DANTE E LE DIVIN COMEDIA
per Francesco Galizia

Le Obra le plus significative e importante del Medievo, que exprime e reassume tote le aspectos de illo, es le Divin Comedia de Dante. Le obra non pote certo definir se un poema como le Iliade o como le Eneide, ni de altere latere il es possibile trovar un definition satisfacente de illo. Isto perque le Poema ha grandissime varietate de aspectos: invectiva politic, discussion de problemas philosophic e religiose, description del mundos ultra le vita, historia de Dante e altere themas. Dante Alighieri, le Summe Poeta del lingua italian, nasceva a Florentia in maio de 1265, filio de Alighiero de Belincione e de Bella degli Abati, ille sequeva le studios sub le guida de un docte maestro, Brunetto Latini, qui scribera su obra major, Le Tresor, in Francia, durante le exilio, post le battalia de Monteaperti (4.septembre.1260). Dante deveniva amico a 18 annos, del plus notabile poetas del tempore (Guido Cavalcanti, Lapo Gianni e Cyno de Pistoia), lor poesia era definite per Dante “dulce stylo nove”, del qual ille recognosceva como maestro Guido Guinizelli. Dante se inamorava de un juvena florentin Bice, filia de Folco Portinari, sposate con Simone de' Bardi, que le poeta celebrara in su versos con le nomine de Beatrice, illa moriva a solo 24 annos le 8 de junio 1290. Depost le morte de su domina amate, Dante cadeva in un profunde abattimento e qualque anno depost publicava un collection de versos e prosas, le Vita Nove, a laude de iste domina, qui es describite non como creatura human, ma como un angelo inviate per Deo sur le terra. Intertanto Dante, in 1285, se sposava con Gemma Donati. Dante habera con Gemma quatro filios: Johannes, Petro, Jacopo e Antonia. Ultra que al studios e al poesia, Dante se dedicava al lucta politic. Ille participava como cavallero, al battalia de Campaldino, contra le Ghibellinos de Arezzo le 11 junio 1289 ; le 16 de augusto del mesme anno, ille prendeva parte al assedio e al conquesta del castello pisan de Caprona. In 1295 Dante se inscribera al Corporation del Medicos e Specieros, pro participar al vita politic de Florentia, assi ille, desde le maio al septembre del 1296, era in le Consilio del Cento e depost alteres cargas minor era un del Priores, le maxime carga public de celle tempore, desde 15 de junio a 15 de augusto del 1300. Le lucta politic a Florentia era alora multo aspere, le poter era in le manos del Guelfos, que tamen se divideva in duo factiones rival, celle del Blanches, que se refereva al familia de' Cerchi, e le Nigres, que habeva como guida le familia Donati; in le mesme momento, cercava profitar de iste luctas, per haber le predomination sur le Toscana, le Papa Bonifacio VIII. Dante militava inter le Blanches, ma era inter illes qui guardava al ver interesse del Communa de Florentia. Ben que catholic, ille se opponeva varie vices al ingerentia del papa in le politica de Florentia. In le novembre de 1301 tamen entrava in citate le prince Carolo de Valois, inviate per le papa, con le pretexto de facer le pacificator, ma in realitate pro dar le Communa in mano al Nigres, id es al partisanos del papa. Comenciava assi le violentias e le exilios. Dante era condemnate in le martio de 1302 per Corso Donati, del mesme familia de su sposa Gemma, al exilio perpetue e a esser comburite vive si ille retornava a Florentia, initiava assi le periodo triste del vita de Dante. Ille iva al corte de Verona, pois in alteres cortes, a Treviso, Padua, Venetia, in Toscana presso le conte Malaspina de Lunigiana, a Lucca, e in Casentino, depost de nove a Verona hospite de Cangrande della Scala a qui dedicara le Paradiso (1312- 1317). In le 1315 il era offerite al exiliatos le possibilitate de retornar a Florentia a pacto totevia de facer acto de repententia publicamente; Dante disdignosemente refusava, ille era innocente e non habeva nihil a renegar o a repentir se sur le plano politic. Toto dedicate al composition de su poema, ille passava le ultime annos de su vita hospite de Guido Novello da Polenta Senior de Ravenna e hic le nocte inter le 13 e le 14 de septembre 1321 ille moriva a causa del malaria. Dante scribeva, durante le composition del Divin Comedia, ultra al Vita Nove (dedicate a Beatrice, collection de prosas e poesias scribite durante novem annos 1283-1292, in illo son reunite sonettos, lyricas e cantiones, ultra a un ballada); le Convivio, (1304-1307) obra que alterna prosa e poesia, cuje scopo es divulgar le sapientia e le philosophia, le texto era de sol tres poesias e quatro commentarios, includite le introduction. Le obras poetic minor son: le Flor, de 232 sonettos e 3248 versos; le Dicto de Amor de 240 rimas e le 80 Rimas. Iste poesias son tote inspirate al “Roman de la Rose”, poema allegoric francese (1275). Tote iste obras son scribite in italiano. Dante scribeva in latino, le tractatos philosophic e politic: le Vulgari Eloquentia (1303-1304), era adressate al personas docte in favor del lingua materne vulgar, un linguage que essera un ver lingua litterari illustre, e habera tres nivellos de stylo: tragic o alte, comic o basse, elegiac o medie; e pois illo servira a reinfortiar le unitate de Italia, et essera un instrumento pro le governamento e le legislation; le De Monarchia, (1312-1313) un tractato politic de tres libros a favor de un Imperio universal, con le soverano a garantia del florition social e cultural del nationes e del autonomia e libertate pro le singule communitates, e le Imperator, inflexibile e tremende sol contra le cupiditate, de qualcunque gruppo ethnic o professional. E solmente Roma essera le capital del Imperio e sede del duo summe guidas del Europa occidental e del Christianitate e in fin le Questio de Aqua e Terra, un conferentia que Dante teneva in le ecclesia de Sancte Helena a Verona, le 20 de januario1320. In ultra ille scribeva duo Eglogas a Johannes de Virgilio professor de poesia latin a Bologna, e a varie personages 13 Epistolas, anque illos in latino. Tote iste obras son un proba de su grande cultura, ma le obra que le ha rendite immortal es le Divin Comedia; ille initiava su composition subito depost le exilio e laborara super illo usque su morte. Le poeta imagina de complir, in le septimana sancte del anno 1300, un viage ultra terren in le regnos del ultra tumba. In le poema es frequente le repetition del numero sacre tres, symbolo del Trinitate e assi le strophe es de tres versos, tres son le Canticas, - le Inferno, le Purgatorio e le Paradiso - de 33 cantos, plus le prime canto del Inferno que es le introduction al poema, per un total de 100 cantos. Dante intitulava su obra Comedia perque ha un initio dolorose (Inferno) e un fin seren e tranquille (Paradiso); ma in 1555 un del prime edition imprimite, publicate a Venetia habeva le titulo de Divin Comedia, le adjectivo indicava sia le argumento sacre que le mirabile quasi divin perfection artistic, desde alora, le titulo del poema remaneva cello.

Summario le Inferno:

Le viage de Dante ha initio le nocte del venerdi sancte 7 de april 1300, quando ille ha 35 annos (in le medietate del cammino de nostre vita), ille se ha perdite in un silva obscur e tres feras salvage le barrava le passo: un lynce, un leon e un lupa, que son symbolos del luxuria, del superbia e del cupiditate. Ille es succurrite per le umbra de Virgilio (symbolo del ration human) su maestro de poesia, qui le consilia como vincer le tres bestias. Virgilio assecura Dante que le viage es volite per le Celo e que ille le succurre per le preces de Beatrice. Comencia assi, depost haber ite trans le porta del Inferno, ubi es scripte le phrase famose “ lassa omne sperantia, vos qui entra”, le peregrinar in le regno obscur, in le grande abysmo a forma de cono revertite. Le inferno ha novem circulos concentric, in omne circulo un categoria de peccatores ha un punition particular in relation con le typo de peccato committite (contrapasso). Le inferno se restringe verso le fundo, ubi es Lucifero, le angelo rebelle a Deo. Un tenebrose campania e le fluvio Acheron son le confinio e le vestibulo del Inferno, ubi son illes qui viveva sin infamia e sin laude, e que necuno vole. Illes curre detra un bandierola, stimulate per muscas e vespas,verso necun altere categoria de damnates, Dante monstra tanto disdigno. Depost le passage del fluvio Acheron con le barca de Charon, le barchero infernal, qui transporta le damnates al Inferno; il ha le prime circulo, le Limbo, in le qual il ha tote illes qui moriva sin baptismo, e un castello ubi son le grande personages del antiquitate, respectuose exaltation del valores spiritual del mundo classic. In le entrata del secunde circulo il ha Minos, qui judica le animas, e les invia a lor penas, hic son punite le luxuriose, abattite per un tempesta. Dante incontra Paulo e Francesca, e ascolta le historia de lor passion de amor. In le tertie circulo,cello del gluttones, le pena es de esser immergite in le fango e esser flagellate per un pluvia frigide, hic le peccatores son attaccate per le latrante can a tres capites, Cerbero. Le poetas depost arriva al quarte circulo, custodiate per Pluto, ubi son le avaros e le prodiges, dividite in duo gruppos, illes avantia pulsante con le pectores pesante roccas, e quando illes se incontra se injuria. Dante e su guida, perveni al palude fangose del fluvio Styge, le 5e. circulo, in le qual le iracundes se percute o son submergite in le fango; depost illes transborda le Styge con le barca del demonio Phlegyas, e perveni ante le muros del citate de Dite, in le basse Inferno, ubi son, in le ostio del muros, le tres furiose Erinnys (Megera, Aletto e Tesiphone) que vole barrar le passo a Dante e a Virgilio, ma illes pote entrar ultra le muros, gratias al intervention de un messagero celeste. Le peccatores del 2e. al 5e. circulos son culpabile de incontinentia, depost Dite illes son de violentia e de fraude. Ultra le muros, in le sexte circulo, il ha un cemeterio de sepulcros inflammate ubi son le hereticos, hic Dante incontra Farinata degli Uberti nobile Ghibellin; inde, le duo descende al 7e. circulo del violentes, que ha como custode le Minotauro, illo es dividite in tres gyros, in le prime son le violentes contra le proximo, (homicidas e predatores), submergite in le Phlegethontis, un fluvio de sanguine ebulliente, illes son sagittate per le Centauros (Chiron, Nesso e Pholo); in le secunde le violentes contra se ipse e lor substantias (suicidas e dissipatores), le prime transformate in arbores sanguinose e attaccate per le Harpyias, le secunde lacerate per nigre canias; in le tertie gyro, son le violentes contra Deo, (blasphematores), contra le Natura (sodomitas) e contra le Arte (usureros), totes sub un pluvia de foco. Un profundo abysso divide le 7e. del 8e. Circulo, ubi es un monstro volante Gerion, que les transporta al octave circulo, cello del fraudatores, isto es dividite in 10 fossatos, le “Malebulgias”, in le 1e. son le mediatores e le seductores, flagellate per le demones, in le 2e. le adulatores, le qual son immergite in le stercore, in le 3e. le simoniacos, con le capite in basso, intra puteos profunde; in le 4e. son le divinatores, qui cammina a retro con le capite torquite; in le 5e. le trocatores, qui son submergite in un laco de pice ebulliente, e son surveliate per diabolos armate con uncinos; in le 6e. le hypocritas, con un cappa de plumbo aurate sur le capite; in le 7e. son le robatores, tormentate per serpentes; in le 8e. son le consilieros de fraude involvite de flammas, inter illes es Ulysses; in le 9e. son le seminatores de discordia e de schismas, taliate con un spada ab diabolos; in le ultime bulgia son le falsarios: de metallos, de personas, de monetas e de parolas con varie penas e maladias repulsive. Al none e ultime circulo il ha le puteo del Gigantes (Anteo, Briareo, Efialte e Tifeo), in le fundo il ha un laco glaciate le Cocito, dividite in quatro section: Caina, Antenora, Tolomea e Judecca, ubi son le traitores del parentes, del patria, del hospites, e del benefactores. Totes illes son submergite in varie modos in le glacie. Al centro de Cocito que es anque le centro del terra, il ha Lucifero, le senior del mal, con tres facies, le central rubie, e le altere duo jalne e nigre e sex grande alas, que, movente se, gela Cocito. Con le tres buccas ille, tritura le grande peccatores, Juda, traitor del majestate divin, Bruto e Cassio, traitores del autoritate statal del qual Cesare era le symbolo. Ille habeva le busto e le alas in le hemispherio boreal e le gambas in le austral. Virgilio e Dante ascendeva, movente se presso le corpore villose de Lucifero, et exiva sur le superficie del terra, a “revider le stellas”. Assi termina le prime Cantica.

Le Purgatorio:

Es imaginate como un montania que surge sur un insula in le aquas del grande Oceano meridional, que se formava in le hemispherio austral de nostre planeta, perque le terra se elevava del profundo pro evitar le contacto con Lucifero. Un angelo barchero con un nave que veni del ore del Tibere, transporta hic le animas destinate al salvation, ma illes debe tamen purgar se con le repententia, e attender le purification e le vision celeste. Al summitate del Purgatorio es le plana del Paradiso Terrestre, ubi es Matelda qui sera maestra e guida de Dante in le jardin del Eden, hic son le fluvios Lethè e Enuoè. Le prime face oblidar le culpas committite, le secunde rememora le ben facite in vita, e hic Virgilio abandona Dante, perque ille non pote esser un guida in le Paradiso. Depost arriva Beatrice (symbolo del Theologia), le nove guida de Dante, intra un nube de flores e con un mantello verde, illa es in un carro trainate per un Gryphon, e predice a Dante, le arrivata de un “cinque-centos, dece e cinque” (Dux) que salvara le ecclesia e le mundo. Depost varie ritos Dante es purificate de omne peccatos, e es preste a “ascender al stellas”. In le plagia del insula es le Antepurgatorio, ubi es le custode, Caton le Uthicense, heroe e symbolo del libertate del spirito. Sur le monte il ha septe cornices o gyros, como le vitios capital, e hic le penas va in ordine decrescente de gravitate. Le composition del Purgatorio es iste: Ie. Cornice: Superbes (curve sub roccas, con exemplos de humilitate e de superbia punite). IIe. Cornice: Invidioses (appoiate le un al altere con le oculos suite, e coperite de cylicio). IIIe. Cornice: Iracundes (involvite de fumo soffucante,exemplos de mansuetude e de ira punite). IVe Cornice:Accidiose (Indolentes), (illes curre sin reposo critante exemplos de sollicitude e accidia punite). Ve. Cornice: Avaros e prodiges (son con le bucca al solo plorante e critante exemplos de liberalitate e de cupiditate punite). VIe. Cornice: Glutte (tormentate per le fame, ab duo arbores exi voces que recorda exemplos de sobrietate e de intemperantia punite) .VIIe. Cornice: Luxuriose (inter flammas ardente crita exemplos de castitate).

Le Paradiso:

Un sphera de foco es inter le Purgatorio e le Paradiso, illo es concipite per Dante, secundo le systema ptolemaic, ordinate in novem celos concentric, que include le septe planetas cognoscite (con le Sol e le Luna), plus le stellas fixe e le celo crystallin, tote illos son includite in le Empyreo; in omne celo es un choro de angelos, que torna velocemente, in un luce crescente, como es le beatitude de illes qui es proxime al Summe Ben. Iste es le ordine in le vision de Dante, in le celos, del animas e del angelos :- Celo del Luna: Spiritos que per violentia de alteres mancava al votos religiose (Piccarda Donati), Angelos ; Celo de Mercurio: Spiritos que operava le ben pro le honor e le fama (Justiniano), Archangelos; Celo de Venus: Spiritos turbate pro le amor sensual (Cunizza), Principatos; Celo del Sol: ubi son le tres coronas de animas beate de 12 Doctores de Theologia, Potestates; Celo de Marte: Guerreros pro le Fide, inter le quales es le ancestre de Dante, le cruciate Cacciaguida, Virtute; Celo de Jove: Integre administratores del Justitia, con le animas disponite in forma de Aquila, symbolo del Imperio (Trajan e Rifeo),Dominationes;Celo de Saturno: Spiritos que duceva vita contemplative, con le animas que forma un scala de auro que monta al Empyreo, Thronos; Celo del Stellas fixe: Spiritos triumphante, Cherubines; Celo crystallin o Prime Mobile: Hierarchias angelic, Seraphines. Al fin, per intercession de sancte Bernardo al Virgine, Dante obtene poter contemplar Deo e su mysterios, in le Empyreo, le Celo ubi toto es Luce de amor e que ha forma de candide rosa. Ibi son le militias sancte del beates e del angelos. Ma le poeta confessa non poter describer e exprimer con parolas lo que ille ha vidite in celo, e con le poetic phrase: “le Amor que move le Sol e le altere stellas” se conclude le poema.

Valor e characteristic del obra.

Dante es, como Homero, un poeta qui representa in su obra le plus varie aspectos; id es ille pote representar damnates submergite per le passiones e le rancores terren e in le mesme momento pote presentar a nos delicate animas de beates que, in le contemplation de Deo e in le luce del Gratia divin, ha oblidate omne reporto con le terra. Per representationes, assi diverse, Dante trova similitudes e linguages differente, con un varietate vermente prodigiose. Le episodio principal in le vita de Dante es le exilio, que constringeva le poeta a lassar Florentia, le familia e le affectos e haber un vita de privation e humiliation. Tote isto era multo dur pro Dante perque ille habeva le conscientia de haber essite bannite injustemente, e de esser un victima innocente del luctas politic. Iste dolor, remaneva sempre vive in le animo de Dante e assi on pote comprender perque in le Divin Comedia on parla sovente del luctas interne de Florentia, del exilio e del corruption del citate, per isto Dante non perde occasion pro condemnar su citate, per le injustitia patite. Le personages representate ha characteristicas differente, ma il besonia notar que multe personages son solo representationes de Dante mesme, id es illes exprime su sentimentos, su odios e su sperantias. Assi, per exemplo, su ancestre, Cacciaguida, parla con amor del antique Florentia e critica le citate del tempore de Dante, iste es un discurso in le qual le poeta parla in prime persona. Ergo multe personages son solmente un velo, detra le qual se cela le mesme Dante .

REGE ARTHUR e le Cavalleros del Tabula Rotunde
per Francesco Galizia

Rege Arthur, filio del rege de Britannia Uther Pendragon e del regina Igraine, es un importante figura del legendas de Grande Britannia, ubi ille appare como le figura del monarcha ideal sia in pace sia in guerra. Ille es le personage principal del Cyclo breton o Cyclo arthurian, anque si multes non es de accordo sur le facto que Arthur es vermente existite. In le citationes le plus antique que le concerne e in le textos in gallese ille non es jammais definite rege ma dux bellorum ("senior del guerra").

Arthur figura historic:

Le historicitate de Rege Arthur ha essite al longe debattite per le homines de studio, ma in le annos illes ha pervenite a un accordo: le figura del soverano es substantialmente legendari. On face le hypothese que ille habeva vivite in le tarde V seculo, o al initio del VI seculo, que ille habeva essite un romano-britannic e que ille habeva combattite le paganismo saxone, con un coalition de celtas christian. Su hypothetic quartiero general se trovava in Galles, in Cornovalia (Cornwall) o al west del Britannia. Alicun studios historic le identifica con Ambrosio Aureliano, un senior del guerra romano-britannic qui vinceva alicun battalias contra le invasor germanic anglosaxones. Alteres pensa identificar le con Lucius Artorius Castus, un dux roman del II seculo, cuje successos militar in Britannia haberea devenite popular durante le seculos successive. Officiero (con le rango de praefectus) del VI legion in Britannia, ille habeva commandate un esquadron de cavalleros sarmatic del Ukraina meridional, e habeva conducite campanias militar a nord del Vallo de Adriano. Le operation militar de Castus in Britannia e Armorica (hodierne Bretania) poterea esser rememorate durante le seculos successive e poterea haber contribuite a formar le nucleo del tradition arthurian. Altere supposition se basa sur le facto que Arthur poteva esser Artuir mac Áedán, filio de rege Áedán mac Gabráin del regno de Dalriada,in le Scotia meridional, un senior del guerra scotese qui guidava su cavalleros contra le barbare guerreros pictis de Caledonia. Secundo iste theoria, Arthur haberea inde explicate su actiones de guerra super toto in le region inter le Vallo de Adriano e cello de Antonin,in Britannia del nord. Comocunque, il ha diverse homonymos, o personas con nomine similar, e on pote pensar que illes depost ha essite reunite per le credentias popular in un unic entitate.Et ecce assi il ha Arthnou, prince de Tintagel (in Cornovalia), qui viveva in le VI seculo, o Athrwys ap Meurig, rege del Morgannwg (hodierne Glamorgan) e del Gwent (duo areas del Galles). Arthur poterea ergo esser un simplice collage de totes iste figuras mythologic o historic.

Arthur figura legendari:

Le nomine Arthur, que como nomine de persona resulta historicamente attestate in le Petra de Arthur, in le lingua celtic continental significa urso, symbolo de fortia, stabilitate e protection, characteres anque iste ben presente in totes le legendas. In le civilitate celtic, le homines habeva como nomine proprie cello de un animal que illes seligeva pro sublinear un tracto physic o characteristic, e le urso es le animal symbolo per excellentia del regalitate. Anque sur le base de su nomine, on pensa que le figura de Arthur non ha alicun consistentia historic, e que on tractarea de un quasi oblidate divinitate celtic pois transformate per le tradition oral in un personage realmente existite, como il ha evenite per Lir deo del mar, devenite pois rege Lear. In gallese le parola arth significa "urso" e inter le celtas continental (anque si non in Britannia) existeva multe divinitates urso appellate Artos o Artio. Il es probabile que iste divinitates esseva portate per le Celtas de Armorica in Britannia. Il necessita anque notar que le parola gallese arth, celle latin arctus e celle grec arctos significa "urso". In ultra, Arthur es appellate le "Urso de Britannia" per alicun scriptores. "Arktouros" ("Arcturus" per le Romanos) alias "guardiano del ursa" esseva le nomine que le Grecos dava al stella in le qual habeva essite transformate Arkas, o Arcade, rege de Arcadia e filio del nympha Callisto, que habeva essite transformate per Zeus in le constellation del Ursa Major, ("Arctus" per le Romanos). Altere graphias existente de su nomine son Arzur, Arthus o Artus. Le epitheto de "Pendragon" es de origine paterne.

Antique traditiones:

Arthur appare le prime vice in le litteratura gallese: in un antique poema in iste lingua, Y Gododdin (circa 594 ) del poeta Aneirin (535-600). On pote tamen facer referentia a alicun poemas del poeta Taliesin, anque iste scribite in lingua gallese, que son presumptivemente del mesme periodo: Le Sede del Soverano, que rememora un Arthur ferite, le Preiddeu Annwn ("le Thesauros de Annwn "), cita "le valor de Arthur" ; e pois le poema Viage a Deganwy. Un altere citation es in le Historia Brittonum, attribuite al monacho gallese Nennius, qui forsan scribeva iste compendio del antique historia de su pais in le anno 830 circa. Novemente, iste obra describe Arthur como un "commandante de battalias", plus tosto que un rege. Duo fontes distincte al interior de iste scripto rememora non minus que 12 battalias in le quales ille habeva combattite, que culminava con le battalia del Monte Badon, ubi un armea roman-britannic vinceva le invasores saxone. Secundo le Annales Cambriae, un chronica de evenimentos del Galles inter 447-954, le Rege Arthur habeva essite occidite insimul a su grande inimico, le filio Mordred, que ille habeva habite ab su sororastra Morgana le Fee, filia de Igraine e de su prime marito Gorlois duc de Cornovalia, durante le battalia final de Camlann in 537. Arthur depost, essera inhumate per le Dama del Laco in le insula fabulose de Avalon. Arthur appare anque in le narration in lingua gallese Culhwich e Olwen, solitemente associate con le Mabinogion, textos altemedieval in prosa: Culhwch visita le Corte de Arthur pro cercar su adjuta pro conquirer le mano de Olwen, Arthur, qui es su parente, ille consenti e exeque le requestas del patre de Olwen, le gigante Ysbaddaden, (inter le requestas: le chassa al grande porco salvage Twrch Trwyth). Isto pote esser reportate al legenda ubi Arthur es definite como le chef del chassa salvage, un thema popular que es rememorate anque in Bretania, Francia e Germania. Le scriptor anglese Gervasius de Tilbury (1155-1234) assignava iste rolo ad Arthur, qui con su cavalleros chassava al longe in un vetere strata inter Cadbury e Glastonbury e on pensa que ille e su compania de cavalleros pote esser vidite a medienocte in le foresta de Brittany . Le prime grande popularitate del legenda de rege Arthur, se realisava con le libro de Goffredo (Geoffrey) de Monmouth, le “Historia Regum Britanniae”, scribite circa in 1138. Goffredo remaneva a Oxford usque a 1151, e in iste periodo scribeva le Historia Regum Britanniae (1136-1138) e le “Vita Merlini” (1148). In le novella “Merlin” de Robert De Boron, poeta francese vivite in le XIIe seculo, que essera, reprendite e continuate per Thomas Malory, in le romance “Le Mort d’Arthur” (1485), le Rege Arthur obtene le throno, con le adjuta del Mago Merlin, su protector e consiliero, quando esseva ancora un juvene garson. Merlin le faceva extraher un spada ab un rocca, cosa que esseva possibile solo al ver rege, le herede de Uther Pendragon; le spada esseva Excalibur, como on dice in le “Vulgate Merlini Continuation”. Ma in le “Post Vulgate Merlini”, le spada es donate al Rege Arthur per Viviana le Dama del Laco, depost que ille es jam Rege (ille obtene Excalibur per le mano del Dama qui exi del aquas del laco). Le spada pote taliar qualcunque material e rende invincibile quicunque lo impugna. In le cyclo arthurian, le Tabula Rotunde esseva in le salon del castello de Camelot, residentia royal de Arthur e de su sposa le regina Ginevra (Guinevere), ubi le Cavalleros e le Rege Arthur sedeva a consilio pro discuter affaires importante pro le regno. On attribueva al Mago Merlin le creation del Tabula Rotunde cuje scopo esseva evitar conflictos de prestigio inter le cavalleros. De facto non esseva alicuno a capite del tabula, e omne cavallero, includite le Rege, habeva su placia equal a tote le alteres, e anque le Rege Arthur, esseva solo le prime inter pares, e se sentiva un cavallero como le alteres. Secundo le tradition, le Tabula habeva dece-duo sedes plus le Sede periculose, que esseva reservate per Merlin al nobile cavallero pur de corde e de animo, destinate a trovar le Sancte Graal, le calice del ultime Cena de Jesus Christo. Quicunque altere se sedeva illac esseva condemnate, per un incantamento, a un morte instantanee. Le sede remaneva vacue al longe usque quando non esseva occupate per Galahad filio illegitime de Lancelot del Laco e del princessa Helena, filia de Pelles le Rege Piscator, descendente de Joseph de Arimathea e custode del Sancte Graal e del lancea de Longino. Galahad se sedera in le sede, quando essera nominate cavallero, le dominica de Pentecoste in le anno 454 post le morte de Christo. Le Cavalleros del Tabula Rotunde, esseva del rango le plus elevate (princes e nobiles) e le plus famose e hardite, ultra al Rege Arthur, illes son: Sir Lancelot del Laco, le prime cavallero le plus forte e coragiose, patre de Galahad e amante del Regina Ginevra, cuje aventuras son narrate per le poeta francese Chretien de Troyes, qui scribera anque le gestas de Sir Yvain le cavallero del Leon (1175-1190), le valorose Sir Galvano (Gawein) nepote de Arthur, le prince Sir Tristan de Lyoness inamorate del princessa de Irlanda, Isolde le Blonde sposa de Marco Rege de Cornovalia, cuje amor es narrate in un novella del poeta normanne Beroul (XII sec.), le nobile Sir Parsifal (Perceval) patre de Sir Lohengrin le cavallero del Cygno, lor historia es narrate per le poeta german Wolfram von Eschembach, in le romance Parzival (1210), le fidel Sir Bedivere (Bedwyr), qui restituera le spada Excalibur al Dama del Laco, depost le morte de Arthur, in le battalia de Camlann, le audace fratres Sir Lyonel e Sir Bohort cosinos de Lancelot, le loyal Sir Hector de Maris, le intrepide Sir Gareth le Blancmano e le filio de Lancelot, Galahad qui trovara le Sancte Graal, como es narrate in le romance,”Le Cerca del Sancte Graal” scripte in le anno 1220, per un incognite autor.

CANTO DEL PRINCE IGOR *
SLOVO O POLKU IGOREVE

per Francesco Galizia

Contemporaneo al Cantiones de Gestas del Occidente, le celebration de un interprisa historicamente certe es le Canto del Prince Igor, le plus antique e le plus alte creation epic del litteratura russe, obra de grande valor poetic, anque si diverse del obras epic del Occidente. Le autor del Canto esseva probabilemente un poeta vivite a Kiev, presso le corte del prince Igor, e qui componeva le obra circum le 1185, anno in le qual illo realmente eveniva, como testimonia un chronica del tempore, le expedition del prince Igor. Le texto del Canto esseva tamen discoperite - in un transcription facite per un incognite copista del XVIe.seculo -, solo in 1795, per le conte Aleksei Musin-Puskin, experto de antiquitate russe, e publicate in le anno 1800. Le copia manuscripte esseva perdite in le incendio de Moscova in 1812, durante le invasion napoleonic. In le secunde medietate del 1800 il es demonstrate que le Canto es un authentic obra del seculo XIIe, scripte per un contemporaneo del evenimentos narrate. Del peninsula scandinave circum le IXe seculo d.C. varie populos germanic (norvegian, svedese e danese ) cognoscite in Occidente como Vikinges, se moveva in cerca de nove terras, illes esseva grande guerreros e navigatores, qui con lor agile naves perveniva, trans le Oceano Atlantic, a locos lontan del lor bases de partita: illes se stabiliva in Francia ubi formava le ducato de Normandia (911); que essera un base pro ir in Anglaterra con Guilhelmo le Conquisitor (1066) in Sicilia e in Italia del sud ; illes arrivara in le insulas Faroer, in Islanda (874) e de hic, con le chef Erik le Rubie in Groenlandia (986) e con su filio Leif, in America del nord (Vinland). In Oriente le scandinavos transversate le Baltico, se moveva verso le grande plana sarmatic situate inter le Mar Baltic e le Mar Nigre, illes esseva appellate Vareges, ma cognoscite per le populos slave anque como Varyages, sub le guida del chef Rjurik e de su duo fratres, illes fundava le principato de Novgorod (856). Le Varyages descendeva le fluvios Volga, Don e Nipro (Dniepr) usque le Mar Nigre e assi illes attingeva le terras del Imperio de Byzantio e habeva con illes in 907 un accordo commercial. Isto es le periodo del Rus' de Kiev, que esseva occupate per un conductor Varyag, Oleg, in 880 , durante le qual se developpava un civilisation que solo in le Xe.seculo venira in contacto con le Christianismo que al tempore del prince Vladimir, un descendente de Oleg, esseva predicate in le terras slave, per duo fratres monachos byzantin, nascite a Thessalonica capital de Macedonia, Cyrillo e Methodio, le prime del quales esseva le inventor de un alphabeto, basate sur cello grec, con 36 litteras e dicite cyrillic, usate pro transcriber in le linguas slave le textos sacre.

Illes son sanctos sia pro le ecclesia catholic que pro celle orthodoxe, e insimul a sancte Benedicto de Norcia, illes son protectores de Europa. De tal civilisation durate usque le XIIe seculo e abattite per un invasion mongol, ha remanite sol alicun chronicas e - discoperite como antea dicite, depost un oblido secular - le Canto del Prince Igor. Le Canto narra re un expedition que le prince Igor, filio del soverano de Kiev Svjatoslav, un altere descendente de Oleg, conduceva in le anno 1185 contra un populo nomade asiatic - le Polovcy o Cumanes - qui habeva occupate territorios que jam habeva appertinite al Varyages, e isto esseva un obstaculo al activitate commercial con le Imperio byzantin. Le expedition se concludeva con le disfacta del prince Igor e su captura. Successivemente tamen inter le duo populos se perveniva a un accordo que essera fixate con le nuptias inter le filio de Igor e le filia del Khan del populo cuman. Le Canto (in russe Slovo) es de plus breve durata del obras epic que in le mesme epocha, appareva in Europa occidental ; illo esseva scribite in prosa con un certe rhythmo e illo esseva legite con un accompaniamento musical. Le Canto ha 218 gruppos de versettos como celle del Biblia.

Summario: Le prince Igor se prepara a guidar su homines contra le populo cuman pro facer retornar le terras per illes occupate al Russia. Per su enthusiasmo le prince non considera, como ille deberea, alicun funeste presagios, le prime e le plus importante es le eclipse del Sol (le tenebras). Insimul a su fratre, al filio e al nepote (quatro sol), Igor avantia verso le fluvio Don e al alba del die venerdi 3 de maio 1185, initia le battalia, le prince obtene le victoria, le cumanes fugi e le soldatos de Igor exulta. Ma le cumanes retorna le die sequente, e illes va initiar le attacco, le truppas de Igor son incirculate, e le valorose prince con su parentes son capturate depost tres dies de furiose battalia, le dominica 5 de maio. Le sposa del prince, Yaroslavna, exprime in un lamento, tote su dolor. Ma Igor, prisionero, non es abattite, e con le adjuta del elementos natural - le fluvio, le nebulas e le arbores – effectua su fuga. Con le gaudio final del truppas e con le salutation del poeta, qui augura, al prince gloria, e honor a su compania, se conclude le Canto.

Con le production epic del mesme tempore, que es representate in Occidente per le Cantion de Rolando e del Cantar de mio Cid, le Slovo de Igor ha multes punctos in commun ma anque multe fundamental differentias, perque illo ha un particular originalitate. Le Canto ha un prime characteristic: illo ha essite scribite, como le Cantar del Cid, post pauc annos del evenimentos narrate, e ha essite destinate a un publico que ben cognosceva le factos evenite, (homines del corte e de armas, companiones de Igor in le banchettos, le chassa e le guerra). De isto deriva un grande precision del referentia historic facite per le autor, qui non ha le possibilitate ni le necessitate, de transfigurar quanto il ha recentemente evenite, e circumferer lo de un halo de meravilia. Un altere characteristic commun, pois, al historia sia del Occidente que del Oriente del Europa medieval, es le frequente dislocamento de populos, le succeder se de invasiones, con le consequente luctas pro defender, per conquirer o reconquirer un territorio. Le Canto de Igor celebra, como le Cantion de Rolando e le Cantar del Cid, un episodio de iste luctas, per isto es anque illo es un poema del reconquesta. Ma dum, le reconquesta, le lucta contra le inimico que ha invadite un territorio in le caso del duo obras occidental es animate per un idealitate religiose, e Rolando e le Cid lucta pro le Fide, le reconquesta de Igor es solo territorial, politic et economic. Ille vole reprender al inimico un territorio que esseva jam de su ancestres e reaperir assi le grande strata fluvial del Sud, e descender usque al Mar Nigre e retornar al commercio con le Imperio de Byzantio. Le Fide que ha si grande importantia in le personalitate de Rolando e del Cid e que da al lor battalias un significato de guerra sancte, es completemente absente in le animo de Igor; iste absentia de un inspiration christian, de altere latere, resulta plus clar si on pensa que tote le Canto es animate per un particular relation inter le homines e le natura, que ha su radices in credentias pagan, in un conception animistic, que vide omne esseres del natura como animate per un fortia, que pote salvar o ruinar le homines. Assi Yaroslavna non preca Deo, post le disfacta del marito, ma le vento, le fluvio e le Sol : assi como al bon exito del fuga de Igor, contribueva antea le fluvio, que le repara como un cuna in su undas, (e le fluvio ha un dialogo con le prince), pois le herbas fluvial que le offere un lecto pro le nocte, e le brumas que le cela e protege.

Nunc, un poeta qui da iste particular valor a omne elementos, ha un grande interesse pro le natura e le mundo animal que es evocate per le poeta con pictoresc realismo. Le Slovo de Igor canta inde le infinite planas del terra russe, le beltate e varietate del natura, le fortia e le audacia de Igor e le felice solution que ille trovara depost le imprisionamento. Spira in le obra un senso de seren corage, de optimismo e de exaltation del hardimento human. In le 1870, esseva componite per un musico e medico russo, Aleksandr Borodin,(n.12-11-1833 e m. 27-02-1887 a Sancte Petroburgo), le opera lyric “Le Prince Igor” que essera representate le prime vice in 1890 depost le morte de su autor. Le Opera es dividite in un prologo, quatro actos e un epilogo e narra le aventuras del Prince Igor pro le reconquesta del territorio occupate per le invasores Cuman.

CANTO DEL PRINCE IGOR *
SLOVO O POLKU IGOREV Traduction italian de R.Poggioli
Traduction interlingua de F. Galizia

Nos va a comenciar dunque,o fratres,iste narration,del antique Vladimir usque a Igor del presente, que le mente ha temperate in fortalessa,e le corde affilate in virtute.Replenate de genio guerrier,ille guidava le su brave legiones contra le terra cuman in pro del terra de Russia.E Igor guardava alora al Sol seren e le su guerreros totes le videva involvite de tenebras.E Igor diceva al su compania: Fratres e companiones!Melio esser massacrate que cader prisioneros!Nos monta,o fratres,sur le nostre rapide cavallos,que se potera mirar le Don azur!Le desiro inflammava le intendimento del prince,e le signo le impediva de gustar le grande Don.Io vole - diceva - dispeciar un lancea insimul con vos sur le linea extreme del campo cuman,o filios de Russia;io vole lassar ubi le testa,o biber le aqua del Don intra le mi helmo!Le sentieros a lor son note,e familiar le ravinas,ben tendite ha le arcos,aperite le pharetras,e affilate le sablas.E salta les como lupos gris per le steppa,in cerca de honor per illes,e de gloria per le prince!Alora le prince Igor montava sur le staffa de auro e assi cavalcava per le plana.Le Sol le incombrava le cammino de tenebras.Eveliava le aves le nocte,que gemeva e sufflava sur illos le tempesta,e le reuniva in centurias le sibilo del bestias feroce.E le cumanes fugeva verso le grande Don per vias celate, le lor carros crita in le corde del nocte,quasi como cygnos disbandate,Igor guida le guerreros al volta del Don!In avante al catastrophe de ille le aves se cela sub le nubes, in le ravinas le tempesta annuntia le lupos,le aquilas con le lor appello invita le feras al ossas,ululante le vulpes contra le scutos scarlatin.Tu es nunc jam ultramonte,o terra de Russia!Tarde se extingue in le nocte le crepuscolo.Se incendiava le alba e involveva le campos un bruma.Se sopiva le trillo del rossiniolos, eveliate,per le garrular del corvos.Le filios de Russia barra le vaste planas,con le lor scutos scarlatin ,in cerca de honor per illes,e de gloria per le Prince. Le venerdi usque le alba illes va instar le pagan hordas cuman e se dispersava como flechas per le campos, predava le auro,le drappos de seta e le texitos preciose.E con le cappas,le mantos e le pelles jectava pontes sur le stagnos e le paludes,con totes le paramentos cumanes.Un standardo vermilie e un labaro blanc,un rubie pluma e un barra de argento al brave filio de Svjatoslav! Somnoleva in le campo le forte nidata de Oleg, ha transvolate lontan.Non era nascite al ultrage del falcon o del esparvier,e no de te nigre corvo, infidel Cuman! Le deman, precoce alba sanguinee annunciava le jorno.Del mar perveni nubes nigre,vole le quatro sol obscurar e intra son trahite fulmines azur.Ha de venir un grande tonitro,ha de cader un pluvia de flechas del grande Don.Hic toccara al lanceas de franger se e de fragmentar se contra le sablas, e le helmos cumanes, del parte del grande Don.Tu es nunc jam ultramonte,o terra de Russia!Ecce le ventos,nepotes de Stribog,que suffla del mar como flechas contra le forte esquadrones de Igor.Le terra resona,le fluvios flue turbide,nimbos de pulvere involve le campos.Le insignas annuncia le arrivar del Cumanes qui veni del Don e del mar . Illes ha de omne parte assediate le cavalleros de Russia. Le filios del diabolo barrava le campos de critos,e le prode filios de Russia le barrava con le lor scutos scarlatin.Del alba al vespere,del vespere al aurora volava le sagittas de bon tempera, le sablas resonava sur le helmos, tonava le lanceas de aciero .In le estranie plana,in le corde del pais cuman, le terra nigrate sub le ungulas del cavallos, esseva seminate de ossas e irrigate de sanguine e germinara un messe de dolor e de luctos per le terra de Russia.Hodie avante le alba Igor accurre in adjuta del su car fratre incirculate.Illes se batteva un die,e un altere die ancora,al meridie del tertie die cadeva a terra le insignas de Igor. Se curvava le herba de dolor,de pena se flecteva le arbore al solo.Perque,o fratres,es arrivate le hora funeste,nunc jam le deserto ha sepulte le vigor.Le angustia disbordava sur le terra de Russia,e dolor se diffundeva in le sino del terra de Russia.E ora le prince Igor dismontava del sella aurate, per salir sur le sella servil.