Natal de Roma 

traduction in interlingua per Francesco Galizia

Le Natal de Roma (Romaia) es un festivitate laic ligate al fundation del citate de Roma, celebrate le 21 de april. Secundo le legenda, narrate anque per Varrone, Romulo haberea de facto fundate le citate de Roma le 21 de april del anno 753 a.C. Le fixation del die, que es reportate per Varrone, se debe al calculos astrologic de su amico Lucius Tarutio. Le Mytho narra re Romulo e Remo qui esseva filios gemines del Deo Marte e del Vestal Rea Silvia, filia del rege de Alba Longa Numitor. Numitor esseva descendente del heroe troian Eneas, e habeva le throno usurpate per le fratre Amulius, qui faceva imprisionar Numitor e le filia. Le gemines esseva jectate in le Tibere. Ma le corbe con le duo fratres esseva depositate per le currente del fluvio al pedes del Ficus Ruminalis ubi un Lupa les nutriva con su lacte, usque quando le pastor Faustulus e le uxor Acca Laurentia non les colligeva e les elevava. Crescite le duo fratres illes esseva recognoscite per Numitor, alora Romulo abatteva Amulius e restaurava al throno Numitor. Depost le gemines fundava un citate super le colle Palatinus, proxime al Tibere, con un aratro trainate per un tauro e un bove, il resultava un sulco quadrate, (citate quadrate) pro limitar le confinio del nove citate; ma le duo fratres habeva un disputa, e Remo esseva occidite per Romulo, qui esseva assi le prime rege de Roma. Post le rapto del Sabinas e un guerra con le rege sabin Titus Tatio, le duo populos (roman e sabin) se univa in un sol Regno. Romulo depost un longe e sage governo, dispareva mysteriosemente, ascendeva al Celo e deveniva le Deo Quirinus protector del Urbe. Desde iste data es derivate le chronologia roman, definite con le locution latin “Ab Urbe condita” (desde le fundation del Citate). Le recurrentia del Natal de Roma es hodie etiam festeate con varie representationes in costume, eventos cultural e artistic e manifestationes jocose. In le epocha fascista, le Regime imponeva iste die pro substituer le festa syndical del 1e de maio, como festa del Labor.

Religiositate Indoeuropee

Per Adriano Romualdi

traduction interlingua per Francesco Galizia

Ares (Marte) - Zeus (Jove)

Le religiositate indoeuropee es filia del tripartition sacral (religion, fortia e labor) del antique populos de Europa. Como on vide in le pantheon germanic con le deos Odin, Thor, Tyr, o anque in cello celtic con Esus, Toutatis, Taranis, anque se le maxime divinitate es Lug. Anque in le pantheon greco-roman, on lo vide con Zeus / Jove, Ares / Marte, Hermes / Mercurio. Le religion indoeuropee es patriarchal, solar, viril, guerrier, nordic; contra cello de typo prearyan, paleoeuropee, que il es matriarchal, lunar, feminin, terrestre que dominava ab sempre le Oriente e le Mediterraneo, e que per ethnia e ideas se avicina al lunar e tenebrose religiones semitic. Le credo religiose del indoeuropeos, exprime in le varie formas le valores del realitate: le intelligentia, le sagessa, le fortia, le beltate, le serenitate, le guerra, le heroismo, le justitia, le libertate, de fronte ad un fortia supreme e impersonal que non ha visage: le Fato. Le deos del populos indoeuropee, son luminose, resplendente de rationalitate superior: le homine los preca in pedes, con le manos aperte verso le celo. Il es un vision que appartine a tote le populos indoeuropee, con le proprie divinitate que per seculos habeva accompaniate le homine indoeuropee in omne gesto del su vita, participe luminose del su heroic conception del mundo e del su defia al voluntate del Fato. Deos hellenic, deos italic, deos germanic, que accompaniara le populos de Europa, per seculos in tote le lor vita politic, militar e religiose. Le ordine religiose reflecte le rigide hierarchia del lor societate, dividite in le tres repartition social: sacerdotes, guerreros, laboratores, que domina sur le populo submisse. Toto isto reflecte le mentalitate viril e patriarchal del populos nordic que on installava in tote le Europa e le rendeva cuna del nostre civilitation. Il es gratias al lor Spirito votate al armas, al guerra, al dominio sur le inimico alien; al culto del sanguine del racia e del solo del Patria. Isto on reflecte in le culto pro le Deo Sol, que signa le rythmo del annos, del seasones, del vita, e iste explica le ric symbologia solar. Al tripartition sacral es associate celle chromatic: le blanc del sacerdotes, le rubie del nobilta e del guerreros, le nigre del artisanes e del paisanos que labora le terra. Le mesme triade chromatic venira pois reprendite laicamente in le Medievo, durante le investimento ritual de un cavallero, qui es symbolicamente vestite con un tunica blanc (le puressa), un malia de ferro rubie (le sanguine infundite in battalia pro le Patria e le proprie senior), e un mantello nigre (le morte, que attende omne guerrero qui se sacrifica pro le ben e le salvation del Nation). Iste triade es le emblema del ver identitate europee insimul al symbologia solar pagan. Le cultura europee non pote facer a minus del studio del antique religiositate e spiritualitate del patres, que rememora le sanguine e le anima del ancestres. Ab un puncto de vista ethno-anthropologic il es assatis interessante le studio del religiositate, como cello del usos e costumes archaic, como defensa del nostre commun identitate. Le prime vanguardas de celle que in le tempore essera devenite le Germanos, le Celtas, le Italicos, le Illyric, le Hellenos, le Persian e le Indian, les initiava a migrar ab le grande bassino anthropologic indoeuropee que era le zona inter le Baltico e le Atlantico, e on superponeva ab le Europa al India, al populationes neolithic preindoeuropee, como élites militar, que les possedeva le maestria in le uso del metallurgia ante del cupro e del bronzo e pois del ferro, imponente al populos submisse le proprie structura social hierarchic e le lor religion, con le proprie Deos celeste e luminose, in opposition al culto feminin del Dea-Matre - con le diverse nomines del varie Mythologias - al cuje voluntate es confidite le destino del homines. Le Deos indoeuropee son connectite con le Sol e le Celo, de cuje derivara pois le Zeus pater del grecos, le Jupiter (Jove) del latinos, le Diauh pità del antique hymnos vedic, le Teiwaz-Týr del Germanos. Le Deo patre celeste, in le su characteres de immutabilitate, omniscientia e omnipotentia, se manifesta in le divinitate Dryeus pater (Patre celo) . A Roma iste religion del Patres, durava per seculos, e que on extingueva gradualmente quando, dominante le ecumene de alora, Roma era patrono del Oriente, assi que le su vision del mundo e de se ipse, esseva influentiate ab un pensamento non indoeuropee. Le mesmo era evenite al Grecos, quando le genio de Alexandro portava le grecitate ad Est usque al India e le su nove subjectos les acclamava Deo-Rege, assi le Hellade moriva, e nasceva le sophisticate Hellenismo de typo oriental. Le mundo grec habera inter le 600 e le 300 a. C. un ver e proprie revolution cultural; in le colonias ionic in Asia Minor e Sicilia, un gruppo de homines de pensamento, - Archimedes, Pythagoras, Talete, Anaximàndro, Demòcrito, Empèdocles, Anaxàgora, Hippocrates, Aristarcho e le grande philosophos Socrates, Platon, Aristoteles, - forniva un serie de interpretationes phisic-materialistic del realitate: le terra exiva ab le partial desiccation del oceanos, le aere, ben que invisibile, era «consistente», Sol e stellas era petras focate, le luce lunar era reflexe, le Terra rotava circum le Sol, le homine veniva ab pisces nascite in le fango, e omne realitate existente era constituite ab atomos, on tractava del plus radical revolta intellectual de ille tempore. Ma le vision sacral del mundo grec era in crise e le spirito del grecitate era morite. Le philologo e anthropologo german Hans F. K. Gunther a proposito del religiositate indoeuropee scribeva: “ Pro le indoeuropeos le problema del anima e del corpore non es nunquam importante, non mesmo in le vita religiose; iste problema non les ha nunquam opprimite, illes non disdigna le corpore pro assignar al anima un valor plus grande. Le idea de un corpore constringite in le mundo, immunde prision de un anima que aspira ultra de isto a un altere mundo, es lontan ab illes”. Le nostre commun identitate ancestral de Europeos es pois ben documentate in le lineas principal, pois que populationes anque inter lor geographicamente multe distante son in possession de forte characteristic commun in le lexico, in le morphologia linguistic, in le grammatica e in le cultura. Secundo le historic del religiones e philologo francese Georges Dumezil, le indoeuropee, il ha in commun le typo de religion, le mythos, le institutiones, le familia; tote le societates indoeuropee il ha le mesme vision del vita e del mundo, illos son ubicunque de typo hierarchic e divise in tres castas functional: productive (homines e feminas libere, commerciantes, artisanes e paisanos), militar (guerreros, cavalleros, chefes de tribos, nobiles e reges), sacral (sacerdotes ) con servos e sclavos in un position de subjection. A capite del societates on trova un rege, qui es electe ab le guerreros, con un autoritate limitate, nos nota le affinitate linguistic inter le nomine indoeuropee regs, le latin rex, le celtic rix, le sanscrito raja e le grec arego, Anque in le Rig Veda e in le poemas epic indian Mahabharata e Ramayana, assi como in le iranic Avesta, in le poemas homeric e germanic, il es describite un nobile societate heroic e guerrier que se superpone a populos subjecte prearyan. Le characteres principal de tote le populos indoeuropee son le fortia e le capacitate de osar, de avantiar ultra omne limite, de gauder in modo intensive le vita, etiam mantenente un profunde senso del deber, del honor, del integritate e del fidelitate. Anque le spirito religiose es evidente, in le poemas e tragedias hellenic, ab Homero usque a Pindaro et Eschylo, in cuje recurre le thema del sophronein, alias del esser e devenir sage non tanto ab un puncto de vista intellectual, ma plus tosto ethic, con respecto e moderation coram le divinitate. Le principio grec del pathein mathros, alias obtener a transverso le suffrentia le sagessa, se manifesta in le homine qui experimenta in se ipse le dolor e le pavor. Il es forsan le plus alte tentative del mundo prechristian de poner se le problema del mal in un conception religiose, que attribue al divinitate le intente de diriger le vicissitude human secundo un designo obscur e mysteriose. Typic del religiositate indoeuropee es le sentimento de tragedia del vita, ubi le homine se altia de fronte al Fato, al mysterio del existentia, que conjunge le homines e le Deos, con respecto e dignitate.

LE CIVILISATION INDOEUROPEE

Per Adriano Romualdi

traduction interlingua per Francesco Galizia

 

Quando e como nasceva, le civilisation europee? In le curso del millennios precedente le antiquitate classic - con le apogèo del Grecia, con le rapide refulger de Alexandro, con le grandor roman - le populos indoeuropee les comenciava inter le III e le II millennio a.C., a mover se ab le lor sede originari - circum le Mar Baltic -, ubi illes esseva arrivate depost le ultime era glacial e on formava un nove typo human, le racia nordic: con le pelle clar, que absorbeva melio le radios ultraviolette e quindi on poteva haber un corpore robuste e alte, con capillos blonde o rubie e oculos blau, gris-azur o verde - con un movimento migratori que les conduceva, barbare ancora ma dominatores, verso tote le directiones: al west con le Celtas, alteres iva al Sud verso le Mediterraneo, con le populos Italic, le Illyric, le Thraces e le Hellenos. Alicun ancora arrivava a transverso le Anatolia e le Caucaso, usque al Persia, al Afghanistan e le India. In Europa, illes in parte se fundeva con le populationes indigena de racia mediterranee, alpin o dinaric, ma le dotes interior de character, le aggressivitate, le rationalitate, le amor de aventura, le passion pro le amplitude del mar e per le extreme distantias, assì como le conception heroic del vita, le acceptation del tragic, le senso del sacro, le respecto del dignitate viril, le veneration del etate ancian, le tutela del innocentia infantil, le defensa del proprie libertate in un structura social hierarchic, esseva essential e dominante in omne gruppo ethnic. Le prime civilisation ad apparer sur le scena del historia esseva celle Hittite, que se installava in Anatolia, inter le 1900-1800 a.C., ma terminava al initio del XII° seculo, pro le invasion Phrygie. Intertanto, le stirpes hellenic era pervenite in Grecia: le Acheos e le Ionos, guerreros e navigatores, les on superponeva e misceva con le populationes mediterranee pre-aryan, mantenente le proprie identitate civil e politic, ma subjacente al lor conception religiose. Les assumeva le hereditage del civilisation Minoic de Creta, e poneva le base de un proprie civilisation, celle Mycenee. Pois, arrivava le Dores, altere stirpe hellenic, que recipeva le cultura Mycenee, ma le fortia del lor mundo interior les faceva conservar le proprie vision del vita, viril, naturalistic, realistic. Era le repulsar del religion matriarchal, ligate ad un vision feminin, nocturne e telluric. A iste conception responde un vision del proprie communitate human, pro un idea tripartite del societate, in tote le lor civilisationes le indoeuropeos, separava in le vita social un poter que pensa e decide, un fortia que protege e combatte, un realitate que produce e labora. Le reges, ab le quales dependeva le ordine del populo e le guida del guerras, il habeva sempre le poter ab le aristocratia e habeva un autoritate partial, limitate in le tempore. Le ver poter esseva sempre in le senato, o in assembleas militar, o, como il era in le «democratias» grec, in un gruppo restricte de homines libere que excludeva le majoritate del populo. Le virtutes viril, le audacia, le disciplina, le fortia physic, le valor guerrier, los dominava: le aretè homeric, le virtus latin del batter se in le ordine, le saper dar e affrontar le morte pro le proprie honor, pro le fidelitate ad un gente, un polis, un Patria, un Imperio, era le plus alte conclusion de un vita nobilemente intendite. Le indoeuropeos cultivava le terra, elevava le bestial, aperiva le stratas, navigava per mar, fundava colonias e faceva le guerra. Illes non concipeva le vita si non in le proprie ethnia. Le grecos viviva in un parve terra, parlava le mesme lingua e adorava le mesme deos: ma le distinction inter Dores, Acheos e Ionos, restava vive usque a que le Grecia moriva. E quando le Macedones, grec como illes, conquireva con Alexandro le mundo de alora, illes era substantialmente hostil. Sparta per ultime, morite Alexandro, tentava contra illes de reunir le grecos del Peloponneso. Ma le macedones interveniva, e occupava, pro le prime vice in le historia, le orgoliose citate. E pois esseva in vice le Ètolia, devenite potentia hegemone, a clamar le romanos. Era le fin del Grecia, et esseva anque le fin del Macedonia; con le battalia de Pidna, dispareva per sempre le potentia macedone. Le populos italic arrivava in le secundo millennio a.C., in le nostre peninsula dividite in: Umbros-Sabellic, Latinos-Falisc, Osco-Samnites, etc. ad illes, on adjungeva post le separation ab le illyric, le Venetos al Nord e trans le Adriatico, le Iapiges e le Messapes in Apulia. In ultra, ab le Asia Minor veniva per mar, le Tyrrhenos, populo non indoeuropee, que le romanos clamava Etruscos. In pauc seculos, illes, controlava le Mar Tyrrhen, e dominava un area que iva ab le Tibere usque le Valle Padan e le zona circum Neapolis. Illes era in le Peninsula primo e maestros de toto: fundava citate murate sur le culmime del colles con un regula particular - un pomerio quadrate - portava le aqua al citate elevate, inventava prime in le mundo le volta ad arco, escaldava le casas facente currer le aqua calide, e sub e circum al citate excavava ample cloacas . Illes on reuniva sol per ration religiose, ma les non trovara nunquam - como le Grecos, le Celtas, le Germanos - le idea de unitate. In le phase ascendente, fundava colonias, un de iste era Roma - Rumon in etrusco significava fluvio - al qual illes lassava le fasce lictorio, le sede curule, le Pontifex. Ma le lingua era latin, e italic esseva le deos: Jupiter, Marte, Apollo. Roma, non habeva un su mythologia, ma con intelligentia edificava le derecto e recostrueva con le Eneides de Virgilio, le su historia ab le origines troian, e trovava le su mythos in le nobilitate moral del su heroes - ab Romulo al Horatios, ab Mucio Scevola a Horatio Cocles e Furio Camillo – e cresceva coherente ad un pietas coram le su divinitate, que consules o duces interpellava ante le battalias e assì poteva affirmar se le grandor de Roma, expression del populos italic. In le corde de Europa le stirpes celtic esseva in movimento per le Occidente, e occupava le Gallia, le insulas Britannic, parte de Iberia e le Italia del Nord. Anque le lor religion venerava multiplice deos, le cuje voluntate era interpretate ab le «druidas», casta sacerdotal. Les developpava un alte civilisation, e un attitude guerrier, in Italia illes era in le plana padan inter Venetos e Ligures. Le expansion gradual de Roma - que habeva romanisate le Italia usque le Alpes, depost haber conquirite Carthagine e le Macedonia, le Espania e le Lusitania – gratias a Julio Cesare vinceva le Celtas de Gallia e de Britannia, que in pauc generationes, como le Ibericos, esseva romanisate. Detra le Celtas, inter le Scandinavia, le Rheno e le Danubio, premeva le tribos germanic, homines indomabile e impetuose, con le lor deos - Odin, Freya, Thor - e le lor structura guerrier. Ma le ulterior crescita - ab le Republica al Imperio - de Roma, obligava le Germanos per seculos, detra le “limes” imperial. Al spatulas del Germanos, in le steppa immense, era le slavos, al Nord est, esseva le populos Baltic, barbare e quasi incognite. Tote iste populos, le cuje unitate initial es del toto documentate ab le linguistica, le anthropologia, le ethnologia, le archeologia, incontrava in le migrationes, populationes preindoeuropee: in le area danubian - balkanic, in Gallia, in Iberia e in Italia. Le fusion e le absorption, il ha characterisate le actual populos del continente. Le pervenir successive del mongoles que lassava tracias in Russia, del Unnos e del Magyaros insimul a Germanos in Hungaria, del Finnese miscite a Scandinavos in Finlandia, da al nostre populos un character particular. Ma le signo unitarie es fundamental e characteristic; per toto le curso del historia de Roma, ab Cesare, qui unificava e romanisava le Europa intra le confinios del Rheno e del Danubio, usque a Constantino le cuje heredes divideva le Imperio in duo - assi que le nation grec poteva reprender le uso del su lingua in le leges e in le edictos depost Justiniano - le progressive germanisation del Europa non byzantin, le restauration del Imperio per Carolo Magne, e le uso del lingua latin in le Cortes, in le Ecclesia e in le cultura, contribueva a facer del Continente un mundo civilmente unite, in le derecto romano-germanic. Le expansion del fide christian - favorite ab Reges e guerreros plus que ab fratres e predicatores - portava al extender se del Ecclesia usque al terras baltic e al Scandinavia, durante que le influentia byzantin, portate ab monacos (Cyrillo e Methodio) e mercantes, plus que ab homines de armas, implicava ante le Ukraina e pois le Russia. Ma le elemento dominante in le Medievo, era le nascentia del Cavalleria, fundate sur un aristocratia de spada recte ab fidelitate feudal al proprie senior. Le Cavalleros in le selection de offerer e affrontar le morte pro fidelitate e honor o pro «amor cortese», les repeteva le orgoliose fortia del centurion roman, del oplita grec e macedone, del guerrero germanic. Per seculos, ab le luctas contra mongoles e musulmanes, al christianisation armate del Est ab parte del Cavalleros Teutonic, ab le Cruciatas in Terrasancte, al Reconquesta de Espania, ab le expansion in Oriente de Venetia al formation del prime Statos national, usque a Lepanto e Vienna, tote le Europa es un fulgurar de spadas e lanceas, in defensa del su civilisation e del proprie identitate cultural e religiose. E tote le Nationes nasceva ab le armas, le Ecclesia exalta e nobilita le Cavalleria, le da un ritual, benedice le armas, clama le homines al guerra. Le Ordines cavalleresc religiose, que conquestava terras, dominava le mar, portava le Cruce presso nove populos, per seculos defendera le Ecclesia. Es le anima del Europeo de omne tempore que anque alora, como sempre in le seculos, non pote que repeter se ipse e le su natura profunde: anima de guerrero, pro le honor e le libertate. Per omne altere aspecto del vita, le valores essential son celle de sempre: le fortia, le beltate, le corage, le vigor, le memoria historic, le justitia, le libertate. Durante que, super toto volava, le spirito del patre del libertate: le soveranitate national que proponeva al europeos le antique sonio del fortia associate al beltate. Per ultra duo millennios, dominara le fortia del ordine moral del Lex roman, e le pensamento grec, in le signo del su antique civilisation, e al respecto del fide christian que, habeva contribuite a edificar le Europa. Era le recordo del splendor del grandor classic e del nascentia del nostre citates, al aperir de stratas inter le populos, al idea de Imperio. Roma era le exemplo admirabile, sublime de un mundo que habeva unite, per seculos, le continente, e que attraheva le barbaros del Est, e induceva germanos e slavos a dar al proprie imperator le titulo de Kaiser e Czar - alias Cesare - le summe legislator latin. Era un mundo que habeva date un terra, un ideal e un regula al populos de Europa, insimul ad un capacitate artistic, architectonic, litterari, poetic, pictoric, sculptoree, urbanistic e musical, que ab le Italia, ubi ancora hodie ha sede ultra le medietate del thesauros artistic del Terra, on era diffundite per tote le Continente. Le nobile potentia del pensamento europee ab Homero a Platon, Virgilio, Ovidio, Dante, Leonardo, Shakespeare, Goethe, Voltaire, Wagner, Verdi, attingeva al grandor de Roma classic e christian. Es un hereditage que sol un conception indoeuropee pote colliger e transmitter al deman del mundo. Es le spirito eterne, indomabile, del homines de Europa.