Cavalleros Templar

per Francesco Galizia

Cello del "Pauperes commilitones Christi templique Salomonis" (Paupere Cameradas de armas de Christo e del Templo de Salomon), melio note como Cavalleros Templar, il era un del prime e plus cognoscite ordine religiose cavalleresc. Le su nascentia essera in Terra sancte depost le prime cruciata del 1096. Pro defender le locos sancte e le pelegrinos, circum le 1118/1119, le rege de Jerusalem, Baldovino II, dava a un pugno de cavalleros, guidate ab Hugo de Payns e ab le su camerada de armas Godefroy de Saint Omer, un palatio presso le Templo de Salomon, ab le qual le Ordine prendeva le nomine. Le templares les habeva un superveste blanc, con un cruce rubie. In le curso del su existentia le Ordine Templar explicava tres actiones: le activitate militar, le cultivation del su terras, le gestion de systemas economic e financiari. Iste actiones los portava al formation de un grande structura territorial, organisative et economic, non sol in le Oriente, ma anque in un grande parte de Europa. Le presentia del Templares sur le territorio, asiatic et europee, era assicurate ab le diverse sedes templar: le Preceptorias, le Mansiones e le “Capitanerias”, autonome. In le grande capitales (Paris, London, Roma etc.) il era le Casas, catauno del qual habeva le controlo de un del septe provincias in cuje era dividite le Ordine. Al maximo del su fulgor le Ordine habeva millenas de sedes, in Europa e in Oriente, a indicar le su influentia economic Le major parte del Cavalleros on dedicava al action militar et il era le soldatos melio exercitate e disciplinate del tempore; ma le major influxo del Templares era de typo economico-financiari. Multe statos europee peteva a illes prestation financiari e adjuta a gestir le financia public.

Le Regula: Durante le Concilio de Troyes in le 1129, illes assumeva un regula de typo monastic, con le appoio de Bernardo de Clarveux, basate sur elementos del Regula de Sancte Benedicto. In le Regula Templar le tres classic votos del ordines monastic – paupertate, obedientia e castitate – non son explicitemente expresse. Le castitate appare sol in le appendice, pro discoragiar le conviventia inter fratres e sorores (cap. 56), on poteva entrar viros sposate (cap. 55) e haber le possibilitate de un adhesion temporanee al Ordine, incompatibile con un castitate permanente. Se discoragiava pois, de frequentar feminas, comprendite le matres (cap. 72). In merito al povressa, on exhortava le cavalleros a donar tote le lor benes (sol medietate se sposate) al Ordine, ma on consentiva tamen le possession de terras (cap. 51). In relation al obedientia, e al disciplina collective, on habeva limites al ostentation de habitos, le regulas quotidian il era le decorum personal, le precarias e le solidaritate. Le Regula es state scripte in latino, e in francese ancian, inter le 1139 e le 1148. In le texto, on parla de sex cavalleros qui fundava le ordine, in vice le tradition parla de novem cavalleros ("Novem homines adhereva a iste pacto sancte e les serviva per novem annos in habitos laic que le credentes habeva date a lor in elmosna."), ma tal numero haberea un significato allegoric. Le rolo del Ordine il era expresse ab Papa Innocentio II, le 29 martio 1139, con le bulla Omne Datum Optimum, que stabiliva le total indipendentia del Ordine.

Cadita e suppression: Le Ordine depost le perdita de Acri in le 1291, iva al su fin; le su dissolution, totevia, non era facite per le Ecclesia, ma per un serie de accusas vergoniose exponite ab le rege de Francia Philippo IV le Belle, desiderose de appropriar se del patrimonio templar, ordinava al su consilier Guilhelmo de Nogaret de formular del accusas contra le Ordine e de ordinar le arresto del templares e de confiscar le lor benes, isto esseva exequite le venerdì 13 octobre 1307, in tote le sedes templar de Francia; le cavalleros, convocate con le excusa de controlos fiscal, esseva tote arrestate. Le templares esseva accusate de sodomia, heresia e idolatria, in particular de adorar un mysteriose divinitate pagan, le Bafometto. In carcere le prisioneros esseva torturate usque a que illes admitteva le heresia. Le 22 novembre 1307 le papa Clemens V, de fronte al confession, con le bulla “Pastoralis præminentiæ” ordinava le arresto del templares. Le 12 augusto 1308, con le bulla “Faciens misericordam” esseva definite le accusas contra le Templo. Le ver causa del fin del templares il era le voluntate del rege de appropiar se del lor patrimonio, these sustenite anque ab Dante Alighieri in le canto XX del Purgatorio. Le rege inter le 1308 e le 1312, indiceva varie processos pro demonstrar le culpas del cavalleros templar. Le Ordine esseva supprimite con le bulla Vox in excelso del 3 april 1312 e le su benes transferite al Cavalleros Hospitalari le 2 maio sequente (bulla Ad providam). Jacques de Molay, le ultime gran maestro del Ordine, ardeva sur le pyra insimul a Geoffrey de Charnay, le 18 martio 1314 ante le cathedral de Paris. Multe soveranos adjutava le cavalleros, como Roberto I Bruce, rege de Scotia jam excommunicate per altere motivos, non obediva al commando papal; le Cavalleros in Portugal conflueva in un nove ordine, fundate per combatter contra le Moros in Algarve, le "Ordine de Christo", que le prince Henrico le Navigator (1394-1460) guidava per vinte annos.

Cavalleros Hospitalari

per Francesco Galizia

Celle del Cavalleros Hospitalari nascite como: Cavalleros del Ordine del Hospital de Sancte Johannes de Jerusalem, pois conoscite como Cavalleros de Rhodos e depost Cavalleros de Malta, es un tradition que initia como ordine hospitalari benedectin circum le XI seculo e devenite, post le prime cruciata, un ordine religiose cavalleresc con un proprie statuto, que curava e defendeva le pelegrinos directe in Terra sancte. Depost le perdita del territorios in Terra sancte, le Ordine on refugiava ante a Cypro e pois a Rhodos, de cuje habeva le soveranitate e pois a Malta con le status de vassallo del rege de Sicilia. Le ordine medieval terminava depost le su expulsion ab Malta per parte de Napoleon Bonaparte (1798). Le Soverano Ordine de Malta (SMOM) es le su succesor, et hodie es presente in ultra 110 paises, con obras benefic et assistential.

Fundation e le Cruciatas: Le Ordine del Hospital il era fundate ab le Beate Gerardo Sasso, le su rolo de fundator veniva confirmate ab le bulla papal "Piæ postulatio voluntatis" de papa Paschal II del 15 februario 1113. Le su successor Raymundo du Puy institueva le prime hospitio del Hospitalari, presso le Ecclesia del Sancte Sepulcro a Jerusalem. Illes al initio on prendeva cura sol del pelegrinos, ma pois le ordine extendeva le su servicios anque al defensa armate de illes. Insimul con le Cavalleros Templar, nascite in le 1119, le Ordine initiava a combatter contra le musulmanes e le su soldatos les portava un supraveste nigre con un cruce blanc. In le XII seculo le ordine era dividite inter membros militar e celle qui curava le pelegrinos malade. Le ordine habeva privilegios qual le indipendentia ab omne autoritate, le exemption de pagar tributos e le concession de edificios religiose. In le Regno de Jerusalem le Hospitalari il habeva septe grande fortalessas e altere 140 proprietate. Le duo major, il era le Krak del Cavalleros in Syria e Margat presso Tripolis Le Ordine il era dividite in prioratos, organisate in baliate subdividite in capitanerias.

Cavalleros de Cypro e Rhodos: Post le cadita del regno de Jerusalem in le 1187 le Cavalleros on trovava in le Contea de Tripolis e quando anque Sancte Johannes de Acri esseva capturate, in le 1291, le Ordine cercava refugio a Cypro. Le Gran Maestro Folco de Villaret le 15 augusto 1309, conquireva le insula del mar Egee, Rhodos e alicun insulas (Coo, Calino, Lero etc) e le portos anatolic de Bodrum e Castellorubie. Le cavalleros il era organisate in octo Linguas: (Alvernia, Anglaterra, Aragon, Castilia, Francia, Germania, Italia e Provencia). Le Cavalleros de Rhodos, durante le XV seculo, on opponeva victoriosemente a duo tentativas de invasion: un del 1440 ad obra del sultan de Egypto, le secunde ab parte del sultan Mohammed II in le 1480. In le 1522 un armea de 200.000 homines, disbarcate ab 400 naves, sub le commando de Suleiman le Magnific, affrontava le Cavalleros, qui les habeva minus de 7.000 homines. Le assedio durava sex menses, al fin del qual le supervivite se rendeva e poteva abbandonar Rhodos per le Italia.

Cavalleros de Malta: Depost septe annos le Cavalleros se stabiliva a Malta in le 1530 per initiativa de Papa Clemens VII e del imperator Carolo V. Le Cavalleros les possedeva anque le citate de Tripolis, actual capital del Libya, que esseva perdite in le 1551. Le Hospitalari ora Cavalleros de Malta les continuava in le lor action contra le corsarios del Nordafrica. Le turcos con un grande flotta in le 1565 invadeva le insula, dante initio al assedio de Malta, que durava circa quatro menses, le Turcos perdeva in le battalia anque le commandante Dragut. In fin le 6 septembre, quando le defensores de Malta il era circa 600 (ab 9000 que il era al initio, de cuje 700 Cavalleros), arrivava in adjuta le flotta espaniol de Sicilia. Le turcos on retirava, les habeva perdite circa 30000 homines. Post le assedio esseva construite un nove citate: La Valletta, assì clamate in memoria del valorose gran maestro Jean de la Vallette, qui habeva organisate e directe le defensa. Le 7 octobre 1571, le naves del Cavalleros de Malta participava al grande battalia de Lepanto, contra le flotta turc, al flanco de espanioles, venetianos e genoveses, al commando de Don Juan de Austria, filio natural del Imperator Carolo V. In le 1607 al Gran Maestro, esseva recognoscite le status de Prince del Imperio e in le 1630 habera anque un rango ecclesiastic par al cardinal, como un Prince del Ecclesia.

Le perdita de Malta: Malta esseva expugnate ab Napoleon Bonaparte in le 1798, in le curso del su expedition in Egypto. Le Gran Maestro Ferdinand von Hompesch, qui habeva solmente 1.200 homines, le 12 junio se rendeva. E assi initiava le exilio del Cavalleros sia in le Prioratos existente que in le paises amic: Italia, Austria, Espania, Portugal, Polonia, Germania e Anglaterra.

Le Cruciatas

Traduction in Interlingua per Francesco Galizia.

Le Cruciatas esseva un serie de guerras, combattite inter le XI e le XIII seculos inter le exercitos de regnos christian europee et le exercitos musulman in Asia minor e in le Mediterraneo oriental (ma anque in Europa, in Egypto e in Tunisia). Anque si illos esseva benedicte e invocate ab le Papas e motivate ab un sentimento religiose que intendeva liberar ab le occupation musulman le terra ubi nasceva, predicava e moriva Jesus Christo, non se tractava de guerras de religion, proque le objectivo non era jammais cello de constringer le musulmanos a cambiar religion, non mesmo post le conquesta, quanto plus tosto era un desiderio de liberation que comportava le uso del fortia. Le Cruciatas non esseva causate ergo ab contraponite vision religiose, ma ab le violentias al pelegrinos christian directe al Terrasancte, ab le autoritate musalman, denunciate, anque ab un littera-appello del imperator de Byzantio Alexio I Comneno, a cuje necessitava garantir in vice vita e securitate. Le Cruciatas il habeva inde ration politico-economic al interno del mundo feudal medieval europee e byzantin, e como objectivo le controlo del Terrasancte. Illos son considerate como le responsa del Christianismo al jihad islamic del VII seculo, al luce del consideration que le Espania, le Palestina, le Nordafrica e le Asia Minor il era state inter le terras plus christian usque al victoriose invasion islamic del VII seculo, de cuje era moralmente e juridicamente licite reobtener lo in possession. Le christian Imperio byzantin il era menaciate ab le armeas islamic in Asia minor e in Syria, e terminera in le 1453 con le conquesta turc de Constantinopolis. Le prime cruciata le expedition "De recuperatione Terrae Sanctae" , esseva celle que obteneva le major successos e portera al nascentia del statos cruciate de Ultramar usque al 1303. Al prime cruciata sequeva altere expeditiones (8 cruciatas official) in le curso del XII e XIII seculo que tamen non perveniva le objectivos prefixate. Le parola cruciata trahe origine ab le cruciamento del parola croisade (1570 circa) del francese e del parola espaniol cruzada del XVI seculo, ambes derivate ab le parola cruciata del latino medieval, participio passate de cruciare (signar con le cruce), a su volta derivate ab le latino crux (cruce). Le nomine inde recorda le cruce que le participantes al cruciatas les habeva suite sur le veste, symbolo del lor pelegrinage e del votos contrahite. In le fontes antique on trova le expression cruce signati reguardo al cruciate, anque si le soldatos byzantin clamama se ipse "Soldatos del Cruce" jam al epocha del imperator Heraclio. Le Cruciatas il era indicate anque con le expression negotium crucis.

Contexto historic: In le ultime annos de vita de Mohammed, depost haber submittite le vicin tribos pagan, le musulmanos on volveva verso le vicin provincias byzantin. Le lor objectivo il era le conquesta de nove terras e le dominio sur le infideles. Le mesme Mohammed, secundo un tradition, haberea scripto al imperator byzantin Heraclio: “ le Propheta de Allah il ha scripte a Cosroe (rege de Persia ), a Cesare (imperator de Roma, id es Heraclio), al Negus (rege de Abyssinia) e a tote le altere soveranos per les invitar a converter se ad Allah le Magnific” . Poco tempore depost le morte de Mohammed le arabe attaccava le Imperio byzantin. In le anno 636 le arabe obteneva un grande victoria sur le exercito byzantin in le battalia de Yarmuk assi illes completava le conquesta de Syria. Cadiva pois in breve tempore Antiochia, Jerusalem e le Mesopotamia byzantin. De hic le Arabe on vadeva in Armenia e initiava le avantiata in Egypto. Le armeas islamic perveniva pois in Cilicia e in Cappadocia e inde arrivava al portas del Europa christian, sia ab est, sia ab west: les occupava Cypro, Rhodos e Creta, inde invadeva le Espania e inviava expeditiones per le saccheo del Francia meridional. In le anno 827 le arabe occupava le Sicilia e le lor domination terminava in le 1091 quando illo esseva conquirite ab le Normannos.

Situation in le Vicin Oriente: Con le conquesta islamic de Jerusalem (638) initiava le violentias contra le subjectos christian in particular, ma anque hebree, clamate ab le Coran Gente del Libro, ma a illes era permisse de remaner a viver in le lor terras e continuar a professar le proprie fide. Con le intention de recuperar le Syria, perdite in le VII seculo, le Imperio byzantin decideva de intervenir in le secunde medietate del X seculo con un exercito al commando del domestikos byzantin Nicephoro Phocas, assumente le controlo de Cilicia e de parte de Syria. In le 1077 le turcos conquireva Jerusalem e, le lor chef, Atsız ibn Uvaq, faceva occider ultra 3000 personas. Alora le nove imperator byzantin Alexio I, nonobstante le divergentias inter le Ecclesia de Roma e celle de Constantinopolis, mitteva ab parte le orgolio e peteva adjuta al Papa, pro le menaciate sorte del Christianismo de Oriente. Esseva asssì que, nasceva le Prime Cruciate.

Situation in Europa: Le mundo europee habeva sapite organisar se de fronte al attaccos e al invasiones de musulmanos, hungares, normannes etc. Existeva totevia in le mundo feudal un discontento social inter le filios cadette del familias nobile, proque les habeva, como unic carriera o celle ecclesiastic o celle militar; il era inde que un parte de cavalleros in cerca de fortuna que, supertoto del Francia, respondeva con zelo al requestas de adjuta ab le regnos christian de Leon, Castilia, Navarra e Aragon ingagiate in le Reconquista. Le Ecclesia roman, incoragiava le guerra como un reaction juste al invasion musulman e sollicitava le adjuta del cavalleria europee. Anque al de foras del peninsula iberic on registrava un renovate impeto, ab parte del mundo occidental, per le reconquesta del terras occupate, como le Sicilia, le Baleares, le Sardinia e le Corsica. Iste expeditiones il era guidate ab le citates portual del costas thyrrenic, adriatic, provensal e catalan, que apud al commercio con le mundo byzantin e arabe, los univa ab le XI seculo, breve incursion militar, como celle de Genova e Pisa in le 1015 – 1016, le saccheo de Palermo ab parte del pisanos in le 1067, le qual occupava pois le citate tunisin de Mahdiya (1087).

Prime cruciata: (1096-1099) Anque si era le imperator byzantin Alexio I Comneno a demandar adjuta, le appello al Cruciata il era facto officialmente per salvar le christianos de Oriente. Quando le Papa Urbano II indiceva un pelegrinage armate al Concilio de Clermont (1095) on pensava a un sorta de pelegrinage de massa a Jerusalem. Le cruce rubie que le pelegrinos portava sur le mantello in effecto stava a significar que il era prompte a versar le lor sanguine per un viage redemptor. Papa Urbano II sperava, de sancir le su autoritate in un nove reconciliation e reunion inter le Ecclesia de Occidente e celle de Oriente in le lucta contra le musulmanos. Al appello multe partiva, mal armate e poco equipagiate, tal expedition, que sera pois clamate "cruciata del mendicos", era guidate ab Petro le Eremita al crito de Deus vult (“Deo lo vole”) e Gualtieri Sin Haberes, on concludeva con le massacro del pelegrinos presso Nicea. Le prime ver cruciata, dicte "del nobiles", eveniva sol duo annos postea et era guidate ab Goffredo de Buglione (Bouillon). Le cruciate conquireva Jerusalem le 15 julio 1099 e pois le 12 augusto Ascalona (Ashkalon); inde Goffredo assumeva le titulo de ” Defensor del Sancte Sepulcro”. Le cruciata sera celle que habera le major successos ab le puncto de vista territorial, le terras conquirite tamen, non esseva tote restituite a Byzantio, in Palestina e Syria los nasceva le statos cruciate de Ultramar: Regno de Jerusalem, Principato de Antiochia e le Conteas de Tripolis et Edessa. Depost le flottas venetian e genovese occupava Caifa (1100), Sidon (1110), e Tyro (1124), Berito (Beyrouth) e Tortosa. In consequentia del prime Cruciata on videva le nascentia a Jerusalem del Ordines cavalleresc in defensa e adjuta del pelegrinos qui iva al Terrasancte, le prime esseva le Ordine de Sancte Johannes (Hospitalier) ab le Beate Gerardo Sasso in le 1113, qui institueva le prime hospitio presso le Sancte Sepulcro. Poco depost nasceva le Ordine del Templo (Templares) in le anno 1119, installate in le Templo de Salomon. Al epocha del tertie Cruciata nasceva le Ordine Teutonic que habeva solmente Cavalleros de tote le Germania. Le tres Ordines habera castellos e fortalessas in tote le Terrasancte.

Secunde cruciata: le secunde cruciata (1147-1149), il era causate ab le cadita de Edessa (1144), et era predicate ab sancte Bernardo de Chiaravalle (Clairevaux). Le cruciata il era sub le guida del rege de Francia Louis VII, alliate al sol Cunrado III imperator del Sacre Roman Imperio, sin altere alliantia, que les haberea permisso de reprender le contea de Edessa. Illes, ascoltante alicun cavalleros attrahite ab le ricchessa de Damasco, cingeva le assedio al capital syrian sin cercar le adjuta del rege normanne de Sicilia, ni del basileus byzantin, et esseva vincite le 20 julio 1148.

Tertie cruciata: Le tertie cruciata (1189-1192), proclamate ab papa Gregorio VIII, dicte anque le "cruciata del Reges", il era le tentativa, ab parte de varie soveranos europee de prender Jerusalem e quanto perdite del Terrasancte in le 1187, al Saladino (Salah el Din) conquisitor del Citate sancte. Les partecipava: Friderico I Barbarubie, qui moriva necate in Anatolia, durante que vadava le fluvio Salef in Cilicia, Philippo II Augusto, rege de Francia e Richardo Corde de Leon, rege de Anglaterra. Gratias a Richardo, on obteneva, le reconquesta de Sancte Johannes de Acri (12 julio 1191) que essera le nove capital del Regno. Le rege anglese habeva anque conquirite le insula de Cypro al byzantinos. A Ramla, post le battalia de Arsuf il era signate le pace (9 octobre 1192).

Quarte cruciata: Le quarte cruciata esseva inducite ab Papa Innocentio III. Ma le cruciate in realitate non perveniva jammais in Terra Sancte. Vidite le exigue numero de soldatos arrivate a Venetia, le doge Henrico Dandolo le augusto 1202, partiva con le cruciate al reconquesta de Zara in Dalmatia. Conquirite le citate rebelle, pois perveniva le filio del imperator Isaac II Angelo, deponite a Byzanzio, in cerca de adjuta. Le flotta de Venetia iva a Byzantio e assi esseva ponite al throno le legitime soverano, ma Venetia non obteneva un base commercial in le citate, como era in le 1190 circa, ante del revolta anti-venetian e philo-genovese, quando le mesme Dandolo habeva perdite le vista ab un oculo. Pois que le nove Cesare non semblava voler accordar quanto stipulate per le su retorno al throno, le cruciate prendeva de novo Constantinopolis. Le Imperio esseva assi dividite inter le cruciate, con le Morea e alicun insulas del Egeo a Venetia, on dava assi pois le initio al Imperio latin de Oriente (12 april 1203) con imperator Baldovino de Flandria.

Quinte cruciata: Sub le governamento de Innocentio III, le IV Concilio del Lateran habeva decidite de proclamar un nove cruciata, le quinte (1217-1221) . Le imperator Friderico II, in occasion del su coronation a Rex Romanorum, in le 1215, jurava solemnemente de prender parte al cruciata, ma pois remandava plus vice. Le Papa Honorio III stabiliva in fin, que le cruciata debeva haber initio le 1 junio 1217. Depost le defection in Palestina de Andreas II de Hungaria in le 1218, Johannes de Brienne rege de Jerusalem, le rege de Cypro e le duc de Austria les tentava de prender le porto egyptian de Damietta, in le parte oriental del delta del Nilo, ma le expedition - que videva le presentia anque de sancte Francisco de Assisi - on revelava un fallimento: depost le conquesta de Damietta le 5 novembre 1219, le exercito cruciate esseva vincite le 24 julio 1221, e se imbarcava sur le flotta de Friderico II, que arrivava le augusto sequente.

Sexte cruciata: Depost le fallimento del quinte cruciata, le imperator Friderico II, on era formalmente ingagiate, in le 1225, a guidar le sexte cruciata in Terrasancte, de cuje habeva plus vice retardate le initio. Quando in le 1227, a causa de un maladia, esseva constringite a remandar le cruciata ancora un vice, esseva excommunicate ab papa Gregorio IX. Nonobstante iste, le anno successive, Friderico vadeva a Jerusalem. Iste cruciata esseva le unic a esser combattite in modo pacific con le instrumentos del politica: Friderico in le estate del 1227, habeva inviate Berardo de Castagna, archiepiscopo de Palermo con le carga de facer un accordo con le sultan al-Malik al-Kamil nepote de Saladin. Le accordo con le sultan portava al cession del citate sancte, con le exclusion del Moschea de Omar loco sancte musulman, e de Bethlehem e Nazareth. Friderico il era sposate con le herede al corona de Jerusalem, Yolanda de Brienne, como successor al titulo, se coronanava rege le 18 martio 1229. Ma in le 1246, le egyptianos occupava de novo Jerusalem.

Septime cruciata: Le septime cruciata se explicava inter le 1249 e le 1250. Esseva directe contra le Egypto e guidate ab le rege de Francia Louis IX le Sancte. Que portava al conquesta de novo de Damietta, ma in le 1250 illes esseva vincite a Mansura et era capturate anque le rege.

Octave cruciata: Le octave cruciata (1270) esseva anque isto directe in Nord Africa e guidate de novo ab Louis IX. Le expedition partiva in le julio 1270, le rege disbarcava a Tunis insimul al fratre Carolo I de Anjou. Ma le assedio portava le peste que decimava le exercito e causava anque le morte del rege ipse in le augusto del mesme anno. In le 1291, le sultan Khalil, decideva de poner sub assedio Sancte Johannes de Acri, le ultime fortalessa cruciate in Terrasancte. Le citate cadeva depost 43 dies de resistentia, depost le occision de al minus 60.000 christianos, et esseva evacuate anque Tortosa e Athlit. In le 1302 le perdita del insula de Ruad e le massacro del garnison poneva fin al Cruciatas e al avventura del christianos europee in Terrasancte.