Conan le Barbare

Per Robert Ervin Howard Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Conan le barbare es un personage litterari create per le scriptor american Robert Ervin Howard (Peaster, 22 jenuario 1906 – Cross Plains, 11 junio 1936 per suicidio). Ille es le ver initiator del heroic fantasy, e un del maxime exponentes del litteratura del horror e del romance de aventuras. Le su vita difficile, e le tragic conclusion del su existentia lo approxima multo al scriptor italian Emilio Salgari. Le su personage de major successo es Conan le Barbare, qui appareva in un cyclo de ventiduo obras inter novellas e romances. Secundo le definition de Lyon Sprague de Camp, le continuator del historias de Conan, que le novellas de heroic fantasy: «son phantasias aventurose que los narra de mundos imaginari prehistoric o medievales, quando tote le homines les era forte, tote le feminas belle, tote le problemas simplice e le vita tote un aventura». Le personage de Conan esseva interpretate duo vice, in le cinema per le actor de origine austriac Arnold Schwarzenegger.

 

Le exordio e le philosophia de vita:

"Le barbaritate es le stato natural del humanitate", dice le homine del frontiera guardante ancora seriose le cimmero. "Le civilisation es innatural, es un capricio del circumstantias. E le barbaritate, al fin, debe sempre triumphar." (Robert E. Howard: ab Ultra le Fluvio Nigre). Le mundo imaginari create ab le phantasia de Robert E. Howard, le Era Hyborian, es un epocha coherente e charmante, con un su geographia, un historia e un prehistoria, nascite circa dece-duo mille annos antea, inter le destruction de Atlantides per un cataclysmo marin, e le prime notitias historic, quando le Mediterraneo era ancora un plana de terrafirme, un epocha de regnos con nomines phantastic e totevia familiar, con multe racias e culturas, con citates meraviliose e de ricchessas immense, de junglas primitive e monstros horrende, populate ab reges e mendicantes, de guerreros sin pavor e de belle pueras, de demonios maligne e de magos malefic; paisanos e poetas, reginas e sclavas. Le grande heroe de iste epocha, es Conan, le intrepide barbare qui, descendite in juventude ab le gelade Cimmeria, pervenira in le maturitate, post multe aventuras, a conquirer le corona de Aquilonia, le plus potente nation occidental del Era Hyborian. Conan, un heroe dur, con le physico imponente e musculose, con un cloma de longe capillos nigre e oculos blau, ma al mesme tempore agile e astute. Conan il ha un comportamento nobile in le conducta e in le actiones: anque si le su mestieros los era cello de robator, pirata, mercenario, non renunciava ad adjutar un persona in difficultate (superatoto si era un belle domina), in iste senso Conan era un «barbaro»: le su ager limpide, nobile e sincer de fronte al personas plus humile, era extranee al attitude solite del gente civilisate, sempre prompte a guardar al proprie interesse, e que ille repagava con rapinas e deception, proque isto meritava le «molle» (in le ager e in le pensar) «gentes civilisate».

Biographia del personage: Nascite in Cimmeria in le curso de un battalia, durante le Era hyborian, un epocha prehistoric successive al cadita del civilisation de Atlantides. Conan al etate de quindece annos es jam un combattente habile con le armas e participa a importante battalias. Filio de un ferrero, cresce in le rude terra de Cimmeria, Conan le die in cuje deveni "guerrero" rumpe le collo a un tauro in le curso del cerimonia que, facente finir le su adolescentia, lo face definir como un adulto. Depost participa al saccheo de Venarium, un presidio que le vicin regno de Aquilonia habeva erigite sur le solo de Cimmeria: le tribos cimmere reunite destrueva completemente le fortalessa. Iste battalia signa profundemente le animo de Conan: de facto, le Aquilonianes, ben que vincite, les face intervider le gloria del lor regno, e suscitar in ille le desiderio de viagiar e de vider le grande regnos del Sud. Conan inde vade a Zamora, ubi in le su prime aventura note, va al interior del mythic «Turre del elephante», un turre magic in le corde de Shadizar capital de Zamora, al cuje interno Yara le sacerdote, cela un creatura con la testa de elephante venite ab le stellas, e que ille tortura proque concede a ille poter e cognoscentias, que jammais haberea obtenite ab sol. Con le passar del annos, Conan deberà affrontar magos maligne, monstros horrende, horrores que a nos non son describite, ma tote characterisate ab un puncto debile: son tangibile, e inde Conan pote colpar los e occider con le su spada. Conan con le spirito sue inquiete e vagabunde, viagia per le varie regnos del continente, ab Zamora a Zingara, Argos e Corinthia, Brythunia e Hyperborea, Ophir e Koth, Nemedia e Aquilonia, inter le populos Hyborian, ma iva anque in le paises del Sud: Stygia, Shem, Kush, Punt, Darfar e Zembabwei, e del Oriente: Turan, Hyrkania, Iranistan, Vendhya e Khitai. Conan vadeva anque al septentrion de Cimmeria, in le paises del Nordheim: Asgard terra del blonde aurate Aesir e Vanaheim pais del Vanir con le capillos blonde rubie. Conan qui essera ultra que un guerrero anque robator, predator, pirata, bucanero, kozako, mercenario e aventurero, e que habera diverse vices le occasion de poter se firmar in un pais e obtener le dominio supra un parve regno, gratias al favor qui le soveranas del loco son disponite a conceder le, ma le su spirito vagabunde lo face sempre ir lontano ab le attraction del civilisation. Ma pervenite, tamen, circum al etate de quarantacinque annos, il ha le occasion de seder se sur le throno de Aquilonia. Le Rege Numedides, al servicio del qual (como general) habeva obtenite numerose victorias, sia contra le salvage Pictis del forestas del west, que contra le civil armea de Nemedia a oriente, jelose e timente le su grande popularitate, faceva retornar Conan a Tarantia le capital, per incarcerar le con un pretexto. Fugite, vagabunda per un certe periodo usque a que, depost multe aventuras, resulta a trovar le thesauro de Tranicos e retornar ad Aquilonia, ubi intertanto on prepara un revolution contra le rege folle e alicun comeradas de Conan: Prospero, Pallantides e le conte Trocero de Poitain, les propone a Conan de participar al revolta e devenir le nove monarcha. Iste vice accepta le occasion e depost haber guidatele rebellion e strangulate Numedides ante le su throno, ille se corona como nove rege de Aquilonia. Le historias de Conan (al minus celle scripte per Howard) termina con un longe e fatigante battalia contra le terribile mago Xaltotun, del antique imperio de Acheron, resurgite e quasi imbattibile, pro le poter de un magic gemma rubie como un flamma le “Corde de Arhiman”, que avantia contra Aquilonia, ab le regno de Nemedia al frontiera oriental, per le su conquesta. Vincite per le magia de Xaltotun, Conan veni imprisionate ab le mago. Al su posto deveni rege Valerio, appertinente al dynastia del vetule rege, e qui participava al complot. Conan fuge con le adjuta de Zenobia, un puera del harem del rege Tarasco de Nemedia, qui la habeva vidite quando ille veniva portate al palatio royal de Belverus post le disfacta. Assi Conan dà battalia usque a disfacer et expeller ab le su terra le Armea nemedian e reprender le corona. Per le vita del rege Tarasco, Conan pete e obtene Zenobia, qui deveni regina al su flanco sur le throno del plus potente regno del West, per regnar ancora per multe decennios. De celle periodo, on sape ben poco, ma post le morte per parto del su sposa Zenobia, Conan debe complir un ultime interprisa pro salvar le Occidente, e pro isto debe ceder le throno al su herede, le filio major Conn, e vader ultra le horizonte del Oceano occidental ubi necun homine del su racia non era jammais ite, post le fin de Atlantides sub le spuma del undas. Assi Conan partiva ab le porto de Messantia capital de Argos, con le vascello Leon Rubie, que habeva sur le mast le bandiera nigre con le leon rubie, insigna de Conan, le nave era plen de piratas del insulas Baracha, al commando de Sigurd Barbarubie del Vanaheim, un ancian camerada de aventuras, illes clamava Conan Amra le Leon, como quando anque ille era un pirata, longe le Costa Nigre. Illes iva a transverso le Oceano usque al septe Insulas de Antillia e post alcun aventuras, ille dispareva ultra le horizonte, con un veloce nave antillian le Draco Alate, a sud-west per adir le mysteriose pais de Mayapan. Le cyclo de Conan on compone de 18 historias, scripte per Robert E. Howard inter le 1932 e le 1936.

1. Le Phenice sur le spada (The Phoenix on the Sword, decembre 1932)
2. Le Citadel scarlato (The Scarlet Citadel, gennaio 1933)
3. Le Turre del elephante (The Tower of the Elephant, martio 1933)
4. Le Colosso nigre (Black Colossus, junio 1933)
5. Le umbra que glissa (Xuthal of the Dusk, o The Slithering Shadow, septembre 1933)
6. Le stagno del nigres (The Pool of the Black One, octobre 1933)
7. Le intrusos a palatio (Rogues in the House, jenuario 1934)
8. Umbras al clar de luna ( Shadows in the Moonlight, april 1934)
9. Le Regina del Costa nigre (Queen of the Black Coast, maio 1934)
10. Le Diabolo de ferro (The Devil in Iron, Weird Tales, augusto, septembre 1934)
11. Le gente del circulo nigre (The People of the Black Circle, octobre-novembre 1934)
12. Nascera un maga (A Witch Shall Be Born, decembre 1934)
13. Le joieles de Gwahlur (Jewels of Gwahlur, martio 1935)
14. Ultra le Fluvio nigre (Beyond the Black River, maio-junio 1935)
15. Umbras a Zamboula ( Shadows in Zamboula, novembre 1935)
16. Le hora del Dragon (The Hour of the Dragon, decembre 1935-jenuario-februario-martio-april 1936) - Note anque como Conan le Conquisitor (Conan the Conqueror)
17. Clavos rubie (Red Nails, julio-augusto-septembre-octobre 1936).
    
18. Le filia del Gigante del glacie, (The Frost Giant's Daughter, The Fantasy Fan , martio 1934)
    

Depost le morte de Howard, le scriptor Lyon Sprague de Camp, trovava in un agentia litterari de New York, alicun manuscriptos non completate de Robert E. Howard, ille alora initiava un sorta de “collaboration postume” con Howard, reordinava e completava le novellas, pois insimul a Lin Carter e Bjorn Nyberg, terminava altere contos non complete e pois illes scribeva nove novellas per plenar le vacuos inter un historia e le altere del saga de Conan scripte per Howard, secundo le stylo; e le typo de narration de Howard. Alicun annos postea Sprague de Camp, publicava in ordine chronologic tote le novellas reunite in 12 libros: Conan !, Conan de Cimmeria, Conan le Pirata, Conan le Vagabunde, Conan le Aventurero, Conan le Bucanero, Conan le Guerrero, Conan le Usurpator, Conan le Conquisitor, Conan le Vindicator, Conan de Aquilonia, Conan del Insulas. Robert Ervin Howard, nasceva le 22 jenuario del 1906 a Peaster filio del medico Isaac Mordecai Howard, e de Hester Jane Ervin, a cuje serà fortemente ligate. In le 1907, le genitores on transfereva a Cross Plains, un parve village del Texas, ubi Howard passarà le major parte del su vita, excludite le periodo de schola in le vicin Brownwood, ubi Howard decide de applicar se in le sport, pro disveloppar le proprie physico. De character introverse, initia a leger romances de aventura, soniante de vivir le mesme aventuras del su heroes; assi a 15 annos, initia a scriber, le prime novella. Inter le su autores preferite son: Edgar Rice Burroughs, Rafael Sabatini e Sax Rohmer. In le julio del 1925 le revista pulp Weird Tales, publica le su novella Spear and Fang, e pois in le april 1926, le conto horror Wolfshead. In le augusto del 1928 exi le novella Umbras rubie, del su personage melior, le heroe e aventurero puritan Salomon Kane, gratias a iste novellas, circum le 1930, initiava le su rapporto de amicitia epistolar con le scriptor H. P. Lovercraft. In le augusto 1929, face le su exordio in le novella Le Regno phantasma, un altere personage howardian, Kull de Valusia, prince de Atlantides, considerate como le prime version de Conan. Ma es Conan le Barbare, le personage plus famose de Howard, le su prime novella es Le Phenice sur le spada, del decembre del 1932, ancora sur Weird Tales: le characteristic del personage es le potentia physic, le corage e le audacia, e le stylo litterari es characterisate ab un prosa lisie e fluide, assatis descriptive. Howard scribeva anque altere serie como: le cyclo celtic, que narra le aventuras de Bran Mak Morn, chef de un tribo de Pictis, qui univa le tribos britannic contra le potentia roman, e que, in le novella Reges del nocte, Howard face evocar per un druida, Kull de Valusia, pro adjutar le Pictis qui, les era fidel alliate de Kull al tempore de Valusia. Pois in le 1931 on habera le historias de James Allison con Le filios del nocte (april/maio), e a novembre exiva Le Petra nigre le prime novella del contribution de Howard al cyclo de Cthulhu de H.P.Lovercraft. In le1936 initia le su ultime cyclo, con protagonista Kirby Buckner (prime conto Canaan nigre, mense de junio). Le 1935 es le initio del maladia del matre, que la portara in coma. Le 11 junio del 1936, destruite physicamente e moralmente Howard, se suicida con un pistola. Le matre morirà le die successive.

«Toto es vadite, toto es finite: deponete me sur le pyra; le festa es terminate e le lumine ora expira.» (le ultime parolas de Howard ante de occider se)

Le Corsario Nigre

Per Emilio Salgari Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Le Corsario Nigre, il es un romance de aventuras scripte per Emilio Salgàri (Verona, 21 augusto 1862 – Torino, 25 april 1911, per suicidio), ille era un scriptor italian de romances de aventuras multe popular. Autor extraordinarimente prolific, es recordate supertoto per esser le "patre" de duo su famose personages: Sandokan, del cyclo del piratas del Malesia e le Corsario Nigre del cyclo del Corsarios del Antillas. Scribeva anque romances historic, como Carthagine in flammas, e diverse historias phantastic, como Le meravilias del Duomille in cuje imagina le societate actual a distantia de un seculo, et es considerate uno del precursor del scientia fictive in Italia. Multe su obras il ha habite transposition cinematographic e televisive. Le Corsario Nigre esseva le prime de un serie de cinque romances collectivemente note con le titulo Le Corsarios del Antillas, con protagonista le personage del Corsario Nigre (Emilio de Roccabruna, senior de Ventimiglia) o del su familiares.

Historia: Medietate del Sexcento: Anglaterra e Francia il ha un guerra contra le potentia de Espania e initia a inviar naves corsari in le Oceano Atlantic per assalir le naves inemic e assi damnegiar le commercio del colonias espaniol. In le 1625 duo naves, con a bordo le prime corsarios, jecta le ancoras avante al insula de Sancte Christophoro e on establiva illac. Ma un nave espaniol destrue depost cinque annos le lor base e le poc supervivite les trova refugio al insula de Tortuga, ubi filibusteros e bucaneros les associava per continuar le lucta contra le naves espaniol, e que essera le base de partentia per tote le lor expeditiones. Intertanto un die arrivava al Tortuga, un mysteriose nobile italian, Emilio de Ventimiglia, senior de Valpenta e Roccabruna. In Europa, durante le guerra inter Francia et Espania, le espanioles il ha ponite sub assedio le soldatos italo-franceses refugiate se in un castello, e taliate a illes le retraite, comprava un duc flaminge, Van Guld, con le ordine de trair le superstites e facer entrar le soldatos espanioles per massacrar le inemicos. Ille face occider anque le commandante del truppas italian Edmondo de Ventimiglia, fratre major de Emilio, qui, depost esser se miraculosemente salvate ab le carnage, insimul ad altere duo fratres Enrico e Eugenio, illes per vindicar se de Van Guld, les sequeva in America ubi ille deveniva le governator de Maracaibo (in le actual Venezuela). Assi ille e le su duo fratres deveniva corsarios, e pro le color del lor vestimentos esseva cognoscite como: le Corsario Nigre (in signo de lucto), Emilio, Rubie (Enrico) e Verde (Eugenio). Le romance ha initio quando duo filibusteros, Carmaux e Van Stiller, son salvate e portate a bordo del

"Fulgure", le nave del conte Emilio de Ventimiglia, le Corsario Nigre; avante al capitano, le duo dice qui su fratre, Enrico de Ventimiglia cognoscite como le Corsario Rubie, esseva pendite in le placia de Maracaibo per ordine de Van Guld, le qual habeva antea occise anque le altere fratre, Eugenio de Ventimiglia le Corsario Verde. Emilio decide assì de vader a Maracaibo per subtraher le cadavere del fratre e, recrutate Carmaux e Van Stiller, confereva le commando del nave al su locotenente Henry Morgan. Depost haber capturate un soldato espaniol e ganiate le adjuta de Moko, un ex sclavo african, le filibusteros arrivava a Maracaibo. Depost multe aventuras le Corsario resulta a raper le cadavere del fratre e a imbarcar se de novo sur le Fulgure ubi, post haber celebrate le funeral del fratre, jura solemnemente de occider Van Guld e tote le su familia. Sur le via del retorno per le Tortuga, le filibusteros assaliva un galeon espaniol que transportava inter le passegeros, un puera blonde qui es clamate Honorata Willerman, duchessa de Weltrendrem, de cuje Emilio se inamora, reciprocate ab illa. Depost esser investite ab un terribile huracan, le nave arriva finalmente al Tortuga. Hic le narration se interrumpe e le autor introduce un parenthese historic, citante le interprisas de grande filibusteros realmente existite como: François Nau dicite le Olones e Barbanigre, et explica le diferentias inter filibusteros e bucaneros. Ha pois initio le preparativos per le expedition pro assaltar Maracaibo. Le chassa de Emilio lo porta, in le foresta virgine, insimul a Carmaux, Van Stiller, Moko e le soldato qui les habeva capturate poco tempore antea, promovite a guida del gruppo. Illac le gruppo incontrarà jaguares e mustelas, vampires, sablas mobile e anthropophagos. Arrivate quasi a destination, le soldato e Moko on firma pro retornar, durante que le tres filibusteros prosequeva le chassa. Sequeva un combatto contra le fortias de Van Guld e le assalto al fortalrssa de Gibraltar. Finite iste aventuras periculose, le Corsario discoperirà depost qui Honorata il es in realitate le filia de Van Guld, alora ille, dividite inter honor e amor, facerà imbarcar le juvene dama sur un chalupa, con del alimentos e la abandonarà in mar con enorme dolor. Le romance on conclude con Carmaux qui dice al su amico Van Stiller: «Guarda ibi supra! Le Corsario Nigre plora»

Corsaro Nero (Kabir Bedi)

Le Regina del Caribes: il es un romance per Emilio Salgari publicate in le 1901 per le editor Donath; illo es le secunde romance del cyclo del Corsarios del Antillas, et es le continuation del romance “Le Corsario Nigre” (ma le autor non dice si son passate un o quatro annos) e precede (de dece-sex o dece-octo annos), “Yolanda, le filia del Corsario Nigre”. Le romance pois forni duo date in contraddiction inter lor: le 1683, anno in cuje es evenite historicamente le assedio de Veracruz, e le 1680. Hic nos retrova le Corsario Nigre, qui es tormentate ab le remorso per haber abandonate in mar le su amate Honorata, ma decise comocunque a concluder le vengiantia contra le patre de illa, le duc Van Guld, responsabile del morte del su tres fratres.

Historia: Le Corsario Nigre, accompaniate ab le fideles Carmaux, Van Stiller e Moko, e per le su locotenente Morgan e le equipage del Fulgure, interprende un longe viage al fin de occider le carnifice del su fratres: le duc de Van Guld. Ultra que del su fidel cameradas de aventuras le Corsario Nigre es accompaniate anque ab Yara: un belle princessa indian la qual es inamorate del Corsario e vole vindicar se anque illa del massacro del su familia. Le corsario e le su cameradas resulta, depost varie aventuras, a discoperir finalmente, ubi on trova le duc Van Guld, ille es in Mexico a Veracruz. Le filibusteros del insula de Tortuga, guidate ab le capitanos (historicamente existite) Van Horn, Laurent e Grammont, con cuje le Corsario Nigre on era accordate, conquireva Veracruz, ma le duc resultava a fuger de novo, e le Corsario Nigre, Carmaux e Moko son capturate e imbarcate per le Florida pro esser consignate pois a Van Guld. Le Fulgure, tamen, les attinge durante un tempesta e resulta a liberar les, le filibusteros les abborda le nave del duc, le qual vidente se perdite face exploder le proprie nave, in le sperantia de occider anque le proprie inemico. Totavia le Corsario e le tres cameradas les resulta a salvar se e natar usque ad arrivar sur le costa caraibic, durante que le Fulgure, in flammas, veni trainate al largo in mar per le tempesta. Le quatro filibusteros, durante que illes transversava le palude e le foresta de cello incognite costa, son capturate ab alicun indigenas. Le quatro son pois salvate ab Honorata Van Guld, credite disperse, qui habeva facite naufragio sur cello costa et era devenite le regina del tribo, in quanto considerate un genio benefic del mar. Le Corsario Nigre assi decide de renunciar al su vengiantia contra Van Guld e face retorno in Italia insimul al su amate Honorata.

Yolanda, le filia del Corsario Nigre: es un romance per Emilio Salgari publicate in prime edition ab Donath in le 1905 . Es le tertie libro del cyclo de Le Corsarios del Antillas e seque le romance “Le Regina del Caribes”, isto romance narra un historia de circa vinte annos depost le prime libro.

Historia: Henry Morgan, ex locotenente del Corsario Nigre, es devenite capitano de un nave clamate Fulgure como celle del conte de Ventimiglia, e il ha obtenite un patente de cursa (ille es un corsario autorisate per le Anglaterra, a ingagiar un guerra contra le Espania); le corsario invia a Maracaibo le fideles filibusteros Carmaux e Van Stiller, hic le duo discoperi cello que jam Morgan suspectava: Yolanda de Ventimiglia, filia del conte Emilio de Ventimiglia e del duchessa Honorata Van Guld, esseva facite prisionera, durante le transversata del Atlantico, pro attinger le colonias espaniol; per le Conte de Medina e Torres, filio illegitime del duc Van Guld e de un marquisa mexican, desiderose de appropiar se del benes del patre. De facto le possesion de Van Guld non esseva jammais restituite a Honorata, adducente como excusa le incursiones del marito al damnos del espanioles. Yolanda ora es sol al mundo, pois que le matre es morite post le parto e le patre es disparite le anno postea combattente contra le truppas francese que invadeva le Pedemonte (in effecto, le ex corsario cercava le morte per le desperation del perdita del uxor). Morgan guida le filibusteros del insula de Tortuga al assalto de Maracaibo e le expugna, liberante assi la puera; ma le conte de Medina fuge, e Morgan debe prender le se vole assecurar le salvation de Yolanda. Conquestate anque le fortalessa de Gibraltar (Venezuela de hodie), Morgan vide fuger ancora un vice le conte de Medina. Morgan e Yolanda les face naufragio depost un tempesta; le duo on inamora gradualmente, e les trova refugio presso un tribo de indigenas; hic le conte les attinge e rapeva de novo Yolanda. Per retrovar la, Morgan debe complir una interprisa reputate impossibile, le expedition per conquirer Panama. Transversate le isthmo, Morgan assaliva le citate fortificate, e resulta ad arrivar in tempore per occider le Conte de Medina, ante que iste faceva disparer Yolanda per sempre; terminate le saccheo del citate, le corsario con le puera vade al insula de Tortuga e illac sposa Yolanda. De pois accepta le carga de governator de Jamaica; ubi le fidel Carmaux e Van Stiller on retirava per gauder se in pace le fructo del lor incursiones e battalias.

Cyclo del piratas del Malesia

• Le tigres de Mompracem (publicate a episodios in le 1883-1884 con le titulo de Le tigre del Malesia, ( actual Malaysia) recolligite in volume in le 1900)
• Le Mysterios del Jungla nigre (publicate a episodios in le1887 con le titulo Le strangulatores del Ganges, recolligite in volume in le 1895)
• Le piratas del Malesia (1896)
• Le duo tigres (1904)
• Le Rege del Mar (1906)
• Al conquesta de un Imperio (1907)
• Sandokan al recuperation (1907)
• Le reconquesta de Mompracem (1908)
• Le Brahamino del Assam (1911)
• Le cadita de un Imperio (1911)
• Le vengiantia de Yanez (1913)
  

Cyclo del corsarios del Antillas

• Le Corsario Nigre (1898)
• Le Regina del Caribes (1901)
• Yolanda, le filia del Corsario Nigre (1905)
• Le filio del Corsario Rubie (1907)
• Le ultime filibusteros (1908)
  
• Cyclo del corsarios del Bermudas Le corsarios del Bermudas (1909)
• Le cruciata naval del Tonante (1910)
• Le extraordinari aventuras de Testa de Petra (1915)
  
• Cyclo del Far West
  
• Sur le frontieras del Far West (1908)
  
• Le scalpatrice (1909)
  
• Le silvas ardente (1910)

CORDE

Per Edmondo De Amicis Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Corde (it.Cuore) es un libro per pueros, scripte ab Edmondo de Amicis (Oneglia, 21 octobre 1846- Bordighera, 11 martio 1908) a Torino e publicate, per le prime vice, per le casa editrice milanese Treves in le 1886. Esseva un grande successo, e de Amicis deveniva le scriptor plus legite de Italia. Le ambiente del libro es le Torino del Unitate de Italia, e plus precisemente inter le 1878 (anno del coronation del Rege Umberto I) e le 1886 (anno del publication del libro), e le texto il ha le scopo di inseniar al juvene citadanos del Regno le virtutes civil: le amor pro le Patria, le respecto per le autoritate e per le genitores, le spirito de sacrificio, le heroismo, le caritate, le pietate, le obedientia e supportar le disgratias. Le romance es structurate como narration de un alumno de un schola elementari, Enrico Bottini, sur le su vita e celle del su companiones de classe durante le anno scholastic 1881/1882, con le narration del "novellas mensual" del maestro elementari, de varie historias, interpretate ab pueros. Le libro il era un successo anque pro le su personages de varie partes de Italia, e a favor del Unitate inter le regiones a nivello cultural ultra que politic.

Dedica del autor: «Isto libro es particularmente dedicate al pueros del scholas elementari, le qual son inter le 9 e le 13 annos, e on poterea intitular: Historia de un anno scholastic, scripte ab un alumno de tertie classe de un schola municipal de Italia. Dicente scripte ab un alumno de tertia, io non vole dicer que ille lo haberea scripte assi como es imprimite. Ille notava in un quaderno, cello que habeva viste, sentite, pensate, in le schola e foras; e su patre, al fin del anno, scribeva iste paginas ab celle notas, sin alterar le pensata, e de conservar, le parolas del filio. Le qual, 4 annos postea, essente al Gymnasio, legeva le manuscripto e adjungeva qualcosa de sue, on serviva del su memoria. Ora legite isto libro, pueros: io spera qui vos essera contente e que facerà a vos del ben.»

(Edmondo de Amicis)

Personages principal:

• Enrico Bottini, le narrator e protagonista del historia: es un personage sin necun particular "characteristic", qui non parla del su proficto scholastic, e non dice si es state promovite.
• Le genitores de Enrico, qui les scribe del litteras.
• Silvia, le soror de Enrico.
• Garrone, quasi de 14 annos, le studente enorme de statura e bon de animo, definite "anima nobile" ab le maestro, in quanto on assume un culpa que non es sue.
• le Muratorino (Tonino Rabucco), filio de un murator e famose pro le muso de lepore.
• Ernesto Derossi, il es le plus brave e belle del classe, ma parte del su gentilessa pote derivare anque proque il es felice, e non ha preoccupation financiari in quanto ric.
• Franti, le prave e malitiose, al fin expellite ab le schola. Ille es considerate ab De Amicis uno inter le personages melior citate in le libro.
• Stardi, parve e basse: considerate initialmente dur a comprender, superarà le su difficultate gratias al su imgagiar se in le studio, que facerà de ille un del meliores del classe.
• Carlo Nobis, le filio de un familia ric, superbe e arrogante.
• Coretti, filio de un veterano del guerras de indipendentia, ora venditor de ligno.
• Crossi, filio de un venditrice de herbas, il ha un bracio paralysate. Ille crede qui su patre sia excappate in America. Ma Enrico e Derossi, pensa que ille era in carcere durante le absentia.
• le Puero Calabrese (Coraci), immigrate ab Reggio Calabria.
• Nelli, le parve gibbose.
• Precossi, le filio de un ferrero antea alcoholisate e violente, qui on disintoxica quando discoperi que le filio il ha vincite un premio scholastic.
• Votini, le filio de un ric, superbe ma al fin human.
• Garoffi, con le naso a becco de uluco, definite "sempre a trafficar" e continuemente ingagiate in compra-venditas de varie typo.
• le Maestro Perboni; le su es un figura triste, que le prime die de schola dice al pueros : "Io non ha familia. Le mi familia esse vos. Habeva ancora mi matre le anno passate: ma es morite. Io es sol. Io non ha plus qui vos al mundo, io non ha plus altere affecto, altere pensata qui vos. Vos debe esser le mi filios". Como dicite, definisce un'"anima nobile" le alumno Garrone, al qual le uni anque le perdita del matre.
• la Maestrina ab le Penna Rubie, assì clamate per le pluma qui porta sur le cappello, es le unic personage del romance detra al qual, on recognosce un figura real, le maestra Eugenia Barruero, vivite a Torino in Largo Montebello, 38, ubi hodie un placa la recorda.
• la maestra del Prime Superior, maestra de Enrico in le prime superior: mori al fin del libro.

Le Novellas mensual:

• Octobre: Le parve patriota paduan
• Novembre: Le parve vigilator lombarde
• Decembre: Le parve scribano florentin
• Jenuario: Le tamburero sarde
• Februario: Le infirmero de Tata
• Martio: Sanguine romagnol
• April: Valor civil
• Maio: Ab le Appeninos al Andes
• Junio: Naufragio
  

Le parve patriota paduan: narra le historia de un puero de humile origine, filio de paisanos paduvan qui, volente exir del miseria, les vende le filio a un compania de un circo, con le qual vade in gyro per le Europa. Ille resulta a fuger, e le juvene on imbarca sur un nave directe a Genova. Hic cognosce tres estranieros, al quales narra le su triste historia. Iste, commovite, les offere a ille del monetas, que ille restitue con disdigno quando les senti criticar le italianos.

Maestro Perboni (Johnny Dorelli)

Le parve vigilator lombarde: Le novella narra le historia de un puero de campania qui incontra un gruppo de soldatos italian. Le commandante, temente de incontrar soldatos austriac longe le cammino, pete al puero de salir sur un fraxino a facer le vigilator. Le puero discoperi un peloton de austriacos poco lontan ma, anque le austriacos notava le puero e initiava a tirar le contra colpos de fusil. Nonobstante que le officiero le ordina de descender, le puero continua le observation del inemico, usque a quando un colpo de fusil lo feriva gravemente. Le puero cade e, post poco, mori inter le bracios del officiero. Le historia on conclude con un battalion de bersaglieres que, disfila in marcha apud le salma del puero coperite ab le tricolor, jecta flores e offere le honores militar. Le novella es inspirate a Giovanni Minoli, un orphano de 12 annos, qui le 20 maio 1859, in le fraction de Campoferro, presso Voghera, serà le prime victima del Battalia de Montebello.

Le parve scribano florentin: Protagonista del novella, il es uno scolaro de Firenze, Giulio, qui vive in un familia numerose e povre. Le patre, face le scribano de jorno e le copiator de nocte. Ille ha un grande sperantia in le filio, e tene multo al su proficto scholastic, e previde que, depost le schola, ille trovara un bon labor pro adjutar le familia. Giulio, sentiva le patre lamentar se del labor nocturne, que non le garantiva un ganio adequate, on offereva de adjutar le, ma le su proposta non es acceptate, perque ille debe pensar sol al schola. Giulio, alora, decide de adjutar le patre, mittente se a scriber al posto sue quando ille vadeva a dormir. E assì face, nocte post nocte: le ganio del patre augmenta, ma le rendimento scholastic de Giulio, qui studia sempre minus per le poc horas de somno, deminue multo. Le patre, qui ignorava le ver motivo del su indolentia, lo reprocha, usque al nocte, eveliate se casualmente, le trova a scriber al posto sue: emovite, le abracia petente le pardono pro le reproche immeritate e lo manda a dormir.

Le tamburero sarde: il es le historia de un compania de soldatos pedemontese que, durante le prime guerra de Indipendentia del 1848, attaccate per le austriacos, on refugiava in un ferma. Le austriacos pone sub assedio le ferma e le capitano ordina a un tamburero de 14 annos de origine sarde de descender ab le retro del casa, non exponite al vista del inemicos, e vader usque a un cabana que on vide al horizonte, pro peter soccurso a un esquadron de carabineros a cavallo, que on trova illac. Le tamburero descende e initia a currer per le campos, ille cade es stato colpate, ma on releva subito claudicante e continua a currer. Ma poco post cade de novo. A celle puncto, le soldatos inemicos son vicin e le pedemontese sta per arrender se, quando les arriva finalmente le reinfortios que rejecta le inemicos. Le historia on conclude con le capitano qui va in hospital: illac trova le parve tamburero, a cuje le medico il ha debite amputar le gamba a causa del ferimento.

Le infirmero de “Tata”: Le novella mensual de februario narra le historia de Ciccillo, un puero campan, qui veni mandate ab le matre in un hospital de Napoli pro veliar le patre malade. Le juvene pete information sur le su "tata", (in dialecto napulitan papà), e le medicos manda ille al lecto de un moribunde. De ille, Ciccillo on occupa amorosemente e plora quando apprende le judicio del medico sur le su condition de sanitate. Quando il ha perdite cata sperantia, le puero senti le voce de un homine qui parla a un monacha, a celle voce, ille ha recognoscite le su ver patre. Le duo on abracia, ma Ciccillo non ha le corde di lassar sol le altere "tata" in le ultime instantes del su existentia: assì lo assiste ancora per un nocte e lo vide expirar, allora le puero torna a casa alleviate, ma triste proque le altere "tata", le qual il era devenite un parte de ille, era morite.

Sanguine romagnol: Le novella de martio il ha per protagonista Ferruccio un puero romagnol. Un vespere retorna a casa, e trova sol le su anciana ava, perque le familia es foras e retornerà le deman matino. La ava, affligite, reprocha Ferruccio pro le su comportamento ab quando frequenta prave companias. Ferruccio, qui es de bon corde, on emove al parolas del ava. Al improvise on sente un rumor que non es cello del pluvia, e in le camera entra duo banditos. Uno de illes attrappava per le collo le anciana, e le altere pete a Ferruccio ubi le patre tene le monetas. Le juvene indica le loco e le delinquentes les lassa sol durante que scrutava in le mobiles. Le ava e le nepote suspira de alleviation, ma in le fuga, a un delinquente cade le cappucio e la ava recognosce in ille un robator del quartiero. A iste puncto le malfactor, prende un pugnal per colpar la ava. Ferruccio on para a protection del ava e recipe ille le colpo mortal. Le duo banditos fugeva e sol alora le juvene monstra le ferimento al ava, se congedava ab illa con dulce parolas, pois claude le oculos per sempre.

Ab le Appeninos al Andes: narra le historia de Marco qui, ab Genova, on imbarca per Buenos Aires pro attinger su matre, emigrate in Argentina. Le matre, malade, refusa de facer se curar; intertanto Marco compliva un viage longe e sin sperantia, sur le tracias del familia presso cuje le su matre labora; assì, ab Buenos Aires, Marco on move al interior del pais, ante a Rosario, pois a Còrdoba e in fin a Tucuman, al pedes del Andes. Post numerose aventuras, Marco il ha un passage ab un caravana, que tamen lo lassa a medie strata; alora ille continua a pedes le viage usque a Tucumán ubi vive le matre, le cuje condition de sanitate son pejorate, proque illa non vole le curas. Quando, illa sape que le filio es arrivate, decide de facer le operation chirurgic que le salva le vita.

«Le education de un populo on judica per le conducta que illo tene per le strata.»

(ab le Corde)