Le Solstitio de Hiberno:
Historia e tradiction
Per Vincenzo Galizia
traduction in interlingua per F. G.

Le Solstitio de Hiberno, cade inter le 21 e le 22 decembre, iste data coincide con le die plus curte del anno e con le nocte plus longe. Le Sol es al nadir, le puncto plus basse que tocca sur le linea del horizonte respecto al parallelo local. De iste die le su poter comenciara a crescer,a renascer e per isto le populos del antiquitate celebrava le retorno del filio del promissa. Le Natal es le version christian del renascentia del Sol, fixate secunde le tradiction al 25 decembre del Papa Julio Ie. (337-352) per le duplice scopo de celebrar le nascentia de Christo como “Sol de Justitia” e crear un nove celebration alternative al plus popular festa pagan,del “Dies Natalis Solis Invicti”, instituite del Imperator Aureliano, le 25 decembre del 273 d.C. Le populos antique, de sempre festeava le Solstitio como: le Saturnalia de Roma antique,le celtic Alban Arthan (le Luce de Arthur) del tradiction druitic; o Yule in celle germanic,e in altere tradictiones del populos del hemispherio boreal. Le Saturnalia, immerge le proprie radices, in le archaic ritos de renovation ligate al solstitio de hiberno, quando le Vetule Sol moriva per renascer Sol Infante,e Saturno era le deo que presideva le Advento del Natal del Sol Invicte, intendente le Sol non in senso naturalistic, tamen essentia et epiphania del deo Creator e Vivificator. Essera extrememente reductive e dispreciante considerar le Saturnalia simplemente del festivitate plus o minus allegre e licentiose assi como un certe tradiction christian ha contribuite a facer lo creder. Le Saturnalia in effecto, exprime un profundo pensamento religiose, le cuje essentia remonta al nocte del tempores, a celle nocte de cuje se habeva le auspicio del retorno, illuminate del Luce de un Infante Deo. Per poter penetrar in le effective natura spiritual del Saturnalia occurre remontar le currente del tempore, fin al legendari origines de Roma, quando le sue mythos se insertava con celle de un altere epic citate, Troia. A Roma illos se explicava del 17 al 23 decembre, como stabilite del Imperator Domitiano. Le Alban Arthuan, representa in le tradiction celtic un momento in le qual es possibile aperir se al fortias del inspiration e del concipimento. Toto circun a nos es obscuritate. Le nostre sol guida es in le Celo inter le stellas como: Arcturus, le Ursa Major, le Stella Polaris. In le silentio del nocte nasce le inspiration. Tanto le festivitate que le function son collocate al Nord, le regno del morte e del medie hiberno. Le corde del cerimonia es le conclusion ritual del lucto per le morte del Luce, in qualcunque forma divin o abstracte sia percipite. Le anno que es vicin al fin con le arriva del hiberno, portante con se ipse le chaos e le incertitude del obscuritate, ora veni lassate al spatulas. Le miraculo del nascentia ha stoppate le cursa verso le obscuritate, le fluxo se es invertite. Le germanic Yule o Farlas, es insimul festa de morte, de transformation e de renascentia. Le Rege Obscur, le Vetule Sol, mori e se transforma in le Sol Infante que renasce del utero del Dea: al alba le grande Matre Terra, da al luce le Sol Divin. Le planta sacre del Solstitio de hiberno es le visco, planta symbolo del vita in quanto le su bacas blanches e translucide son resimilante al sperma masculin; e per isto era anque symbolo de regeneration e de immortalitate. Le visco planta sacre al druidos celtic, era considerate como descendite del Celo, filia del fulmine et ergo emanation divin. Bon Solstitio a totes!

LE CANTO DEL NIBELUNGES * (NIBELUNGENLIED)
per Francesco Galizia

In le Medievo le production de cantos heroic, inspirate a grande gestas de singule individuos e de integre populos esseva, in le mundo germanic, multo plus ric e antique que in le altere populos. Le Canto del Nibelunges tamen, inter tote iste production, representa le obra le plus importante. Illo ha continuate a exercitar, in le curso del seculos, un grande influentia sur le arte e le cultura germanic e a illo se ha inspirate poetas e musicos usque quasi a nostre tempore. De su autor se sape nihil ma inter 1.200 e 1.205 un poeta, del corte de Vienna, componeva un obra unitari de 2379 stichos de 8.000 versos, reunite in 39 cantos, que representava le mundo heroic del fidelitate e del honor. Le Canto del Nibelunges representa ergo le exito de tote un secular production epic, al qual se inspirara un serie de poetas del seculos posterior. Le fundamentos historic de iste obra es multo debile e submergite per elementos fabulose o mythologic. Elementos historic es le Regno del Burgundios, con su capital Worms sur le fluvio Rheno, e su disfacta in 436 per le Unnos, e le matrimonio de lor rege Attila con un domina german. Comocunque on pote dicer que non es le realismo, le respecto del factos historic que prevale in le obra, ma le phantastic, le transformation del facto historic in mytho. Le poema es dividite in duo partes, le prime dedicate al vita e morte del heroe Sigfrido, e le secunde al vengiantia de Crimhilde su sposa. Le nomine Nibelunges indica le duo fratres nanos Alberich e Mime, al quales Sigfrido subtrahe le thesauro del Rheno, que essera apportator de disgratias per qui lo possedera. Le mesme nomine, Nibelunges, indica anque le populo Burgundie, que, post le occision de Sigfrido, entrara in possession del thesauro.

Prime Parte: - In le citate de Xanten, sur le basse Rheno, cresceva un juvene de grande fascino e valor, le prince Sigfrido (Siegfried), filio del rege Sigismundo (Siegmund) e de Sieglinde, le qual ancora juvene, occideva le dracon Fafnir que esseva le custode del thesauro del Nibelunges, e se baniava con le sanguine del dracon e deveniva assi invulnerabile, excepte in un puncto sur le dorso, ubi se era firmate un folio, in ultra ille prendeva un helmo magic que le rendeva invisibile. Depost qualque anno, Sigfrido audiva le laude del extraordinari beltate de Crimhilde, soror del rege de Burgundia, qui habeva tres fratres nobile e valorose, le major del quales esseva Gunther le rege, le altere duo esseva Gernot e Giselher, e viveva in le potente e fastose corte de Worms. Le regno esseva menaciate per un populo de guerreros, le Saxones, alora Sigfrido adjutava con valor le rege Gunther, qui vinceva le rege inimic e le faceva prisionero e retornava a Worms con un ric butino e multe gloria. Durante le festas del victoria, Sigfrido videva Crimhilde e la declarava su amor. Le rege Gunther voleva sposar Brunhilde regina de un pais lontan e frigide, le Islanda, Sigfrido acceptava adjutar de nove le rege, ma voleva, in cambio, le mano de Crimhilde. Gunther, gratias a Sigfrido, rendite invisibile per le helmo magic, vinceva totes le probas, que le regina imponeva al pretendentes, e portava Brunhilde in Burgundia como su sposa. Sigfrido retornava a Xantes con Crimhilde qui deveniva su sposa. Le felicitate del prince esseva completate con le nascentia de un filio. Depost dece annos Brunhilde, invidiose e jelose del felicitate de Sigfrido e Crimhilde, durante un torneo querelava con Crimhilde. Crimhilde revelava a Brunhilde le fraude del qual habeva essite victima: non Gunther ma Sigfrido la habeva vincite al probas. Brunhilde pensava subito al vengiantia, con le adjuta de un cavallero del corte, le vassallo Hagen de Tronje, e con le permission del marito Gunther. Durante un chassa Sigfrido esseva occidite a traition per Hagen, con un colpo de lancea in le puncto non coperite per le sanguine del dracon. Crimhilde non retornava a Xanten, ma remaneva a Worms pensante a su vengiantia.

Secunde Parte: Attila rege del Unnos, desirava sposar le vidua de Sigfrido, Crimhilde qui acceptava Attila, con le idea de un futur vengiantia contra su parentes. Depost septe annos, Crimhilde in occasion del baptismo del filio sue e de Attila, exprimeva a su sposo le desiro de revider su fratres e le nobiles del corte de Worms. Gunther communicava al messageros de Attila que ille acceptava le invitation, anque si Hagen de Tronje esseva contrari. Arrivate al corte de Attila in Hungaria, le burgundios esseva hospitalmente recipite a un grande banchetto preparate per Crimhilde, qui faceva de modo que le hospites se confligeva con le Unnes, que habeva inter illes duo vassallos fidel de Attila, Theoderico de Verona, e su maestro de armas Hildebrando. Post le incendio del sala in le qual illes se trovava, totes le Burgundios esseva occidite, excepte Gunther e Hagen qui esseva capturate per Theodorico. Crimhilde esseva inexorabile: antea occideva, con le spada de Sigfrido, le fratre Gunther e depost Hagen le assassino de Sigfrido e del filio de Attila, qui non voleva dicer ubi se trovava le thesauro. Assi illa habeva complite finalmente su vengiantia, ma le valorose Hildebrando, vidente tante cruelitate, la occideva. Con iste sanguinose scena, con le completion de un cruel vengiantia que colpa sia le culpabiles sia le innocentes, termina le Canto del Nibelunges. In iste conclusion se vide le spirito del poema, que narra de un societate regulate per leges barbare e terribile: le ligamine del subjecto con su chef es un ligamine de sanguine. Le lege del vengiantia transforma Crimhilde de un delicate e dulce creatura in un demonio, qui cova in su animo, per decennios, odio, e le exito inevitabile es un massacro sanguinose. Le conception que domina in le poema es que le sanguine clama le sanguine e que pro punir un delicto se utilisa como instrumento solo le delicto; in isto es le animo del populos germanic del grande migrationes e del invasiones, que non cognosce ni le derecto ni le stato, id es le institutiones;ubi sur le instinctos e sur le violentia del singule prevale le autoritate e le interesses del collectivitate. Ma, como antea dicite, passa quasi sex seculos inter le surger del prime cantos e sagas, e le creation del “Nibelunges”, es seculos durante le quales le populos germanic perveniva a contacto con le hereditage de Roma e con le ecclesia. De facto in le poema se nota iste influentia, anque si non decisive, in le personage de Sigfrido, que es le ideal del sposo e del cavallero exemplar; nascite e crescite in un citate (Xanten) que habeva cognoscite le civilisation classic, como colonia roman, in ille se fundeva le ideal del fortia e le principios christian, assi in le figura de Theodorico se trova sagessa e equilibrio. Ma in le altere personages del poema heroic (Brunhilde, Crimhilde e Hagen) il ha le fortia e le ver essentia del epocha del migration, con un destino obscur e inflexibile, que induce le heroes le un contra le altere e al morte. Le heroes debe dar proba de corage, fidelitate e sacrificio. Illes debe morir per obra del traition e del vengiantia. In le septentrion scandinave, le legendas nibelungic e le mythos del Edda combinate con celle de Theodorico e con alteres narration, ha apparite in un romance heroic in prosa: le Saga de Theodorico (Thidrekssaga), scripte in Norvegia in 1.260 circa. Un altere romance del mesme epocha, e de tradition nordic, es le “Saga del Volsunga” (Volsungarsaga), que narra le aventuras del ancestres de Sigfrido (Sigurd in norren, lingua del Vikinges de Scandinavia).

Richard Wagner e le Anello del Nibelunges
per Francesco Galizia

In le seculo XIXe, le grande compositor e musico german Richard Wagner, (n.a Lipsia 1813 - m.a Venetia 1883); none filio del functionario de stato Karl F. Wagner e de Johanna Patz, componeva le grande Tetralogia musical del Anello del Nibelunges (Ring des Nibelungen) inspirate al saga. Le drama es explicate in tres jornatas precedite per un prologo: - le Auro del Rheno, (Das Rheingold), le prologo, e le trilogia: le Valkyria, (Die Walkure), Sigfrido (Siegfried) e le Crepusculo del Deos, (Die Gotterdammerung), que concerne le motivo del redemption (per medio del puressa del Amor) del mundo jam materialisate per le auro (i.e. Per le egoismo). Exponente del amor, del gaudiose natura, es Sigfrido, dum le egoismo es representate per Alberich le nibelung, custode del thesauro del Rheno. Le lucta se disveloppa inter milles personification de iste duo fortias antagonista: Deos, (Wotan = Odino), heroes, valkyrias, nanos, monstros, etc. Morite Sigfrido per mano de Hagen, su action es reprendite per Brunhilde, qui jecta in le Rheno le Auro, e annuncia le advenimento del nove humanitate. Le operas lyric esseva componite durante multe annos inter 1848 e 1874. Le prime representation integral del Tetralogia esseva presentate le 18 de augusto 1876, in le nove Theatro del Opera de Bayreuth, construite con le appoio del Rege de Bavaria Ludwig IIe. Altere obras de Wagner de typo medieval e cavalleresc, esseva Lohengrin, Tristan e Isolde e su ultime obra, le Parsifal. Tote le tres es basate super le recerca del Sancte Graal e del cavalleros del Tabula Rotunde. Richard Wagner se sposava duo vices, in 1836 con le cantatrice Wilhelmina “Minna” Planer, qui depost le separation moriva folle a Dresden in 1866,e depost con Cosima Liszt filia de su amico compositor Franz, sposate in 1870,e del qual ille habera tres filios,Isolde,Eva e Siegfried.

 LE CANTO DEL NIBELUNGES *
NIBELUNGENLIED

Le morte de Sigfrido Version italian de L.Di San Giusto
Traduction per F. Galizia

Durante que, in direction del grande tilia vadeva le heroes, diceva le perfide Hagen: - Sigfrido, era dicite a nos que necuno vince vos al cursa, e io confessa que assatis me placerea vider tal proba ora. Diceva alora le guerrero sin timor e suspecto: si vos vole probar, ora con vos, io face un sponsion. Le fonte sia le destination, qui arriva depost, perde, e debera genicular se illac in le prato in medio al verde. Ben alora nos tentara, diceva Hagen. E io vole currer armate, adjungeva pois Sigfrido con orgolio, con le lancea, le scuto e le armas del chassa. E tosto ille prende le pharetra, e le grande scuto al flanco ille se fixava. Solo le camisas blanc voleva le duo tener, pois illes esseva vidite lancear se qual salvage pantheras in le verde trifolio, con motion sagace e prompte. Ma Sigfrido veloce era viste prime al fonte. In omne proba Sigfrido esseva le prime, ille le spada e tote le armas pois del corpore se levava. Ille appoiava le forte lancea al trunco del planta, e presso le fonte attendeva, belle, audace tanto. Ille se monstrava cortese assi como era valente, Sigfrido deponeva le scuto sur le orlo del fonte, ma anque si le sete le torturava multo, usque quando le rege non bibeva, ille anque non lo faceva. Mal de illo ille era repagate, le aqua era transparente e fresc, le rege, inclinate bibeva longemente, e quando habeva bibite, se erigeva satisfacte. De bon voluntate ora Sigfrido, le heroe, haberea bibite. Ma ille, in vice, haberea pagate proprie cortesia. Le arco e le spada le false Hagen le portava via, prendeva pois le lancea, e cercante le signal sur le veste, ibi percipeva le crucetta fatal. Quando Sigfrido a biber se inclinava, veloce Hagen le immergeva le ferro transverso le cruce. Le sanguine del corde findite irrorava sur le veste de Hagen. Jammais guerrero compliva action plus funeste.Ille lassava le lancea fixe a ille in le corde, e a fugir promptemente se dava le traitor, in vita sue assi jammais habeva fugite. Quando Sigfrido,le heroe comprendeva que ille era vulnerate, saltava in pedes critante; inter le spatulas exiva le ligno del lancea. Le heroe trovar credeva su spada o su arco, si ille los habeva trovate, Hagen haberea recipite le premio meritate. Non trovante le spada, le scuto le restava, ille lo levava presto del fonte ubi illo era, persequeva Hagen, presto le attingeva, e fugir le amico de rege Gunther non poteva, al juste ira. E con le scuto alora etiam ferite a morte, sur le traitor, Sigfrido batteva un colpo assi forte, que le gemmas distachate volava via e rumper se pareva le scuto. Le heroe voleva vindicar se, le traitor cadeva de su mano colpate; si le altere habeva le spada, Hagen era finite. Per colpos resonava le foresta e le valle, assi terribile era le ira del colpate al spatulas. Ma su visage se coperiva de un pallor mortal. Ille sentiva le fortias mancar le e jam le assaliva le languor del morte, gelo ille sente de morte; ahi, quanto essera presto, per belle dominas le nobile heroe plorate! Le sposo de Crimhilde cadeva inter le flores, exiva un fluxo de sanguine del vulnere vive. Alora, in le angustia de su corde, le colpate prendeva a injuriar illes qui le habeva traite; diceva le moribunde: O false traitores! Assi vos me repaga le servicios, le favores? Sempre a vos io esseva fidel, e vos morte a me ha date;le amicos affectionate assatis mal vos tracta. Ma blasmo cadera super illes qui nascera de vos, desde iste die, per vostre atroce fraude. Del numero del bon cavalleros vos essera delite per sempre post iste hora. De omne lateres le guerreros afflueva circum le cadite. Pro multes illo esseva un triste jorno. Le plora qui cognosce le fidelitate e le honor e ben los ha meritate Sigfrido per su valor. Anque le rege del Burgundios plorava le vulnerate, diceva Sigfrido: - Perque tu plora qui me ha colpate? Qui committe le delicto non debe plorar pois; ma le eterne dishonor recadera super vos - Diceva le feroce Hagen: De que lamenta vos? Ecce le nostre penas al fin terminate; ora nos non debe timer alicuno superior a nos. Ha io disembarassate vos de un importun senior.- Ben pote vos vantar vos,- diceva le moriente,- ma, si io habeva sapite qui era vos realmente assassinos, le vita haberea de vos guardate. Oh, me preoccupa le pensata de mi Crimhilde amate.Habe pietate le Senior del filio que illa me ha date, que sempre, a ille essera sempre reprochate le occision committite per su stricte parentes, io non ha fortia bastante pro dicer quanto io lo lamenta! Diceva Sigfrido al rege: - Jammais alicun homine ha facite lo que vos faceva, le plus feroce delicto jammais esseva committite al mundo, mi brachio a vos dava plure vices fortia e adjuta. Iste es ora mi mercede! Inter le spasmos ancora continuava le moribunde: Nobile rege, si ancora un sol cosa al mundo facer vos vole loyalmente, mi car consorte sia a vos recommendate assatis depost mi morte. Illa es vostre soror, sia vos de sustenimento, io preca vos per le honor del qual un prince es digne. Me attendera al longe, mi patre e mi gente, jammais non era facite a un domina un pena plus ardente. Ille se contorqueva interea per le dolor atroce, e anque parlava con lamentose voce:- Repentira vos un die de mi homicidio, le colpo que me occide per vos mesme essera un colpo mortal. Le flores circum ille esseva rubie de sanguine, lucta ancora le heroe con le morte, pois langue. Troppo al fundo le lancea cruel le habeva colpate, plus parlar jam ille non poteva e toto era finite. Quando le seniores videva morite lor companion le deponeva supra le scuto de rubie auro.

VIA ROMAN AL DEOS

(ex Wikipedia – traduction per Francesco Galizia)

Le Via roman al deos (alteremente appellate Polytheismo roman, Tradition roman o roman-italic o italic-roman-italian, o gentilitas ) es le reproposition moderne del culto al deos del antique mundo roman, i.d. le utilisation del formulas ritual antique trahite ab le documentos historic del epocha.

Hodie iste religion es practicate in Italia per personas reunite in un pluralitate de associationes, al quales il debe esser addite un numero imprecisate de libere paganos, practicantes o non practicantes, qui non adhere a alicun gruppo o qui se comporta como simplice sympathisantes del organisationes existente. Il ha parve gruppos anque in altere paises europee e il ha un presentia plus consistente in America del Nord.

CULTO

Le religiositate roman es de typo polytheista (ma alicun gruppos pone anque le accento super le unitate de fundo del Divino, del qual le multiplicitate esserea expression) e cultivate exclusivemente in ambito private (singularmente, familiarmente e/o communitarimente). Essente le antique religion de Roma un religion del Stato, le culto public in senso stricte es hodie impracticabile, perque il necessitarea restaurar leRespublica, i.d. le Stato roman traditional. Le concepto fundante del culto public es le Pax Deorum (hominumque), i.d. le pacto inter le Deos e le communitate human juridicamente stabilite. Le concepto, transferite in ambito private, designa le pacto non scribite inter le practicante/s e proprie Divinitates, pacto que es stabilite e mantenite con le culto.

Le culto, sequente le antique calendario roman, ha un modello sacral traditional prestabilite; le differentia le plus importante con le religion antique es que le sacrificio de sanguine non es practicate e le Deos es honorate solo con offertas de incenso, candelas, perfumos, vegetales, vino, vivandas.

Omne individuo adulto es sacerdote de se mesme e venera ante toto le proprie Genio (o le proprie Iuno, si femina), le Lares familiar, divinitates protector del proprie casa, le Penates e le divinitates que ille considera protector de mesme se o del proprie familia e communitate; e pois le varie divinitates al quales es consecrate le festivitates del calendario del anno.

Le occasiones ritual importante, le momentos de passage del vita (nascentia, pubertate, maritage, morte); le ordinari festivitates del anno e le tres cardines del mense (Kalendae, Nonae, Idus); le solstitio e le equinoctios es sovente celebrate communitarimente.

Le culto distingue le uso del religion private ab ille public. Le ritos ligate al phases lunar,Kalendae, Nonae, Idus es importante in le rituales private, basante se super le logica del evolution spiritual del individuo.

HISTORIA

Al interior del presente ambiente pagan roman es presente le idea que post le interruption del Pax Deorum, que eveniva con le abolition del culto public e con le leges de Theodosius (fin del IV seculo) que prohibeva anque le culto private, le tradition cultual roman in realitate non ha unquam cessate, ma illo se ha conservate al interior de alicun importante familias que lo ha secretemente transmittite usque hodie, constituente assi un centro sacral occulte, que in certe periodos favorabile del historia haberea habite un major transparentia e influentia in le realitate italian.

Inter le realitates le plus significative del tradition gentil roman-italic il ha le association religiose Gentilitas - Spiritualitate Italic, le association Traditional Pietas e le Movimento Traditional Roman (MTR). Le MTR ha le revista “La Cittadella”. Le MTR practica ritualmente le sol cultos del Romanitate, ma illo ha un interesse metaphysic verso le neoplatonismo. Organisativemente le MTR es structurate in gruppos (gentes) que ha como chef un pater. Le patres del gentes es reunite in le “Curia Romana Patrum”. Le patres elige annualmente a lor interior un Magister (o Princeps) e un Promagister, guidas spiritual del integre Movimento. Desde le anno 2001 le revista "La Cittadella", sub le direction de Sandro Consolato, es officialmente le revista del MTR, anque si illo es aperite a contributiones de varie provenientia.

Sitos del MTR (Movimento Traditional Roman):

http://www.lacittadella-mtr.com/MTR.htm

http://www.saturniatellus.com/portale/

Sito del Association Gentilitas:

http://www.gentilitas.org/

HESTIA

(per Francesco Galizia)

Hestia, in le mythologia grec, esseva le dea del foco que arde in omne focar rotunde. Illa es le minus cognite inter le divinitates le plus importante del antique Grecia. Illa, totevia, recipeva grande honores, esseva invocate e habeva le melior offertas in omne sacrificio que le mortales presentava al deos.

Genealogia

Hesiodus la indica como filia primogenite de Chronus e de Rhea, le plus ancian in le prime generation del deos del Olympo. Su fratres e sorores, in ordine de nascentia, es: Demeter, Hera, Hades, Posidon e Zeus. Illa pertineva ergo al stricte gruppo del dece-duo major divinitates del Olympo.

Hestia e Vesta

Insimul a su equivalente divinitate roman, Vesta, illa non esseva cognite per le mythos e le representationes que la concerneva, e illa esseva rarmente representate per pictores e sculptores con semblantias human, perque illa non habeva un aspecto exterior characteristic: su importantia esseva in le rituales symbolisate per le foco.

Contos mythologic

Illa faceva voto de castitate, non perque illa non esseva belle; de facto sia Posidon sia Apollon peteva su mano a Zeus qui totevia, considerate le decision del soror de remaner virgine e evitante assi un possibile concurrente al throno, repulsava lor requestas. Post un banchetto Priapus, ebrie, tentava violentar la, ma un asino con su ruito eveliava le dea qui dormiva e le altere deos, qui le constringeva a fugir. Le episodio ha un character de advertimento anecdotic pro qui pensa abusar del feminas recipite in casa como hospites, sub le protection del focar domestico: anque le asino symbolo del luxuria condemna le follia criminal de Priapus.

Homero narra que Hestia succedeva a resister al seductiones e al persuasiones de Aphrodite.

Symbologia

Su symbolo esseva le circulo e su presentia esseva advertite in le flamma vive ponite in le focar rotunde al centro del casa e in le brasiero circular in le templo de omne divinitate. A vices illa es effigiate con Hermes, ma dum iste ultime habeva le carga de proteger ab le mal e de propitiar un bon sorte, Hestia sanctificava le casa.

Su prime representation ha essite un petra, denominate herma, in forma de un columna.

Culto

Omne citate, in le edificio principal, habeva un brasiero commun, le Prytaneion, ubi ardeva le foco sacre de Hestia, que nunquam debeva extinguer se. Pois que le citates esseva considerate un expansion del nucleo familiar, illa esseva adorate anque como protectrice de tote le citates grec.

In le familias, le foco de Hestia provideva a calefacer le casa e a cocer le alimentos.

Le neonato deveniva membro del familia cinque dies post le nascentia, con un rito (amphidromia), secundo le qual le infante, portate in bracios, esseva facite tornear circum le focar.

Le nove sposa portava le foco prendite ab le brasiero del familia de origine in su nove casa, que solo assi esseva consecrate.

Le colonos qui lassava le Grecia, portava un torcha accendite al Prytaneion de lor citate natal, cuje foco haberea servite a consecrar omne nove templo e edificio. Un rito que supervive anque in le Olympiade moderne.

Hestia provideva le loco ubi sia le familia sia le communitate se reuniva insimul: le loco ubi on recipeva le hospites, le loco ubi facer retorno a casa, un refugio pro le supplices. Le dea e le foco esseva un cosa sol e formava le puncto de conjunction e le sentimento del communitate, familiar e civil.

« Durante longe tempore io credeva stultemente que il habeva statuas de Hestia, ma pois io apprendeva que sub le curve cupola il non ha statuas. Un foco sempre vive se cela in ille templo e Hestia non ha alicun effigie, como non mesmo le foco. »

(Ovidius)

AMPHIDROMIA

Le Amphidromia (in greco antique: μφιδρόμια) esseva festas que, a Athenas, on celebrava in le familias quando nasceva un infante.

Le data

Il non esseva fixate alicun die precise pro iste festas, que habeva loco in ambito familiar qualque die post le parto. In le antique Grecia le mortalitate infantil esseva altissime e le major parte del decessos eveniva intra le prime septimana desde le nascentia. La ceremonia esseva assi generalmente differite a quando le infante habeva superate qualque die de etate e ergo le probabilitates de superviventia habeva augmentate. La major parte del expertos pensa que le festa eveniva post le prime septimana desde le nascentia; secundo alteres, al contrario, le festa esseva fixate al quinte die de vita, quando le maieutrie, i.d. feminas qui habeva assistite durante le parto, se habeva nettate lor manos, perque le ver ceremonia del Amphidromia esseva solitemente precedite per iste actos de purification.

Le ceremonia

Al festa del Amphidromia esseva invitate le amicos e le parentes del genitores. Le rito habeva loco in le casa paterne le vespere e le invitatos portava donos, inter le quales solitemente il habeva sepias e polypos. Le exterior del casa esseva decorate con brancas de olivo, si le neonato esseva de sexo masculin, o con guirlandas de lana si de sexo feminin.

Le infante esseva pois facite tornear circum le focar portate in brachios per le obstetrices, e presentate al deos del casa e al familia; pauco postea le infante esseva prendite in brachios per le patre e recipeva le nomine proprie, evento del qual le hospites esseva testes. La cursa circum le focar con le infante esseva le puncto central del Amphidromia , perque justo ab le cursa illo derivava le nomine (in lingua grecἈμφιδρόμια = cursa circum).

VESTA 

Vesta esseva le dea virgine del focar, del casa e del familia in le mythologia roman. Anque si illa es sovente considerate como analoge a Hestia del mythologia grec, illa habeva un grande, anque si mysteriose, rolo in le religion roman multo antea le apparition de Hestia in Grecia. Pauco on sape re le dea, perque illa non es mentionate in le mythos. Le presentia de Vesta esseva symbolisate per le sacre foco que ardeva in su corde e in su templos.

Vestales 

Le foco de Vesta (appellate anque Vestia) esseva custodiate in su templo per su sacerdotessas, le Vestales. Omne 1e de martio le foco esseva renovate. Le foco remaneva accendite usque al 391, quando le imperator Theodosius prohibiva omne culto public pagan. Un del Vestales mentionate in le mythologia esseva Rhea Silvia, qui con le Deo Marte concipeva Romulo e Remo.

Le Vestales proveniva ab le classe patricie e debeva observar le castitate absolute durante 30 annos (le Virgine Vestales). Le Vestales viveva insimul in un casa presso le Forum (Atrium Vestae), sub le supervision del Pontifex Maximus. Le voto de castitate esseva assi sacre que, si violate, le Vestal esseva sepelite vive in le Campus Sceleris.


Vestalia

Vesta esseva celebrate desde le 7 de junio al 15 de junio. Le prime die le “penus Vestae” (le Sanctum Sanctorum celate per cortinas de su templo) esseva aperite, le unic vice durante le anno, assi le femina poteva offerer sacrificios.

Culto domestic

Vesta esseva le dea del focar al centro del casa. Vesta esseva particularmente importante pro le feminas del familia perque le focar esseva le loco ubi le nutrimento esseva preparate e apud illo esseva prendite le repasto con offertas jectate in le foco pro cercar presagios ab le modo con le qual illo ardeva.

 JUNON (IUNO-ONIS) Le Divinitate.

per Francesco Galizia

Antique divinitate, devenite le maxime divinitate feminin del religion roman. Sub su varieaspectos, illa appareva como Dea Celeste e lunar, illa esseva le Dea del calendario, del feminas, del vita e del fecunditate, del matrimonio. Junon, divinitate correspondente al Dea grec Hera, esseva filia de Saturno e soror e sposa de Jove (Zeus) e multe jelose per le continue infidelitate del conjuge. Con le Patre del Deos illa habeva cinque filios: Marte deo del guerra, Vulcano deo del foco e ferrero del Deos, Hebe dea del juventute, Ilitia dea del nascentia, e Eris dea del discordia. Sub le aspecto chtonie (connexe al Terra) a illa esseva sacre le capra, le cucu, le sparviero e le pavon, e illa esseva identificate con le Luna e per isto illa esseva ponite in relation con le calendario e con le vita feminin. Le dea esseva invocate in su culto, per le Rex e le Pontifex al initio de omne mense con le nomine de Iuno Covella e Kalendaris, e per le feminas parturiente con le nomine de Iuno Lucina, qui portava al luce le nascente. Ma omne manifestation del vita sexual del femina esseva sub le tutela de Junon, qui veliava super le puritate del pueras e super le castitate del sposas. Reservate al feminas esseva le festas in honor del Dea: le Nonae Caprotinae, novem dies ante le Idi de julio, e le Matronalia. In le Caprotinae (7 de julio) se festeava Junon como Dea del sexo e del fecunditate, e esseva admittite le sclavas (per isto dicte ancillarum feriae). Le Matronalia (1e de martio), se connecteva al castitate feminin, e terminava con le Iunonalie. Como protectrice del ligamine matrimonial illa esseva invocate como “Iuno Pronuba”. Illa deveniva pois pro le feminas quasi un correspondente del “Genio” del homines e esseva assi venerate in Roma antique, le Iunones del singule feminas. Como Dea poliade (protectrice del urbe) illa esseva venerate como Iuno Regina a Veio, Quiritis a Falerii. Ma le culto plus famose esseva le Iuno Sospes o Sospita Mater Regina a Lanuvium, culto que esseva pois admittite inter le cultos official del stato roman in 338 a.C., e desde 509 a.C. Con Jove e Minerva, Junon formava le Triade capitolin, centro del maxime culto, a character politic, del antique Roma. Le epitheto de Moneta (forsan in le senso de “admonitrice”), con le qual le Dea esseva venerate in un templo super le colle Capitolio adjacente al moneta, explica secundo alicuno le nomine date al metallo, cuneate justo in proximitate de ille templo (ad Monetae). Alicun eruditos denega a Junon le character originari de divinitate celeste o lunar, e attribue al dea le significato primitive de divinitate chtonie, connexe al vita terrestre o subterranee, e al fecunditate del Natura. Le culto de Junon habeva su centro in le Latio e de ubi se diffundeva in Italia central, ma exiguemente in le altere provincias, con le exception del Gallia Narbonense e del Africa. On narra que Junon, esseva inimic del Troianos, per tres motivos, duo mythic: prime, le torto patite per Paris, perque ille habeva date le pomo del beltate a Venus in vice que a illa, secunde: le rapto de Ganymedes per parte de Jove, qui lo faceva su amante e cuppero del Deos, e un historic: le prophetia que es narrate in le Eneide, secundo le qual su citate predilecte Carthago, haberea essite destruite per le descendentes de Troia (le romanos). Al Dea esseva dedicate le mense de junio (Iunius) que es le sexte, in le calendario julian e gregorian, ma in le antique calendario roman illo esseva le quarte, ante le reforma de Julio Cesare. Le Dea, esseva representate in statuas e picturas con le diadema super le capite, con longe capillos blonde colligite in duo tressas e vestite con longe tunicas, e un grande corpore, con aspecto sever e digne, plen de gratia, in le mano dextere illa teneva un sceptro o un malo-granate, symbolo del familia. A illa esseva dedicate como Iuno Regina, un templo super le colle Aventino construite per le Consule Marco Furio Camillo, depost le victoria e le conquesta de Veio, in 326 a.C, e un altere in Campus Martius, construite per le Consule Marco Emilio Lepido depost le victoria contra le Ligures in 187 a.C. e inaugurate le 23 de decembre 179 a.C. In le systema solar, in le fasce principal del asteroides, inter le planetas Marte e Jove, un de illos es dedicate al Regina del Deos, Junon, que esseva discoperite le 1e de septembre 1804, per le astronomo german Karl Ludwig Harding ab le observatorio de Lilienthal apud Bremen, con un simplice telescopio de 2 pollices, illo esseva le tertie asteroide discoperite, depost Ceres e Pallas, e ante Vesta, e un del plus grande, forsan le septime, con le diametro de 280 kilometros.

DODECATHEISMO

(ex Wikipedia – traduction per Francesco Galizia)

Le Dodecatheismo (ab le greco Δωδεκαθεοισμος, Dodekatheismos, "inseniamento del dece-duo deos”) es un movimento religiose e un philosophia de vita que se propone como continuation directe del antique religion grec, abolite per le imperator Theodosius I in le anno 393. Le renascentia de iste spiritualitate ha evenite in le annos Novanta del 1900 e durante iste periodo de tempore ha nascite plure gruppos, que ha sede in Grecia e in altere paises, e illos ha un numero crescente de nove adherentes Le plus importante organisation es le Consilio Supreme del Hellenicos Gentiles (YSEE - Ypato Symboulio Ellinon Ethnikon -Υπατο Συμβουλιο των Ελληνων Εθνικων), fundate in 1997 a Athenas.

Le YSEE ha sovente organisate manifestationes e protestos in favor del derectos human e del libertate religiose. Le Ysee projecta le institution futur de templos, altares public, bibliothecas e centros pro le studio del religiositate dodecatheic.

Sito del YSEE: http://www.ysee.gr/

LE DECE-DUO DEOS OLYMPIC

Zeus

Zeus

Hera

Apollon

Artemis

Hephaestus

Hestia

Aphrodite

Poseidon

Demeter

Hermes

Ares

Athena

LE THEOLOGIA DODECATHEIC

Le theologia dodecatheic es primarimente polytheistic e pantheistic. Le divinitates es concipite como fortias cosmic que governa le expressiones del natura a su nivellos le plus elemental, le expressiones del vita e le expressiones universal. Le cosmo es ergo regite per le eterne action de aggregation e de disgregation de iste essentias spiritual. Il existe anque gruppos que accentua majormente un direction monistic, vidente le essentias spiritual como le multe aspectos o representationes human de un principio divin unitari ancestral, o como le infinite scinder se e germinar de un unic essentia universal que constitue omne cosa. Lo que liga tote le conceptiones theologic del nove gruppos dodecatheic es lecosmotheasis, (litteralmente "vision del universo"). Iste conception percipe le universo como qualcosa unic e harmoniose, in perenne movimento e evolution perque assemblate per le creativitates spiritual (le deos). Le interpretation del theologia varia de gruppo a gruppo ma anque de persona a persona; in loco del vision classic le divinitates es anque interpretabile como figuras archetypic, representationes de determinate statos del mente human, o como sensationes e statos de animo del homine (conception de typo psycologistic).

LE ESCATHOLOGIA DODECATHEIC

Le escathologia dodecatheic es substantialmente basate super le idea del reincarnation, aspecto del cyclicitate del existentia e de tote le cosas. Le escathologia es strictemente ligate al cosmologia e al cosmotheasis, secundo le qual le universo es un entitate vive e coincide con le Uno universal, le principio e le essentia active e mutabile del qual tote le cosas es facite. Le escathologia dodecatheic non es millenaristic, su vision non implica un creation initial. Le cosmo es un veritate eterne autocreate se e le creation non es un evento limitate, que antea o postea pervenira a un fin, ma es al contrario illo mesme eterne como le essentia que lo constitue. Le creation es le continue disgregar se e recomponer se del materia energetic del universo, le continue mutation regulate per le logica fatal del Surriso del Dèos. Omne cosa ha un definite existentia personal, le qual un vice concludite se face de modo que le esser retorna a facer parte del cyclo del vita, disgregante se e renascente in un nove existentia e sub un nove forma. Il non es un escathologia de salvation, ma postmoderne e postchristian. Le homine non es de facto concipite como un esser superior in expectativa de un judicio final, al contrario le homine es un parve parte del natura, e como omne cosa le existentia human es subjecte al cyclos cosmic.

LE ETHICA DODECATHEIC

Le ethica dodecatheic es fundamentalmente basate super le approche al mundo natural. Le religion dodecatheic non ha dogmas (presumite veritates absolute revelate) ma, al contrario, illo favori le idea que le homine debe pervenir ille mesme al contacto con le mundo divin trans le respecto pro le integre existentia. Le mundo que circumfere le esseres human es le manifestation del Uno. Le rituales e le practica religiose servi al homines pro mantener proprie equilibrio de contacto con le vita. Le natura es sacralisate e como tal illo debe esser venerate e respectate. Le dodecatheicos es sovente ingagiate in causas ambiental. Le respecto del natura se manifesta anque como respecto pro le esser intime del cosas, e como repulsa de qualcunque forma de emargination, xenophobia e racismo. Le preceptos principal dodecatheic es ille continite in le Maximas Delphic: reciprocitate, hospitalitate e respecto, accompaniate per le autocontrolo e per le cognoscentia de se mesme.

LE EUSEBEIA

Le Eusebeia (εὐσέβεια, traducibile como "pietate") es un importante concepto delWeltanschauung dodecatheic. Le Eusebeia es le respecto personal pro le realisation del relationes inter le esseres human e inter le esseres human e le mundo natural. Le concepto pote exprimer anque le maturitate spiritual, intendite como comprension del mundo e del existentia, como respecto pro tote lo que es, symbolo concrete del essentias divin. Le eusebeia es, ergo, le respecto e le veneration verso le divinitates, e le divinitates, secundo le pantheismo e le Dodecatheismo, es tote lo que existe.

LE ORIGINE PAGAN DEL NATAL

per Francesco Galizia

Le origine del Natal es un derivation directe del celebrationes del Dies Natalis Solis Invicti, que esseva instituite per le prime vice a Roma e in tote le Imperio Roman le 25 de decembre 274.

Per ordine del Imperator Aurelianus, in recordation del victoria del anno 272 sur le Regina Zenobia, grande inimica de Roma e soverana de Palmyra, citate commercial situate presso le actual oasis de Tadmor in Syria. Palmyra habeva le controlo del via del caravanas que univa le Oriente con le portos del Mediterraneo.

Aurelianus conquireva Palmyra gratiasal adjuta del truppas del citate-stato de Emesa, pervenite quando le Legiones de Roma esseva disbandate.

Le appoio del Sacerdotes de Emesa, servitores del Deo Sol, habeva influentia sur le Imperator, que al vigilia del battalia habeva un vision propitie del Deo Sol.

Le anno 274 le Imperator Aurelianus transfereva a Roma le sacerdotes de Emesa, e autorisava le culto solar, in ultra edificava sur le colle Quirinalis un Templo al nove Deo.

Le adoption del religion solar esseva vidite anque como un elemento de cohesion interne, perque le culto del Sol esseva presente in varie formas in totes le provincias del Imperio.

Le Templo del Sol Invictus, esseva consecrate le 25 de decembre 274, e le festa deveniva multo importante perque illo se insereva in le antique festa del Saturnalia.

Le die 25 coincideva con le Yule, festa solar celtic e germanic, appellate le Jugo del Anno, puncto de equilibrio ultra le declino del Luce solar.

Secundo  le antiques le Sol se arrestava in le solstitio de hiberno (latin solstitium=Sol Firme), perque in le  hemispherio boreal inter le 22 e le 24 de decembre le Sol sembla effectivemente firme in le celo, in realitate le Sol inverte  proprie motion in le senso del declination del Terra, a causa de isto le nocte attinge su maxime extension e le jorno le minime, subito post le solstitio le Luce del jorno retorna a augmentar usque le solstitio de estate.

Il sembla quasi que le Sol mori pro renascer tres dies depost inter le 24 e 25 de decembre.

Anque le Imperator Constantino esseva un fidel del Deo Sol, sur le monetas ille effigiava le imagine del Sol con le scripto “Soli invicto comiti”como se le Sol esseva un companion del Imperator. Con le decreto del 7 de martio 321, Constantino stabiliva que le prime die del septimana (dies solis) esseva consecrate al reposo.

Post su adhesion al christianismo in le anno 330 le Imperator stabiliva per le prime vice que le nativitate de Jesus debeva coincider con le nascentia del Sol Invincibile, le Natal pagan.

Le anno 337 le Papa Julio I fixava le data del Natal pro le Ecclesia christian.

Le 3 de novembre 383 le die del reposo, dies solis esseva renominate dies Dominicus (die del Senior). Le christianismo adoptava pro Jesus Christo alcun symbolos del Sol como le corona radiate, le cruce celtic e le aureola flammante.

ALAIN DE BENOIST

Alain De Benoist

 On presenta ci, extrahente los ex intervistas, pensatas, super varie themas, del maître à penser Alain de Benoist. Obviemente, le textos proponite pote dar solo un pallidissime exemplo del imponente production litterari del Autor francese.

LE BURGESIA

Marx habeva plenmente ration: le burgesia pote esser definite como le classe que ha potite dar se un futuro solo distachante se ab tote le determinationes social e symbolic del passato. Il es assi que illo ha potite collocar in le loco de commando valores economic e mercantil que le societates traditional se habeva sempre prodigate pro diminuer, in le mesme modo con le qual los associava al necessitate, alias al contrario del libertate. Il me sembla que iste evolution entra hodie in conflicto con su limite intrinsec: le systema del moneta perira per le moneta! Le idea que le valor se reduce al precio de mercato, que omne cosa pote esser comprate o vendite, ora es contestate in le ambientes plus differente. Le “mercantilisation del mundo” e le modello anthropologic de un homine qui esserea solo productor e (super toto) consumitor, comencia a esser battite Il resta a saper cosa evenira in futuro in iste lucta propriemente titanic inter le fortias homogeneisante e le fortias “differentialista”. Nos es in un’epocha de transition. Le mundo que nos ha cognoscite es jam collabite, dum nos non pote que interrogar  nos super lo que lo reimplaciara. Le error plus grande esserea analysar le mundo que veni con instrumentos conceptual obsolete. Un cosa sol es secur: le historia es sempre aperte.

DECRESCENTIA

Il esserea errate imaginar le «decrescentia » como un appello a un retorno al passato o a un brutal degradation del nivello de vita. Iste thema ha essite longemente studite per Serge Latouche in su critica al «disveloppamento sustenibile » (que non es altere que un modo de postponer o retardar le expirationes). Ante que un perspectiva economic, cuje implicationes technic non pote esser hic examinate, le « decrescentia» concerne le sphera del mentalitate. Il se tracta de comenciar a facer « decrescer » le idea que le «disveloppamento» del excambios mercantil es un lege natural del vita. Le message que publicitate e medios de communication diffunde continuemente es que le benesser passa per le consumo, o per le appropriation continue de un quantitate sempre major de objectos. Le assimilation de tal message per le conscientias equivale a un ver e proprie colonisation del imagination symbolic, ergo sin problema on pote parlar de un mutation anthropologic (le homine concipite exclusivemente como productor - consumitor). Pro rumper con le primatia del economia, il es necessari apprender e esser habile a dicer, in numerose circumstantias: «il es sufficiente » o «il es bastante » plus tosto que : « sempre plus! »

DEMOCRATIA

Le democratia se funda super le notion de equalitate politic del citatanos, qui possede derectos politic equal quia illes es equalmente citatanos, e non super le notion de libertate, que revela un altere typo de preoccupation. Como ha ben demonstrate Carl Schmitt, le “democratia liberal” non es que, ab iste puncto de vista, un oxymoron, un contradiction in le terminos.

Ma in mi opinion le principal differentia es le sequente. Le democratia liberal es un democratia parlamentar e representative, que se alimenta multo ben con le apathia politic del citatanos, per illo mesme incoragiate. Le die depost un election, como habeva ben observate Rousseau, le citatanos es concretemente private del soveranitate in favor de un classe politic que, hodie, se reduce sempre plus a un oligarchia financiari. Le democratia organic, al contrario, se defini non per le sol recurso technic al suffragio universal, e ancora minus como le regime que consecra le poter del numero, ma como le systema que permitte le plus large participation del citatanos al vita public. Illo se funda super le principio del subsidiaritate, que ha le scopo de regular le maximo possibile del problemas al nivello plus basse, offerente assi al gente le possibilitate de decider illes mesme lo que les concerne. Il se tracta de un procedura permanente, que se exerce a partir del nivello local. Il es ergo al mesme tempore un democratia directe e un democratia de base, fundate super le ligamine social.

EXPORTATION FORTIATE DEL DEMOCRATIA

...le these del neoconservatives american non es melior que cello de Stalin. Illo repropone le mesme hypocrisia. «In le curso de tote lor historia le americanos non ha cessate de pretender que lor sol ambition esseva “defender le libertate”. In nomine del defensa del libertates illes ha sustenite le plus abominabile dictaturas (in Indonesia, in Chile, in Argentina, in Brasil etc.), facite assassinar un multitude de chefes de stato democraticamente eligite, qui displaceva a illes, e dispergite sur le integre planeta un ideologia mortifere que ha portate con se ubique le eradication del specificitates cultural e del identitates popular. Iste modo de pensar es de facto conforme al ideologia liberal, que pretende anque illo de haber le monopolio del “libertate”, ma que, historicamente, ha ite con le spoliation del laboratores, le legitimation del imperialismo colonial e le mercantilisation systematic del relationes social. Le exportation del “democratia” e del “derectos del homine” (on diceva in altere tempores: del “civilisation” e del “progresso”) cela regularmente  scopos multo minus nobile, que non se funda tanto super valores ma, al contrario super le interesses.

IMMIGRATION ISLAMIC IN EUROPA

...le immigration es ineluctabile. Totevia il es necessari reducer lo e restringer lo comocunque, e isto on pote facer lo solo cooperante activemente con le paises de origine. Le unic modo de affrontar le immigration islamic es non practicar alicun assimilation. Il es necessari que illes vive in communitates lor, homogenee a lor interior. Io pensa que il non ha un periculo islamic; o melio que non es illo le principal. Le identitate europee es multo plus menaciate per le logica del capitalismo que per le Islam. De facto le multinationales american controla le politicas economic, le paises islamic no. Io vide cata die films american, libros, jornales, musica, vestimentos, modos de dicer e de pensar. Io non vide alicun film islamic, alicun stilo de vita islamic presente 24 horas al die in television. Le un es un periculo possibile, le altere es in acto. Le mercatos financiari incide super nostre vita cata die in plus in tote le mundo. E illes non es islamic.

PAGANISMO

Mitrha

Multe traditiones popular ascende al paganismo, ma anque le christianismo ha contribuite a lor formation. Le festa de Natal, pro citar un, es in origine le grande festa del solstitio de hiberno – le momento in le qual, in le corde del nocte, le homines affirma lor fiducia in le proxime retorno del Sol – sed es anque, obviemente, le data que le Ecclesia ha (tardivemente) fixate pro commemorar le nascentia de Jesus. Il es de altere latere ben cognoscite que, in occasion del evangelisation de Europa, le christianismo ha reprendite pro su conto numerose elementos traditional proveniente ab le paganismo, dante a illos simplicemente un altere portata o un altere significato. Le Medievo ha essite le periodo privilegiate de iste syncretismo. Pro me, le paganismo es un thema plenmente actual, quia nos es, volente o non volente, le heredes de illo. Ma il non besonia dar de illo un representation, io non dicerea “folkloristic” (le folklore es eminentemente respectabile), ma caricatural o sectari. Io non ha le minime sympathia pro le major parte del parve gruppos neopagan, cuje activitates me sembla reentrar, como le moda del New Age, in le campo del “secunde religiositate” que pro Spengler constitueva un del tractos characteristic del modernitate. Le passato pagan non retornara, ma nos pote sempre trovar beneficio referente nos a alicun de su valores o de su representationes symbolic.  Io parlara hic non sur le retorno, sed sur le recurso al paganismo. E io recordara  anque que paganismo non es solo le traditiones popular, sed toto lo que a nos veni desde le Antiquitate. Le paganismo es anque Aristotele, Homero e le imperio roman!

LE RADICES DE EUROPA

Le recente debatto super le “radices christian” de Europa esseva (...) completemente falsate. Parlar re “radices” remanda necessarimente al origines. Ergo, al origines Europa non esseva christian, ma pagan: quando le christianismo ha nascite, le civilitate europee habeva jam retro se multe millennios de existentia. Naturalmente, le christianismo ha pois representate un elemento constitutive del historia de Europa del qual io es le ultime a subvalutar le importantia. Ma le historia e le origine es cosas differente. De altere parte, le christianismo non ha forsan mesme se origines heterogenee?

LE TRADITIONES

Le traditiones non es eterne. Totes ha un initio, e multe de illes ha habite o habera un fin. Il es importante recordar lo, quia nos ha un natural tendentia a opponer “tradition” e “novitate”. Ma, tote le traditiones esseva, al initio, novitates! Ma il non se ha tractate de innovationes radical, nascite per le libere voluntates del homines. Il besonia plus tosto imaginar lor establir se como le resultato de un lente sedimentation in le qual le modo di vita, le circumstantias historic, le transformationes del viver-insimul, e anque, obviemente, le inconsciente del populos, ha explicate un rolo de prime plano. Per isto il non besonia reinviar systematicamente le traditiones al passato. Il ha un modo de voler “mantener vive” le traditiones que los transforma in un spectaculo a consumer inter le alteres, lo que cancella a illos omne interesse. Que nos non oblida anque que, quando le traditiones popular esseva vive e active, illos non esseva considerate como tales, ma plus tosto como un cornice quasi natural que rhythmava le existentia historic-social. Desde le momento in le qual on pote objectivar le notion mesme de tradition, iste ultime es jam menaciate. On poterea dicer le mesme cosa del identitate: illo deveni un problema solo quando nos lo ha jam perdite (o va perder lo). (...) il non es possibile crear traditiones in le senso del voluntarismo rational, ma es perfectemente possibile establir certe conditiones de existentia collective que permitterea a nove traditiones de apparer. Le retrovate importantia del communitates e le renascentia del localismo poterea ir in iste direction.

LE TRANSMISSION DEL TRADITIONES

Le transmission es directemente menaciate in un mundo in le qual, le futuro non inspirante plus sperantias (ma nutriente plus tosto angustias) e le passato essente hodie sempre plus oblidate,  nostre contemporaneos tende a viver  in le ephemere de un perpetue presente. Le acceleration del innovationes technologic aggrava ulteriormente le situation, in le mensura in le qual le experientia del vetere generationes es sempre minus transmissibile al noves, quia omne generation cresce ora in un universo que le precedente non ha cognoscite. Isto non subtrahe al necessitate de reager contra iste tendentia, effortiante se de transmitter non solo le saper, ma anque le attitudes mental. Reprendente le expression de Serge Latouche, le objectivo es “decolonisar le imagination”. On pote facer lo solo rehabilitante le pensamento critic, le qual presuppone jam un curiositate del qual le juvenes de hodie, attrahite per le modas del momento, solo rarmente da proba.

(traduction per S. Leucio)