Grazia Deledda

Grazia Maria Cosima Damiana Deledda, (Nuoro, 28 septembre 1871 – Roma, 15 augusto 1936), era un scriptrice e poetessa italian, qui publicava 32 romances, 250 novellas, 2 dramas theatral, un opera lyric. Illa era vincitrice del Premio Nobel per le litteratura del 1926, et era le prime femina italian a reciper iste premio.

Biographia:

Grazia Deledda nasceva a Nuoro, in Sardinia, le 28 septembre 1871, quinte de septe inter filios e filias, in un familia benestante. Le patre, Giovanni Antonio Deledda, era laureate in lege, ma non exercitava le profession. Ille era un ric interprenditor e proprietario de terras, se occupava de commercio e agricoltura; se interessava anque de poesia e ille mesme componeva versos in sardo, habeva fundate un typographia e imprimeva un revista. Il era stato burgomaestro (sindaco) de Nuoro in le 1863. Le matre era Francesca Cambosu, domina de sever habitudes; dedicate al education del filios, e al casa. Depost haber frequentate le scholas elementari usque al classe quarte, Grazia esseva sequite privatemente ab le professor Pietro Ganga (Nuoro 1875, docente de litteras italian, latin, grec ; altere linguas cognoscite: francese, german, portugese, espaniol) qui le impartiva lectiones de base de italiano, latino e francese, illa prosequeva pois, le su formation totalmente ab autodidacte. Importante pro le formation litterari de Grazia, in le prime annos del su carriera de scriptrice, il era le amicitia con le scriptor, archivista e historico dilectante de Sassari Enrico Costa, qui per primo comprendeva le su talento. Per un longe periodo se excambiava del litteras con le scriptor calabrese Giovanni De Nava, in cuje se complimentava del talento del juvene scriptrice. Iste messages, pois los se transformava in litteras de amor in cuje les se excambiava dulce poesias. Pois per le absentia de responsas ab parte de Giovanni per un longe periodo, les cessava de scriber se. Le familia esseva colpate ab un serie de disgratias: le fratre major, Santus, abandonava le studios e deveniva alcoholisate, le plus juvene, Andrea, il era arrestate per parve furtos. Le patre moriva per un crise cardiac le 5 novembre 1892 e le familia debeva affrontar difficultate economic. Quatro annos plus tarde moriva anque le soror Vincenza. In le 1888 inviava a Roma alicun novellas: Sanguine sarde e Remigia Helder, publicate ab le editor Edoardo Perino sur le revista "L'ultima moda", directe ab Epaminonda Provaglio. Sur le mesme revista esseva publicate a episodios le romance Memorias de Fernanda. In le 1890 exiva a episodios sur le quotidiano de Cagliari L'avvenire della Sardegna, con le pseudonymo Ilia de Saint Ismail, le romance Stella de Oriente, e a Milano, presso le editor Trevisini, In le azur, un libro de novellas per le infantia. Al prime lectores del romances de Deledda il era natural inquadrar la in le ambiente del schola veriste. Luigi Capuana exhortava illa a prosequer in le exploration del mundo sarde, "un mina" ubi habeva "jam trovate un elemento de forte originalitate". Anque Borgese la definiva, "digna scholara de Giovanni Verga". Illa mesme scribeva in le 1891 al director del revista roman, La Nuova Antologia, Maggiorino Ferraris: "Le character de iste mie libro a me par sia tanto dramatica quanto sentimental e anque un poco veristic si per 'verismo' nos intende le representar le vita e le homines como son, o melio como le cognosce io." Le existentia human es in preda a fortias superior, "cannas al vento" son le vitas del homines e le sorte es concepite como "perverse sphinge". Deledda incontrava le approvation de homines de litteras como: Angelo de Gubernatis e Ruggero Bonghi, qui iste ultime, in le 1895 accompaniava con un su prefacion le publication del romance Animas honeste. Collaborava anque con revistas sarde e continental: "La Sardegna", "Piccola rivista" e "Nuova Antologia". Inter le 1891 e le 1896 sur le Revista del tradictiones popular italian, directe ab Angelo de Gubernatis, esseva publicate a episodios le essayo Tradictiones popular de Nuoro in Sardinia, introducte ab un citation de Tolstoi, prime expression documentate del interesse del scriptrice per le litteratura russe. Sequiva in le 1891 romances e novellas de argumento insulan como Amor regal e Flor de Sardinia. In le 1896 era publicate le romance Le via del mal que era recensite in modo favorabile ab Luigi Capuana. In le 1897 exiva un recolta de poesias, Paisages sarde, per le editor Speirani, e le romances Le hospite, e Le Thesauro. Le 22 octobre 1899 se transfereva a Cagliari, ubi cognosceva Palmiro Madesani, un functionario del Ministerio del Financias, qui sposava a Nuoro le 11 januario 1900. Le senior Madesani era originari de Cicognara de Viadana, in provincia de Mantova, ubi anque Grazia Deledda viveva per un periodo. Depost le matrimonio, Madesani lassava le su labor de functionario statal, pro dedicar se sol al activitate de agente litterari del uxor. Le copula se transfereva a Roma in le 1900, ubi conduceva un vita appartate, et illes habeva duo filios, Franz e Sardus. In le 1900 illa publicava le romances Le vetule e le Montania, e In Solitudo, e in le 1901 Le regina del tenebras. In le 1903 le publication de Elias Portola la confirmava como scriptrice e la poneva a initiar un fortunate serie de romances et operas theatral: Cinere (1904), Nostalgias (1905), Le umbra del passato (1907), Le hedera (1908), Usque al confinio (1910), Columbos et esparvieros (1912), Cannas al vento (1913), Le cruce de auro (1913), Marianna Sirca (1915), Le incendio in le oliveto (1918), Le Matre (1920), Le Deo del viventes (1922), Le flauta in le bosco: novellas (1923), Le dansa del collar (1924). Ab le libro Cinere era trahite in le 1916 per Febo Mari, un film interpretate ab Eleonora Duse, ma a causa del guerra non esseva terminate. Le su obra litterari era appreciate ab Giovanni Verga, ultra que ab scriptores plus juvene como Enrico Thovez, Emilio Cecchi, Pietro Pancrazi, Antonio Baldini. Il era recognoscite et estimate anque al estraniero: David Herbert Lawrence scribeva le prefacion del traduction in anglese de Le Matre. Grazia Deledda era anque illa traductrice: es sue de facto un version in lingua italian de Eugenie Grandet per Honoré de Balzac. Le 10 decembre 1927, ad illa esseva conferite le premio Nobel per le Litteratura 1926 (non vincite ab alicun candidato le anno precedente, per manco de requisitos), «per le su potentia de scriptrice, sustenite ab un alte ideal, que reproduce in formas plastic le vita qual es in le su appartate insula natal e que con profunditate e con calor tracta problemas de general interesse human». Inter le annos del Premio Nobel e del su morte, Deledda scribeva ancora multe romances e novellas como: Le sigillo de amor (1926), Annalena Bilsini (1927), Le casa del poeta (1930), Le vinia sur le mar (1930), Le pais del vento (1931), Le Sol del estate (1933), Ferro e foco (1936), Cosima (1936). Un tumor al sino de cuje suffreva ab tempore lo portava al morte in le 1936, quasi dece annos depost le victoria del premio Nobel. Le spolias de Grazia Deledda esseva sepulte in le cemeterio monumental Verano de Roma, ubi remaneva usque al 1959 quando, sur requesta del familiares del scriptrice, esseva removite a Nuoro le su citate natal. Ab illo tempore son custodiate in un sarcophago de granito nigre lisiate in le parve ecclesia del Madonna del Solitudo, al pedes del monte Ortobene, que tanto habeva decantate in un del su ultime labores. Lassava incomplete le su ultime obra Cosima, quasi Grazia, autobiographic, que apparera in septembre de illo mesme anno sur le revista Nuova Antologia, a cura de Antonio Baldini e que pois essera publicate con le titulo Cosima. Le su casa natal, in le centro historic de Nuoro (in le quartiero Santu Predu), es usate in su honor como museo. Poetica: Le themas principal de tote le su obras il era le ethica patriarchal del mundo sarde e le su atmospheras facite de affectos intense e salvages. Le altere themas importante il era: Le peccato e le culpa: Le narrativa de Deledda se basa sur forte historias de amor, de dolor e de morte, sur le quales batte le alas le senso del peccato, del culpa, e le conscientia de un inevitabile fatalitate. Le ben e le mal: Deledda sape que le natura human es manifestation del universo psychic habitate ab pulsationes e remotion, compensationes e censuras. De facto, le paisage del anima es intese como loco de un experientia interior per le qual reappareva anxietate e inquietudes profunde, impulsos prohibite que los porta angustia: ab un parte il ha le vetos social, le impedimentos, le constrictiones e le resistentias del comunitate de appartenentia, ab le altere parte, como in un sorta de duplo, los matura in le intime, altere pensatas, altere imagines, alteres recordos que ageva sur le existentias e le identitate ethic in figuras que les recita le lor drama in un obscur theatro del anima. Sentimento religiose: Deledda respecto a iste o a celle personage, trova in le religiositate professate e vivite, un del discriminantes de fundo. De fronte al dolor, al injustitia, al fortias del mal e al angustia, le homine pote soccumber e pervenir al naufragio, ma pote anque decider de facer se seliger le risco del fide e le mysterio de Deo. Altere tormentos vive qui, in le libere arbitrio, ha seligite le via del mal, lontan ab le timor de Deo e debe supportar le peso del culpa e del angustia. Personages: Le figuras de Grazia Deledda les vive usque in fundo, le lor incarnation in personages tragic. Le unic recompensa del dolor, es le su transformation in le experientia facite ab le homines in un vita sin pace e sin conforto. Sol qui accepta le limite del exister e cognosce le gratia de Deo non time le proprie destino. Resta le pietas, como partecipation verso toto que es mortal, como comprension del fragilitate e del debilitate human, como sentimento de misericordia que induce comocunque al pardono e al rehabilitation de un comunitate de peccatores con un proprie destino sur le spatulas. Anque iste senso del limite e iste sentimento de pietate christian face de Grazia Deledda un grande domina ante ancora qui un grande scriptrice. Un Sardinia mythic: Deledda exprime un scriptura personal que immerge le su radices in le cognoscentia del cultura e del tradition sarde, in particular del Barbagia. Le insula es un loco mythic e como archetypo de tote le locos, terra sin tempore e con le sentimento de un tempore perdite, spatios onthologic e universo anthropologic in cuje se consume le eterne drama human del exister.

Italo Svevo

Italo Svevo, pseudonymo de Aron Hector Schmitz, (Trieste, 19 decembre 1861 – Motta di Livenza, 13 septembre 1928), es stato un scriptor e dramaturgo italian, autor de tres romances, numerose novellas breve e operas theatral. De cultura mitteleuropee, habeva in Italia recognition tardive e fama postume.

Biographia:

Aron Hector Schmitz nasceva a Trieste, in ille tempore parte del imperio austriac, le nocte inter le 19 e le 20 decembre 1861, in un familia burgese de religion hebraic, quinte del octo filios de Franz Schmitz le patre german e commerciante e del matre italian Allegra Moravia. Ille es precedite ab Paola, Noemi, Natalia e Adolfo et es sequite ab Elio, Ortensia e Ottavio. Ille pois cambiara le su nomine in Ettore Schmitz, durante que con le pseudonymo de Ettore Samigli publicava le su prime labores. In le 1874 es inviate ab le patre a viver e a studiar, insimul al duo fratres Adolfo et Elio, al collegio de Segnitz, in Bavaria, ubi studia le german e alteres materias pro le activitate commercial. Le su formation eveni inde in un ambiente linguistic in prevalentia german – ben que italophono usque ab le infantia, - elemento que influentiera profundemente le su stylo litterari portante lo a characteristic fortiatur stylistic. Le biculturalitate sera un elemento importante in le vita del scriptor, que ille totevia non vivera jammais in modo conflictual o dolorose, ma sempre in armonia, sublineante al contrario le proprie duple culturalitate in le adoptar le pseudonymo Italo Svevo. In le 1878 retorna a Trieste e termina le su percurso de studios al Instituto Commercial "Pasquale Revoltella" sin oblidar le cultura litterari, legente ante le classicos german e successivemente le classicos italian. In le 1880, post le fallimento del firma commercial paterne, debe initiar a laborar presso le filial de Trieste del Banca Union de Vienna, empleo que, mantene per dece-octo annos. Frequentante le Bibliotheca civic de Trieste lege le classicos italian e le naturalistas francese, extende le proprie interesse anque al philosophia (Arthur Schopenhauer e Friedrich Nietzsche) e al scientia, in particular al obras de Charles Darwin. In le mesme periodo initia le collaboration con Le Indipendente, jornal de tendentias socialiste, per le qual scribe 25 recensiones e essayos theatral e litterari. Resulta anque a facer publicar, in le 1888 e in le 1890, le su novellas Un lucta e Le assassinio de via Belpoggio, scripte in lingua italian, sub le pseudonymo "Ettore Samigli", cuje face sequer un secunde novella e un monologo theatral. Intertanto, in le 1886, Svevo perde le su fratre Elio, e initia a scriber comedias e un romance. In le 1892, anno in cuje mori sue patre, il ha le publication de iste prime romance (Un vita) signate con le definitive pseudonymo de Italo Svevo, un homage al su duple radices italian e german; le obra veni sustantialmente ignorate per le critica e per le publico. Al origine le romance esseva presentate al editor Treves con le titulo Un inepte, ma depost Svevo era invitate ab le mesme Treves a modificar le titulo del romance in cello definitive. Totevia le editor Treves refusava de publicar le obra, que sera al fin imprimite per le editor Ettore Vram. Le romance presenta un historia de stylo veriste, que se configura como narration de un vincite, id es de un homine disfacte per le vita. Ma respecto al romance naturaliste es evidente le differentia: Alfonso es vncite non ab causas externe, social, ma interior, proprie del su modo de esser. Le protagonista incarna le figura del inepte, id es de un homine characterisate non ab un incapacitate generic, ma ab un voluntate precise de refusar le leges social e le logica del lucta pro le vita. In celle anno ha un relation con Giuseppina Zergol, qui a ille inspirera pois le personage de Angiolina in Senilitate. Depost alicun collaboration con le jornal Il Piccolo e un cathedra al instituto "Revoltella", in le 1895 moriva le matre e un anno postea se fidantiava con le cosina Livia Veneziani, filia de Gioacchino un commerciante catholic, de vernisses marine qui sposera in le 1896 con rito civil e in le 1897, depost haber abjurate le religion hebraic et esser se convertite, con matrimonio catholic. Ab le uxor il ha un filia, Letizia, qui habera un vita multe longe (20 septembre 1897 - 26 maio 1993) ma anque characterisate ab multe luctos e tragedias (le tres filios morira in guerra, duo disperse in Russia e un a Trieste le 1º maio del 1945). Le matrimonio signa un torno fundamental in le vita de Svevo: in prime loco le «inepte» trova finalmente un terreno solide sur cuje appoiar se, e de consequentia, pote arrivar a coincider con celle figura viril que le semblava inattingibile: le pater familias. Dimittite se ab le banca, in le 1899, Svevo entra in le firma del patre del uxor e pone a parte le su activitate litterari, que deveni marginal e secrete. Per motivos de affaires ligate al firma de colores, in le annos inter le 1899 e le 1912, Svevo debe intraprender diverse viages al extraniero e sembla haber completemente oblidate le su passion litterari. Ma in realtitate ille continua a scriber e certemente son de iste periodo le obras Un marito, Le aventuras de Maria e un decena de novellas breve. Le su secunde romance, Senilitate, appare sur le jornal le Indipendente in 79 episodios ab le 15 junio al 16 septembre 1898. Ignorate per le critica, anque triestin, es recensite solmente per le quotidian socialiste de Trieste Il Lavoratore, sur le numero del 13 octobre 1898. Le romance essera pois publicate in le mesme anno presso le editor Ettore Vram de Trieste, in mille copias, a expensas del autor, sin obtener alicun successo. Un secunde edition, essera del 1927 presso le editor Giuseppe Morreale de Milano. Le titulo il ha un significato metaphoric: appuncto "senilitate" indica le incapacitate de agir que es proprie del ancianos, ma in le romance qualifica tal le protagonista qui es assatis juvene. Anque iste obra passa tamen quasi sub silentio. Iste insuccesso litterari lo face quasi abandonar del toto le litteratura. Constringite per labor a viages al estraniero, ubi porta con se un violino sin resultar a exercitar se que rarmente, ille vole ancora scriber e se trova a componer qualque paginas theatral e alicun fabulas. Frequentante un curso de anglese al Berlitz School de Trieste in le 1907, cognosce le scriptor irlandese James Joyce, qui era le su le su inseniante, e qui le incoragia a scriber un nove romance. Sur consilio de Eduardo Weiss e gratias a Bruno Veneziani fratre del uxor, in le 1910 vade a Vienna e cerca de facer se curar ab Sigmund Freud, assi entra in contacto con le psychoanalyse freudian (per parte sue Svevo in le 1911 cognosce e frequenta Wilhelm Stekel, amico de Freud, qui se sta a occupar se del reporto inter le poesia e le inconscie): ambes le eventos influentiera le successive production litterari sue. Al initio del guerra inter le Italia e le Austria in le 1915, le familia abandona Trieste e Svevo remane in le firma de colores in le qual labora, que pois sera clause per le autoritate austriac (le patre del uxor morira in le 1921), James Joyce vade via e retornara a Trieste solmente in le 1919, per pois vader tamen definitivemente a Paris (ubi Svevo vadera a trovar ille plus vices). Durante tote le durata del guerra le scriptor remane in le urbe natal, e remane citatano austriac, ma cercante de restar le plus possibile neutral de fronte al conflicto. In iste periodo ille approfunda le cognoscentia del litteratura anglese; se interessa al psychoanalyse e traduce Le interpretation del sonios per Sigmund Freud, que influentiera notabilemente le su obras successive. Al fin del conflicto accepta de bon grado le occupation italian del citate e, depost le guerra, con le definitive passage de Trieste al Regno de Italia, collabora al prime importante jornal triestin italian, La Nazione, fundate per le su amico Giulio Cesari. Deveni citatano italian e italianisa in Italo Svevo le nomine que habeva adoptate, alias Ettore Schmitz. In le 1919 initia a scriber le su tertie romance, Le conscientia de Zeno, qui publicara in le 1923, presso le editor Cappelli de Bologna, ma ancora sin successo. Le amico James Joyce qui lege le romance e lo apprecia, consilia al amico de inviar lo ad alicun criticos francese (in particular a Valery Larbaud e a Benjamin Crèmieux) qui les dedicara, in le 1926, al Conscientia de Zeno e al altere duo romances le major parte del revista Le navire d'argent. Intertanto anque in Italia sur le revista milanese L'esame es publicate, in le 1925, un articulo de Eugenio Montale intitulate Homage a Italo Svevo. In Italia ultra a Eugenio Montale, il ha inter le prime estimatores anque Sergio Solmi, Giuseppe Prezzolini e Anton Giulio Bragaglia. Ille non adhereva al fascisme ma non mesme se oppone a illo. In le annos del elaboration de Le conscientia de Zeno e del ultime production narrative e theatral, le litteratura es ab ille concepite como reprender e salvaguardar le vita. Le existentia vivite veni subtrahite al fluxo objective del tempore. Le tres romances de Italo Svevo los constituisce un sorta de trilogia narrative, que progressivemente disveloppa un thematica spiritual de typo autobiographic le qual tende non tanto a un narration objective del factos, quanto a prender, a transverso un analyse audace, le plicas plus secrete e que non se pote confessar del su conscientia. Per iste le protagonistas del tres romances, Alfonso Nitti, Emilio Brentani, Zeno Cosini, son inter illes sustantialmente affin. Illes son vincite ab le vita, homines incapace de viver si non in modo interior, intente a subjacer se a un continue examine e a sondar le meandros plus secrete del lor Io, incapace, specialmente le prime duo, de inserir se e de intervenir activemente in le mundo. Le senilitate deveni conscientemente un momento non sol chronologic, ma ideal del existentia human et es le symbolo de un radical absentia ab le realitate, icone del incapacitate de dominar lo e transformar lo. Solmente si le existentia sera narrate, sera pois possibile evitar le perdita del momentos plus importante del vita e reviver in le parola litterari le experientia vital del passato, le desiderios e le pulsationes que in le realitate son sovente repremite e suffocate. Sur iste thesis de fundo, se aperi Le confessiones del vetule, le su ultime romance que non potera terminar. Le vita pote esser defendite solmente ab le «inepte», ab le malade o ab le neurasthenicos, ab ille qui in le societate es un "diverse". De facto le su personages son reducite a subir le vita con un suffrentia resignate, lucidemente consapevoles del lor maladia e del lor disfacta de fronte al mesme vita e pur totevia incapaces de luctar, reflecte le crise del homine del prime Novem-cento qui sub exterior certitudes adverte le vacuo, causa principal del inquietude e del angustia. Pro iste le obras de Svevo son idealmente vicin a celle de Luigi Pirandello, de James Joyce e de Marcel Proust, illo testimonia le mal del anima moderne. Iste condition tamen, per Svevo, non es congenite al homine, ma al contrario debe imputar se a precise rationes historic. Le spiral productivistic de un societate como le actual il ha reducite assi le humanitate e poterea producer anque le catastrophe. In le 1927, Svevo tene un famose conferentia sur James Joyce a Milano, e in le martio del 1928 esseva festeate a Paris inter alteres note scriptores, inter le quales Isaak Emmanuilovic Babel. Le 12 septembre 1928, durante que retorna con le familia ab un periodo de curas thermal a Bormio, Svevo es implicate in un incidente stratal, longe le via Postumia presso Motta di Livenza (provincia de Treviso), in cuje remane ferite apparentemente in maniera non grave. In le vectura il ha le nepote Paolo Fonda Savio, le chauffeur e le uxor Livia. Secundo le declaration del filia, Svevo se esserea fracturate sol le femore, ma quando es portate al hospital del pais il ha un attacco de insufficientia cardiac con crise respiratori, anque si non mori subito. Attingite le hospital pejora rapidemente: in preda al asthma, moriva 24 horas depost le incidente, al hora 14:30 del 13 septembre, al etate de sexantasex annos, lassante le labores incomplete. Le obras e le schizzos interprendite los essera publicate solmente postume. Le causa del decesso es asthma cardiac supervenite per le enphisema pulmonar de cuje suffre ab tempore e le stess psychophysic del incidente. Le quarte romance, Le confessiones del vetule un "continuation" de Le conscientia de Zeno remanera incomplete. Le funerales se explica a Trieste le 15 septembre 1928 secundo le rito hebraic.

Antonio Fogazzaro

Antonio Fogazzaro (Vicenza, 25 martio 1842 – Vicenza, 7 martio 1911) es stato un scriptor e poeta italian. Era nominate senator del Regno de Italia in le 1896. Ille scribeva septe romances e decenas de poesias , recoltas de lyricas e versos. Ab le 1901 al 1911 era plus vices inter le candidatos al Premio Nobel per le litteratura, que totevia non vinceva jamaie. Adhereva al Modernismo theologic

Biographia:

Nasceva a Vicenza in ille tempore parte del imperio de Austria, ab Mariano, industrial texile, e ab Teresa Barrera, in un familia de tradiction catholic: le oncle paterne Giuseppe era prestre, un soror del patre, Maria Innocente, era monicha in le convento de Alzano, presso Bergamo. In le maio 1848, in le jornatas del prime guerra de independentia, le matre portava ille e le soror minor Ina a Rovigo. Vicenza era insurgite e preparava le su defensa contra le reaction del armea austriac. Ma le marechal Radetzky le 10 junio entrava in Vicenza. Concludeva le studios elementari in le 1850: scribera pois que le libro predilecte era le Mémoires d'Outre-tombe de Chateaubriand, e ille se inamorava de Lucile le personage del Mémoires, como plus tarde se inamorava de Diana Vernon, un heroina de Sir Walter Scott. In le 1856 initiava a frequentar le lyceo; inter le su professores es le poeta Giacomo Zanella. Scribeva modeste poesias, como un Campana a stormo, del 1855, o Le Resignation, del 1856. Terminate le lyceo in le 1858, le su interesse era verso le studios de litteratura, ma trova le opposition del patre, qui vole facer de ille un advocato. In le novembre del 1860 le familia Fogazzaro se transfereva a Torino e Antonio es inscripte al facultate de jurisprudentia del Universitate. Continua a scriber poesias e le jornal Universo publicava alicun de illos in le 1863: Campana del Mezzogiorno, Nuvola, Ricordanza del Lago di Como; habeva le doctorato in le 1864 con votos modeste. In le novembre del anno successive le familia se transfereva a Milano e Antonio habeva le proprie praticantato presso un studio legal. Fogazzaro cognosceva ab le infantia le familia vicentina del conte de Valmarana; revideva in particular le juvene Margherita a Torino in le 1862 e pois durante le vacantias del annos successive, usque a quando le Valmarana faceva visita a Milano al familia Fogazzaro in le 1866, in celle que debeva esser le preparation a un requesta de fidantiamento, qualque menses postea. Le duo juvenes se sposava a Vicenza le 31 julio 1866, occupate per le truppas italian post le tertie guerra de independentia, e ante le annexion del Veneto al Regno de Italia. Le su labor de collaborator de un studio legal non le permitte de mantener se ipse e le uxor sin le soccurso economic del su familia. A Milano cognosce Abbondio Chialiva, un vetule membro del Carboneria, qui le faceva cognoscer scriptores, como Emilio Praga, le fratres Arrigo e Camillo Boito, Iginio Ugo Tarchetti, qui les cercava, nove stratas in le arte, secundo le tradiction romantic german e francese. In le 1868 supera le exames de habilitation al profession de advocato, ma ille pensa de dedicar se ancora al poesia; in le 1869 nasce Gina, le prime filia, e intertanto initia a laborar a un romance e a un poemetto in versos. Fogazzaro inviava le 3 decembre 1873 al patre qui es deputato del collegio de Marostica al Parlamento, le manuscripto del poemetto Miranda per le patre le obra es belle, e cerca un editor per le publication, ma trova sol refusas, e face alora publicar le libro a proprie expensas in le 1874. Cercava le juditio de un famose critico litterari como Gino Capponi qui, da un bon evalutation, ma recibe, le 15 junio 1874, un juditio sever ab le grande critico, e collega al Parlamento, Francesco de Sanctis. Miranda se compone de tres partes: Le littera, Le libro de Miranda e Le libro de Enrico, que narra le historia de un amor irrealisabile: in Enrico, Fogazzaro voleva representar un juvene poeta egoista qui non pote amar alteres qui se ipse, e in Miranda es representate un puera nascite ab le sonio, anima e corpore, e del sonios ha le pallor e le inconsistentia. Si non al criticos litterari, celle poesia placeva al publico del lectores, e Fogazzaro esseva incoragiate a prosequir sur le via del scriptura litterari. Duo annos depost, in le 1876, exiva le recolta de versos: Valsolda, ligate al homonyme localitate sur le laco de Lugano. Iste vice, al insuccesso del critica se summa le delusion del publico, que in illo versos non trova le tono sentimental de Miranda, que era placite al spiritos romantic del tempore; in Valsolda Fogazzaro privilegia le nota paesistic ma le su versos, pur imaginose e musical, es private de notas personal, ha un modo de typo dilectante: on trova del Prati e del Zanella, del Aleardi, del Hugo e del Heine, ma le poesia es absente. Era intertanto retornate al fide catholic; scribera annos postea que a iste passo un influxo decisive habeva habite un libro de Joseph Gratry, le Philosophie du Credo. Era forsan le conscientia de non haber un ver expression poetic a facer lo vader verso le prosa. Assi in le 1881 exiva le su prime romance, Malombra ambientate in le 1864 in un loco sur le ripas del laco de Segrino, inter Como e Lecco. Le Palatio es in vice le Villa Pliniana, sur le Laco de Como, visitate ab Fogazzaro e le cuje lugubre atmosphera ben se adaptava al mundo del historia. Le romance es dividite in quatro partes cata uno con varies capitulos: 1ª parte: Cecilia (9 capitulos), 2ª parte: Le flabello rubie e nigre (7 capitulos), 3ª parte: Un sonio de primavera (3 capitulos), 4ª parte: Malombra (8 capitulos). Le protagonistas son Corrado Silla e Marina Crusnelli de Malombra, belle e psychotic nepote del conte Cesare d'Ormengo, in le cuje palatio vive depost le morte del genitores. Hic trova casualmente un billet scripte ab un ancestre – uxor infelice del patre del conte d'Ormengo e amante de un certe Renato – Cecilia Varrega, qui invitava qui haberea trovate le su message a vindicar la contra le descendentes del marito. Marina, qui se considera un reincarnation del povre Cecilia, facera le vindicantia, facente morir le oncle Cesare e occidente le scriptor Corrado Silla a su vice considerate como le reincarnation del amante de Cecilia. In un nocte tempestuose, Marina disparera in le obscur aquas del laco. Le protagonistas del romance, Marina e Corrado, son figuras que Fogazzaro reprendera in quasi tote le su romances successive: Marina es le femina belle, aristocratic, sensual ma elusive, inquiete e nevrotic, Corrado Silla es le intellectual inspirate ab ideales que volerea realisar, ma non pote per le su esser inepte e per le adulationes del mundo. Le libro, que monstra anque le interesse del scriptor per le spiritismo, suscitava reaction contrastante. Criticate ab Salvatore Farina et Enrico Panzacchi, ma era elogiate per Giovanni Verga e Giuseppe Giacosa. Le version cinematographic per Mario Soldati (1942), un del obra de maestro del cinema italian, esseva filmate in le mesme villa Pliniana. Le composition del successive romance, le Daniele Cortis, es inter le 30 maio 1881, e le11 martio 1884. In tal periodo Fogazzaro habeva un relation amorose, que se prolongara per un decena de annos, con Felicitas Buchner, un bavara institutrice del filios del fratre affin del scriptor, vivite ab ambes con forte sensos de culpa, inter sensualitate e voluntate mystic, que se reflecte in le mesme intriga del romance. Protagonista es un deputato catholic qui se propone de constituer un nove partito que recollige le adhesion de multe catholic al vita politic – prohbite per le Non expedit papal – e haberea a capite un homine de alte qualitate intellectual e moral. Le tentativa es un fallimento, como un fallimento es le historia de amor del Cortis con le cosina Elena, sposate a un personage indigne, que se conclude con le renuncia in nomine de un amor sublimate in le sacrificio e in le lontanantia del amantes. Le libro habeva successo e Giuseppe Giacosa, lo proponeva al editor torinese Casanova per le publication. In le 1887 compareva un mediocre recolta de novellas e poesias, Fidel e alteres novellas; le11 april de ille anno moriva le patre: le figura de Mariano Fogazzaro revivera in le protagonista del su melior romance, Parve mundo antique ab cuje es tracto le homonyme film del 1941 ad opera de Mario Soldati, que consacra le titulo inter le classicos del cinema italian. Fogazzaro in le 1888, face publicar le romance Le mysterio del poeta que narra del amor inter un poeta e un dulce puera anglese, Violet Yves, de delicatissime sanitate; depost diverse obstaculos, le duo amantes se sposava, ma Violet mori durante le viage de nuptias. In le julio 1894 decideva de cessar le relation con la Buchner – la Elena del Daniele Cortis. Le 16 maio 1895 moriva a vinte annos le filio Mariano. Le anno postea exiva le su romance melior, Parve mundo antique, initiate in le 1889. Ambientate in le annos ante le secunde guerra de indipendentia, sur le ripas del laco de Lugano, es le historia del familia del nobile Franco Maironi, catholic e liberal e del parve borgese Luisa Rigey, al cuje matrimonio se era opponite la marchesa Ursula, granmatre de Franco. Le difficultate economic e le senso profunde de sinceritate e de justitia que animava Luisa, respecto al character flexibile de Franco, rende difficile le reporto inter le duo conjuges usque ad allontanar les quando le parve filia Maria mori necate in le laco; ma durante que Luisa se claude in se ipse e se dedica al spiritismo in le illusion de reconstituir un contacto con le puera, Franco se transferiva a Torino, ubi labora e prende coscientia del necessitate de partecipar activemente al liberation del terras italian ab le occupation austriac. Le romance se conclude con le incontro del duo conjuges al Insula Belle, in le 1859, ubi Franco se imbarca per attinger le ripa lombarde del laco Verbano e combatter con le truppas italian: le annuncio del renovamento national allude a un proxime, renovate reporto inter Franco e Luisa. Era le unanime successo del romance a facer emanar per rege Umberto I , le 25 octobre 1896, le decreto de nomina a senator de Fogazzaro. Le 2 martio 1897, centenari del nascentia de Antonio Rosmini, il era publicate ab le Academia del Agiati de Rovereto duo volumines sur le philosopho trentin, in le quales es contenite anque le studio de Fogazzaro Le figura de Antonio Rosmini. Le 6 junio, a Vicenza, teneva un discurso ab le logia del Basilica Palladiana per le inauguration de un busto de Cavour, et exaltava le opera del politico piemontese Le 21 novembre 1900 terminava le manuscripto del nove romance Parve mundo moderne, publicate le anno postea. Protagonista es Piero Maironi, le filio de Franco e Luisa; sposate a un femina mentalmente malade, es attracte ab le fascino sensual de Jeanne Dessalle, un belle e ric intellectual, le reporto, facto de ambiguitate e de desiderios deviate, se conclude con le morte del uxor, Piero decide de viver asceticamente, promittente se de agir per le reforma del Ecclesia. In le novembre 1905 exiva le nove romance, Le Sancto protagonista ancora Piero Maironi, qui face le horticultor, in le abbatia benedectine de Subiaco, se face clamar Benedicto e conduce un vita de precaria e de penitentia. Hic es recognoscite ab Jeanne Dassalle la qual, remanite vidua, sperava de poter establir un nove relation, ma vide subito qui Piero es ora troppo mutate; venerate como un sancto in le pais de Jenne. Piero va a Roma, a cercar de convincer le Papa del necessitate de un radical reforma del Ecclesia, ma veni obstaculate sia ab le catholicos traditionaliste que ab le exponentes politic del Stato laic. Disestimate e malade, mori in casa de un amico, assistite ab Jeanne. Antonio Fogazzaro era multe amico del compositor italian Gaetano Braga, le qual musicava le texto Le canto del brodatrice. A su vice, Fogazzaro, inseriva le figura del compositor in le novella Le Maestro Chieco. Fogazzaro scribeva in le 1901, sur invito del episcopo de Cremona Geremia Bonomelli qui intendeva assi favorir le spirito religiose del marineros italian, le Precaria del marinero. Initiate in le 1905, Leila le ultime romance de Fogazzaro, era presentate a Milano le11 novembre 1910, le critico Giuseppe Antonio Borgese scribeva: que le personages de Leila les partecipa al vita del spirito, il ha le representantes del catholicos, le archiprestre don Tita, le canonico don Emanuele, le fideles qui son lor complices, christianos observantissime secundo le littera, ma que ignora illo que sia vermente le fide e le caritate. Le gente de mal costume, le sior Momi, patre de Leila, le matre galante, le astute e le fraudatores face liga con illes. Le ultime menses del su vita esseva signate ab le delusion e per le senso de haber facite le proprie tempore. Era multe malade e al fin de februario esseva hospitalisate al Hospital de Vicenza: operate le 4 martio 1911, se aggravava rapidemente; le 7 martio recibeva le unction del infirmes; con le labios jam blanc del morte, le agonisante respondeva con le ultime sufflo de voce al precaria del Ecclesia: amen. E qui le era vicin comprendeva que ille se era addormite in lumine Vitae.