Visualizzazione post con etichetta germania. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta germania. Mostra tutti i post

martedì 28 ottobre 2014

FAUST
Per Johann Wolfgang von Goethe                   
Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Faust es un poema dramatic del 1808  scripte ab Johann Wolfgang von Goethe (Frankfurt am Mein, 28 augusto 1749 – Weimar, 22 martio 1832). Es le obra plus famose scripte ab Goethe e un del plus importante obras del litteratura europee e mundial. Le obra on inspira al figura del Doctor Faust del tradition litterari europee.  In le su poema, Goethe  narra del pacto inter Faust e Mephistopheles, un diabolo,  le lor viage al discoperta del placer e del beltates del mundo, e on conclude con le redemption de Faust.  Altere obras famose de Goethe son: le drama historic Gotz von Berlichingen (1773),  le romance epistolari Le dolores del juvene Werther (1774)  e le Viage in Italia.
Redaction del Obra:  Johann Wolfgang von Goethe laborava al su Faust per sexanta annos (1772 – 1831), construente un obra monumental que consacra le su autor como le maxime scriptor de lingua german e imprimente le su personage  in le imaginari collective como symbolo del anima moderne.

Le obra esseva scripte in tres momentos successive:
•       le Urfaust, scripte inter le1773 e le 1775,  influentiate del representation del Doctor Faustus per Christopher  Marlowe,  qui le juvene Goethe habeva vidite al theatro del marionettes.   Le Urfaust appertine culturalmente al currente litterari german del  Sturm und Drang et esseva publicate,  in le 1790  sub le nomine de "Faust. Ein Fragment".
•       Plus tarde (1808) publicava un continuation, que face parte del currente litterari del classicismo,  "Faust. Erster Teil" (Faust. Prime parte): a illo es adjungite le Prologo in celo e son apportate modification significative al Urfaust.  Assì Mephistopheles appare a Faust promittente le de facer le vivir un instante de placer  tal  ab facer le desiderar que cello instante  non passara jammais,  in cambio haberea  habite le su anima. Faust es secur de sé: tal es le su desiro de placer, action e cognoscentia, qui es convinte que nihil al mundo lo satiarà tanto de facer le desiderar de firmar cello instante. Mephistopheles  le face cognoscer le juvene Margarete  - dicte Gretchen (Greta) - la qual on inamora de Faust desperatemente, sin saper que le impulso (in german Streben),  que inspira  Faust es solmente le dominio del materia e le recerca del placer.  Le sorte de Margarete e del su famlia serà tragic.
•       In Faust. Zweiter Teil (Faust. Secunde parte, 1832) le scena on allarga  pro celebrar le union  inter litteratura classicistic e mundo classic: Faust seduce e veni seducite ab Helena de Troia.
Le obra habeva un successo extraordinari gratias anque al plen comprension ab parte del autor del anima moderne, extense a  ideales sempre plus elevate e le drama deveni un compendio non sol del saper philosophic ma anque del ideales politic, moral et esthetic.
Historia:  Prologo in celo:  Tres archangelos  les admira   le obra del Creator, «abysmal» como le su Mente, durante que  Mephistopheles (un diabolo) le critica in le vider que le homine on tormenta usante le «lumine celeste»,  id es le ration,  «solmente per esser plus bestia de cata bestia». Mephistopheles  vole facer un sponsion con  Deo, que resulterà a portar al perdition Faust le integre medico-theologo;  ma Deo non accepta le sponsion,  ma le dà  le permisso de  tormentar Faust, assì que le doctor non sia  jammais inducite a  reposar se o arrender se: «usque vive sur le terra, isto non te serà prohibite; erra le homine usque ille cerca», pois que solmente  fallente  ille se approxima al veritate. Deo sape qui Faust es un homine bon et es plen de fiducia qui ille on salvarà comocunque.
Prime parte:  Nonobstante le su  eminentia scientific,  le doctor Johannes  Faust es enoiate e deludite del vita e del fin human: depost  haber studiate philosophia, alchimia, derecto, medicina, theologia, que le consenti solmente de finger se sapiente, es convincite de saper quanto antea, e que in fundo «nihil a nos es date a saper». Pro iste ille se es «date al magia»,  in le sperantia que qualque spirito lo adjuta a penetrar le secretos del Natura.  Percipente  in un libro le signo del macrocosmo, que symbolisa  le totalitate del creation, se inebria de un tal vision,  subito tamen removite  tractante se solo de uno «scenario». Revolvente  le paginas del libro on incontra  alora  le designo del spirito elementar del terra,  fortia immanente del Natura que «texe le veste vivente de Deo»;  prendite ab inspiration lo invoca, ma non pote  resister al su  vista.  Entra  le su assistente Wagner, plen de fiduca in le progresso human del cognoscientia,  Faust, inter se mesme, deride le su illusion, que basta transmitter le parola scripte per elevar sempre plus in alto le saper human: si un parte del homine vole sublevar se del pulvere,  le altere on attacca  al mundo in un desiro ardente de amor: «duo animas los vive in le mi pectore».  Le su obscur pensatas face incitar  Faust a «gyrar le spatulas al dulce sol del terra» e ad invenenar se. Durante que porta al labios le cuppa del veneno,  tamen, audi un sono de campanas e de choros  religiose que los annuncia le die de Pascha,  isto le face retornar al mente le su infantia quando prestava le servicio religiose in ecclesia,  alora  ille non pensa plus al suicidio. Il  ha breve dialogos de personages de omne etate e classe social, depingite ab Goethe con magistral realismo, les describe le ambiente historic. Faust  recipe  elogios ab illes,  et es  regratiate  pro esser se  plus vices prodigate insimul a su patre in le cura del epidemias,  ma ille confida a Wagner de non meritar lo perque in realitate  «con potiones  infernal  nos afligeva  iste valles  assatis plus del peste».  Descendite  le nocte, depost que un can nigre lo ha sequite usque a intra le studio,  Faust al recerca de un inspiration aperi le Nove Testamento e  ibi lege le prologo de Johannes:  «in principio era le Verbo». Cercante de traducer lo in maniera  plus conforme,  intue que le Principio del  realitate  non sia propriemente le «parola»,  ni le «pensata», ni le «fortia»,  ma le «acto»:  le action in le su facer se dynamic.  Le can disturba  totevia le su meditation,  grunnente  e inflate se  in maniera  innatural. Faust  adressa contra de illo le conjuration  del quatro elementales  (Salamander, Ondina,  Silphides e Coboldo) que non da  totevia alicun effecto proque  le animal non es dominate ab un elemental ma ab uno spirito infernal. Explodente compare alora le diabolo  Mephistopheles, in veste de «clerico vagante». On presenta como lo «spirito que denega»,  que destrue e non tolera  le nascentia e le vita.  Faust cerca de  retener lo,  ille tamen  volerea vader  per  retornar  pois,  ma non  pote exir proque sur le ostio de casa es traciate  le pentagramma,  id es  le Stella de David  symbolo de Christo.  Un mus es inducite a  roder lo, e Mephistopheles pote vader  via.  Ma pois retorna, e propone a Faust de facer le «experimentar le legieressa e libertate del vita».  Faust in un prime momento face  resistentia, maledicente le peso del vita human,  con le su cargas de sonios, de amor,  fide, sperantia e supertoto patientia, que los adula le anima.  De fronte al insistentia de Mephistopheles, totevia, accepta de stringer un pacto: le diabolo servirà  ille con le su poteres magic per un determinate  periodo,  al fin del qual  tamen,  solo se ille gauderà al puncto tal que «dicera al  instante: tu es  assì belle! firmate!» le diabolo prenderà le anima de Faust,  qui serà damnate in eterne. Ma a ille, del resto, del altere mundo interessa ben poco,  un vice abandonate  iste mundo ab cuje solmente surge tote le su joias. Mephistopheles, conscie que si necun joia satisfacera  Faust  iste continuarea  comocunque a damnar se,  le face alora signar le pacto con le sanguine,  e invita  ille a gauder finalmente del  joia de viver, e de cessar de ingrisir se  in le su pensatas perque «qui face philosophia es como un animal que un diaboletto  maligne  face gyrar in modo rotunde sur un campo desiccate, durante que circum il ha  belle pasturas  verdeante». Facente se  burlas del cultura academic,  implicate in rigide formalismos, Mephistopheles travestite se  ab  Faust  pro reciper  uno studente embarassate  venite al studio del doctor a peter consilio sur qual facultate universitari seliger. Plus que a «sudar pro le scientia», lo invita a prender le instante, e ad  apprender «a tractar le feminas:  le lor eterne ohi e ahi, que los non termina jammais,  las on cura tote ab un unic puncto».  Le diabolo on congeda  ab  ille, scribente le un dedication: «Eritis sicut Deus, scientes bonum et malum».  Le prime etappa del nove vita que Mephistopheles ha promisse de facer gauder a Faust, es un taverna de Lipsia (Leipzig),  le cellario de Auerbach, ubi quatro bibitores, ancian matriculas universitari,  face un festa  in le ebrietate del vino. Faust  tamen assiste enoiate al scena,  Mephistopheles on prende joco de illes  facente surger magicamente del vino, que pois quando cade a terra prende foco. Vadite via  a cavallo de un botte,  Mephistopheles conduce  Faust in le caverna de una  maga,  a cuje ordina que veni subministrate a Faust un filtro per facer lo rejuvenescer.  In le preparar lo,  la  maga declama le rimas del numeros: «Debe capir!  Ab Uno tu face Dece, le Duo lassa lo vader,  le Tres prende lo subito, assì tu es ric. Le Quatro lassa lo perder!  Pois con le Cinque e le Sex, dice le maga, face Septe e Octo, que assì es perfecte. Le Novem es Uno, le Dece es necuno. E  iste son le rimas del magas». Le potion veni inde facite biber a Faust,  le cuje attention es adressate tamen a un imagine de domina reflexe ab un speculo.  Faust, devenite un juvene cavallero, se servi del pacto con Mephistopheles per seducer un puera  belle e innocente,  Margarete, de cuje se es  infatuate al prime reguardo.  Mephistopheles  nonobstante qui non ha alicun poter sur de illa, essente «un creatura tote innocentia» qui es  ite a confessar se  pro peccatos de nihil, le diabolo cerca de accontentar Faust, recurrente ad expedientes de astutia.  Per prime cosa face introducer ille in casa de Margarete qui es  exite. Respirante le senso de ordine, pace e felicitate emanate del su camera de lecto,  Faust qui era impatiente de «gauder subito» on senti «disfacer se  in un sonio de amor». Poco ante qui illa  retorna, Mephistopheles claude in le armario un scrinio plen de joieles preciose,  qui Faust le habeva petite como dono per Margarete,  inde ambes  vade via. Depost  esser se disvestite cantante le cantion del Rege de Thule,  historia de un amor infelice,  Margarete discoperi con stupor lo scrinio in le armario. Pois  Mephistopheles deveni furiose dicente que le joieles son vadite in le manos de un prestre, a cuje los ha donate le matre de Margarete,  Faust alora le pete del  alteres.  Mephistopheles secundo un plano ideate ab Faust,  on reca ab le vicina de casa de Margarete, de nomine Martha, qui on lamenta per esser state abandonate ab le marito,  disparite ab diverse annos. Mephistopheles  ibi trova anque Margarete, qui es incredule per haber trovate de novo in le su armario del joieles ancora plus belle del precedentes. Simulante se un estraniero, Mephistopheles  reporta a Martha del notitias inventate sur le su marito, le senior Schwerdtlein, dicente qui es morite et es stato sepulte a Padova vicin al ecclesia de Sancte Antonio. Prendente se joco de illa, adjunge qui le marito, habente dilapidate  le su fortuna in gyro per le Italia,  non le ha lassate nihil, exepte le requesta de «facer cantar per ille tres-cento missas». Pois que  Martha le pete un documento que attesta le su morte, Mephistopheles promitte de retornar celle mesme vespere con un teste «assatis distincte» in grado de deponer ante al judice. Mephistopheles pensa clarmente a Faust, qui totevia, mittite al currente de isto poco depost, on oppone in un prime momento al idea de testimoniar le falso.  Ma es constrigite tamen  a ceder quando Mephistopheles  le recorda que non esserea le prime vice qui mentirea, demandante le si non fraudara  al mesme  modo anque Greta,  id es  Margarete, «jurante le un amor sin fin».  Assì celle vespere,  in jardin,  Faust on retrova a promenar al bracio de Greta,  la qual levante le petalos de un margarita exclama «me ama!», al que  ille le jura un amor sin fin. Mephistopheles  in vice tene ingagiate Martha fingente de non capir le su approche amorose. Plus tarde Margarete, remanite sol,  on domanda cosa  Faust on trova in illa, essente solmente «una povre ignorante».  Per le su relation secrete con Faust,  le vita de Margarete essera destruite:  illa e le su familia es dishonorate,  le fratre perdera le vita in un duello con Mephistopheles,  le matre moriva pro le dolor.  Solmente  in puncto de morte Margarete obtenerà le redention e le salvation eterne.
Secunde parte:  Concludite  le su experientia amorose,  Faust on verte al "grande mundo" del corte imperial, ubi experimenta  le sedution del poter, del ricchessa e del gloria terren. Toto  isto tamen non lo satisface ancora.  Faust seduce e veni seducite ab Helena de Troia,  il ha un filio, Euphorion (in le mytho,  filio de Helena et  Achilles), destinate, totevia, a morir juvene.  Pois,  prendite ab nostalgia e regrettante (repensa a Margarete, Helena et Euphorion) Faust prende demora in un ferma costari, applicante se  per bonificar le zona.  Es multe vetule ora,  e le Angustia (un diabolo que personifica le depression),  lo tenta continuemente, e per facer le cader  in le discoragiamento lo priva del vista.  Ma Faust non se abatte non mesmo in le cecitate. Imaginante un futuro rosee ubi un populo laboriose e libere haberea realisate grande obras  pro le proprie felicitate,  Faust affirma que, si esserea  vivite tanto de vider lo,  haberea desiderate que celle instante on  firmarea:
«Poterea dicer a celle instante: firmate dunque, tu es  assì belle! Non poterà jammais le tracia del mi dies terren, per le verter de eones  disparer. Presentiente in me celle felicitate tanto grande,ora gaude le instante mie plus alte.»
(Faust, subito ante de morir)
Mephistopheles non comprende, e crede que Faust sta realmente a  peter a celle instante de firmar se. Pro isto,  face morir Faust, convincite de haber vincite le sponsion. Vidente como le ardor de Faust sia stato vincite in fin ab le tempore («es passate!»), exclama:«Passato! que parola stupide. Passato e nihil son le mesme  cosa! A que pro dunque le eterne crear? Per facer disparer le creato in le nihil. Que senso ha celle que es passate? Como si illo non esserea  jammais existite,  totevia  gyra in circulo, como si esserea qualcosa.  Ma io prefere le Vacue eterne.»  Mephistopheles  exige le anima de Faust, qui totevia  ascende  al celo pro le su ingagiar se  a favor del ben e del societate. Al  final, un angelo explica le motivo per le qual  Faust es state salvate: le su continue aspiration al infinite.  Faust  veni  inde salvate per gratia de Deo, gratias al su constante recerca,  in combination con le memoria de Margarete con Deo, in le forma del Eterne Feminin

lunedì 27 gennaio 2014

Carolo V del Sacre Roman Imperio
Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Carolo V de Habsburgo (Gand, 24 februario 1500–Cuacos de Yuste, 21 septembre 1558) esseva un del plus importante figuras del Historia de Europa, coronate como rege de Espania con le nomine de Carolo I, Rege de Italia, Archiduce de Austria e Imperator del Sacre Roman Imperio, patrono de un imperio talmente vaste et extendite, sur tres continentes (Europa, Africa e America), tanto que a ille es traditionalmente attribuite le affirmation secundo cuje sur le su regno le Sol non poneva jammais. Le patre era Philippo le Belle de Habsburgo, filio del Imperator Maximiliano I de Austria e de Maria de Burgundia. La matre era in vice Johanna de Castilia, "le Folle", filia del Reges Catholic Ferdinando II de Aragon e Isabella de Castilia. Con iste avos de exception, Carolo hereditava un vaste imperio. In le su venas de facto flueva sanguine de plus nationalitate, german, espaniol, francese, polonese, italian e anglese. Per le medio del patre descendeva, ultra que ab le Habsburgo, le quales ab tres seculos regnava sur le Austria e ab quasi 100 annos sur le Imperio Germanic, anque ab le familia polonese del Piast, del Ducato de Masovia, e le duce de Stiria Ernesto le Ferree, era in vice filio de Verde Visconti, e isto rendeva Carolo directe descendente del Visconti de Milano e inde pretendente al Ducato de Milano. Per medio del ava Maria, duchessa de Burgundia, ille descendeva in vice del reges de Francia del Casa del Valois, directe descendentes de Hugo Capeto, isto rendeva Carolo descendente del Capetinges, e inde anque del fundator del Imperio, le su homonyme Carolo Magne. Le matre Johanna in vice la portava le descendentia del familia real castilian e aragonese del Trastamara. Illes habeva reunite in le lor blason le hereditate del antique casas iberic del prime reges de Aragon, Leon, Castilia e Navarra, descendentes del antique rege del Asturias, de origine visigothic. Le Rege de Aragon il era anque descendente del Hohenstaufen per medio de Constantia, filia de rege Manfredi, filio del imperator Friderico II (le Stupor Mundi), iste facto permitteva a Carolo de hereditar le regnos de Napoli, Sicilia e Sardinia. Biographia: Ab le nascentia (1500) al coronation de Bologna (1530) Le 21 octobre 1496, Philippo le “Belle” filio de Maximiliano I de Habsburgo, Archiduce de Austria, e Imperator del S.R.I., sposava Johanna de Castilia appellate “le Folle”, le filia minor del soveranos de Espania Ferdinando de Aragon e Isabella de Castilia. Le sposos on transfereva le anno 1499 a Gand capital del Contea de Flandra, e le 24 februario 1500, nasceva Carolo, in ultra, le copula habeva alteres cinque filios. Eleonora, le primogenita, qui iva in sposa ante al rege del Portugal Manuel I de Aviz e pois a Francisco I de Valois, Rege de Francia. Depost de ille, in succession, nasceva nos: Isabella qui sposava Christian II de Oldenburg, Rege de Danmark; Ferdinando qui sposava Anna Jagellon de Hungaria; Maria qui sposava Lodovico II de Hungaria e Bohemia e in fin Caterina qui sposava Johannes III de Aviz, Rege del Portugal. Carolo era predestinate a devenir le soverano plus potente de Europa. In le anno 1504, con le morte del Regina Isabella, le filia Johanna, matre de Carolo, deveniva le herede de Castilia. Al morte del patre le 25 septembre 1506, Maximiliano nominava, le amita de Carolo, le Archiduchessa Margarita de Habsburgo, nove regente e governatrice del Paises Basse, in le 1507. Carolo assi al etate de sex annos esseva le herede sia de Castilia, que de Austria e Burgundia, in quanto le avo Maximiliano I, habeva sposate Maria de Burgundia, ultime herede del Ducato. Le su tutor esseva ab le 1507 Adriaan Florensz, al epocha decano de Sancte Petro e vice-cancellero del universitate de Utrecht, le futur Papa Adriano VI. Le education del juvene prince on habeva in le Flandras et era de cultur flaminge e in lingua francese. Le 5 januario 1515, a Bruxelles, Carolo era declarate de etate major e proclamate Duce de Burgundia. Le 23 januario 1516 moriva le avo materne Rege Ferdinando de Aragon, Carolo, a solmente dece-sex annos, hereditava anque le throno de Aragon, per cuje habeva le 13 martio, le titulo de Rege de Espania, con le nomine de Carolo I, post qui le matre Johanna abdicava in favor del filio, anque si illa era Regina usque al su morte, in le anno 1555. Hereditate le throno de Espania, Carolo voleva esser recognoscite Rege in quanto, habente etiam como ascendentes le soveranos iberic, era sempre un Habsburgo. Al epocha Francisco Jimenez de Cisneros, archiepiscopo de Toledo era regente de Castilia, e le archiepiscopo de Saragossa regente de Aragon. Convocate le Cortes de Castilia esseva recognoscite Rege le februario 1518. Le 22 martio lassava le citate directe a Saragossa, ubi in le 1519, era proclamate Rege. Le 12 januario 1519, con le morte del avo paterne Maximiliano I, Carolo, qui era jam Rege de Espania ab tres annos a dece-novem annos ascendeva anque al throno de Austria. Carolo era coronate Imperator ab le Archiepiscopo de Colonia (Koln) le 23 octobre 1520 in le cathedral de Aquisgrano. Ille como Imperator del S.R.I., assumeva le nomine de Carolo V, e como tal es passate al Historia. Iste in le detalio le dominios de Carolo V :
  • Hereditate de Maria de Burgundia (1506): Le Paises Basse (con le Flandras, Brabant, Hollanda, Frisia, le Artois e le Luxemburgo) e le Lorena con le Franca Contea.
  • Hereditate de Isabella de Castilia (1516): le Castilia, Navarra, Granada, le Asturias le colonias in Africa septentrional, in America central (Mexico) e le insulas caraibic: Cuba, Hispaniola, Porto Rico e le Antillas.
  • Hereditate de Ferdinando de Aragon (1516): le Regnos de Aragon, Valencia e Majorca e le conteas soverane de Barcelona e Roxillion, le Regnos de Napoli, Sicilia e Sardinia.
  • Hereditate de Maximiliano I de Habsburgo (1519): Archiducato de Austria con Carinthia Stiria, Carniola, Tyrol, Alsatia e Silesia.
  • Carolo V in le 1519, esseva electe Sacre Roman Imperator ab le Princes Electores.
  • Le fratre Ferdinando in ultra acquireva per matrimonio con Anna Jagellon in le 1526, le regnos de Bohemia e Hungaria, que assì los entrava in le orbita austro-habsburgic.
Carolo V Quadro de Tiziano
Le disparition de tote le descendentia masculin del dynastia castiliano-aragonese, faceva de Carolo V, titular de un "imperio" talmente vaste como on non habeva jammais vidite ante de alora, non mesmo al tempore de Carolo Magne. Le 20 octobre 1517, le navigator portugese Ferdinando Magellanes, iva a Sivillia, pro presentar a Carolo V, le su projecto de ir a Oriente per le West duplante le America del Sud. Assi le 22 martio 1518 le imperator financiava le interprisa del navigator, ille partiva per le viage circum le Terra con un flotta de cinque naves. Magellanes moriva durante le viage, depost haber discoperite le stricto que porterà le su nomine. Tornara sur le Victoria le ultime nave, Juan Sebastian Elcano le 8 septembre 1522 con 18 supervivite. Carolo incontrava Martin Luther al Dieta de Worms le 17 april 1521, qui essera interrogate ab Johannes Eck, le imperator condamnava Luther, ma le concedeva le retorno a Wittenberg. Carolo le 11 martio 1526, contraheva matrimonio, con le cosina Isabella de Portugal (1503-1539) ab le qual habera sex filios. Carolo, como Rege de Espania, habeva un Consilio de Stato de octo membros: un italiano, un savoiardo, duo espanioles e quatro flamingos. Le Rege de Francia Francisco I de Valois, con le ambition de expander se in direction del Flandras, ultra que in ltalia, se opponeva sempre a Carolo V, non plus soverano flaminge o espaniol, ma europee; ille de facto, susteneva diverse conflictos sur duo frontes contemporaneamente: a oriente contra le turcos e ad occidente contra le franceses. Carolo poteva accrescer le possesion ultra-atlantic a tranverso le conquestas per medio de duo inter le plus habiles conquistadores del epocha: Hernàn Cortés e Francisco Pizarro. Le imperator estimava le audacia de Cortés qui conquireva: Florida, Mexico e le Yucatan. Le conquisitor dava a celle terras le nomine de: «Nove Espania » et esseva governator in le 1522. Francisco Pizarro conquireva le Imperio Inca de Atahualpa et essera governator del Viceregno del Perù. Carolo in le 1522 habeva un accordo con le fratre Ferdinando, in base al qual esseva sancite que Ferdinando e le su descendentes haberea habite le territorios austriac e le corona imperial, durante que al descendentes de Carolo esserea concedite le Burgundia, le Flandras, le Espania e le territorios del ultra mar. Carolo V inter le 1521 e le 1529, combatteva duo longe guerras contra le Francia per le possession del Ducato de Milano e le Republica de Genova. Durante le prime, in le battalia de Pavia esseva capturate le rege Francisco I. In le duo conflictos Carolo esseva victoriose: le prime se concludeva con le Pace de Madrid e le secunde con le Pace de Cambrai. Durante le secunde guerra, on recorda le invasion de Roma in le 1527, per parte del general Georg von Frundsberg e del su Lanzi (Landsknecht). Le mercenarios german devastava e saccheava le Urbe, e constringeva le Papa Clemens VII, a refugiar se in le Castel Sancte Angelo; iste episodio es note como le "saccheo de Roma". Le Papa le 22 februario 1530, a Bologna, coronava Carolo V, como Rege de Italia, con le Corona Ferree del Reges longobarde. Duo dies depost, esseva coronate anque Imperator, post dece annos del coronation de Aquisgrano, como Rege del Romanos. Ab le coronation de Bologna (1530) al expedition de Alger (1541): In le mesme anno, in le Dieta de Augusta, esseva proclamate le “Confessio Augustana”, le base del fide lutheran. Carolo V, confirmava le Edicto de Worms del 1521, id es le excommunication per le lutheranes. Pro isto le lutheranes, in le anno 1531, on reuniva in le Liga de Smalcalda que habeva un armea federal, guidate per le Duce Philippo I de Assia (Hessen) e ab le Duce Johannes Friderico, de Saxonia. Le sequaces de Luther on denominava "protestantes" proque illes, reunite in "ordines reformate", in le secunde Dieta de Spira del 1529, les protestava contra le Edicto de Worms, suspendite in le Dieta de Spira del 1526. Le Cavalleros del Ordine de Sancte Johannes de Jerusalem les perdeva, in le1522, per parte del turcos, le insula de Rhodos, le lor dominio; pro isto in le 1524 Carolo offereva al Cavalleros le insula de Malta, pro continuar a combatter contra le turcos. Le imperator projectava le matrimonio del filia Margarita con le Duce de Florentia, e cello del nepote Christina de Danmark con le Duce de Milano. Durante que Francisco I, dava in sposa Renata de Francia al Duce de Ferrara Hercules II de Este. Carolo durante le su sojorno a Mantova, hospite de Friderico II Gonzaga, consignava a ille, le 25 martio 1530, le insigna de prime duce, le imperator a ille proponeva le nuptias con le amita Julia de Aragon filia de Friderico I de Napoli. Anque le Papa Clemens VII, organisava le matrimonio inter le su nepote Caterina de' Medici con le filio secundogenito de Francisco I, Henrico. Le Sultan turc se alliava con le rege de Francia, contra le Imperator, in un conflicto in le Mediterraneo, per medio del admiral Khayr al-Din, appellate Barbarossa, Carolo V, initiava assi un campania militar in Nordafrica, que se concludeva, in le 1535 con le conquesta de Tunis. De retorno del expedition, Carolo V, iva a Roma in le april del 1536, per cognoscer, le nove Pontifice Paulo III (Alexandro Farnese), succedite a Clemens VII qui moriva in le 1534. Francesco I, ancora alliate con le Sultan, dara initio al tertie conflicto con le Imperator, qui combatteva contra le turcos in le battalia naval de Prevesa del 27 septembre 1537, vincite ab Barbarossa; le guerra terminava con le Pace de Nizza del 1538. Carolo V in le octobre 1541 organisava un nove expedition contra Alger, base del Barbarossa, con un grande flotta al commando de Andrea Doria, Ferrante I Gonzaga e Hernàn Cortés; ma un tempesta destrueva 150 naves cargate de homines, armas e alimentos. Francisco I, le mense de julio del 1542, initiava le quarte guerra contra le Imperator que terminava con le victoria de Carolo, le septembre del 1544. Le Pontifice Paulo III convocava, un Concilio ecumenic a Trento, le 15 decembre 1545. Ma les protestantes non recognosceva le Concilio, pro isto le Imperator in le mense de junio del 1546, con un forte exercito de soldatos pontificie de Octavio Farnese, austriac de Ferdinando de Austria, e flaminge del Conte de Buren. Carolo V habeva un grande victoria in le battalia de Muhlberg in le 1547, con le submission del princes german. Celebre es le portrait exeguite ab Titiano in le 1548 e conservate al Museo del Prado a Madrid per celebrar iste victoria. In illo le Imperator es representate a cavallo, con armatura, helmo e un lancea in mano, in le acto de guidar le su truppas in battalia. Le 31 maio del 1547 moriva le Rege Francisco I, e ascendeva al throno de Francia le secundogenito, Henrico II. Le mesme anno, Paulo III transferiva le sede del Concilio a Bologna. Ab le morte de Francisco I (1547) al morte (1558): Carolo V era al culmine del su potentia: le su grande antagonista, Francisco I, era morte, le Liga de Smalcalda era vincite; in Italia, le Duc de Milano, Ferdinando Gonzaga, era su alliate, assì como Genova, le Savoia e le Ducatos de Ferrara, Toscana e Mantova, ultra al Republicas de Siena e Lucca. Le Italia meridional era un viceregno espaniol. Papa Paulo III, moriva le 10 novembre del 1549, le successor era le Cardinal Johannes del Monte, con le nomine de Julio III. Le Rege Henrico II alliate de novo con le turcos, initiava le conquesta de Napoli; in le estate del 1552, le flotta turc, al commando de Sinan Pasha, vinceva le flotta imperial, al commando de Andrea Doria e don Juan de Mendoza, presso le insula de Ponza. Intertanto, on formava un alleantia inter le Princes reformate de Germania, le Duce de Assia (Hessen) e le Duce Mauritio de Saxonia, illes, le jenuario del 1552, subscribeva un accordo con le Rege de Francia, qui financiava le truppas del Liga, in cambio del citates de Cambrai, Toul, Metz e Verdun. Le guerra initiava, con le invasion de Lombardia, e del Flandras ver objectivo de Henrico II. A Passau, inter le princes protestante e le Imperator, on perveniva a un accordo in le augusto del 1552, per un major libertate religiose, in cambio del fin del alliantia con Henrico II. Carolo V, post le guerra pensava al su vita e al Europa; le grande protagonistas que con ille, les habeva dominate le scenario europee les era tote morite: Henrico VIII de Anglaterra, e Francisco I de Francia (1547), Martin Luther (1546), Erasmus de Rotterdam dece annos antea e Papa Paulo III le 1549. Ille habeva consolidate le dominio espaniol in le Nove Mundo e in Italia, assì como, con le fratre Ferdinando fermava le avantiata del turcos verso Vienna e le corde de Europa. Le prince Philippo in le 1554 sposava Maria Tudor (Maria le sanguinarie), Regina de Anglaterra e filia de Henrico VIII. Le anno antea, le 25 de septembre, habeva subscribite con le Princes protestante, le Pace de Augusta, con le qual on habeva le pacification religiose in Germania, con le principio cuius regio, eius religio, in cuje le subjectos de un region debeva professar le religion del lor regente. Carolo V abdicava, como Duce de Burgundia in favor del filio Philippo II, le 25 octobre 1555 a Bruxelles. Le 16 jenuario 1556 cedeva al filio le coronas de Espania, Napoli, Sicilia, Sardinia e le Nove Indias, in fin le 12 septembre cedeva le corona imperial al fratre Ferdinando. Carolo con le sorores Eleonora e Maria, partiva le 15 septembre 1556 per le Espania, le 13 octobre iva, ante a Burgos e pois le 21 a Valladilid, inde con alicun cavalleros, vadeva verso le monasterio de San Jeronimo de Yuste, in Extremadura, ubi perveniva le 3 februario 1557. Hic esseva recipite ab le monachos, intonante le Te deum. Carolo resideva in un palacio al externo del monasterio. Continuava a consiliar sia le filia Johanna, regente de Espania, que le filio Philippo, in conflicto con Henrico II, le filio obteneva un grande victoria in le battalia de Sancte Quintin le 10 augusto 1557, per medio del Duce Emanuele Filiberto de Savoia, appellate "Testa de Ferro". Le 8 februario 1558 moriva le soror Eleonora. Carolo, le 19 septembre peteva le extreme unction, moriva le 21 septembre 1558, ante de morir, stringente un crucefixo, Carolo exclamava in espaniol: "Ya, voy, Señor", e pois ancora: "¡Ay Jesus!" . Le su corpore imbalsamate era sepulte sub le altar del ecclesia de Yuste. Dece-sex annos postea le su salma, era inhumate in le grande palacio del Escorial a Madrid, construite ab Philippo como ultime demora del reges de Espania.

domenica 21 dicembre 2008

LE ORIGINE PAGAN DEL NATAL
per Francesco Galizia

Le origine del Natal es un derivation directe del celebrationes del Dies Natalis Solis Invicti, que esseva instituite per le prime vice a Roma e in tote le Imperio Roman le 25 de decembre 274.
Per ordine del Imperator Aurelianus, in recordation del victoria del anno 272 sur le Regina Zenobia, grande inimica de Roma e soverana de Palmyra, citate commercial situate presso le actual oasis de Tadmor in Syria. Palmyra habeva le controlo del via del caravanas que univa le Oriente con le portos del Mediterraneo.
Aurelianus conquireva Palmyra gratiasal adjuta del truppas del citate-stato de Emesa, pervenite quando le Legiones de Roma esseva disbandate.
Le appoio del Sacerdotes de Emesa, servitores del Deo Sol, habeva influentia sur le Imperator, que al vigilia del battalia habeva un vision propitie del Deo Sol.
Le anno 274 le Imperator Aurelianus transfereva a Roma le sacerdotes de Emesa, e autorisava le culto solar, in ultra edificava sur le colle Quirinalis un Templo al nove Deo.
Le adoption del religion solar esseva vidite anque como un elemento de cohesion interne, perque le culto del Sol esseva presente in varie formas in totes le provincias del Imperio.
Le Templo del Sol Invictus, esseva consecrate le 25 de decembre 274, e le festa deveniva multo importante perque illo se insereva in le antique festa del Saturnalia.
Le die 25 coincideva con le Yule, festa solar celtic e germanic, appellate le Jugo del Anno, puncto de equilibrio ultra le declino del Luce solar.
Secundo  le antiques le Sol se arrestava in le solstitio de hiberno (latin solstitium=Sol Firme), perque in le  hemispherio boreal inter le 22 e le 24 de decembre le Sol sembla effectivemente firme in le celo, in realitate le Sol inverte  proprie motion in le senso del declination del Terra, a causa de isto le nocte attinge su maxime extension e le jorno le minime, subito post le solstitio le Luce del jorno retorna a augmentar usque le solstitio de estate.
Il sembla quasi que le Sol mori pro renascer tres dies depost inter le 24 e 25 de decembre.
Anque le Imperator Constantino esseva un fidel del Deo Sol, sur le monetas ille effigiava le imagine del Sol con le scripto “Soli invicto comiti”como se le Sol esseva un companion del Imperator. Con le decreto del 7 de martio 321, Constantino stabiliva que le prime die del septimana (dies solis) esseva consecrate al reposo.
Post su adhesion al christianismo in le anno 330 le Imperator stabiliva per le prime vice que le nativitate de Jesus debeva coincider con le nascentia del Sol Invincibile, le Natal pagan.
Le anno 337 le Papa Julio I fixava le data del Natal pro le Ecclesia christian.
Le 3 de novembre 383 le die del reposo, dies solis esseva renominate dies Dominicus (die del Senior). Le christianismo adoptava pro Jesus Christo alcun symbolos del Sol como le corona radiate, le cruce celtic e le aureola flammante.




venerdì 7 dicembre 2007

POVRE EUROPA
per Pierre Drieu La Rochelle


Drieu La Rochelle
Povre Europa, tu te abandona al quatro ventos de tu disastro.

Vento asiatic, vento slave, vento hebraic, vento american.

E tu non lo sape. Tu essera morte sin saper lo.

Isto proque tu non ha conscientia de te, o tu ha perdite iste conscientia, o tu non lo ha retrovate. Tu ha habite un conscientia, ma tu ha perdite gradualmente le instrumentos de illo.

Conscientia christian: conscientia pro le papato, le Ecclesia, le grande ordines.

Conscientia pro le expansion franc, pro le expansion germanic, pro le feudalitate, pro le Imperio.

Conscientia pro le arte francese, le arte italian, ancora le arte francese, le arte german, le arte anglese. Conscientia pro le Renascentias, le Reforma, le Revolution.

Conscientia pro le philosophia, le scientia.

Conscientia pro le monarchia, le aristocratia, le burgesia, le proletariato.

Conscientia pro le socialismo.

Conscientia pro le suffrentia del 1914-1918, conscientia pro Geneva. Conscientia pro le fascismo e le antifascismo, le communismo e le anticommunismo.

Tu non ha ancora acquirite tu nove conscientia pro le International del nationes, pro le federation de tu potentias grande e parve que eligeva un hegemonia pro le unitate de tu socialismo. E, sin dubita, tu lo acquirera troppo tarde.

Europa, tu que non es un Imperio, tu es invadite per duo Imperios.

Le russe e le american.

Iste duo Imperios vole tu disfacta e tu non lo sape.

Al contrario, tu te presta al joco de iste imperios per le medio de tu fortias dividite.

Multe europeos es partisanos del Imperio russe e multe es partisanos del Imperio american. Illes appella, con tote lor voce, le disposition e le explosion del fortia russe e del fortia american super Europa. Illes se allegra quando le hordas asiatic e slave entra in Europa, in tu provincias de Romania e de Polonia, quando le flottas american bombarda le patria de tu patrias: le Italia, ubi, post lustros de decadentia, tu conservava un de tu plus preciose e antique imagines in quasi complete integritate physic.

Jam desde 1941 un de tu insulas avantiate, le Irlanda, esseva calcate per le americanos e tu non te  habeva  preoccupate per illo.

Le imperio britannic esseva, in le mundo, un presentia de Europa (un compensation al decentramento, al extravagantia de Anglaterra foras de Europa). Ora iste Imperio es subordinate in maniera humiliante al Imperios american e russe.

In America illo ha perdite quasi tote lo que illo habeva, in un certe senso in nomine de Europa. Es un disfacta e un humiliation europee le facto que le insulas anglese del costa american es occupate  per le guarnitiones american; il ha a adder que le Canada glissa in le versatilitate american.

Resulta un menacia pro le influentia europee in le mundo le facto que le republicas sudamerican, assi ligate al Europa, se flecte sub le jugo american un post le altere, e que anque le Intelligence Service es constringite, a causa de jugo american, a intrigas debile e celate contra le disbarcamento yankee.

Mesme situation in le Pacifico e in Asia, ubi lo que Anglaterra non ha cedite al japoneses o al chineses, debe abandonar lo al initiativas defensive e offensive del americanos.

E ecce que le Anglaterra debe divider con le Russia e con le America anque le Africa, le Oriente Proxime e  Medie.

On pote dicer le mesme cosa pro le Imperio francese, pro le Imperio portugese, pro le Imperio espaniol, pro le Imperio nederlandese.

E plus que tote le alteres europeos, le Angleses face le camereros del Americanos e del Russos. Le insulas britannic, de facto, post Guilielmo le conquisitor es replenate per milliones de americanos ignorante e disdignose. Le Anglaterra es occupate per le extraeuropeos ancora antea que tote Europa es occupate per illes.

Si le Anglaterra es terribilemente culpabile contra le Europa, anque le Germania es culpabile. Abandonante proprie imperio, le Anglaterra abandona su benes, le possessiones e le prestigios de Europa al estraniero, discatena le duple invasion del Russia e del America; del altere latere, le Germania impedi al communitates europee de confederar se circum illo, non sapente ultrapassar  su nationalismo, su imperialismo, non sapente transformar su revolution particular in un revolution universal, non sapente eliminar tote le elementos arretrate que vehicula ancora in se: illo, pur fortia socialista, arde super le altar del patria europee. In 1940 le Germania non ha comprendite proprie carga, illo lo ha solo presentite obscurmente: ha pronunciate le parola Europa sin mitter in illo nihil plus que un vage fremito instinctive.

Absorbite per su juste vision del periculo russe, le previdente Hitler ha sempre agite con sagessa in function de iste periculo.

Ma ille non ha comprendite que le gestos per ille complite foras de Russia debeva esser percipite  per le interessatos in lor connexion con le periculo ignorate, nascite in un ample zona de Europa.

Ille credeva que le “occupationes” esseva solo un etape verso qualcosa altere, verso le reprisa del marcha a Est, forsan solo parada secundari e accessori in comparation al movimento essential. Ma illos non ha essite considerate tal per le interessatos, le quales ha solo vidite in illos le preludio a vulgar conquestas.

Nos ha ergo un serie de territorios occupate que on considera le elementos virtual de un union imperialista; on non pote transformar los in le transpositiones vivente de un declaration scripte, voluntarimente orientate verso un hegemonia elective, si on non diffunde ubique un sufflo commun, un movimento commun, que coordina in un action e in un spero commun le habitantes disconcertate de iste territorios.

A iste populationes, le quales proque occupate se considera sur le puncto de esser conquirite, on non demanda de offerer obreros e soldatos si on non propone a illes al mesme tempore un ingagiamento interior. Ingagiamento que, essente simultaneemente interior a omne populo de Europa, se revela commun a tote le Europa.

Le gentes de Polonia e de Bretania, de Norvegia e de Grecia non pote voler defender le union de lor paises proque Europa, a minus que on non da a illes qualcosa nove a defender; qualcosa que proque  europeos, ora interessa a illes.

Le Europa non pote interessar a se mesme como un recordation a resuscitar, un recordation ignorate per le majoritate; se pote interessar solo a un nove ingagiamento, le qual potera render a illo tangibile su existentia, que isto initia o que recomencia.

On pote comprender le guerra exterior solo in le obras de un guerra interior; on pote comprender un guerra contra le communismo solo in le realisation del guerra socialista.

Le Germania poteva suscitar le interesse del populos a su presentia, permitter a illes de vider lo sub un perspectiva diverse ab le perspectiva del occupante, solo facente de iste presentia un presentia revolutionari. Le Germanos non interessa proque Germanos, non plus que le Angleses, Americanos o Russos; lo que interessa es quanto le un e le alteres pote apportar. Le un  le communismo, le alteres le democratia capitalista; le germanos debeva imponer le socialismo.

Omne occupation german debeva transformar se in un revolution national; illo haberea essite un palpitation del revolution europee.

Initialmente le populos ha remanite deludite per le occupationes german, justo proque illos ha essite occupate; le populos se resignava in le ben o in le mal; illos se resignava a esser revertite.

Il habeva un invocation in le terror que, in 1940, habeva precedite le arrivata del armeas german: on credeva que illos esseva armeas revolutionari, plus rude, ma al mesme tempore plus innovator.

Infelicemente nihil ha evenite: illos esseva solo armeas de altere tempores e, in un prime momento, solo plus gentil que illos.

Antea illos ha apparite assecurante; pois on ha initiate a dar voce al querelas, devenite sempre major. Nos haberea preferite esser plus turbate al initio.

On ha tractate solo de un occupation militar le qual, contra le varie difficultate, ha potite reager solo con le medios militar e, pois, policiari. Nos non ha cognoscite le nationalsocialismo, nos ha cognoscite solo le armeas e le policia. Nos non ha cognoscite le contento del Germania hitlerian, ma solo su instrumentos exterior.

Le Germania ha volite respectar le antique conventiones del autonomias, del soveranitates national. Alora illo ha debite usar le medios, non minus conventional que le medios que on usava in passato, pro circuir e assediar iste autonomias: medios de pression diplomatic, financiari, economic, militar, politic.

Ma il besoniava medios plus nove, plus respectuose, plus vital que le conquesta revolutionari.

Facer appello al grande alliantias intime, directe, inter le genio del populo german e le genio del altere populos, inter le fortias revolutionari de Germania e de altere nationes. Pro appoiar le hegemonia militar super le federation del revolutiones.

Es lo que, in van, habeva cercate de facer le Angloamericanos; es lo que, securmente, facera le  Russos.

Le Americanos ha ver alliatos: le democraticos; le Russos ha le communistas; le Germanos non ha recognoscite lor alliatos natural, le socialistas europee.

Ma istos, pauc al initio, poteva disveloppar lor fortias solo in un climate de tumulto general, de convergentias ardente.

Le Germania ha habite pavor. Timente pro le cohesion e le efficacia de su armea, le Germania ha habite pavor de facer de illo un arma revolutionari; ma le sol armeas que ha facite historia in le mundo ha essite le armea del revolutiones armate.

Le Germania ha habite pavor de cessar de esser se mesme pro devenir le Europa; su aquila non ha devenite un phenice preste a renascer de proprie cineres.

Es il ergo troppo tarde? Le communitate del suffrentias per le massacros russe e american, le incendios, le ruinas: tote isto forsan confunde occupantes e occupates, conquisitores e conquirite, defensores e defendites? Ha il ancora frontieras, in Europa, pro le nubes de aviones american, pro le hordas asiatic? Ha il ancora doanas inter le turbas reducite al miseria? Pote esser forsan un bandiera diverse ab le rubie, super le superficie de un continente integremente reducite al socialismo marxista, volente o nolente? Qui jammais potera realtiar Europa ab le ruinas, si non le socialismo? Non essera certo le bancas o le trusts.

Ora es tempore que le Germanos non solo proclama, ma realisa le socialismo europee super le ruinas de Europa. Proque, inter iste ruinas il ha ancora nostre anima a defender.

Le momento pejor es le momento melior.

Le transmutationes social decisive se compli in plen guerra.

Il ha essite in plen guerra que le Anglaterra puritan, le Germania lutheran, le Francia jacobin e le Russia leninista, ha complite le passos decisive in le lucta al interior.

Il es in plen guerra, quando le russos avantia, que il necessita complir le gestos decisemente europee e socialista.

Pierre Drieu La Rochelle

Maio 1944

(traduction per S. Leucio)

sabato 4 agosto 2007

Ode al Gaudio

De Wikipedia, le encyclopedia libere

Ode an die Freude (Ode al gaudio) es un poema scribite per le poeta e historico german Friedrich Schiller. Ille scribeva le version original del poema in 1785. In 1803ille lo adaptava alquanto. Le poema ha ganiate cognoscentia special per su uso in le final de choro del None Symphonia de Beethoven ex 1823. Beethoven addeva pro iste occasion tres regulas al initio del poema.
Durante le Jocos Olympic de 1956, 1960 e 1964, le interpretation de Beethoven jam se jocava como hymno national pro le Equipa unificate de Germania, e in 1972 le Consilio de Europa seligeva le ode como hymno national. In 1985 le capites de stato e chefes de governamento del Union Europee seligeva lo como hymno del Union Europee official.
                  (trad. M. Menna)

                           *  

Gaudio, fulgor de beltate,    Freude, schöner Götterfunken, 
Filia ex Elyseo,              Tochter aus Elysium, 
Nos ingrede infocate,         Wir betreten feuertrunken, 
Diva, in tu sanctuario!       Himmlische, dein Heiligtum! 
Jam religa tu magia           Deine Zauber binden wieder, 
Lo que dividite sta;          Was die Mode streng geteilt; 
Homines in harmonia           Alle Menschen werden Brüder, 
Sub tu ala suave va.          Wo dein sanfter Flügel weilt. 
 
                           *  
Qui le summe ben gustava      Wem der grosse Wurf gelungen, 
Del amicitate ver,            Eines Freundes Freund zu sein, 
Qui dulce sposa trovava,      Wer ein holdes Weib errungen, 
Adjunge se, vamos gauder!     Mische seinen Jubel ein! 
Si, anque qui ha ganiate      Ja, wer auch nur eine Seele 
In le mundo un corde sol!     Sein nennt auf dem Erdenrund! 
Qui jammais, vos, lacrimate,  Und wer's nie gekonnt, der stehle 
E fugite iste sol.            weinend sich aus diesem Bund. 
 
                           * 
Bibe gaudio omne seres        Freude trinken alle Wesen 
Ab le sinos natural;          An den Brüsten der Natur; 
Bones tote, tote males        Alle Guten, alle Bösen 
Seque su sentier floral.      Folgen ihrer Rosenspur. 
Vino, basios passionate,      Küsse gab sie uns und Reben, 
Un loyal amico da;            Einen Freund, geprüft im Tod; 
Anque l' verme ha voluptate,  Wollust ward dem Wurm gegeben, 
Cherub ante Deo sta!          Und der Cherub steht vor Gott!

Le introduction de iste articulo ha essite traducite ex nederlandese ab nl:Ode an die Freude.