Constantino I, le Grande

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

Flavio Valerio Aurelio Constantino, ( latino: Flavius Valerius Aurelius Constantinus; Naissus, 27 februario 274 – Nicomedia, 22 maio 337), era un Imperator roman ab le 306 usque al su morte. Constantino il es un del figuras plus importante del Imperio roman que reformava e favoriva le diffusion del christianismo. Inter le su intervention plus significative: le reorganisation del exercito e del administration, le creation de un nove capital a oriente (Constantinopolis) e le promulgation del Edicto de Milano, sur le libertate religiose. Il es considerate sancto e "simile al apostolos" ab le Ecclesia orthodoxe e ab alicun Ecclesias catholic oriental. Ma le su nomine non es presente in le Martyrologium Romanum, le catalogo official del sanctos del Ecclesia catholic.

Biographia: Ille era filio de Constantio Chloro e del su prime uxor Helena. Ille habeva un statura imponente, et era dicte Trachala per le su large collo. In le 288, Constantio esseva nominate Prefecto del Pretorio, commandante militar del Gallias, ab Maximiano, cesare de Diocletiano, et habeva multe successos in iste rolo, a ille resultava anque de vincer le usurpator franco Carausio, qui habeva conquirite le region del Rheno. Gratias a iste successos in le 293, in base al systema del Tetrarchia volite ab Diocletiano, esseva nominate cesare ab le augusto de Occidente Maximiano, de cuje ille sposava le filia Theodora. Le juvene Constantino era confidite al Augusto de Oriente, Diocletiano, ille il era educate a Nicomedia, presso le corte del imperator, sub le qual initiava le carriera militar: il era tribuno ordinis primi, viagiava in Palestina e partecipava al guerra contra le Sarmates. Con Diocletiano iva in Egypto in le 296 e inde combatteva sub Galerio, cesare de Oriente, contra le Persia e ancora contra le Sarmates. Le 1e. maio del 305, Diocletiano abdicava a favor del proprie cesare Galerio e le mesmo faceva in occidente Maximiano, con Constantio. Galerio nominava proprie cesare le nepote Maximino Daia, e Constantio seligeva como successor Flavio Valerio Severo. In iste momento Constantino attingeva le patre in Britannia e conduceva con ille alicun campanias militar in le insula. Le 25 julio 306, in Britannia le patre Constantio Chloro moriva presso Eboraco, le actual York e le exercito, proclamava Constantino nove augusto de occidente, contra le systema del tetrarchia, ideate ab Diocletiano. Le guerras civil (306-324) : Le proclamation de Constantino ad augusto era evenite secundo un principio dynastic, in vice del systema de succession per cooptation qui Diocletiano habeva cercate de instaurar. Le crise del tetrarchia portava ad un longe serie de guerras civil. On habeva al initio quatro augustos: Galerio e Maximino Daia in Oriente, Valerio Licinio in Illyria e Constantino in Occidente, durante que Massentio, le filio de Maximiano, restava como usurpator a Roma, in Italia e in Africa. Al initio Constantino se alliava con Maximiano, depost haber sposate le filia de ille Fausta. Al morte de Galerio in le 311, le tres augustos remanite on coalisava tote, contra Massentio; Constantino, reuniva un exercito constituite anque ab barbaros, ultra a Germanos, anque Celtas de Britannia e Gallia, ille moveva al volta del Italia a transverso le Alpes, con 90.000 soldatos e 8.000 cavalleros. Ille post haber battite per duo vice Massentio, ante presso Torino e pois a Verona, lo vinceva definitivemente in le battalia de Ponte Milvio, a Saxa Rubra longe le via Flaminia, al portas de Roma, le 28 octobre del 312. Con le morte de Massentio, le Italia era tote de Constantino. Durante iste battalia, esserea evenite le celebre e legendari apparition del cruce con le inscription: In hoc signo vinces, que haberea avicinate Constantino al christianismo. Augusto de Occidente (313-324) : Le anno sequente, Maximino Daia veniva vincite in Oriente ab Licinio e se suicidava. Entrante victoriose in Nicomedia Licinio promulgava un rescripto (Edicto de Milano), con cuje a nomine de ambes le augustos, esseva recognoscite le libertate de culto per tote le religiones, terminava assi officialmente le persecutiones contra le christianos, le ultime del quales, initiate ab Diocletiano inter le 303 e le 304, il era terminate in le 311 per ordine de Galerio, ante de morir. Constantino e Licinio, les habeva un prime vice un conflicto in le 314, (con le pace le Illyrico iva a Constantino) e de novo in le 323. Con le disfacta final de Licinio, post le battalias de Adrianopolis e de Crisopolis in le 324, Constantino remaneva le unic augusto.

Unic imperator (324-337) : Iste periodo initiava con una serie de occision, a partir ab celle del su antique rival Licinio, evenite in le 325. Le anno sequente Constantino faceva occider a Pola, in Istria, le filio primogenito Crispo, filio del prime uxor Minervina, per un presumpte relation con Fausta e in ultra Liciniano, filio del soror Constantia e de Licinio. Inde veniva occise anque le uxor Fausta. Sempre in le 326 on initiava le labores per le construction del nove capital “Nova Roma” in le sito del ancian citate de Byzantio, sur le stricto del Bosphoro, le loco era seligite como capital in le 324, per le su position strategic. Le citate era inaugurate in le 330 con le nomine de Constantinopolis. Hic Constantino il era baptisate ante de morir: le su corpore era sepellite in le ecclesia del sancte Apostolos. Le citate restara pois usque al 1453 capital del Imperio byzantin. Administration: Reprendente le Tetrarchia de Diocletiano que prevideva duo Augustos e duo Cesares, le Imperio era dividite in quatro prefecturas, tote sub le guida de un unic Imperator:

• del Gallias, comprehendente le Gallia, le Hispania e le Britannia.
• de Italia, que comprehendeva le Italia, le Sicilia, Sardinia e Corsica, Retia e le Africa ab le Syrtis Major usque le Mauretania Caesariensis.
• de Oriente, con tote le provincias del Asia Minor, Cypro, Armenia, Syria, le Egypto e le pentapolis Cyrenaica, ultra a Thracia e Mesia inferior.
• del Illyrico, comprehendente le Macedonia, le Thessalia, Creta, le Hellade, le Epiro, Illyria, Dacia ripensis, Dardania, Mesia superior, usque al Pannonia, Norico e Valeria.

Le prefecturas, dividite in dece-tres diocesis, subdividite in provincias, de cuje le Oriente era governate ab un Conte de Oriente, e le Egypto ab un Prefecto Augustee, e le alteres undece ab Vicarios. Al interno de iste prefecturas il era separate le poter civil e politic, ab cello militar: le jurisdiction civil e juridic era confidite a un prefecto del pretorio, a cuje il era subordinate le vicarios del 13 diocesis et le governatores del provincias. Le prefectos habeva iste functiones:

1. le supreme administration del justitia e del financias.
2. le application e le modifica del edictos general.
3. controlo del governatores del provincias.
4. le tribunal del prefecto judicava cata question, civil o penal, e le sententia il era definitive.
   
   

   

   
   

Le bureaucratia esseva subdividite inter le affaires del corte, confidite a quatro functionarios, e le affaires del Stato, guidate ab altere tres, tote illes, insimul al prefectos urban, les componeva le Concistorium principis ("Consilio del princes"). Le quatro functionarios del corte les era: le comes rerum privatarum ("ministro del affaires private"), le praepositus sacri cubiculi ("preposito del sacre cubicolo"), duo comites domesticorum ("ministros del domesticos"). Le tres administratores del Stato il era: le magister officiorum ("maestro del officios"), le quaestor sacri palatii ("questor del sacre palatio"), le comes sacrarum largitionum ("ministro del sacre donationes").

Politica extere : Jam al tempore de quando era Cesare in Occidente, circum le annos 306 - 310, Constantino habeva successos militar contra Alemannos e Francos. Divenite Augusto in Occidente in le 313 fermava un nove invasion de Francos in Gallia. Depost le prime crise con Licinio, obteneva nove victorias contra le barbaros longe le Danubio; le Iazyges in le 322, e le Gothos in le 323. Constantino unic augusto, confideva al filios le defensa del Occidente contra Francos e Alamannos (obtenente in le 328 le titulo de Alamannicus maximus, insimul al filio Claudio Constantino) . Divideva le imperio in le anno 335, inter le filios como Cesares: assignava al futur Constantino II, Gallia, Hispania e Britannia, a Constantio II le provincias asiatic, le Oriente e le Egypto e a Flavio Constans le Italia, le Illyrico e le provincias african. Constantino in le su ultra trenta annos de regno habeva le aspiration de reconquirer, non sol tote le territorios del Imperio de Traiano, ma supertoto a devenir le protector de tote le Christianos, anque ultra le Imperio.

Exercito: Le prime cambios apportate ab Constantino in le nove organisation del exercito roman, il era effectuate subito post le victoriose battalia de Ponte Milvio, contra le rival Massentio in le 312. Ille disfaceva le guarda pretorian e le esquadron de cavalleria del equites singulares. Le posto del pretorianos il era prendite ab le nove formation del scholas palatian, le qual pois habeva longe vita a Byzantio. Le guida del exercito era subtrahite al prefectos del Pretorio, e confidite al: magister peditum (per le infanteria) e le magister equitum (per le cavalleria). Le grados del nove hierarchia militar prevideva, ultra al centuriones e tribunos, anque le duces, le quales habeva le commando territorial de parte del frontiera provincial. Constantino, removeva ab le frontieras le major parte del legionarios e les installava in le citates (creation del comitatenses) . Monetation: In le 309-310, Constantino con le reforma monetari, introduceva un moneta de auro, le solidus, con un peso de 4,54 g. par a 1/72 de libra, plus legier del aureo, que valeva 1/60 de libra. On retornava al systema bimetallic de Augusto cuneante le siliqua de argento, de 2,27 g. par a 1/144 de libra, le miliarense, con un valor duple del siliqua, e que habeva le mesme peso del solidus. Le follis, de bronzo, era substituite ab le nummus centonionalis, un moneta de 3 g. Le solidus de Constantino restava in uso per seculos in le imperio byzantin. Succession: Constantino moriva le 22 maio 337, non nominava le su successor, ma le poter era dividite inter le su tres filios Constans I, Constantino II e Constantio II e duo nepotes Dalmatio e Annibaliano. Constantio, qui era in Mesopotamia tornava a Constantinopolis, ubi organisava e presentiava al cerimonias funebre del patre, con iste gesto reinfortiava le su derectos como successor et obteneva le appoio del exercito. Le tres cesares on reuniva a Sirmio in Pannonia, ubi illes le 9 septembre 337 , esseva acclamate Augustos ab le exercito e les divideva le Imperio, ma le division del poter inter le tres fratres durava poco: Constantino II moriva in le 340, Costans in le anno 350, era deponite ab le usurpator Magnentio, assi Constantio II remaneva le unic Augusto.

Constantino e le christianismo : Durante le III seculo le religion pagan on era transformate, ab le influxo del cultos de origine oriental, on era diffundite un sincretismo con venaturas de monotheismo e on tendeva a vider in le imagines del deos traditional le expression de un unic Esser divin. Un forma politic a iste aspiration era date ab le imperator Aureliano (275), con le institution del culto official del Sol Invictus ("Sol Invicte"), con elementos del culto solar de Mythra de origine oriental, le culto era diffundite in le exercito, supertoto in occidente. Ancora per alicun annos post le battalia de Ponte Milvio in oriente (Alexandria, Antiochia, Nicomedia, etc.) on continuava a producer monetas dedicate a Jove salvator ("Iovi conservatori"); in le mesmo periodo in le occidente (Arles, London, Lyon, Augusta Treverorum, Pavia, etc) on continuava a cunear monetas dedicate al Sol invictus. Le imperator on presentava como le autoritate supreme in terra al mesme modo como le Sol lo era in celo; in un emission del 316, le cuje inscription diceva: SOLI INVIC COM DN (soli invicto comiti domini). A Pavia (Ticinum) on cuneava in le 315 un medalion de argento in cuje le monogramma de Christo era reproducte supra le helmo plumate del imperator. Solmente depost le victoria sur Licinio, compareva le typologia del labaro imperial con le monogramma de Christo, e dispareva ab le monetas sia le imagines del Sol invicte sia le corona radial, altere symbolo apollinee e solar. In le 326 appareva le diadema, symbolo monarchic de typo hellenistic. Le statuas del deo Sol, los era adornate del symbolo del Cruce. Le rolo de Constantino in le ecclesia christian il era importante, ma ille manteneva sempre le titulo de Pontifix maximus del religion pagan; carga que habeva tote le imperatores roman a partir ab Octaviano Augusto. Le mesmo les faceva le su successores christian usque le 375. Constantino, depost le battalia de Ponte Milvio, donava a Papa Silvestro I, le Palatio del Laterano, ille consignava assì al papa Roma e dava initio al poter temporal del ecclesia, illo era le “ Donation de Constantino”, ma le philologo italian Lorenzo Valla demonstrava como le documento essseva un falso. Le festivitate religiose plus importante del christianismo e del religion solar esseva facte coincider. Le jorno natal del Sol e del deo Mythra, le 25 decembre, deveniva anque cello del nascentia de Jesus Christo. In le 321, il era introducite le septimana de setpe dies et era fixate como die de reposo le dies Solis ( "die del Sol"), que es le nostre dominica.

 BON NATAL E FELICE ANNO NOVE 2023

Diocletiano e le Tetrarchia

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia

 

 

Caio Aurelio Valerio Diocletiano, nascite Diocles (latino: Caius Aurelius Valerius Diocletianus; greco: Διοκλῆς, Diocles ; (Salona, 22 decembre 244 – Spalato, 3 decembre 311), es stato un imperator roman, qui governava ab le 20 novembre 284 al 1 maio 305.

Biographia: Nascite a Salona, in un familia de humile origini del provincia roman de Dalmatia, Diocles, iste le su nomine originari, ab le nomine del matre Dioclea, su patre era un liberto, scriba del senator Anullino. Ante del 270, entrava in le exercito, secundo un tradition in le qual le Illyria dava a Roma soldatos e officeros de grado inferior del legiones: de altere parte, ab le III seculo esser un legionario significava, per un appertinente al rango del humiliores, entrar a facer parte del superior categoria del honestiores. Con le reformas de Gallieno, de facto, il era mutate sia le composition social del commandantes militar e del lor subalterne, ja monopolio aristocratic, que celle del officieros inferior, un tempore privilegio del ordine equestre; depost le 260 le commando del legiones e le carga de tribuno militar era assignate a officeros de carriera de basse origine social. Era ora possibile, anque per un simplice legionario qui se distingueva per habilitate e disciplina, scalar le diverse grados del exercito – centurion, protector, dux – usque a obtener cargas administrive prestigiose, qual cello de praefectus. In relation al carriera militar de Diocles, le Historia Augusta reporta qui serviva in Gallia al tempore de Aureliano e Probo, circum le 280 Diocles era dux Moesiae, commandante del truppas in Mesia, longe le frontiera del Danubio. Quando in le 282, Probo era occidite e le prefecto del pretorio Marco Aurelio Caro, esseva proclamate imperator ( 282 – 283), Diocles deveniva domesticos regens, alias commandante del protectores domestic, le guarda a cavallo del imperator, e le anno postea era nominate consule. Regno (284-305) : In le 283 Diocles partecipava al expedition de Caro contra le Sasanides; le Romanos obteneva le victoria sur le inemico, le rege Bahram II , ma le imperator Caro moriva improvisemente (julio/augusto 283), e le su filio Numeriano, consiliate ab le prefecto del pretorio e socero sue (patre affin) Arrio Apro, guidava le exercito sur le via del retorno, 1.200 millias longe le fluvio Euphrates, in le martio 284 il era ad Emesa, in Syria, a novembre presso Nicomedia in Bithynia, Numeriano moriva. Le generales e le tribunos on reuniva le 20 novembre 284 e Diocles era proclamate imperator. Pois, de fronte al exercito que lo acclamava Augusto, le nove imperator jurava qui Apro habeva occise le imperator e Numeriano; Diocles extraheva alora le spada e occideva Apro; per le Historia Augusta, durante que lo faceva citava un verso de Virgilio. Es possibile que il habeva un conjura del generales pro liberar se, sia de Numeriano, juvene plus votate al poesia que al armas, que del socero Apro. Post le morte de Apro, Diocles adoptava le nomine de Caio Aurelio Valerio Diocletiano. Remaneva de resolver le division del poter con le fratre maior de Numeriano, Marco Aurelio Carino, qui post le morte del patre on era directe a Roma et habeva assumite le consulato in le 285, Carino, declarava Diocletiano usurpator e con le su exercito moveva verso Oriente; longe le viage presso Verona, vinceva in battalia e pois occidite le governator Marco Aurelio Sabino Juliano, qui on era proclamate imperator. Diocletiano assumeva le consulato e perveniva a confrontar se con Carino in le primavera del 285, ante le fin de maio, presso le fluvio Margus in Mesia; inter le Mons Aureus e Viminacium. Malgrado qui Carino habeva le exercito plus forte; era occidite ab un del su officeros. Post le fin del battalia, Diocletiano obteneva un juramento de fidelitate ab le exercitos occidental e oriental, que los acclamava Augusto, e partiva per le Italia. Replaciava le prefecto urban de Roma, ma le maior parte del officeros qui habeva servite sub Carino, manteneva le proprie cargas anque con Diocletiano. In un acto de «clementia» imperial, Diocletiano confirmava in le carga le consule e prefecto del pretorio de Carino, qui lo habeva traite, Aristobulo, e successivemente lo nominava proconsule de Africa e prefecto urban. Con le ascension al throno de Diocletiano habeva fin le periodo note como “crise del tertie seculo”, characterisate ab un elevate numero de imperatores qui regnava per pauc annos e on succedeva per colpos de Stato. Per consolidar le poter imperial, Diocletiano actuava un serie de reformas politic e administrative, inter cuje le condivision del imperio inter plus collegas. In le 285, ille nominava a Mediolanum, le su camerada Maximiano, co-imperator; e le 1 martio 293 nominava duo Cesares, vice-imperatores, Galerio e Constantio, Diocletiano dava assì vita al «Tetrarchia», le «governamento del quatro»: catauno Augusto haberea governate sur le medietate del imperio, delegante le governamento de medietate del su territorio al proprie Cesare, le qual esserea succedite a ille depost vinte annos de regno. Ille separava le administration civil ab celle militar, e reorganisava le provincias, con nove centros administrative a Nicomedia, Mediolanum, Antiochia e Trevere, locos plus vicin al turbolente frontieras del imperio, del antique capital, Roma. Diocletiano reinfortiava le imperio anque militarmente, ille colpava le inemicos interne et externe. Vinceva le Sarmates in numerose campanias inter le 285 e le 299, le Alemannos in le 288, e domava un rebellion in Egypto ab parte de Domitio Domitiano in le 297 e 298, e le mesme Alexandria esseva saccheate. Dava appoio al proprie cesare Galerio in le su campanias contra le rege sasanide Narsete (Narses) qui habeva invadite le Armenia (296) alliate de Roma, le guerra terminava con le saccheo del capital inemica, Ctesiphonte, in le 299; con le pace Diocletiano, obteneva le protectorato in Armenia e le frontiera usque le fluvio Tigris. Le crescita del apparatos administrative civil e militar, le projectos de constrution, le constante stato de guerra causava le augmento del expensas del Stato, cuje Diocletiano respondeva con un reforma del taxation: a partir del 297, le taxas imperial era rendite plus equee e percipite in genere in modo plus elevate. Le Edicto sur le precios maxime (301), era le su tentativa de controllar le inflation, con le introdution de precios obligatori, ma illo era damnose e non productive, pro le economia. Le Tetrarchia, monstrava de esser un systema de governamento multe efficiente, ma illo collapsava subito post le abdication de Diocletiano a causa del disputas dynastic inter Massentio e Constantino, le filios de Maximiano e Constantio. In fin, le persecution diocletianee (303-311), le ultime, plus grande e sanguinose persecution del christianos in le imperio, non destrueva le communitate christian, ma, al contrario, depost le 324, le christianismo deveniva le principal religion del Imperio, con Constantino, le prime imperator christian. Le reformas de Diocletiano cambiava le structura del poter imperial, que garantiva celle stabilitate economic e militar, que permitteva le continuation de illo, in formas essentialmente intacte, per altere cento annos. Debilitate ab un maladia, Diocletiano abdicava le 1 maio 305, prime e unic imperator a facer lo voluntarimente. Ille on retirava in le proprie grande palatio, presso Salona sur le costa dalmatic, (que essera le latin Ex Palatio, le byzantin Aspalathos e inde Spalato) usque al su morte, evenite le anno 311, e refutante se sempre, de reprender le poter, in le chaos politic e militar a causa del collapso del systema tetrarchic, pro le ambitiones politic, del heredes del duo Augustos. Le Tetrarchia: Diocletiano ascendite al throno, estimava que le systema de governamento del imperio era inefficace per garantir un adequate controlo de un territorio assi vaste e militarmente menaciate sur plus frontes, era demonstrate que le commando de un sol soverano non garantiva le estabilitate del imperio; e le homicidios de Aureliano e Marco Aurelio Probo, habile imperatores occise per le proprie officeros, il era exemplos multo clar. Varie conflictos affligeva omne provincia del imperio, ab le Gallia al Syria, ab le Egypto al Danubio. Le situation era troppo difficile ab gerer per un sol imperator, e Diocletiano habeva besonio de un adjuvante. Anque proque ille habeva sol una filia, Valeria, ma necun filio: le su co-imperator debeva dunque provenir for del su familia . Instituiva, inde, le Tetrarchia, que divideva le imperio in duo medietate, un occidental e le altere oriental. Duo imperatores (con le titulo de Augusto) il era al capite del duo territorios et il era coadjuvate ab duo successores (con le titulo de Cesare) seligite ab lor, le quales habeva un controlo directe sur le medietate del territorio governato ab le lor Augusto. Le idea de un soveranitate in commun non era certo nove in le Imperio roman. Augusto, le prime imperator, habeva anque ille le poter in commun, e formas plus official de co-imperator existeva ab Marco Aurelio (161-180) in pois. Anque, le imperator Caro e le su filios les habeva governate insimul. Diocletiano habeva adoptate Maximiano como filius Augusti al acto del su coronation. Le relation inter Diocletiano e Maximiano il era definite anque in terminos religiose; in le 287 circa, Diocletiano assumeva le titulo de Iovius, e Maximiano cello de Herculius. A Diocletiano, associate a Jove, era reservate le rolo principal de commandar; Maximiano, assimilate ad Hercules, habeva le rolo de exeguir "heroicamente" le disposition de Diocletiano. Malgrado iste implication religiose, le imperatores il non era "divinitate", ma representante del divinitates, incargate de exeguir le lor voluntate sur le terra, le legitimitate religiose elevava Diocletiano e Maximiano al de supra de tote. Le tetrarchia terminava in le 320, quando a Constantino I resultava de reunir le controlo imperial in le su manos. Introducente le nove systema de governamento, Diocletiano on declarava Augusto de Oriente, con capital Nicomedia, e nominava Maximiano Augusto de Occidente, con capital Mediolanum (Milano). Roma assi non era plus la sede imperial, ma restava comocunque le capital ideal e moral del Imperio, anque si le poter esseva gerite alterubi, in un prime tempore a Nicomedia e a Milano, e pois a Constantinopolis. In le 292, Diocletiano nominava Galerio, qui sposera Valeria, su Cesare, e Maximiano faceva le mesme con Constantio Chloro. Tote le territorio del imperio esseva repartite in 12 diocesis, 6 in Oriente e 6 in Occidente, que regruppava plus provincias; in iste modo, le Italia perdeva qualcunque privilegio, et era equalisate al altere parte del imperio. Le diocesis esseva reunite in quatro regiones plus ample, (Prefecturas) catauna governate ab un soverano imperial. Omne diocesis era governate ab un praetor vicarius, sub le controlo del prefecto del pretorio. Le vicario controlava le varie governatores (denominate secundo le typo de provincia: proconsules, consulares, correctores, praesides) . Le vicarios non habeva poter militar, e de facto le truppas del diocesis los era sub le commando de un comes rei militaris, qui dependeva directemente ab le magister militum et habeva al su dependentias le duces al quales era confidite le commando militar in le singule provincias. Diocletiano esseva Augusto de Oriente, con capital a Nicomedia, e governava le Diocesis I de Oriente le plus grande, con 16 provincias: Isauria, Cilicia, Cypro, Syria Coele, Osroene, Phenicia, Augusta Euphratensis, Mesopotamia, Augusta libanensis, Palestina, Arabia Petrea, Aegyptus Iovi, Aegyptus Herculia, Thebaide, Libya superior et inferior. Le II del Pontus, con le Provincias de: Bithynia, Galatia, Paphlagonia, Cappadocia, Armenia Minor, Diospontus, Pontus Polemoniacus. Le III Asiana que includeva: Hellespontus, Asia Minor, Caria, Pamphylia, Lycia, Lydia, Pisidia, Phrygia I e II. Galerio era Cesare de Oriente con capital Sirmio e governava le Diocesis IV de Thracia con: Europa, Thracia, Mesia II, Rodope, Haemimontus, Scythia. Le V del Mesias con: Mesia I, Praevalitana, Dardania, Dacia ripensis, Epirus vetus et novus, Macedonia, Thessalia, Achaia, Creta. Le VI del Pannonias con le Provincias de: Noricum mediterranee, Norico ripense, Dalmatia, Savense, Valeria, Pannonia superior et inferior. In Occidente le Augusto era Maximiano con sede a Mediolanum e governava le VII Diocesis de Italia con: Latium et Campania, Apulia et Calabria, Lucania et Bruttii, Samnium, Picenum, Umbria, Etruria, Aemilia, Liguria, Venetia et Histria, Transpadana, Sicilia, Sardinia et Corsica, Alpes Cottiae e Retia. Le VIII de Africa con: Zeugitana, Byzacena, Tripolitania, Numidia Cirtensis, Mauretania Sitifensis, Mauretania Militiana et Caesariensis. Le Cesare de Occidente era Constantio Chloro qui habeva sede ad Augusta Treverorum, con le IX Diocesis del Britannias con: Britannia I e II, Maxima Caesariensis, Flavia Caesariensis. Le X del Gallias con: Lugdunensis I e II, Belgica I e II, Germania I e II, Sequania, Alpes Peninae et Graiae. Le XI Viennensis con: Aquitania I e II, Novempopulana, Viennense, Narbonensis I e II, Alpes Maritimae. Le XII del Hispanias con: Baetica, Baleares, Gallaecia, Hispania Carthaginensis e Tarraconensis, Lusitania e Mauretania Tingitana.