Gabriele D'Annunzio: Prime parte Le Poeta

Gabriele D'Annunzio, (Pescara, 12 martio 1863 – Gardone Riviera, 1° martio 1038), esseva un scriptor, poeta, dramaturgo, jornalista, militar, politico e patriota italian, symbolo del Decadentismo e celebre figura del prime guerra mundial. Ab le 1924 habeva le titulo de "Prince de Montenevoso". Supernominate "Le Vate", id es "poeta sacre, propheta", cantor del Italia, o anque "le Immaginifico", occupava un position preeminente in le Litteratura italian ab le 1889 al 1910 circa e in le vita politic ab le 1914 al 1924. Il era definite «ecceptional e ultime interprete del plus durabile tradition poetic italian». Como figura politic lassava un signo in le su epocha et habeva un grande influentia sur le eventos que le sera succedite; essente le mentor de Mussolini, habeva un importante rolo de precursor per le Fascisme, anque si non se inscribeva jammais al PNF. Le arte de D'Annnon esseva assi determinante pro le cultura de massa que influentiava usos e costumes de Italia - e non solo - del su tempore: un periodo que plus tarde sera definite "dannunzianesimo”.

Biographia:

Gabriele D'Annunzio nasceva a Pescara le 12 martio 1863, ab un familia burgese. Tertie de cinque filios, viveva un infantia felice, se distingueva per intelligentia e vivacitate. Ab le matre, Luisa de Benedictis (1839 - 1917), hereditera le fin sensibilitate; ab le patre, Francesco Paolo Rapagnetta (1831 – 1893), (le qual habeva acquirite in le 1851 le nomine de familia D'Annunzio ab un ric parente qui le adoptava, le oncle Antonio D'Annunzio), le temperamento sanguinee, le passion per le feminas e le disinvoltura in le contraher debitas, que portava le familia ab un bon condition a un difficile situation economic. Reminiscentias del conducta paterne, le cuje figura es recordate in le Faville del maglio e in le Poema paradisiaco, son presente anque in le romance le Thiumpho del morte. Habeva tres sorores, a cuje era multe ligate, e un fratre minor: Anna (Pescara, 27 julio 1859 - Pescara, 9 augusto 1914); Elvira (Pescara, 3 novembre 1861- Pescara, 1942); Ernestina (Pescara, 10 julio 1865 - Pescara, 1938); Antonio (Pescara, 1867 – Nove York, 1945). Le juvene D'Annunzio manifestava subito un character ambitiose e sin complexos e inhibition, portate al confrontation competitive con le realitate. como testimonia le littera que, a dece-sex annos, scribeva in le 1879 a Giosuè Carducci, le poeta plus estimate in Italia, quando frequentava le lyceo al prestigiose instituto Convitto Cicognini de Prato. In le 1879 le patre financiava le publication del prime opera del juvene studente, Primo vere, un recolta de poesias que habera presto successo. Accompaniate ab un enthusiastic recension critic sur le revista roman Il Fanfulla della domenica, le libro esseva publicisate per le mesme D'Annunzio con un expediente: faceva diffunder le false notitia del proprie morte per un cadita ab cavallo. Le notitia habeva le effecto de reappelar le attention del publico roman sur le romantic studente, que faceva de ille un personage famose. Le mesme D'Annunzio pois dismentiva le false notitia. Depost haber terminate le studios lyceal, vadeva a Roma e se inscribeva al Facultate de Litteras, ma non terminava jammais le studios universtari. Le annos 1881 – 1891 il era decisive per le formation de D'Annunzio, e in le reporto con le particular ambiente cultural e mundan de Roma ab poc tempore capital del Regno, initiava a formar le su stylo elegante e communicative, le su vision del mundo e le nucleo central del su poetica. Le bon reception que trovava in le urbe era favorite per le presentia a Roma de un gruppo de scriptores, artistas, musicos, jornalistas de origine abruzzese, parte del quales cognoscite per le poeta a Francavilla a Mare, in un convento de proprietate del amico Francesco Paolo Michetti (inter illes Scarfoglio, Masciantonio, Tosti, e Barbella) que facera parlar de pois de un "Roma byzantine", ab le nomine del revista sur le qual illes scribeva, Cronaca byzantime. Le cultura provincial e vitalistic del gruppo appareva al publico roman, clause in un ambiente stricte e suffocante - ancora multo lontan del effervescentia intellectual que animava le altere capitales europee - un novitate "barbaric", excitante e rebelle; D'Annunzio sapeva condensar perfectemente, con un stylo jornalistic exuberante, elegante e virtuosistic, le stimulos que iste opposition "centro-peripheria", "natura-cultura" offereva al expectativas de lectores desiderose de novitate. D'Annunzio se era debite adaptar al labor de jornalista super toto per exigentias economic, ma anque al frequentation del Roma "ben" per le su gusto per le exibition del beltate e del luxo; in le 1883 sposava, con un matrimonio "de reparation" (illa era jam gravide del filio Mario), in le cappella de Palatio Altemps a Roma, Maria Hardouin duchessa de Gallese, ab la qual habeva tres filios (Mario, diputato al parlamento, Gabriele Maria, actor, e Ugo Veniero). Le matrimonio terminava in un separation legal depost poc annos (anque si le poeta e le ex-uxor remaneva in bon reportos), per le numerose relationes extraconjugal del poeta. Totevia, le experientias per ille decisive esseva celle transfigurate in le elegante e recercate reportos jornalistic. In iste rito de initiation litterari ille se identificava usque a transfunder tote le su energias creative et emotive. D'Annunzio ab le april del 1887 guardava con grande passion al nove amante Barbara Leoni, destinate a restar le su plus grande amor, anque ultra del lor historia que durava cinque annos. In iste annos juvenil utilisava le pseudonymo de "Duca Minime" per le articulos que scribeva per La Tribuna, jornal fundate ab Alfredo Baccarini e Giuseppe Zanardelli. Le grande successo litterari arrivava con le publication del su prime romance, Le placer, a Milano presso le editor Treves, in le 1889. Tal romance, con al centro le figura del juvene estheta Andrea Sperelli figura decadente, inaugura un nove prosa introspective e psychologic que rumpe con le esthetica del naturalisme e del positivisme. Ultra a lectores et extimatores plus culte, se creava presto circum al figura de D'Annunzio un vaste publico de admiratores del su operas e del su persona, qui le mesme scriptor contribueva a construir deliberatemente. Ille inventava un stylo imaginose e pretentiose de vita ab "grande divo", con illo nutriva le besonio de sonios, de mysterios, de "viver un altere vita", de objectos e comportamentos-culto que stava a formar in Italia le nove cultura de massa. Inter le 1891 e le 1893, D'Annunzio viveva a Napoli, ubi habeva un nove relation con le nobildomina sicilian Maria Gravina Cruyllas, ab la qual habera duo filios Renata e Gabriele Dante. Collaborava al jornal Il Mattino, e scribeva Giovanni Episcopo e le Innocente, pois Le Triumpho del morte e le lyricas del Poema Paradisiaco Sempre de iste periodo es le su prime approche al scriptos de Friedrich Nietzsche. Le suggestiones nietzschian, liberemente filtrate ab le sensibilitate del Vate, se retrovera anque in Le virgines del roccas (1895), poema in prosa ubi le arte «...se presenta como instrumento de un diverse aristocratia, elemento constitutive del viver inimitabile, supreme affirmation del individuo e criterio fundamental de omne acto». In le 1892, in un gara con Ferdinando Russo sur le capacitate del poeta de scriber lyricas in napolitano, D'Annunzio compone le texto de 'A vucchella, romanza que sera publicate in le 1907 musicate ab Francesco Paolo Tosti. Sempre in le 1892 initiava un relation epistolar con le celebre actrice Eleonora Duse, con la qual habeva initio le seison central del su vita artistic. Illes se cognosceva personalmente in le 1894 e subito nasceva le amor. Per viver vicin al su nove amate, D'Annunzio se transfereva a Florentia, in le zona de Settignano, ubi locava le villa La Capponcina – ab le nomine del familia Capponi - (vicinissime al villa La Porziuncola del actrice), transformante le in un monumento del gusto esthetic “decadente” definite ab ille "le vita del senior del renascentia ". Son in iste annos que se ha grande parte del dramaturgia dannunziane, e que non rarmente il ha como puncto de referentia le figura actorial de Eleonora Duse, como le obras theatral: Sonio de un mateno de primavera (1897), Le Gioconda (1899), e Le Gloria (1899) in ultra le su melior obras poetic, le prme tres parte del Laudes del celo, del mar, del terra, del heroes e, inter iste, le vertice del su poesia, Le Alcyone tertie perte post Maia (1903) et Electra (1904), le libros habeva le nomine del Stellas del Pleiades. Pois le tragedia Francesca ab Rimini (1902), le tragedia pastoral Le filia de Iorio (1904). Le dramas theatral Le facula sub le modio (1905), le Plus que le amor (1907), Le Nave (1908), Fedra (1909), Forsan que si forsan que no (1910), Parisina (1912), e le Ferro (1913) Inter le 1893 e le 1897 D'Annunzio conduceva un existentia animate, que lo portava ante in Abruzzo e pois in Grecia, que visitava in un longe viage, que pois ille tranfereva in le prime libro del Laudes Maia, e in le drama Le citate morte (1896). In le 1897 voleva provar le experientia politic, vivente anque illo, in un modo bizzarre e clamorose: electe diputato del dextere, passava quasi subito in le sinistre, con le celebre affirmation «io vade verso le vita», per protesta contra Luigi Pelloux per le sanguinose repression del rebellion de Milano, per le general Bava Beccaris. Ab le 1900 al 1906 ille esseva multe vicin al Partito Socialista. Le relation con Eleonora Duse initiava a terminar in le 1904, depost le publication del romance Le Foco, (1900) in le qual le poeta habeva describite sin pietate le lor relation, e le traition con Alessandra de Rudiní. In ille epocha le vita dispendiose conducite ab le Vate lo portava a dissipar le conspicue summas percepite per le proprie publicationes, que pois deveniva insufficiente a pagar tote le su expensas. In le 1910, convincite ab le nove amante Nathalie de Goloubeff, D'Annunzio se transfereva in Francia: habeva accumulate multe debitas e, per evitar le creditores, habeva preferite allontanar se ab le proprie Pais. D'Annunzio per cinque annos non retornava in Italia. In iste periodo il ha anque un relation con le americana Romaine Beatrice Brooks. A Paris ille era un personage cognoscite, era stato traducite ab Georges Hérelle e le debatto inter decadentistas e naturalistas habeva a sue tempore un grande interesse jam con Huysmans. Isto le permittiva de mantener le su dissipate stylo de vita facite de debitas e frequentation mundan, inter le qual celle con Filippo Tommaso Marinetti fundator del Futurisme e le compositor Claude Debussy. Pur lontano ab le Italia, collaborava al debatto politic, publicante versos in celebration del guerra italo-turc, (1911-1912), reunite pois in Merope, quarte libro del Laudes, o editoriali per diverse jornales nationales (in particular per le Corriere della Sera). que a ille le concedeva alteres monetas. In le 1910 ante de partir D'Annunzio adhereva al Association Nationaliste Italian fundate ab Enrico Corradini. In le su articulos plaudeva a un politica de potentia e grandor, opponente le su idea de Nation al «Italietta meschin e pacifiste». In le 1914 Gabriele D'Annunzio refusava de devenir Academico del Crusca, declarante se inemico del honores litterari e del Universitate. Depost le periodo parisian vadeva ad Arcachon, sur le costa atlantic, ubi se dedicava al activitate litterari in collaboration con musicos de successo (Mascagni, Debussy), e componeva librettos de opera lyric (Le martyre se Saint Sebastien) musicate per Debussy (1911) e subjectos per film (Cabiria) in le 1914). Retornara in Italia in le maio 1915.

 

Ada Negri

Ada Negri, (Lodi, 3 februario 1870 – Milano, 11 januario 1945), esseva un poetessa, scriptrice e inseniante italian. Illa es cognoscite anque per esser state le prime e unic femina a esser admittite al Regal Academia de Italia.
.

Biographia:

Ada Negri nasceva a Lodi le 3 februario 1870. Le origine del su famila il era humile: le su patre Giuseppe era cochiero e sue matre, Vittoria Cornalba, texitrice. Illa era le secunde genite, habeva un fratre major de nomine Nani. Depost le morte del patre, quando illa habeva sol un anno de etate, passava le infantia in le porteria del palatio, ubi le granmare materne, Giuseppina Panni, laborava. Antea era per annos le governante del soprano Giuditta Grisi, uxor del conte Cristoforo Barni; al morte del cantante, era ingagiate como custode del palatio Cingia-Barniilla. A causa del parve casa le primogenite era confidite a un oncle. Sur le reporto inter Grisi e le su familia, Ada construira le mytho del proprie infantia. In porteria Ada passava multo tempore sol, observante le passage del personas, como es describite in le romance autobiographic Stella Mattutina (1921). Gratias al sacrificios del matre Vittoria, la qual laborava in un laneria, pro facer studiar le parve "Dinin” assi Ada poteva frequentar le Schola Normal feminin de Lodi, obtenente le diploma de inseniante elementari. Le su prime empleo era al Collegio Feminin de Codogno, in le 1887. Le ver experientia de inseniamento que signava le su vita e le production artistic, tamen, era interprise a partir ab le 1888, in le schola elementari de Motta Visconti un parve village in provincia de Milano, in le qual Ada passava le periodo plus felice del su vita; (como recordora multe annos depost in alicun belle paginas autobiographic del Cacciatora e de Stella Mattutina), al labor de maestra es ligate in le mesme tempore le activitate de poetessa: era in iste periodo qui initiava a publicar le su scriptos sur un jornal de Lodi le Fanfulla, como, in le 1888, Le monacha e altere poesias. Inviava altere versos anque al revista le Illustrazione popolare (que exiva con le Corriere della sera) e le su director, Raffaello Barbiera, esseva colpate per le su versos e dedicava a illa alicun notas elogiative. Le etate e le misere condition social del autrice attraheva le attention anque del jornalista e scriptrice Sonia Bisi Albini qui vadeva usque a Motta Visconti per cognoscer la, e pois confidava a un articulo publicate in le Corriere della sera le description del incontro. Era le initio de un successo inexpectate e que non poteva esser haltate, que se transformava presto in le caso litterari de ille annos. In iste periodo componeva le poesias pois publicate in le 1892, in le recolta Fatalitate publicate ab Treves, et elogiate ab Giousè Carducci. Iste libro habeva un grande successo, portante Ada ad acquirer grande fama, a tal puncto que, sur le decreto del ministro Zanardelli, il era a illa conferite le titulo de docente per clar fama presso le Instituto superior "Gaetana Agnesi" de Milano. Assi se transfereva con le matre in le capital regional lombarde. A Milano entrava in contacto con alicun membros del Partito Socialista Italian, anque gratias al appreciamentos recipite ab alicun de illes per le proprie production poetic, in le qual es multo forte le question social. Inter illes cognosceva Filippo Turati, Benito Mussolini, Anna Kuliscioff (de cuje se sentiva soror ideal); in ultra viveva un intense e travaliate historia de amor con le jornalista Ettore Patrizi, qui presto tamen se transfereva in America lassante in le scriptrice un grande delusion. In le 1894 per le interesse de Emilia Peruzzi, era conferite a illa le premio per le poesia «Giannina Milli» de 2000 liras per anno, ab un commission de cuje les faceva parte, inter le alteres, Francesco D’Ovidio, Alessandro D’Ancona e Isidoro del Lungo. In le mesme anno exiva le su secunde recolta de poesias, Tempestas, minus appreciate de Fatalitate. Le composition Sin rythmo (1895), quasi a clausura del recolta, se poneva como prime experimento de libertate metric que anticipava le verso libere e attraheva le attention de Gian Pietro Lucini. Luigi Pirandello in vice criticava con sarcasmo le tonos rhetoric e le attitude exagerate. Ambes le recoltas il habeva multe reeditiones et esseva traducite in varie linguas, obtenente notabile successo anque al estraniero. In iste periodo le su lyrica poetic se concentrava super toto sur themas social et habeva forte tonos de denunciation, social, tanto qui illa esseva defenite le poetessa del Quarte Stato. In le anno 1896 un ric industrial texil de Biella, Giovanni Garlanda, inamorate se de illa depost le lectura del su versos, le rogava de sposar le. Le matrimonio era celebrate post un mense e assi Ada Negri se transfereva a Biella in le localitate de Valle Mosso. Depost duo annos nasceva le primogenite Bianca; inspiratrice de multe su poesias, le secunde filia, Vittoria, viveva solmente un mense. Le scriptrice entrava completemente in le dimension materne, a cuje es dedicate le recoltas Maternitate (Milano 1904), e Ab Profundo (1910). Ille periodo del su vita era signate ab un augmento de difficultate in le vita matrimonial que non era felice, super toto per un forte incomprension con le familia del marito. Ab iste periodo le su historias personal modificara fortemente le su poetica e le su obras deveniva introspective e autobiographic. Gratias a un vaste rete de amicitias illa intertanto resultava a entrar in contacto con le plus importante institution philanthropic e del associationes politic milanese, ab le Societate humanitari, al Universitate popular e al Operas Pie. Deveniva anica de Ersilia Majno, con illa fundava le Asylo “Mariuccia” per feminas qui se prostuiva. Le su ingagio le offeriva materia per le reportages, le articulos de actualitate e le cronacas que publicava in le rubrica “Cronacas del Ben” del Corriere della Sera, de cuje illa era titular ab le 1903 al 1911. Le fama del signatura garantiva un propaganda secur a omne opera benefic del qual illa se occupava, in le su articulos il era in ultra un inter le pochissime autores le cuje versos dedicate a factos de cronaca los trovava spatio sur le quotidianes, como Le sonio de Draga sur le assassinio del regales de Serbia, que exiva – sempre in le Corriere – in prime pagina. Pois le matrimonio terminva e Ada prosequeva le su recerca litterari habente un grande successo de publico e de critica. Le separation con Garlanda eveniva in le 1913, e Ada se transfereva a Zurich in Helvetia, pro sequer le filia Bianca, inscripte ab le patre in un collegio del urbe helvetic, e ab hic illa initiava a componer alicun prosas dedicate exclusivemente a figuras feminin, al quales attribueva grande importantia, sia proque le lor destination era celle jornalistic, sia proque considerava le poesia, le su expression artistic plus autentic. Illa habeva anque un cordial amicitia, con le locotente del exercito italian Fulcieri Pauluci de Calboli, ab Zurich illa scribe Exilio, publicate in le 1914, opera con un evidente referentia autobiographic. Illa remaneva a Zurich usque al initio del Prime Guerra Mundial, quando in le 1914 retornava a Milano. In le 1915 se ha notitia del su presentia a Lodi, a transverso le corrispondentia con le actrice Paola Pezzaglia. interprete sur le scenas del su poesias. A Milano illa adhereva al Comitè national feminin per le defensa del Patria in tempore de guerra e, recognoscente se in le action politic de Mussolini qui susteneva un transformation in senso revolutionari del reformismo socialista, se distaccava definitivemente ab le socialismo de Turati e ab le ambiente democratic. Le annos del guerra habeva transformate le passion civil in patriottismo. In le redaction del Popolo d’Italia, le jornal de Mussolini, initiava a frequentar Margherita Grassini Sarfatti, la qual con le su amicitia le dava per annos protection politic e artistic. Ab le 1914 al 1926 scribeva per La Stampa, Il Secolo, La Rivista d’Italia, sequeva le direction politic del governamento in le articulos de typo social. Deveniva amica de Delia Notari e de su marito – al cuje jornal, L’Ambrosiano, collaborava – e in fin de Gina Boerchio fundatrice del collegio homonyme a Pavia, ubi illa vadeva sovente. Ora considerate le major poetessa italian e devenite celebre publicava, sur incoragiamento de Margherita Sarfatti, le su prime libro de prosas, Le solitarias (Milano 1917), que se collocava in un currente litterari jam inaugurate ab Neera (Anna Zuccari) e Matilde Serao. Opera moderne e attente al multe faciettatur del thematica feminin; in le Prefacion (p. VI), dedicate al mesme Sarfatti, revindicava de haber describite «humile vision de vitas feminin». Inter le vita de exception del scriptrice e le gris destinos feminin consumate in le umbra, in le silentio, in le conscentia del proprie solitudo se establiva un ligamine de complicitate. Le stylo modeste, inadorno e toto jocate sur tonos moderate, que era multe distante ab le enphase declamatori del su poesias, illa obteneva le consenso de Renato Serra. Le anno sequente exiva Orationes, recolta de odes al Patria (1918), illos esseva dedicate al memoria de Alessandrina Ravizza, Luigi Majno e Roberto Sarfatti, le filio de Margherita, qui Ada considerava sue filio de anima, cadite juvenissime sur le fronte de guerra. In celle annos le su existentia era signate ab nove luctos e separationes: le perdita del matre Vittoria in le 1919, le allontanamento del filia Bianca qui se era sposate, in le 1921, e anque ab un nove forte passion amorose per un homine qui pois morira per le febre espaniol, qui inspirava a illa Le libro de Mara (1919). Illo era un recolta non usual per le societate catholic e conservatrice de ille epocha. Le thema principal del su poesia il era ora le sentimentos e, in le annos, le memoria. Duo annos depost, in le 1921, anno del matrimonio del filia Bianca, era le vice del publication de Stella mattutina, breve romance autobiographic de successo,.un historia sur le proprie infantia e le su adolescentia, in cuje se insereva duo longe novellas autonome. A transverso le protagonista, le puera Dinin, son recordate in tertie persona le povrissime origini, le vita in le porteria, le jocos in le ‘jardin del tempore’, le litigios con la patrona qui accusava le puera de copiar, le conscientia del proprie vocation al poesia. Es exaltate in le libro le reporto con le natura, con le sol, con le arbores, con le flores. Intiava assi un serie de prosas (Fenestras alte, 1923; Le stratas, 1926; Sorores, 1929) in le qual son narrate episodios de vita feminin, illos era narrate tressante in forma original le su autobiographia e biographia. In le annos 1926 e 1927 Ada Negri esseva nominate al Premio Nobel per le Litteratura, (conferite in vice in le 1926 a Grazia Deledda). In iste annos Ada Negri passava diverse menses al anno a Pavia, sovente habitante, curiosemente, a Palatio Cornazzani, ubi jam les habeva habitate Ugo Foscolo e Albert Einstein. Sur le Popolo d’Italia Benito Mussolini dedicava a illa un articulo elogiative, qui le autrice considerava le melior premio al su opera, pois proponite de novo como prologo al edition de Mondadori del 1940. Le nomina in le 1926 de Ugo Ojetti a director del Corriere della sera consentiva a illa de reprender le collaboration al jornal, que deveniva le su principal fonte de ganio economic, per 1000 lire al pecia, un cyfra que correspondeva al salario mensuel de un professor de lyceo. Le su fama augmentava e se consolidava, usque a quando in le 1931 le autrice vinceva le Premio Mussolini per le carriera; il era le annos in cuje Benito Mussolini utilisava ancora le reportos personal nascite in le su periodo socialiste. Le premio consecrava Ada Negri como un intellectual de regime, tanto que in le 1940 il era le prime e unic femina membro del Regal Academia de Italia. Ma le annos del guerra e le ultime annos de vita esseva signate per le suffrentia e per le sulitudo, le su vita era permeate ab profunde pessimisme, clausa in se ipse e in un retrovate religiositate que la portara ad affundar in un progressive oblido in un submisse soliloquio. Precarias es le titulo del parte conclusive del su ultime silloge recolta de versos, Fons amoris (Milano 1947). Depost le bombardamento del casa de Milano, Ada Negri se transfereva ante a Bollate presso le filia, inde a Parma e a Pavia. Moriva le 11 jenuario 1945 et era sepulte in le famedio templo funerari de Milano. Le 3 april 1976 le su tumba es state transferite in le antique Ecclesia de Sancte Francisco a Lodi In le secunde postguerra in vice, a causa del su adhesion al fascisme, le opera e le nomine de Ada Negri esseva oblidate, si non mesmo removite.. Sol in tempores plus recente sembla esser se eveliate un certe interesse critic, ultra al su poesias, anque e super toto per le obras in prosa.

Grazia Deledda

Grazia Maria Cosima Damiana Deledda, (Nuoro, 28 septembre 1871 – Roma, 15 augusto 1936), era un scriptrice e poetessa italian, qui publicava 32 romances, 250 novellas, 2 dramas theatral, un opera lyric. Illa era vincitrice del Premio Nobel per le litteratura del 1926, et era le prime femina italian a reciper iste premio.

Biographia:

Grazia Deledda nasceva a Nuoro, in Sardinia, le 28 septembre 1871, quinte de septe inter filios e filias, in un familia benestante. Le patre, Giovanni Antonio Deledda, era laureate in lege, ma non exercitava le profession. Ille era un ric interprenditor e proprietario de terras, se occupava de commercio e agricoltura; se interessava anque de poesia e ille mesme componeva versos in sardo, habeva fundate un typographia e imprimeva un revista. Il era stato burgomaestro (sindaco) de Nuoro in le 1863. Le matre era Francesca Cambosu, domina de sever habitudes; dedicate al education del filios, e al casa. Depost haber frequentate le scholas elementari usque al classe quarte, Grazia esseva sequite privatemente ab le professor Pietro Ganga (Nuoro 1875, docente de litteras italian, latin, grec ; altere linguas cognoscite: francese, german, portugese, espaniol) qui le impartiva lectiones de base de italiano, latino e francese, illa prosequeva pois, le su formation totalmente ab autodidacte. Importante pro le formation litterari de Grazia, in le prime annos del su carriera de scriptrice, il era le amicitia con le scriptor, archivista e historico dilectante de Sassari Enrico Costa, qui per primo comprendeva le su talento. Per un longe periodo se excambiava del litteras con le scriptor calabrese Giovanni De Nava, in cuje se complimentava del talento del juvene scriptrice. Iste messages, pois los se transformava in litteras de amor in cuje les se excambiava dulce poesias. Pois per le absentia de responsas ab parte de Giovanni per un longe periodo, les cessava de scriber se. Le familia esseva colpate ab un serie de disgratias: le fratre major, Santus, abandonava le studios e deveniva alcoholisate, le plus juvene, Andrea, il era arrestate per parve furtos. Le patre moriva per un crise cardiac le 5 novembre 1892 e le familia debeva affrontar difficultate economic. Quatro annos plus tarde moriva anque le soror Vincenza. In le 1888 inviava a Roma alicun novellas: Sanguine sarde e Remigia Helder, publicate ab le editor Edoardo Perino sur le revista "L'ultima moda", directe ab Epaminonda Provaglio. Sur le mesme revista esseva publicate a episodios le romance Memorias de Fernanda. In le 1890 exiva a episodios sur le quotidiano de Cagliari L'avvenire della Sardegna, con le pseudonymo Ilia de Saint Ismail, le romance Stella de Oriente, e a Milano, presso le editor Trevisini, In le azur, un libro de novellas per le infantia. Al prime lectores del romances de Deledda il era natural inquadrar la in le ambiente del schola veriste. Luigi Capuana exhortava illa a prosequer in le exploration del mundo sarde, "un mina" ubi habeva "jam trovate un elemento de forte originalitate". Anque Borgese la definiva, "digna scholara de Giovanni Verga". Illa mesme scribeva in le 1891 al director del revista roman, La Nuova Antologia, Maggiorino Ferraris: "Le character de iste mie libro a me par sia tanto dramatica quanto sentimental e anque un poco veristic si per 'verismo' nos intende le representar le vita e le homines como son, o melio como le cognosce io." Le existentia human es in preda a fortias superior, "cannas al vento" son le vitas del homines e le sorte es concepite como "perverse sphinge". Deledda incontrava le approvation de homines de litteras como: Angelo de Gubernatis e Ruggero Bonghi, qui iste ultime, in le 1895 accompaniava con un su prefacion le publication del romance Animas honeste. Collaborava anque con revistas sarde e continental: "La Sardegna", "Piccola rivista" e "Nuova Antologia". Inter le 1891 e le 1896 sur le Revista del tradictiones popular italian, directe ab Angelo de Gubernatis, esseva publicate a episodios le essayo Tradictiones popular de Nuoro in Sardinia, introducte ab un citation de Tolstoi, prime expression documentate del interesse del scriptrice per le litteratura russe. Sequiva in le 1891 romances e novellas de argumento insulan como Amor regal e Flor de Sardinia. In le 1896 era publicate le romance Le via del mal que era recensite in modo favorabile ab Luigi Capuana. In le 1897 exiva un recolta de poesias, Paisages sarde, per le editor Speirani, e le romances Le hospite, e Le Thesauro. Le 22 octobre 1899 se transfereva a Cagliari, ubi cognosceva Palmiro Madesani, un functionario del Ministerio del Financias, qui sposava a Nuoro le 11 januario 1900. Le senior Madesani era originari de Cicognara de Viadana, in provincia de Mantova, ubi anque Grazia Deledda viveva per un periodo. Depost le matrimonio, Madesani lassava le su labor de functionario statal, pro dedicar se sol al activitate de agente litterari del uxor. Le copula se transfereva a Roma in le 1900, ubi conduceva un vita appartate, et illes habeva duo filios, Franz e Sardus. In le 1900 illa publicava le romances Le vetule e le Montania, e In Solitudo, e in le 1901 Le regina del tenebras. In le 1903 le publication de Elias Portola la confirmava como scriptrice e la poneva a initiar un fortunate serie de romances et operas theatral: Cinere (1904), Nostalgias (1905), Le umbra del passato (1907), Le hedera (1908), Usque al confinio (1910), Columbos et esparvieros (1912), Cannas al vento (1913), Le cruce de auro (1913), Marianna Sirca (1915), Le incendio in le oliveto (1918), Le Matre (1920), Le Deo del viventes (1922), Le flauta in le bosco: novellas (1923), Le dansa del collar (1924). Ab le libro Cinere era trahite in le 1916 per Febo Mari, un film interpretate ab Eleonora Duse, ma a causa del guerra non esseva terminate. Le su obra litterari era appreciate ab Giovanni Verga, ultra que ab scriptores plus juvene como Enrico Thovez, Emilio Cecchi, Pietro Pancrazi, Antonio Baldini. Il era recognoscite et estimate anque al estraniero: David Herbert Lawrence scribeva le prefacion del traduction in anglese de Le Matre. Grazia Deledda era anque illa traductrice: es sue de facto un version in lingua italian de Eugenie Grandet per Honoré de Balzac. Le 10 decembre 1927, ad illa esseva conferite le premio Nobel per le Litteratura 1926 (non vincite ab alicun candidato le anno precedente, per manco de requisitos), «per le su potentia de scriptrice, sustenite ab un alte ideal, que reproduce in formas plastic le vita qual es in le su appartate insula natal e que con profunditate e con calor tracta problemas de general interesse human». Inter le annos del Premio Nobel e del su morte, Deledda scribeva ancora multe romances e novellas como: Le sigillo de amor (1926), Annalena Bilsini (1927), Le casa del poeta (1930), Le vinia sur le mar (1930), Le pais del vento (1931), Le Sol del estate (1933), Ferro e foco (1936), Cosima (1936). Un tumor al sino de cuje suffreva ab tempore lo portava al morte in le 1936, quasi dece annos depost le victoria del premio Nobel. Le spolias de Grazia Deledda esseva sepulte in le cemeterio monumental Verano de Roma, ubi remaneva usque al 1959 quando, sur requesta del familiares del scriptrice, esseva removite a Nuoro le su citate natal. Ab illo tempore son custodiate in un sarcophago de granito nigre lisiate in le parve ecclesia del Madonna del Solitudo, al pedes del monte Ortobene, que tanto habeva decantate in un del su ultime labores. Lassava incomplete le su ultime obra Cosima, quasi Grazia, autobiographic, que apparera in septembre de illo mesme anno sur le revista Nuova Antologia, a cura de Antonio Baldini e que pois essera publicate con le titulo Cosima. Le su casa natal, in le centro historic de Nuoro (in le quartiero Santu Predu), es usate in su honor como museo. Poetica: Le themas principal de tote le su obras il era le ethica patriarchal del mundo sarde e le su atmospheras facite de affectos intense e salvages. Le altere themas importante il era: Le peccato e le culpa: Le narrativa de Deledda se basa sur forte historias de amor, de dolor e de morte, sur le quales batte le alas le senso del peccato, del culpa, e le conscientia de un inevitabile fatalitate. Le ben e le mal: Deledda sape que le natura human es manifestation del universo psychic habitate ab pulsationes e remotion, compensationes e censuras. De facto, le paisage del anima es intese como loco de un experientia interior per le qual reappareva anxietate e inquietudes profunde, impulsos prohibite que los porta angustia: ab un parte il ha le vetos social, le impedimentos, le constrictiones e le resistentias del comunitate de appartenentia, ab le altere parte, como in un sorta de duplo, los matura in le intime, altere pensatas, altere imagines, alteres recordos que ageva sur le existentias e le identitate ethic in figuras que les recita le lor drama in un obscur theatro del anima. Sentimento religiose: Deledda respecto a iste o a celle personage, trova in le religiositate professate e vivite, un del discriminantes de fundo. De fronte al dolor, al injustitia, al fortias del mal e al angustia, le homine pote soccumber e pervenir al naufragio, ma pote anque decider de facer se seliger le risco del fide e le mysterio de Deo. Altere tormentos vive qui, in le libere arbitrio, ha seligite le via del mal, lontan ab le timor de Deo e debe supportar le peso del culpa e del angustia. Personages: Le figuras de Grazia Deledda les vive usque in fundo, le lor incarnation in personages tragic. Le unic recompensa del dolor, es le su transformation in le experientia facite ab le homines in un vita sin pace e sin conforto. Sol qui accepta le limite del exister e cognosce le gratia de Deo non time le proprie destino. Resta le pietas, como partecipation verso toto que es mortal, como comprension del fragilitate e del debilitate human, como sentimento de misericordia que induce comocunque al pardono e al rehabilitation de un comunitate de peccatores con un proprie destino sur le spatulas. Anque iste senso del limite e iste sentimento de pietate christian face de Grazia Deledda un grande domina ante ancora qui un grande scriptrice. Un Sardinia mythic: Deledda exprime un scriptura personal que immerge le su radices in le cognoscentia del cultura e del tradition sarde, in particular del Barbagia. Le insula es un loco mythic e como archetypo de tote le locos, terra sin tempore e con le sentimento de un tempore perdite, spatios onthologic e universo anthropologic in cuje se consume le eterne drama human del exister.