le vulgar siculo-apuliese con le provencal, e al qual on debe le invention de un nove metrica: le sonetto. Le modulos expressive e thematic il era pois reprendite ab le lyrica del Schola toscan. Le architecturas : Presso Andria il ha le construction plus charmante volite ab le imperator, Castel del Monte, le su architectura es un synthese inter le tendentias europee et arabe. A Foggia, il habeva un magnific Palatium, con un inscription que diceva: "Hoc fieri iussit Fridericus Cesar ut urbs sit Fogia regalis sede inclita imp(er)ialis" ( isto commandava Friderico Cesare que esseva facite tanto que le citate de Foggia devenirea un real e inclita sede imperial). Friderico habeva castellos e palatios in tote le Regno. Matrimonios: Le prime sposa era Costantia de Aragona, le union era fructo de un precise projecto diplomatic de papa Innocentio III, illa era jam al secunde nunptias et era de circa dece annos plus anciana et habera ab illa le filio Henrico. Morite Constantia, Friderico, sposava ante Yolanda de Brienne qui le dara le filio Conrado e pois, con Isabella de Anglaterra. Ma era Blanca Lancia le ver amor del imperator, ab iste union, nasceva a Venosa, Manfredi rege de Sicilia, le filio predilecte de Friderico. Habera anque duo filios illegitime: Entio e Friderico de Antiochia.
Inter mytho e legenda:
    Dante Alighieri in le su Comedia mentiona Friderico II , ben cinque vices: tres in le Inferno, un in le Purgatorio e un in le Paradiso:
Inferno:
«Hic con plus quam mille io jace:
hic intra es le secunde Friderico,
e le Cardinal; e del alteres io tace».
(Divin Comedia, Inf. Canto X v. 119-120, Farinata degli Uberti)


«io es ille qui teneva ambe le claves
del corde de Friderico, e qui los volveva,
serrando e disserrante, assì suavemente
……
e le inflammatos flammava assì Augusto,
que gaudiose honores volveva in triste luctos.»
Divin Comedia, Inf. Canto XIII v. 58-60, 68-69, Pier delle Vigne)


«ma intra tote plumbo e assi pesante,
qui Friderico los facea de palea.»
(Divin Comedia, Inf. Canto XXIII v. 65-66)

Purgatorio
« In le pais que Adige e Po irriga,
soleva esser trovate valor e cortesia
antea qui Friderico habeva su enoios:»
( Divin Comedia, Pur. Canto XVI v. 115-117, Marco Lombardo)

Paradiso
«Iste es le luce del gran Constantia
que del secunde vento de Soave
generava le tertie e le ultime potente.»
( Divin Comedia, Par. III v. 118-120, Piccarda Donati)
(Hic Dante se refereva al facto qui Friderico era le tertie et ultime imperator sveve)